Και η Γη γυρίζει.....




Αν κρατούσα την δημιουργικότητα μου αλώβητη θα κέρδιζα. Όμως  όλο το πράγμα συνηγορούσε εναντίον μου. Έτσι μου φαινόταν. Ο χρόνος ήταν εναντίον μου. Ο βαθύς και απροσμέτρητος που όλα τα άδηλα φανερώνει, βρισκόταν απέναντι μου. Έπαιρνε εκδίκηση για τις ώρες που του στέρησα ασχολούμενος με τον εαυτό μου και όχι με το μεγαλείο του. Αυτός τρομακτικός κ εγώ επιφορτισμένος να σερφάρω πάνω του με σανίδα την κάσα μου. Φρίκη και μεγαλείο μαζί η αποστολή μου.
 Η συναισθηματική μου ηρεμία ήταν κουρέλι, ανεξέλεγκτα πάθη έβγαιναν από μέσα μου ομαδόν. Τα αδιέξοδα έκαναν το μυαλό μου  Γκουέρνικα και το ύφος μου αξιολύπητο. Αν συνέχιζα έτσι θα κάλυπτα τους καθρέφτες  του σπιτιού μου με λάσπη να μην με βλέπω. Προτίμησα να δω το σπίτι από απόσταση και απομακρύνθηκα.
Κρατήστε τις αποστάσεις.
Ο χρόνος δεν ασχολείται με κανέναν προσωπικά. Είναι λίγο σαν το θέατρο ο χρόνος, δεν εμπεριέχει την ζωή είναι η ζωή. δεν κρατάει την ουσία είναι η ουσία.
Θέλω να ζωγραφίσω τα όνειρα μου πάνω στην φούστα σου. Μετά να τυλιχτώ και να καώ μαζί της στο βωμό των καλών μας στιγμών. Τις έσβησα όμως τις τελευταίες φωτογραφίες που μου τράβηξες, μ έδειχναν σαν νεκρό και τρόμαξα. Δεν έφταιγε το φλας έφταιγε η ψυχή μου που έλλειπε.
Έσβησα και όσες άσχημες  δικές σου είχα τραβήξει για να σε απομυθοποιήσω ευκολότερα αν χρειαζόταν. Ήταν ηττοπαθές  αυτό που έκανα και δεν μου ταίριαζε. Μπορεί το ίδιο να έκανες και συ γιατί όταν τράβηξες τις τελευταίες μου είπες «πάρε και συ δύο για να μάθεις». Δεν  είμαι καθόλου σίγουρος ότι το είπες, όμως εγώ έτσι άκουσα. Κάποτε ακούς αυτά που κρύβονται πίσω απ αυτά που λέγονται, ή αυτά που σε τρομάζουν ενοχοποιούν.  Μοιάζει με  θρίλερ η διαδικασία αλλά σε βελτιώνει. Μπορείς εύκολα να το πετύχεις αν αφεθείς, αρκεί να είσαι κάτι περισσότερο από ένας άνθρωπος γερός σαν βράχος με τετράγωνη λογική. 
………………………………..
Ο Ματθαίος  χωρίζει καλά το πριν απ΄ το μετά. Όταν έχω συναισθηματική ισορροπία, υποβιβάζω χωρίς να το καταλάβω την αξία των κοινωνικών συναναστροφών. Όταν δεν έχω τότε γκαζώνω επαγγελματικά να καλύψω το έλλειμμα, μερικές φορές  άτσαλα  και το  μπουκώνω. Όταν πήγα στο πάρτυ του Ματθαίου  δεν είχα, γι αυτό έσπευσα να βγω στη γύρα.
Ανισόρrοπος ήμουν πάντα. Βουτηγμένος εναλλάξ στο μέσα και το έξω. Στη φύση και την πόλη. Στην πίστη σε κάτι που να με υπερβαίνει και στην λατρεία του ελεύθερου χρόνου. Αν και στην οπτική μου, αυτό δεν φαίνεται και τόσο ανισσόροπο γιατί ο χρόνος είναι κάτι που υπερβαίνει τα πάντα εκτός απ΄ τον εαυτό του. Ο  κακόμοιρος ο χρόνος, σε αντίθεση με εμένα, δεν θα μπορέσει ποτέ να κάνει  προσωπικό ρεκόρ.
.............................................
Δεν θα υπήρχε ελεύθερος χρόνος για λίγο αλλά δεν θα μου έλειπε. Ο ελεύθερος χρόνος κυλάει μαζί με τον κανονικό, στην δουλειά μου το καταλαβαίνεις ευκολότερα. Ήμουν αποφασισμένος. Αυτά που έχεις μαζέψει και μου πετάς στην μούρη με ευκολία, σαν να έχεις μεταμφιεστεί εμένα,  είναι ασήκωτα χωρίς αντίβαρο μια σοβαρή απάντηση.
………………………………………….


Μην κρίνεις την μεταστροφή της συμπεριφοράς ενός αγαπημένου προσώπου σαν κάτι που έγινε ειδικά για σένα, σκέψου τι  μπορεί να κρύβεται πίσω της.  Μπορεί να περνάει περισσότερα απ΄ όσα θα μπορούσες  ν΄ αντέξεις. Έσο αυτάρκης και προστατευτικός και μην σταματάς να μεγαλώνεις καλά καταδικάζοντας τον εαυτό σου σε τετριμμένα  ντεζαβου ανασφάλειας.
………………………………………….
Δεν έχει σημασία μια ιστορία, σημασία έχει η ζωή. Όταν χάνεις την όρεξη σου για κάτι είναι γιατί ξ-έχασες αυτό που την έφερνε. Αν δεν υπάρχει αγάπη και έρωτας φίλε δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον. Είναι σαν να ψάχνεις κάρβουνα στο σκοτάδι. Τo κακό με την αγάπη είναι ότι ανήκει στην συνήθεια του ανθρώπου να αγγίζει να αποκτά και να εξευτελίζει.
………………………
«Δεν έχει σημασία μια ιστορία, σημασία έχει η ζωή». Νατος πάλι ο Μπέκετ, όχι σε έντυπο ούτε στο θέατρο, εγγεγραμμένος στην μνήμη μου. Ανάμεσα σε μερικές χιλιάδες προτάσεις του, κάπου σε κάποιο έργο ήταν και αυτό, περίμενε υπομονετικά κάποιον να το μαζέψει και να το ξεχωρίσει, μου έτυχε ο κλήρος. Όχι πως τότε μπορούσα να εξηγήσω επακριβώς γιατί μου ήταν απαραίτητο να συγκρατήσω την φράση. Δεν ήξερα σε τι θα με βοηθούσε και αν θα το έκανε, αλλά την κράτησα. Εκεί στη δύναμη της αφαίρεσης  κρύβεται η ποίηση. Όταν λέω ποίηση  εννοώ την περιγραφή μια μεγάλης ιδέας-αίσθησης-συμβάντος με όσο το δυνατόν λιγότερες λέξεις. Η επαφή μου μαζί του δεν είναι σχέση που τέλειωσε. Συνεχίζεται. 
..........................................

Μην καίς άλλα στον Καιάδα του διαδικτύου  έλεγε το σμσ. 
Οκ απάντησα 



Αυτό το κείμενο, αυτές οι αράδες έρχονται σαν συνέχεια του προηγουμένου ποστ που υπεβλήθη σε μερικές αλλαγές αλλα οχι τόσο  μεγάλες για να χρειαστεί να το βάλω εδω μαζί με αυτό που αποτελεί την συνέχεια του.  Αυτό που θα μπορούσα να κάνω  είναι να αρχίσω το καινούριο με την τελευταία  παραγραφό του προηγουμένου. 

Στόχος γενικά  της ενανσχόλησης μου με το γράψιμο  είναι να καταλάβω τι συμβαίνει γύρω μου (και μέσα μου) για να το αφομοιώσω καλύτερα. Αυτές οι συνολικά 5-6 σελίδες θα μπορούσαν να είναι  διπλάσιες ή τριπλάσιες αν επιθυμούσα να γράψω για τα ίδια πραγματα με λεπτομέρειες.
 Θα μπορούσαν αν επιθυμούσα να βάλω παραδείγματα μεταφορές, λεπτομερειακές αναφορές και αφηγήσεις.  Αλλα νομίζω πως αν το κάνω θα γράφω για πράγματα που δεν απασχολούν εμένα. Η τουλάχιστον δεν με απασχολούν μέχρι το τέλος . Είναι συνδετικά καταστάσεων που έχω βρεθεί ή παρατηρήσεων που κάνω γύρω μου αλλά ταυτόχρονα είναι και λίγα. Οχι οτι αυτά που γράφω είναι πολλά αλλα είναι το συμπέρασμα αυτών που έζησα ή παρατήρησα.

Το θέμα δεν είναι να γράφω  βιβλία ούτε να τα μετράω σαν τεκμήριο της ύπαρξης μου σε τηλεοπτικά παράθυρα. (Μιλάω συγκεκριμένα για τον βουλευτή που μυρίζει (ή γελάει μ αυτόν που μυρίζει) το παλτό μιας συναδέλφου τους.) Το θέμα είναι να βελτιώνομαι και αυτό μπορεί να γίνει μόνο  αν το όποιο στυλ  μου αποκτήσει μορφή. Το στυλ είναι κάτι δυσκολότερο από την μορφή αλλα δεν αναδεικνύεται επαρκώς αν δεν έχει μια φόρμα πίσω του να το στηρίζει . 
Αλλάζουν και τα δύο αργά, ανα τους αιώνες και τις κοινωνικές συνθήκες που τα περιβάλλουν. Το ίδιο γίνεται και με μας τους αναγνώστες. Κάπου βρισκόμαστε σαν οντότητες και κάτι αντίστοιχο αναζητούμε, διαβάζουμε και μας αρέσει ή το απορρίπτουμε. 

Τελείωνω αυτό που λέμε γράφω χωρίς να κοιτάζω πίσω μου ,γράφω δηλαδή σαν να γράφω σχόλιο σε φιλικό μπλογκ (στο  Ημερολόγιο π.χ) και αφιερώνω αυτό το ποστ σε τρεις φίλους από εκεί που τους αρέσει να με διαβάζουν ..τον Βασίλη που έχει το μπλογκ τον Πάνο που πότε πότε νομίζει οτι τον βαρίομαστε χωρίς να έχω καταλάβει ποτέ μου γιατί το παθαίνει αυτό και τον Θέμη (Νικόλα ) που θέλω αυτή την φορά -στο πάσχα των καθολικών- να καταφέρουμε επιτέλους να συναντηθούμε για να τα πούμε ζωντανα .

vamos mutsatsos



 Το τηλέφωνο


Αργότερα θα μιλούσα και στο τηλέφωνο σκέφτηκα. Μπορούσα να μιλήσω στο τηλέφωνο εύκολα  γιατί υπάρχει εκτεταμένο πεδίο αποσπασματικών γνώσεων μέσα μου. Έχω άνεση στη μεταφορά εικόνων και καταστάσεων. Είμαι άμεσος, με χιούμορ σε επαγρύπνηση . Δείχνω ενδιαφέρον στο συνομιλητή μου, χρησιμοποιώ τα αυτιά μου και συμβουλεύω σωστά. Αργότερα θα μιλούσα στο τηλέφωνο.
............................................

Δεν θέλω γιατί δεν αντέχω να έχει άλλη γεύση το φιλί. Ας μην υπάρχει φιλί.  Το αντέχω γιατί μπορώ να θυμάμαι πως είναι όταν χάνομαι γύρω του. Το υπόλοιπο σώμα βοηθάει για να πετύχει το κεφάλι την κατάλληλη θέση. Όταν γίνεται σε κακή στάση βγαίνει μόνο σαν  κίνηση. Είναι ασυντόνιστο σε ρυθμό και διάρκειες, με άλλα λόγια είναι ξερό φορμάρισμα.
Τι άλλο να σου πω; Από ένα φιλί ξεκινήσαμε. Για ένα φιλί μιλάμε.

Έτσι κλείσαμε το τηλέφωνο.
……………………………………

  Το μαιλ εκκρεμούσε ώρες. Tα επαγγελματικά μαιλ χωρίς φόρμα είναι ξεχωριστή κατηγορία και   αυτό θα ήταν το πρώτο μιας τέτοιας σειράς

«Κα Αγγέλου καλημέρα.
Το ότι μου είστε ιδιαίτερα συμπαθής είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός.
 Σας στέλνω αυτό το μαιλ, όπως είχαμε συνεννοηθεί, για να σας ενημερώσω πως η παράσταση (performance- επίδειξη)  για την οποία μιλήσαμε  δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί, παρά μόνο στη μεγάλη αίθουσα. Μόνο εκεί θα μπορούσε να είναι επικερδής .
Σημειώνω ότι το κόστος κάθε μίας, από τις 8  που έχουμε προγραμματίσει, ανέρχεται στα 500 ευρώ. Η μικρή αίθουσα με σύνολο 120 θεατών και φτηνό εισιτήριο καθιστά αδύνατη την ύπαρξη κέρδους για τον εξαιρετικά φιλικό στην αίσθηση  χώρο σας.
Παραμένει λοιπόν το ενδιαφέρον μας για την μεγάλη αίθουσα των 330 θεατών.
 Αν μάθετε μέχρι το τέλος του μήνα, ότι μπορεί θα είναι διαθέσιμη μια φορά την εβδομάδα , να ξέρετε ότι θα ήθελα να το πληροφορηθώ  για να σας στείλω ολοκληρωμένη την πρόταση.

Ευχαριστώ πολύ » 

Δεν έβαλα το «παρακαλώ επιβεβαιώστε την λήψη» γιατί δεν κολλούσε σ΄ ένα επαγγελματικό μαιλ χωρίς φόρμα. Ξεμπέρδεψα εύκολα.
.........................

Σ΄ ένα απ τα εισερχόμενα έγραφε πως Τα δύο πρώτα τραπεζάκια η είχαν αρχίσει να φτιάχνονται. Η βάση τους τριβόταν. Είχαν διαστάσεις 1.50 Χ 0.88 Χ 0.40 ύψος. Δύο ακόμα  περίμεναν την σειρά τους για το τριβείο. Για τις σημαίες ούτε λόγος ακόμα. Η λογοτεχνία θα περίμενε υπομονετικά, όπως και το περίεργο όν σε χρώμα σταχιού  που έχει τρία πόδια και επιπλέει  πάνω στην διαγώνιο του κόκκινου και του κίτρινου της Σικελικής σημαίας. Εγώ αυτή ήθελα να φτιάξουμε πρώτη.
Το χρυσό χρώμα σε  αμμοβολή και το στάχυ  μου φαίνονταν υπέροχα ταιριαστά και ζεστά. Έτοιμα για πειραματισμό. Το περίεργο όν θα μπορούσε να είναι ο βασιλιάς στάχυ. Αυτό κάνουν οι άνθρωποι που ανήκουν σε κολεκτίβες, ή φαντάζονται ή σκέφτονται.
……………............

Το τηλέφωνο κουδούνισε στ΄ αυτιά μου μ έναν διαφορετικό ήχο. Χθες προσπαθώντας να κατεβάσω την ένταση φαίνεται πως είχα αλλάξει και την επιλογή ήχου κλήσης χωρίς να το καταλάβω. Μου άρεσα όταν κατέληγα σε γρήγορα συμπεράσματα χωρίς χρονοτριβή. Δεν μου συνέβαινε συχνά συνήθως διύλιζα τον κώνωπα χάνοντας ή κερδίζοντας χρόνο.  Κάθισα να  χαζεύω το όνομα που αντιστοιχούσε στον αριθμό και κατάληξα στο συμπέρασμα πως θα το άφηνα στον καινούριο ήχο. Ζούσα περίοδο αλλαγών φαίνεται, ήδη το πρωί είχα αλλάξει και κάλτσες.
Για την ακρίβεια αφού  τις φόρεσα είδα ότι ήταν τόσο λιωμένες που δεν θ άξιζε να συνεχίσω να τις φοράω. Τους είχα κάνει την χάρη την προηγούμενη φορά που τις είδα μπροστά μου κουρασμένες, για να μην πάει χαμένο το τελευταίο τους πλύσιμο.
Έβγαλα την πρώτη από το πόδι μου και χρησιμοποιώντας την σαν γάντι εμβόλισα-συνέτριψα τις τελευταίες αραιές κλωστές που σηματοδοτούσαν την φτέρνα της χωρίς τον παραμικρό κόπο. Αναποδογύρισα το πληκτρολόγιο και έκανα να χυθούν από εκεί στην επιφάνεια του γραφείου  ψίχουλα στάχτες καπνός σκόνη  άμμος μικρές τρίχες κι μια σπασμένη μύτη μηχανικού μολυβιού. Προσέγγισα προσεκτικά τα σκουπίδια και τα κατεύθυνα προς το τασάκι με την κάλτσα που δεν είχα βγάλει απ την παλάμη μου. Τα έσπρωξα μέσα του και αντιστρέφοντας την κάλτσα με το άλλο μου χέρι, την άφησα μαζί τους.
Το τηλέφωνο είχε πάψει να κουδουνίζει όταν έβγαλα την δεύτερη. Μάλαξα το πέλμα μου στην περιοχή «τρυφερό όρος» ακριβώς κάτω  από τα δάχτυλα και την χρησιμοποίησα για να αδειάσω αστραφτερά το τασάκι στον κάδο. Μετά, την πέταξα και αυτή εκεί (κοντά στην αδελφή της παρέα με)μαζί με την υπόλοιπη βρώμα.
………………….....
Το τηλέφωνο χτύπησε πάλι, ήταν κάποιος από το δημιουργικό της κολεκτίβας.
Σκέφτηκαν είπε πως θα ήταν προτιμότερο αντί για μία ή δύο σημαίες σε κάθε ένα από τα τραπεζάκια, μία σύνθεση  των τεσσάρων που θα έδινε στην ένωση της  μια επίπεδη απεικόνιση του πλανήτη. Μια κατασκευή για μεγάλα καθιστικά αφού το συνολικό εμβαδόν του θα ήταν 5.40 τ.μ.
Δεν μίλησα καθόλου, τον άφησα να συνεχίσει χωρίς να ρωτήσω ποιο θα ήταν το κεντρικό  σημείο του πλανήτη στην  απεικόνιση. Ποιο θα ήταν το αριστερά και πιο το δεξιά του.
Πάνω της θα τοποθετούσαμε οτι εικόνες αποφασίζαμε από προϊόντα, συνήθειες, κατευθύνοντας τους συνειρμούς του χρήστη εντείνοντας του την επιθυμία να  αποκτήσει την σύνθεση. Έτσι δεν θα χρειαζόταν να παρέχουμε υπηρεσίες  θα μέναμε αυτόνομοι και  δημιουργικοί.
Τότε είδα όλα κόκκινα του κόσμου μαζί με λίγο χρυσό, αλλά πάλι δεν είπα τίποτα, ακούμπησα όμως το φλιτζάνι με τον καφέ μου νοερά πάνω στην Αφρική του.
Αύριο το βράδυ θα είχα  και τα τέσσερα πρώτα τραπεζάκια έτοιμα για να σημειώσω πάνω τους τις εικόνες μου, υπηρετώντας την αέναη δημιουργικότητα (ρerpetual creativeness) που ανέφερε στις πρώτες αράδες το συμφωνητικό της κολεκτίβας μας.
Νοιώθοντας ευχάριστα  που ανήκα ήδη σε κάποια μορφή δημιουργικότητας και μάλιστα συνεχούς είπα παρασυρμένος, «ωραία πολύ ωραία» και άναψα ένα κερί παρ ότι έξω υπήρχε ακόμα ελαφρύ γκρίζο φως ημέρας. Καθαρή σπατάλη χρόνου και καύσιμης ύλης ήταν αυτή η κίνηση γι αυτό το έσβησα αμέσως.
Η Αφρική είναι ακριβώς κάτω από την Ευρώπη εδώ και χρόνια, εκεί θα παραμείνει όσο και να αντέξει το τραπεζάκι. Δεν υπάρχει λόγος να έχουμε άλλο κεντρικό  σημείο στην επίπεδη απεικόνιση μας από αυτό που περιλαμβάνει το κομμάτι από την μεσοποταμία έως την ιταλία αν θέλουμε φυσικά να κάνουμε έναν χάρτη με ιστορική αναδρομή είπε
Το αμέσως επόμενο κεντρικό σημείο θα μπορούσε να είναι το τεράστιο μπλε (dark rough  blue) χρώμα που συνδέει την Ιαπωνία (και το σούσι) με την Καλιφόρνια (και τις σανίδες το σερφ). Ένας ωκεανός γεμάτος με μικροτσιπς ηλεκτρονικών υπολογιστών που μηδενίζει τους κινδύνους της μετάβασης από την μία ήπειρο στην άλλη του αντέτεινα.
Το 1848, στο Σαν Φραντσίσκο, ζούσαν εβδομήντα έξι Κινέζοι είπε. Στην αρχή του 1850 είχαν γίνει 4χιλιάδες οι Κινέζοι, επειδή υπήρξε το ερέθισμα της χρυσοθηρίας. Αν υπάρχει το ερέθισμα δεν υπάρχουν κίνδυνοι κατέληξε και  συμφωνήσαμε πως το θέμα αφορούσε το σύνολο και θα έπρεπε να συζητηθεί εκτενώς σε συγκέντρωση.
Έτσι κλείσαμε και ευχήθηκα, γιατί πάντα διεκδικούσα χρόνο με τον εαυτό μου να μην ξαναχτυπήσει για λίγο. Το πήρα πολύ γρήγορα πίσω γιατί δεν υπήρχε καιρός για τέτοια.
Θα ήταν καλό να χτυπήσει  το τηλέφωνο άμεσα  αφού περίμενα δουλειά από οπουδήποτε και οι τηλεφωνικές επαφές βοηθούν. Όσο μπορούν βοηθούν δεν δίνουν σίγουρα λύση αλλά είναι ανεπίτρεπτο να μην τις βοηθάς να υπάρξουν.
…………………….
Πήρα τηλέφωνο την Φ. πρώτα στο σταθερό που δεν απαντούσε και μετά από λίγο στο κινητό.  Ήταν έξω για ένα  ποτό το είχε ανάγκη είπε. Το πρωί είχε πεθάνει ένας φίλος της από ανακοπή. Ξαφνικά όπως γίνεται σ΄ αυτές τις περιπτώσεις. Ζούσε μόνος του δεν είχε γυναίκα σχέση παιδιά και οι γονείς του είχαν πεθάνει. Τώρα θα  φρόντιζαν τα διαδικαστικά της κηδείας οι φίλοι του. Αυτοί που έπιναν ποτό μαζί της. Την πήραν τα κλάματα, κλείσαμε λέγοντας να μιλήσουμε μετά το Σαββατοκύριακο. Έτσι πήγε χαμένη –μα όχι και άκλαυτη- η προσπάθεια μου για έμμεση προσέγγιση ενός αντιπαθέστατου καλλιτεχνικού διευθυντή. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής είναι πολιτική θέση. Έτσι γίνεται εδώ στους δημόσιους οργανισμούς . Αυτό τους αναλογεί. Ένας διευθυντής με κομματική ζωή. Τέτοια ωραία γίνονταν γύρω μου, μα εγώ ήθελα  παραγωγό και θα έπαιρνα ξανά τηλέφωνο την Φ. από Δευτέρα.
……………………………………

υ.γ. να εδώ στην  τελευταία παράγραφο που λέω
 "Ο καλλιτεχνικός διευθυντής είναι πολιτική θέση. Έτσι γίνεται εδώ στους δημόσιους οργανισμούς. Αυτό τους αναλογεί. Ένας διευθυντής με κομματική ζωή. " 
θα μπορούσα να γράψω καμια πενηνταριά σελίδες ακόμα με λεπτομέρειες αλλα δεν έχω καμιά ελπίδα οτι μπορεί να με βελτιώσει κάτι τέτοιο ...
;-))
χαιρετώ σας  ...