Αγωνίζομαι.





Παλιότερα μου έλεγαν - γυναίκες κυρίως- πως δεν ξέρω τι θέλω. Δεν πολυνοιαζόμουν ν απαντήσω , μέσα μου ήξερα πως δεν υπήρχε τέτοια περίπτωση.  Δεν υπήρχε όμως λόγος να εντοπίσω το θέλω μου και να το εκφράσω. Αγωνιζόμουν σαν την Τσέλσυ τότε, τα έδινα όλα στο κέντρο ελπίζοντας για το καλύτερο. Στο κάτω κάτω ακόμα και αν δεν ήξερα τι ακριβώς ήθελα, ήξερα σίγουρα τι δεν ήθελα. Δεν ήθελα να ήμουν κάποιος άλλος. Αρα  ήξερα και τι ήθελα. Ήθελα να είμαι εγώ, στην καλύτερη-για τις περιστασεις- εκδοχή μου.

Αν και καλοπερασάκιας  ποτέ μου δεν σκέφτηκα τα ίδια τα χρήματα μόνα τους σαν μέσον προσωπικής ευτυχίας και καταξίωσης, αντιθέτως τα κοροιδευα και λίγο. Για την ακρίβεια οχι αυτά τα ίδια και όσους τα είχαν, αλλα αντιθέτως αυτούς που δεν τα είχαν και τα  ζαχάρωναν σαν κάτι μοναδικό, πρώτο και τελευταίο μαζί στις επιδιώξεις τους. Επίσης δεν έβλεπα ποτέ την κοινωνική καταξίωση με καλό μάτι, κάτι μέσα της μου φαίνονταν διαβλητό, κάτι μέσα μου με απέτρεπε απ το να την πάρω στα σοβαρά. Δεν μού άρεσαν τα περισσότερα μέλη της κοινωνίας και αναρωτιόμουν γιατί θα πρέπει να μ ενδιαφέρει η γνώμη τους. Αυτό που λέμε κοινή γνώμη ο Σαιξπηρ φωτογράφιζε κάπου σαν "τέρας  δύσμορφο με αμμετρα κεφάλια".  Μου ταίριαξε αυτή η φράση από μικρός.  Με τρόμαζε πάντα ο όχλος χαλούσε την  αισθητική μου. Κάτι ακαθόριστο μου έλεγε να δίνω περισσότερο σημασία σε μένα και στις συναντήσεις μου με τους ανθρώπους που ήταν σαν και μένα. Αυτούς δηλαδή που έπαιζαν επίσης σαν την Τσέλσυ. Αυτούς που τα έδιναν όλα στο κέντρο ελπίζοντας για το καλύτερο.

Ο πρώτος μου δάσκαλος όταν πλήρωνε για τους μαθητές -συνεργάτες του ένα τραπέζι μεσημεριανό στο εστιατόριο "Κεντρικό" (δίπλα απ το άγαλμα του Κολοκοτρώνη)  έχωνε το χέρι του στην τσέπη έβγαζε όσα χαρτονομίσματα τσαλακωμένα είχε μέσα η τσέπη και τα έδινε στον σερβιτόρο για να ξεδιαλύνει εκείνος το μυστήριο. Ο σερβιτόρος τα ίσιωνε τα χώριζε τα μοίραζε κρατούσε όσα  αναλογούσαν στο γεύμα και του επέστρεψε τα υπόλοιπα. Ο δάσκαλος τα έπαιρνε στα χέρια του ρώταγε αν χρειάζεται κανείς μας τσιγάρα ή τίποτα τέτοια και αν δεν ήθελε  κανείς μας τίποτα  τα ξανάχωνε στην τσέπη του να τσαλακωθούν με την ησυχία τους. Δεν είχε πορτοφόλι. Μου άρεσε αυτή η σχέση του με τα λεφτά .  Η δουλεία του και οι σχέση του μαζί μας τον απασχολούσαν πολυ περισσότερο απο τις χρηματικές απολάβες του. Αγωνιούσε για τα  λεφτά σε σχέση με τις αναγκες της εκάστοτε παράστασης οχι σε σχέση με αυτόν. Μάλλον έπαιζε και αυτός σαν την Τσέλσυ.

Θυμάμαι όταν μαθητής ακόμα είπα την πρώτη μου φράση στο θέατρο έγινε σεισμός. Σεισμός οχι απ τα χειροκροτήματα, κανονικός σεισμός με βουητό και ρίχτερ. Έμεινα μόνος στο θέατρο, προφανώς από αγνοια κινδύνου και καμμία προηγούμενη εμπειρία από σεισμό. Βγήκα τελευταίος βουτηγμένος σε μαυρη γκαντεμια για την ατυχία μου που δεν πρόλαβα να πω ολόκληρη την  τιράντα*.
Ο κολλητός μου στην σχολή μου είπε πως εκείνος ήταν πάνω την ώρα του σεισμού και ο πρώτος που βγήκε απ το υπόγειο ήταν ο δασκαλος μας, μόνος του,  ένω όταν πριν λίγες ώρες είχε μπει υποβασταζόμενος. Του είπα οτι λεει μαλακίες επειδή δεν τον έβαλε να παίξει  στην παράσταση  και ποτέ μου δεν έκατσα να το διασταυρώσω.
 Θα ήταν λάθος να σκεφτεί κανείς πως δεν είχε μέσα του και  ένα είδος λογιστή-τεχνοκράτη γιατί είχε. Ολες  οι κινήσεις ήταν μετρημένες σοφά. Δεν μπορούσε να είναι αλλιώς γιατί κατάφερνε και πλήρωνε, λιτά δεν λέω, όλους όσους δουλευαμε γι αυτόν παρ΄ οτι μαθαίναμε απ αυτόν.

Τώρα πια δεν υπάρχει στον χώρο κάτι τέτοιο, η γνώση (συχνά υποτιθέμενη, καθαρά θεωρητική και σίγουρα με τα πολλά ερωτηματικά πωλείται σε μορφή σεμιναρίου. Παραδίδεται σε περγαμηνή -μην χέσω- παρακολούθησης (ήμουν κ εγώ εκεί) και χρησιμοποιείται αποκλειστικά σε βιογραφικά. Είμαστε στην εποχή που οι ανθρωποι φτιάχνουν βιογραφικά μετά μανίας. Εκπαιδευονται συστηματικά έτσι ώστε να διδάξουν αργότερα άλλους αυτά που διδάχτηκαν - και που δυστυχώς δεν μπορούν από μόνα τους να παράγουν. Διδάσκονται τις δυνατότητες του αντικειμένου  αλλά οχι την χρήση του. Διδάσκεσαι να τροποποιήσεις το τίποτα και να το πουλήσεις για κάτι. Περιτυλιγματική θα ονόμαζα την μέθοδο.
Δεν έχει καμμία σχέση με τον τρόπο που αγωνίζεται η Τσέλσυ.

.................................


* τιραντα: Ενα μεγαλούτσικο κομάτι λόγου στο θέατρο που αποτελείται από 3-4 προτάσεις μαζεμένες και  δίνει το δικαίωμα στον εγωπαθή, πολύ νέο ή καμποτίνο ηθοποιό, να το ξεχειλώσει  παίρνοντας την προσοχή του κοινού κάτι δευτερόλεπτα παραπάνω. Εξ ου και η ονομασία τιράντα-- ελαστική.


υ.γ. Τσέλσυ = Αγγλικό ποδόσφαιρο. Το αγαπημένο μου.  Βροχή, χορτάρι, χώμα σώμα σ΄ενα, πολλά τακλιν και κορμιά να μάχονται στο κέντρο.  Για να πάρεις ένα μέτρο χώρο πρέπει να το θέλεις πολύ. Στα 70 λεπτά του αγώνα το παιχνίδι παίζεται  μεταξύ των δύο μεγάλων περιοχών.




Σαν φόβος ή τέλος ή θάνατος.



Σαν φόβος ή τέλος ή θάνατος.
Έβλεπα προχθές μια παρουσίαση –με θέμα την μνήμη- από τριτοετείς μαθητές δραματικής σχολής, σε σκηνοθεσία και επιλογή κειμένων δική τους.
Πολύ δράμα η κατάσταση. Έξι νομίζω μέρη με θέμα την μνήμη και πουθενά μία χαρούμενη ανάμνηση, έτσι για δείγμα.
Στο πρώτο μέρος ,γύρω στο 18ο λεπτό  ειπώθηκε η φράση «σαν φόβος ή τέλος ή θάνατος», τότε τέλειωσε το πρώτο μέρος για μένα δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω το υπόλοιπο. Αλλά και στην συνέχεια, στα άλλα μέρη, παρακολουθούσα  μεν τα τεχνικά χαρακτηριστικά τους αλλά κυρίως αυτή την φράση σκεφτόμουν. Η επιρροή της στο μαγνητικό μου πεδίο ήταν καταλυτική. Έφερε σπασμούς στην διάθεση μου.Την μάζεψα, την στράγγιξα και την ήπια αδιαφορώντας για τις όποιες  συνέπειες.
 Φυσικά και δεν θα μπορούσαν να γίνουν επικίνδυνες  οι συνέπειες οποιασδήποτε φράσης σε κάποιον άνθρωπο με τετράγωνη λογική, γερό σαν βράχο, αλλά εγώ δεν ήμουν τέτοιος εκείνη την ώρα. Ξεχώριζα τα γεγονότα απ τα συναισθήματα. Δεν υπήρχε ούτε παρελθόν ούτε μέλλον, υπήρχε μόνο ενα δυσάρεστο παρόν,  έπρεπε να του χαρίσω κάτι για να ομορφύνει. 


Και η Γη γυρίζει.....




Αν κρατούσα την δημιουργικότητα μου αλώβητη θα κέρδιζα. Όμως  όλο το πράγμα συνηγορούσε εναντίον μου. Έτσι μου φαινόταν. Ο χρόνος ήταν εναντίον μου. Ο βαθύς και απροσμέτρητος που όλα τα άδηλα φανερώνει, βρισκόταν απέναντι μου. Έπαιρνε εκδίκηση για τις ώρες που του στέρησα ασχολούμενος με τον εαυτό μου και όχι με το μεγαλείο του. Αυτός τρομακτικός κ εγώ επιφορτισμένος να σερφάρω πάνω του με σανίδα την κάσα μου. Φρίκη και μεγαλείο μαζί η αποστολή μου.
 Η συναισθηματική μου ηρεμία ήταν κουρέλι, ανεξέλεγκτα πάθη έβγαιναν από μέσα μου ομαδόν. Τα αδιέξοδα έκαναν το μυαλό μου  Γκουέρνικα και το ύφος μου αξιολύπητο. Αν συνέχιζα έτσι θα κάλυπτα τους καθρέφτες  του σπιτιού μου με λάσπη να μην με βλέπω. Προτίμησα να δω το σπίτι από απόσταση και απομακρύνθηκα.
Κρατήστε τις αποστάσεις.
Ο χρόνος δεν ασχολείται με κανέναν προσωπικά. Είναι λίγο σαν το θέατρο ο χρόνος, δεν εμπεριέχει την ζωή είναι η ζωή. δεν κρατάει την ουσία είναι η ουσία.
Θέλω να ζωγραφίσω τα όνειρα μου πάνω στην φούστα σου. Μετά να τυλιχτώ και να καώ μαζί της στο βωμό των καλών μας στιγμών. Τις έσβησα όμως τις τελευταίες φωτογραφίες που μου τράβηξες, μ έδειχναν σαν νεκρό και τρόμαξα. Δεν έφταιγε το φλας έφταιγε η ψυχή μου που έλλειπε.
Έσβησα και όσες άσχημες  δικές σου είχα τραβήξει για να σε απομυθοποιήσω ευκολότερα αν χρειαζόταν. Ήταν ηττοπαθές  αυτό που έκανα και δεν μου ταίριαζε. Μπορεί το ίδιο να έκανες και συ γιατί όταν τράβηξες τις τελευταίες μου είπες «πάρε και συ δύο για να μάθεις». Δεν  είμαι καθόλου σίγουρος ότι το είπες, όμως εγώ έτσι άκουσα. Κάποτε ακούς αυτά που κρύβονται πίσω απ αυτά που λέγονται, ή αυτά που σε τρομάζουν ενοχοποιούν.  Μοιάζει με  θρίλερ η διαδικασία αλλά σε βελτιώνει. Μπορείς εύκολα να το πετύχεις αν αφεθείς, αρκεί να είσαι κάτι περισσότερο από ένας άνθρωπος γερός σαν βράχος με τετράγωνη λογική. 
………………………………..
Ο Ματθαίος  χωρίζει καλά το πριν απ΄ το μετά. Όταν έχω συναισθηματική ισορροπία, υποβιβάζω χωρίς να το καταλάβω την αξία των κοινωνικών συναναστροφών. Όταν δεν έχω τότε γκαζώνω επαγγελματικά να καλύψω το έλλειμμα, μερικές φορές  άτσαλα  και το  μπουκώνω. Όταν πήγα στο πάρτυ του Ματθαίου  δεν είχα, γι αυτό έσπευσα να βγω στη γύρα.
Ανισόρrοπος ήμουν πάντα. Βουτηγμένος εναλλάξ στο μέσα και το έξω. Στη φύση και την πόλη. Στην πίστη σε κάτι που να με υπερβαίνει και στην λατρεία του ελεύθερου χρόνου. Αν και στην οπτική μου, αυτό δεν φαίνεται και τόσο ανισσόροπο γιατί ο χρόνος είναι κάτι που υπερβαίνει τα πάντα εκτός απ΄ τον εαυτό του. Ο  κακόμοιρος ο χρόνος, σε αντίθεση με εμένα, δεν θα μπορέσει ποτέ να κάνει  προσωπικό ρεκόρ.
.............................................
Δεν θα υπήρχε ελεύθερος χρόνος για λίγο αλλά δεν θα μου έλειπε. Ο ελεύθερος χρόνος κυλάει μαζί με τον κανονικό, στην δουλειά μου το καταλαβαίνεις ευκολότερα. Ήμουν αποφασισμένος. Αυτά που έχεις μαζέψει και μου πετάς στην μούρη με ευκολία, σαν να έχεις μεταμφιεστεί εμένα,  είναι ασήκωτα χωρίς αντίβαρο μια σοβαρή απάντηση.
………………………………………….


Μην κρίνεις την μεταστροφή της συμπεριφοράς ενός αγαπημένου προσώπου σαν κάτι που έγινε ειδικά για σένα, σκέψου τι  μπορεί να κρύβεται πίσω της.  Μπορεί να περνάει περισσότερα απ΄ όσα θα μπορούσες  ν΄ αντέξεις. Έσο αυτάρκης και προστατευτικός και μην σταματάς να μεγαλώνεις καλά καταδικάζοντας τον εαυτό σου σε τετριμμένα  ντεζαβου ανασφάλειας.
………………………………………….
Δεν έχει σημασία μια ιστορία, σημασία έχει η ζωή. Όταν χάνεις την όρεξη σου για κάτι είναι γιατί ξ-έχασες αυτό που την έφερνε. Αν δεν υπάρχει αγάπη και έρωτας φίλε δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον. Είναι σαν να ψάχνεις κάρβουνα στο σκοτάδι. Τo κακό με την αγάπη είναι ότι ανήκει στην συνήθεια του ανθρώπου να αγγίζει να αποκτά και να εξευτελίζει.
………………………
«Δεν έχει σημασία μια ιστορία, σημασία έχει η ζωή». Νατος πάλι ο Μπέκετ, όχι σε έντυπο ούτε στο θέατρο, εγγεγραμμένος στην μνήμη μου. Ανάμεσα σε μερικές χιλιάδες προτάσεις του, κάπου σε κάποιο έργο ήταν και αυτό, περίμενε υπομονετικά κάποιον να το μαζέψει και να το ξεχωρίσει, μου έτυχε ο κλήρος. Όχι πως τότε μπορούσα να εξηγήσω επακριβώς γιατί μου ήταν απαραίτητο να συγκρατήσω την φράση. Δεν ήξερα σε τι θα με βοηθούσε και αν θα το έκανε, αλλά την κράτησα. Εκεί στη δύναμη της αφαίρεσης  κρύβεται η ποίηση. Όταν λέω ποίηση  εννοώ την περιγραφή μια μεγάλης ιδέας-αίσθησης-συμβάντος με όσο το δυνατόν λιγότερες λέξεις. Η επαφή μου μαζί του δεν είναι σχέση που τέλειωσε. Συνεχίζεται. 
..........................................

Μην καίς άλλα στον Καιάδα του διαδικτύου  έλεγε το σμσ. 
Οκ απάντησα 



Αυτό το κείμενο, αυτές οι αράδες έρχονται σαν συνέχεια του προηγουμένου ποστ που υπεβλήθη σε μερικές αλλαγές αλλα οχι τόσο  μεγάλες για να χρειαστεί να το βάλω εδω μαζί με αυτό που αποτελεί την συνέχεια του.  Αυτό που θα μπορούσα να κάνω  είναι να αρχίσω το καινούριο με την τελευταία  παραγραφό του προηγουμένου. 

Στόχος γενικά  της ενανσχόλησης μου με το γράψιμο  είναι να καταλάβω τι συμβαίνει γύρω μου (και μέσα μου) για να το αφομοιώσω καλύτερα. Αυτές οι συνολικά 5-6 σελίδες θα μπορούσαν να είναι  διπλάσιες ή τριπλάσιες αν επιθυμούσα να γράψω για τα ίδια πραγματα με λεπτομέρειες.
 Θα μπορούσαν αν επιθυμούσα να βάλω παραδείγματα μεταφορές, λεπτομερειακές αναφορές και αφηγήσεις.  Αλλα νομίζω πως αν το κάνω θα γράφω για πράγματα που δεν απασχολούν εμένα. Η τουλάχιστον δεν με απασχολούν μέχρι το τέλος . Είναι συνδετικά καταστάσεων που έχω βρεθεί ή παρατηρήσεων που κάνω γύρω μου αλλά ταυτόχρονα είναι και λίγα. Οχι οτι αυτά που γράφω είναι πολλά αλλα είναι το συμπέρασμα αυτών που έζησα ή παρατήρησα.

Το θέμα δεν είναι να γράφω  βιβλία ούτε να τα μετράω σαν τεκμήριο της ύπαρξης μου σε τηλεοπτικά παράθυρα. (Μιλάω συγκεκριμένα για τον βουλευτή που μυρίζει (ή γελάει μ αυτόν που μυρίζει) το παλτό μιας συναδέλφου τους.) Το θέμα είναι να βελτιώνομαι και αυτό μπορεί να γίνει μόνο  αν το όποιο στυλ  μου αποκτήσει μορφή. Το στυλ είναι κάτι δυσκολότερο από την μορφή αλλα δεν αναδεικνύεται επαρκώς αν δεν έχει μια φόρμα πίσω του να το στηρίζει . 
Αλλάζουν και τα δύο αργά, ανα τους αιώνες και τις κοινωνικές συνθήκες που τα περιβάλλουν. Το ίδιο γίνεται και με μας τους αναγνώστες. Κάπου βρισκόμαστε σαν οντότητες και κάτι αντίστοιχο αναζητούμε, διαβάζουμε και μας αρέσει ή το απορρίπτουμε. 

Τελείωνω αυτό που λέμε γράφω χωρίς να κοιτάζω πίσω μου ,γράφω δηλαδή σαν να γράφω σχόλιο σε φιλικό μπλογκ (στο  Ημερολόγιο π.χ) και αφιερώνω αυτό το ποστ σε τρεις φίλους από εκεί που τους αρέσει να με διαβάζουν ..τον Βασίλη που έχει το μπλογκ τον Πάνο που πότε πότε νομίζει οτι τον βαρίομαστε χωρίς να έχω καταλάβει ποτέ μου γιατί το παθαίνει αυτό και τον Θέμη (Νικόλα ) που θέλω αυτή την φορά -στο πάσχα των καθολικών- να καταφέρουμε επιτέλους να συναντηθούμε για να τα πούμε ζωντανα .

vamos mutsatsos



 Το τηλέφωνο


Αργότερα θα μιλούσα και στο τηλέφωνο σκέφτηκα. Μπορούσα να μιλήσω στο τηλέφωνο εύκολα  γιατί υπάρχει εκτεταμένο πεδίο αποσπασματικών γνώσεων μέσα μου. Έχω άνεση στη μεταφορά εικόνων και καταστάσεων. Είμαι άμεσος, με χιούμορ σε επαγρύπνηση . Δείχνω ενδιαφέρον στο συνομιλητή μου, χρησιμοποιώ τα αυτιά μου και συμβουλεύω σωστά. Αργότερα θα μιλούσα στο τηλέφωνο.
............................................

Δεν θέλω γιατί δεν αντέχω να έχει άλλη γεύση το φιλί. Ας μην υπάρχει φιλί.  Το αντέχω γιατί μπορώ να θυμάμαι πως είναι όταν χάνομαι γύρω του. Το υπόλοιπο σώμα βοηθάει για να πετύχει το κεφάλι την κατάλληλη θέση. Όταν γίνεται σε κακή στάση βγαίνει μόνο σαν  κίνηση. Είναι ασυντόνιστο σε ρυθμό και διάρκειες, με άλλα λόγια είναι ξερό φορμάρισμα.
Τι άλλο να σου πω; Από ένα φιλί ξεκινήσαμε. Για ένα φιλί μιλάμε.

Έτσι κλείσαμε το τηλέφωνο.
……………………………………

  Το μαιλ εκκρεμούσε ώρες. Tα επαγγελματικά μαιλ χωρίς φόρμα είναι ξεχωριστή κατηγορία και   αυτό θα ήταν το πρώτο μιας τέτοιας σειράς

«Κα Αγγέλου καλημέρα.
Το ότι μου είστε ιδιαίτερα συμπαθής είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός.
 Σας στέλνω αυτό το μαιλ, όπως είχαμε συνεννοηθεί, για να σας ενημερώσω πως η παράσταση (performance- επίδειξη)  για την οποία μιλήσαμε  δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί, παρά μόνο στη μεγάλη αίθουσα. Μόνο εκεί θα μπορούσε να είναι επικερδής .
Σημειώνω ότι το κόστος κάθε μίας, από τις 8  που έχουμε προγραμματίσει, ανέρχεται στα 500 ευρώ. Η μικρή αίθουσα με σύνολο 120 θεατών και φτηνό εισιτήριο καθιστά αδύνατη την ύπαρξη κέρδους για τον εξαιρετικά φιλικό στην αίσθηση  χώρο σας.
Παραμένει λοιπόν το ενδιαφέρον μας για την μεγάλη αίθουσα των 330 θεατών.
 Αν μάθετε μέχρι το τέλος του μήνα, ότι μπορεί θα είναι διαθέσιμη μια φορά την εβδομάδα , να ξέρετε ότι θα ήθελα να το πληροφορηθώ  για να σας στείλω ολοκληρωμένη την πρόταση.

Ευχαριστώ πολύ » 

Δεν έβαλα το «παρακαλώ επιβεβαιώστε την λήψη» γιατί δεν κολλούσε σ΄ ένα επαγγελματικό μαιλ χωρίς φόρμα. Ξεμπέρδεψα εύκολα.
.........................

Σ΄ ένα απ τα εισερχόμενα έγραφε πως Τα δύο πρώτα τραπεζάκια η είχαν αρχίσει να φτιάχνονται. Η βάση τους τριβόταν. Είχαν διαστάσεις 1.50 Χ 0.88 Χ 0.40 ύψος. Δύο ακόμα  περίμεναν την σειρά τους για το τριβείο. Για τις σημαίες ούτε λόγος ακόμα. Η λογοτεχνία θα περίμενε υπομονετικά, όπως και το περίεργο όν σε χρώμα σταχιού  που έχει τρία πόδια και επιπλέει  πάνω στην διαγώνιο του κόκκινου και του κίτρινου της Σικελικής σημαίας. Εγώ αυτή ήθελα να φτιάξουμε πρώτη.
Το χρυσό χρώμα σε  αμμοβολή και το στάχυ  μου φαίνονταν υπέροχα ταιριαστά και ζεστά. Έτοιμα για πειραματισμό. Το περίεργο όν θα μπορούσε να είναι ο βασιλιάς στάχυ. Αυτό κάνουν οι άνθρωποι που ανήκουν σε κολεκτίβες, ή φαντάζονται ή σκέφτονται.
……………............

Το τηλέφωνο κουδούνισε στ΄ αυτιά μου μ έναν διαφορετικό ήχο. Χθες προσπαθώντας να κατεβάσω την ένταση φαίνεται πως είχα αλλάξει και την επιλογή ήχου κλήσης χωρίς να το καταλάβω. Μου άρεσα όταν κατέληγα σε γρήγορα συμπεράσματα χωρίς χρονοτριβή. Δεν μου συνέβαινε συχνά συνήθως διύλιζα τον κώνωπα χάνοντας ή κερδίζοντας χρόνο.  Κάθισα να  χαζεύω το όνομα που αντιστοιχούσε στον αριθμό και κατάληξα στο συμπέρασμα πως θα το άφηνα στον καινούριο ήχο. Ζούσα περίοδο αλλαγών φαίνεται, ήδη το πρωί είχα αλλάξει και κάλτσες.
Για την ακρίβεια αφού  τις φόρεσα είδα ότι ήταν τόσο λιωμένες που δεν θ άξιζε να συνεχίσω να τις φοράω. Τους είχα κάνει την χάρη την προηγούμενη φορά που τις είδα μπροστά μου κουρασμένες, για να μην πάει χαμένο το τελευταίο τους πλύσιμο.
Έβγαλα την πρώτη από το πόδι μου και χρησιμοποιώντας την σαν γάντι εμβόλισα-συνέτριψα τις τελευταίες αραιές κλωστές που σηματοδοτούσαν την φτέρνα της χωρίς τον παραμικρό κόπο. Αναποδογύρισα το πληκτρολόγιο και έκανα να χυθούν από εκεί στην επιφάνεια του γραφείου  ψίχουλα στάχτες καπνός σκόνη  άμμος μικρές τρίχες κι μια σπασμένη μύτη μηχανικού μολυβιού. Προσέγγισα προσεκτικά τα σκουπίδια και τα κατεύθυνα προς το τασάκι με την κάλτσα που δεν είχα βγάλει απ την παλάμη μου. Τα έσπρωξα μέσα του και αντιστρέφοντας την κάλτσα με το άλλο μου χέρι, την άφησα μαζί τους.
Το τηλέφωνο είχε πάψει να κουδουνίζει όταν έβγαλα την δεύτερη. Μάλαξα το πέλμα μου στην περιοχή «τρυφερό όρος» ακριβώς κάτω  από τα δάχτυλα και την χρησιμοποίησα για να αδειάσω αστραφτερά το τασάκι στον κάδο. Μετά, την πέταξα και αυτή εκεί (κοντά στην αδελφή της παρέα με)μαζί με την υπόλοιπη βρώμα.
………………….....
Το τηλέφωνο χτύπησε πάλι, ήταν κάποιος από το δημιουργικό της κολεκτίβας.
Σκέφτηκαν είπε πως θα ήταν προτιμότερο αντί για μία ή δύο σημαίες σε κάθε ένα από τα τραπεζάκια, μία σύνθεση  των τεσσάρων που θα έδινε στην ένωση της  μια επίπεδη απεικόνιση του πλανήτη. Μια κατασκευή για μεγάλα καθιστικά αφού το συνολικό εμβαδόν του θα ήταν 5.40 τ.μ.
Δεν μίλησα καθόλου, τον άφησα να συνεχίσει χωρίς να ρωτήσω ποιο θα ήταν το κεντρικό  σημείο του πλανήτη στην  απεικόνιση. Ποιο θα ήταν το αριστερά και πιο το δεξιά του.
Πάνω της θα τοποθετούσαμε οτι εικόνες αποφασίζαμε από προϊόντα, συνήθειες, κατευθύνοντας τους συνειρμούς του χρήστη εντείνοντας του την επιθυμία να  αποκτήσει την σύνθεση. Έτσι δεν θα χρειαζόταν να παρέχουμε υπηρεσίες  θα μέναμε αυτόνομοι και  δημιουργικοί.
Τότε είδα όλα κόκκινα του κόσμου μαζί με λίγο χρυσό, αλλά πάλι δεν είπα τίποτα, ακούμπησα όμως το φλιτζάνι με τον καφέ μου νοερά πάνω στην Αφρική του.
Αύριο το βράδυ θα είχα  και τα τέσσερα πρώτα τραπεζάκια έτοιμα για να σημειώσω πάνω τους τις εικόνες μου, υπηρετώντας την αέναη δημιουργικότητα (ρerpetual creativeness) που ανέφερε στις πρώτες αράδες το συμφωνητικό της κολεκτίβας μας.
Νοιώθοντας ευχάριστα  που ανήκα ήδη σε κάποια μορφή δημιουργικότητας και μάλιστα συνεχούς είπα παρασυρμένος, «ωραία πολύ ωραία» και άναψα ένα κερί παρ ότι έξω υπήρχε ακόμα ελαφρύ γκρίζο φως ημέρας. Καθαρή σπατάλη χρόνου και καύσιμης ύλης ήταν αυτή η κίνηση γι αυτό το έσβησα αμέσως.
Η Αφρική είναι ακριβώς κάτω από την Ευρώπη εδώ και χρόνια, εκεί θα παραμείνει όσο και να αντέξει το τραπεζάκι. Δεν υπάρχει λόγος να έχουμε άλλο κεντρικό  σημείο στην επίπεδη απεικόνιση μας από αυτό που περιλαμβάνει το κομμάτι από την μεσοποταμία έως την ιταλία αν θέλουμε φυσικά να κάνουμε έναν χάρτη με ιστορική αναδρομή είπε
Το αμέσως επόμενο κεντρικό σημείο θα μπορούσε να είναι το τεράστιο μπλε (dark rough  blue) χρώμα που συνδέει την Ιαπωνία (και το σούσι) με την Καλιφόρνια (και τις σανίδες το σερφ). Ένας ωκεανός γεμάτος με μικροτσιπς ηλεκτρονικών υπολογιστών που μηδενίζει τους κινδύνους της μετάβασης από την μία ήπειρο στην άλλη του αντέτεινα.
Το 1848, στο Σαν Φραντσίσκο, ζούσαν εβδομήντα έξι Κινέζοι είπε. Στην αρχή του 1850 είχαν γίνει 4χιλιάδες οι Κινέζοι, επειδή υπήρξε το ερέθισμα της χρυσοθηρίας. Αν υπάρχει το ερέθισμα δεν υπάρχουν κίνδυνοι κατέληξε και  συμφωνήσαμε πως το θέμα αφορούσε το σύνολο και θα έπρεπε να συζητηθεί εκτενώς σε συγκέντρωση.
Έτσι κλείσαμε και ευχήθηκα, γιατί πάντα διεκδικούσα χρόνο με τον εαυτό μου να μην ξαναχτυπήσει για λίγο. Το πήρα πολύ γρήγορα πίσω γιατί δεν υπήρχε καιρός για τέτοια.
Θα ήταν καλό να χτυπήσει  το τηλέφωνο άμεσα  αφού περίμενα δουλειά από οπουδήποτε και οι τηλεφωνικές επαφές βοηθούν. Όσο μπορούν βοηθούν δεν δίνουν σίγουρα λύση αλλά είναι ανεπίτρεπτο να μην τις βοηθάς να υπάρξουν.
…………………….
Πήρα τηλέφωνο την Φ. πρώτα στο σταθερό που δεν απαντούσε και μετά από λίγο στο κινητό.  Ήταν έξω για ένα  ποτό το είχε ανάγκη είπε. Το πρωί είχε πεθάνει ένας φίλος της από ανακοπή. Ξαφνικά όπως γίνεται σ΄ αυτές τις περιπτώσεις. Ζούσε μόνος του δεν είχε γυναίκα σχέση παιδιά και οι γονείς του είχαν πεθάνει. Τώρα θα  φρόντιζαν τα διαδικαστικά της κηδείας οι φίλοι του. Αυτοί που έπιναν ποτό μαζί της. Την πήραν τα κλάματα, κλείσαμε λέγοντας να μιλήσουμε μετά το Σαββατοκύριακο. Έτσι πήγε χαμένη –μα όχι και άκλαυτη- η προσπάθεια μου για έμμεση προσέγγιση ενός αντιπαθέστατου καλλιτεχνικού διευθυντή. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής είναι πολιτική θέση. Έτσι γίνεται εδώ στους δημόσιους οργανισμούς . Αυτό τους αναλογεί. Ένας διευθυντής με κομματική ζωή. Τέτοια ωραία γίνονταν γύρω μου, μα εγώ ήθελα  παραγωγό και θα έπαιρνα ξανά τηλέφωνο την Φ. από Δευτέρα.
……………………………………

υ.γ. να εδώ στην  τελευταία παράγραφο που λέω
 "Ο καλλιτεχνικός διευθυντής είναι πολιτική θέση. Έτσι γίνεται εδώ στους δημόσιους οργανισμούς. Αυτό τους αναλογεί. Ένας διευθυντής με κομματική ζωή. " 
θα μπορούσα να γράψω καμια πενηνταριά σελίδες ακόμα με λεπτομέρειες αλλα δεν έχω καμιά ελπίδα οτι μπορεί να με βελτιώσει κάτι τέτοιο ...
;-))
χαιρετώ σας  ...

Η δομή και το πρότζεκτ.




Έχω βαρεθεί τον Μπέκετ. Αυτή δεν είναι φράση που περίμενα να ξεστομίσω. Όμως εκτός από το «Περιμένοντας τον Γκοντό»  όλα άλλα έργα του είναι μια επαναλαμβανόμενη φόρμα  λιγότερο ή περισσότερο επιτυχημένη. Και τι δεν είναι θα μου πεις; Αλλά έτσι το βλέπω πια.
Οι φράσεις του δεν με συγκινούν, στέκομαι απέναντι τους, αποστασιοποιημένος από τις σημειώσεις τους. Δεν μου ανοίγουν δρόμους  δεν  με ταξιδεύουν στην απόλαυση όπως παλιά . Είναι στάσιμες. Όταν τις ακούω στο θέατρο, για να τις διαβάσω αυτή την περίοδο ούτε λόγος,  κάποια παράγραφος μου δείχνει τι ακριβώς θαύμαζα και  χαμογελώ.
Αμέσως μετά όμως επανέρχονται οι συνειρμοί  για τον  «Οδυσσέα» του Τζους και τις  κοφτές επαναλαμβανόμενες φράσεις σε όλα τα κείμενα του Μπέρνχαρντ.
Η επαφή μου μαζί τους  μου φαίνεται σαν σχέση που τέλειωσε. Θυμίζει παλιό έρωτα που μετά από 15  χρόνια (ή και παραπάνω) ένα βράδυ πριν κοιμηθείς (ή και περισσότερα συνεχόμενα) έρχεται στο μυαλό σου κ χωρίς λόγο σε κάνει να προσπαθείς να θυμηθείς λεπτομέρειες για κάτι που κάνατε μαζί ή για κάτι που ειπώθηκε. Και τελικά θυμάσαι. Πως στάθηκε το ξένο σώμα, πως ξεχαστήκατε ενωμένοι, σε μια λεπτομέρεια που χαράχτηκε μέσα σου χωρίς να το γνωρίζεις και θέλεις να ξαναζήσεις αυτό που ο άλλος μπορεί να μην  θυμάται. Που συνήθως  δεν το θυμάται. Ή το θυμάται παραποιημένο, διαφορετικά.

…………………………………………

Δεν θα έγραφα τίποτα αν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο. Πάντα έτσι γίνεται. Κάποτε μου είναι αδύνατον να κάνω οτιδήποτε άλλο που να με ισορροπεί και να πιάνεται για εν δυνάμει εργασία ή έστω δημιουργική απασχόληση, οικονομία στην ψυχοθεραπεία και τους νευρολόγους  ή την αποφυγή τους στο τσακιρ κέφι. 

Δεν πρέπει να έχει δομή για να μου κάνει καλό πρέπει να μην ενδιαφέρομαι για την δομή. Η δομή είναι άλλο θέμα καθόλου πηγαίο. Δεν ξεδιψάς, με την δομή βάζεις το νερό σε δοχεία για να το μεταφέρεις να το προσφέρεις ή να το πουλήσεις σε ανυποψίαστους καταναλωτές με τετράγωνη λογική.
Η δομή, μαζί με την οικονομία του κειμένου, θα με ανάγκαζαν να χάσω χρόνο να γυρίσω πίσω να σβήσω και να ξαναγράψω την  παραπάνω παράγραφο έτσι :
«Δεν θα έγραφα τίποτα αν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο. Πάντα έτσι γίνεται. Κάποτε μου είναι αδύνατον να κάνω οτιδήποτε άλλο που να με ισορροπεί.  Δεν πρέπει να έχει δομή για να μου κάνει καλό πρέπει να μην ενδιαφέρομαι για την δομή. Η δομή είναι άλλο θέμα καθόλου πηγαίο. Δεν ξεδιψάς, με την δομή βάζεις το νερό σε δοχεία για να το μεταφέρεις να το προσφέρεις ή να το πουλήσεις σε ανυποψίαστους καταναλωτές με τετράγωνη λογική. »

Χρήσιμη πολύ η δομή και αχρείαστη όταν κυριαρχεί στο γραπτό ένα ιδιαίτερο ύφος. Μεταφράσιμο, μεταφορικά τουλάχιστον στην αρχή, και σαν θαύμα ή διεθνιστικός θρίαμβος αν, έξω από κάθε προγνωστικό και χωρίς καμμία προσπάθεια, ενδιαφερθεί κάποιος να κυριολεκτήσει πάνω του. Έτσι επειδή γοητεύτηκε.
Είναι εμμονή η δομή. Όπως και το προτζεκτ τα ίδια σκατά καθόλου χαΐ. Δείχνουν φυσικά ένα καθαρό μυαλό και είναι διαβατήριο για μια επιτυχημένη συνεργασία με άλλα καθαρά μυαλά. Εκκοινωνίζεσαι με δαύτα  σε χρόνο dt αν είσαι ήδη μέσα στο παιχνίδι ή είσαι γεννημένος για να το παίξεις.
Είναι εμμονή η δομή.

…………………………

Οι τελευταίες συναντήσεις που είχα με τετράγωνους ανθρώπους προϊστάμενους και υφισταμένους υποδιευθυντές οργανισμών και τον υποστηρικτικό μηχανισμό τους ανέδιδαν μια μυρωδιά όμοια μ΄ αυτή που αναδίδει ένα καινούριο πολιτικό κόμμα . Δεν υπάρχει καμία διαφορά απ΄αυτή που αφήνουν τα προηγούμενα.
 Μου έφερε μια ψυχική επιβάρυνση  αλλά τα πτητικά της μόρια απομακρύνονταν γρήγορα  αφήνοντας πίσω τους μόνο την ανάγκη για αλλαγή πλεύσης. Θα εγκατέλειπα  αυτή την ασήμαντη θαλασσογραφία. Με αυτοπεποίθηση, αδιαφορώντας για την συγκατάθεση του ζωγράφου. Σαν χαρισματικός μουσικός που δεν χρειάζεται παρτιτούρα γιατί απομνημονεύει τα μέτρα είδα τον εαυτό μου έξω απ το τελάρο χωρίς αναλόγιο και μία τρομπέτα στην θήκη της.

……………………….

Εμμονή είναι να γράφεις για τη ζωή με μολύβι, οι δυνατές εμπειρίες να σ΄ αναγκάζουν να έχεις πολλά μολύβια ξυσμένα έτοιμα να περιμένουν να  λιώσεις τις μύτες τους στο χαρτί. Παλιότερα δεν ήταν εμμονή ήταν αναγκαιότητα. Τώρα όμως έχοντας δεκάδες γραμματοσειρές διαθέσιμες αν   προτιμάς να ζωγραφίζεις τις λέξεις που καταγράφουν την εμπειρία σου  σχηματίζοντας τελικά ένα μουντζουρωμένο κείμενο  που θα χρειαστεί σίγουρα αποκρυπτογράφηση για να δακτυλογραφηθεί  είναι ίδιο με το ερώτημα αν ο χιονάνθρωπος έχει φύλο. Μου μοιάζει με την αδυναμία του ενήλικα να εμποδίσει το παρελθόν να παίζει με τα νεύρα του,  τιμωρώντας το μέλλον του, που προς το παρόν τουλάχιστον δεν του φταίει σε τίποτα .
Θέλει διαρκή ανανέωση η εμμονή για να είναι δημιουργική .Θέλει και άνοιγμα προς τα έξω.  Όσο της επιτρέπεις να επαναλαμβάνεται  χωρίς να δημιουργεί άνοιγμα τόσο ανώφελη γίνεται. Είναι σαν να επιτρέπεις στο παρελθόν να παίζει με τα νεύρα σου  όπως είπα.

……………………………

Δεν μπορούσα να βήξω καθαρά ούτε και να μην βήξω. Για να μιλήσω ούτε λόγος. Θα έπρεπε το φλέμα να χάσει την πυκνότητα του ή ν αλλάξει θέση.  Όταν συγχύζεσαι η αναπνοή σου αλλοιώνεται  γιατί ο λαιμός σου στενεύει επειδή θέλεις κάτι που εκείνη τη στιγμή δεν σου αντιστοιχεί. Δεν είσαι καλά με το παρόν γιατί είσαι σε μεταίχμιο με το μέλλον και το φοβάσαι. Βλέπεις στο μέλλον τον μπαμπούλα σου . Αυτό σου φέρνει τον πανικό. Είναι ο ορισμός του άγχους.
Σκέφτηκα όμως το πρότζεκτ  «τα τραπεζάκια των λαών». Εξαιρετικό! Λιωμένες διπλωμένες  και ανεμίζουσες σημαίες, όχι ολόκληρες, μόνο χαρακτηριστικές λεπτομέρειες τους  ζωγραφισμένες  σε τραπεζάκια καθιστικών. Με τα συμβολικά, ανά περιοχή και περίοδο χρώματα τους θα έφτιαχναν ένα κολάζ της ζωής. Υλικά και φόρμες θα έφερναν το σύμβολο κοντά στον χρήστη. Τι κομματάκια σημαίας θα ήθελες κοντά σου;  Θες κόκκινο  άσπρο πράσινο κ μαύρο που φέρνει σε Κουβέιτ και Παλαιστίνη  ή  τον χαρούμενο ήλιο της Ουρουγουάης ; Το ηλιοβασίλεμα με το πουλί των Κιριμπάτι ή τις δύο ενωμένες μικρές τριγωνικές ενωμένες σε μία σημαία, την μοναδική με πέντε πλευρές,  του Νεπάλ;
 Θα υπήρχαν και εξειδικευμένες σημαίες ναυσιπλοΐας και  τοπικές, όπως της Σικελίας με το περίεργο όν σε χρώμα σταχιού  που έχει τρία πόδια και επιπλέει  πάνω στην διαγώνιο του κόκκινου και του κίτρινου .
Σημαίες θρησκευτικές,  αθλητικών συλλόγων, πολιτικών κομμάτων και μειονοτήτων θα φτιάχνονταν μόνο κατόπιν παραγγελίας. Έτσι είχε αποφασίσει η κολεκτίβα που θα έβρισκε τον χώρο να στεγάσει τα υλικά και θα δούλευε στην παραγωγή τους.
Όπως το ίδιο είδος άνθρωπου μπορεί να βρίσκει διέξοδο σε άλλη δουλειά ανά τριακονταετία  έτσι  και ο ίδιος άνθρωπος, αν του κλείσει την αναπνοή το παρόν, μπορεί να δει με άλλη οπτική τις ασχολίες και τα ενδιαφέροντα του. Είναι θέμα πίστης στην επιλογή σου.
Το φλέμα είχε πια κατακαθίσει .

.......................................

Αργότερα θα μιλούσα και στο τηλέφωνο σκέφτηκα. Μπορούσα να μιλήσω στο τηλέφωνο εύκολα  γιατί υπάρχει εκτεταμένο πεδίο αποσπασματικών γνώσεων μέσα μου. Έχω άνεση στη μεταφορά εικόνων και καταστάσεων. Είμαι άμεσος, με χιούμορ σε επαγρύπνηση . Δείχνω ενδιαφέρον στο συνομιλητή μου, χρησιμοποιώ τα αυτιά μου και συμβουλεύω σωστά. Αργότερα θα μιλούσα στο τηλέφωνο.


Η συμφωνία των διαβουλεύσεων.




«Δεν συμφωνήσαμε απόλυτα 
ή όπως μου είπε ο εκπροσώπός μου, που ειναι διπλωμάτης, 
συμφωνήσαμε ότι διαφωνούμε» 

δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε
 μετά το τέλος της συνάντησης με τον Έλληνα ομόλογό του Γιάνη Βαρουφάκη, 
ο οποίος από την πλευρά του σημείωσε ότι 

«δεν προβλεπόταν να συμφωνήσουμε
δεν συμφωνήσαμε καν ότι διαφωνούμε,
 αλλά συμφωνήσαμε να διαβουλευθούμε για μια ευρωπαϊκή λύση».

................................


Επειδή στη ζωή συνηθίζουμε να λέμε τα ίδια ...επειδή δυστυχώς συμβαίνουν τα ίδια,
....για να μην γράφω και τα ίδια....παραθέτω παλαιότερο λινκ

"Εμείς οι οποίοι συγκεντρωθήκαμε εδώ για πρώτη φορά (έλεγε ο παππούς)δεν αισθανόμαστε εξουσιοδοτημένοι να καθορίσουμε στόχο.Καταρχήν συνήλθαμε μόνο για να δημιουργήσουμε μία οργάνωση οποία θα προωθήσει τη διαδικασία της διαμόρφωσης προτάσεωνγια την επίτευξη αυτού του στόχου.





Ο Μίλτος και ο Ντέμης .




http://psoux.blogspot.gr/2013/04/blog-post_6.html
Tο παραπάνω  λινκ μου μιλάει για την Θεατρικότητα στην πολιτική ζωή της αρχαίας Ελλάδας. Το διαβάζεις μετά και μόνο αν σου πει κάτι το παρακάτω ποστ, που ανήκει στην ετικέτα  αρχαίοι ελληνικοί χρόνοι .
Τα κείμενα με αυτή την ετικέτα δεν τα γράφω γιατί θέλω να επισημάνω τα "κακά" της αρχαίας Αθηναΐκής δημοκρατίας
( αυτά είναι ελάχιστα μπροστά στην προσφορά της στον πολιτισμό και την επιστήμη).
 Τα γράφω γιατί οι αντιδικίες  των πολιτικών της ηρώων
μαζί με την ψυχολογία που σκιαγραφούν ιστορικές πληροφορίες
 με βοηθούν στην κατανόηση του Όλου.
Δεν καθορίζουν ούτε το "γίγνεσθαι" της εποχής ούτε το "φαίνεσθαι,
 με βοηθούν όμως να καταλάβω καλύτερα το Όλο .


Ο Μίλτος και ο Ντέμης .


Ο Κόδρος ένας από τους πρώτους βασιλείς της Αθήνας εμπλέκεται στον παρακάτω μύθο. Όταν έφτασε χρησμός απ τους Δελφούς που έλεγε πως
«Η Αθήνα δεν θα υποδουλωθεί αν πεθάνει ο βασιλιάς της»
ο Κόδρος βγήκε βράδυ μόνος έξω απ τα τείχη και διεκδίκησε -σκηνοθέτησε καυγά με δύο φρουρούς του αντίπαλου στρατοπέδου  προκειμένου να σκοτωθεί για σώσει την πόλη. Τα κατάφερε κ έγραψε μύθο.


Μετά τον θάνατο  του οι Αλκμεωνίδες από την μία και οι Αιακίδες-Φιλαΐδες από την άλλη κυριαρχούσαν στην πολιτική ζωή του τόπου.
Οι Αιακίδες- Φιλαΐδες κατάγονταν από τον Κόδρο και «έδωσαν» στην αλληλουχία των γενεών τους  τον Σόλωνα και τον Πεισίστρατο. Είχαν καλές σχέσεις με τον Μιλτιάδη  και βρήκαν τον ισχυρότερο σύμμαχό τους στο πρόσωπο του Θεμιστοκλή .
Οι Αλκμεωνίδες από την άλλη έδωσαν τον Κλεισθένη. Ο Κλεισθένης πήρε την εξουσία για την οικογένεια του από τον γιο του Πεισίστρατου μετά από 35 χρόνια. Έδωσαν και τον Περικλή  και τον Αλκιβιάδη.
……………….

Ολόκληρη η περίοδος όμως ήταν γεμάτη  συνωμοσίες, δωροδοκίες με  Περσικά κυρίως χρήματα, εξαγορές, εξαπατήσεις και εξορίες . 


Το μεταξύ 10 γνωστών ηρωικών χρόνων 490-480 π.χ.

Αναστάτωση προκάλεσε στην Αθήνα η άφιξη του Μιλτιάδη από τη Χερσόνησο. Από περιφανή οικογένεια προκάλεσε την ανησυχία των Αλκμεωνιδών που προσπάθησαν με κάθε μέσο να τον εμποδίσουν να αναλάβει οποιοδήποτε αξίωμα ιδίως αυτό του Στρατηγού επειδή είχε παλιούς δεσμούς με τον Πεισίστρατο.
Όταν εξελέγη τελικά στρατηγός, πείθοντας αυτόν που είχε το αξίωμα να του το παραχωρήσει για να ηγηθεί στη μάχη του Μαραθώνα, οι Αλκμεωνίδες κατηγορήθηκαν πως  στην διάρκεια της μάχης έκαναν προδοτικό σήμα στους Πέρσες από τον λόφο  με την αντανάκλαση του ήλιου σε μια ασπίδα . Δυστυχώς για εκείνους ευτυχώς για τους υπόλοιπους εκείνη την μέρα είχε συννεφιά, το σχέδιο δεν ευδοκίμησε .…και  Νενικήκαμεν!

…………….

Στα δέκα χρόνια μεταξύ Μαραθώνα και Σαλαμίνας ο Μιλτιάδης επιχειρεί επιδρομή εναντίον της Πάρου, αποτυγχάνει, τραυματίζεται στο πόδι. Ενώ αργοπεθαίνει από γάγγραινα τον κατηγορούν οι Αλκμεωνίδες  ότι εξαπάτησε τον δήμο όταν εξεστράτευσε εναντίον της Πάρου χωρίς να πάρει την άδεια του. Ο Μιλτιάδης τιμωρείται στην αρχή με θάνατο που μετατρέπεται  σε πρόστιμο 50 τάλαντα. Είναι μεγάλο ποσό που δεν μπορεί να πληρώσει και πεθαίνει στην φυλακή.

Οι Αλκμεωνίδες θριάμβευσαν προσωρινά και ο οπαδός τους Αριστείδης εκλέγεται άρχων το 489 π.Χ.  αλλά οι αντίπαλοι Αιακίδες βγάζουν από το καπέλο τους   έναν ισχυρό, νέο και δραστήριο, εξαιρετικής ικανότητας σύμμαχο… τον Θεμιστοκλή.
 Αυτός το 487 πετυχαίνει τον οστρακισμό του πρώην επώνυμου άρχοντα Ιππάρχου, εγγονού του Πεισίστρατου, και το 486 του Μεγακλή Αλκμεωνίδη (ύποπτο για το σήμα του Μαραθώνος ). Του Ξανθίππου το 484 και του Αριστείδη το 482. 
Το κόμμα των  Αλκμεωνιδών έχει προσωρινά αποκεφαλιστεί. Αλλά το 481 όταν ο περσικός κίνδυνος γίνεται εμφανής ανακαλούνται οι εξόριστοι.

…………

Ο Θεμιστοκλής δεν καταγόταν από κάποια γνωστή οικογένεια . Ο πατέρας ήταν παλιός Αθηναίος και η μάνα του από την Θράκη. Μπόρεσε να πάρει αξίωμα μόνο μετά την μεταρρύθμιση του Κλεισθένη .Ήταν διορατικός και επεκτατικός, ευφυής και φιλοχρήματος.
Μετά την ναυμαχία της Σαλαμίνας "εξασφάλισε" 70 τάλαντα (το μερίδιο του στα λάφυρα) στέλνοντας τα στην Κόρινθο, στον τραπεζίτη  Φιλοστέφανο.
Δηλώνοντας
« Η ζωή του πολιτικού ποτέ δεν είναι ασφαλής, χρειάζεται να έχεις κάτι έξω για ώρα ανάγκης».

Δείγματα όμως της σχέσης το  με το χρήμα έχει και η πιο κάτω ιστορία που αναφέρει ο Ηρόδοτος

«Οι Έλληνες, φτάνοντας στο Αρτεμίσιο, είδαν τον τεράστιο στόλο αραγμένο στους Αφέτες κι όλη τη γύρω περιοχή να κατακλύζεται από στρατό, κατάλαβαν ότι τα πράγματα ήταν πολύ δυσκολότερα απ’ ό,τι περίμεναν. Τους κυρίεψε πανικός κι άρχισαν να συζητούν αν έπρεπε να φύγουν από το Αρτεμίσιο προς το εσωτερικό της Ελλάδας.
 Οι Ευβοείς, όταν αντιλήφτηκαν αυτές τις διαβουλεύσεις τους, παρακαλούσαν τον Ευρυβιάδη (στρατηγό των Σπαρτιατών) να καθυστερήσει για λίγο ακόμη την αποχώρηση, ώσπου αυτοί να μεταφέρουν σε σίγουρο μέρος τα παιδιά τους και τους ανθρώπους των σπιτιών τους….
…καθώς δεν τον έπειθαν, στράφηκαν προς τον στρατηγό των Αθηναίων και πείθουν τον Θεμιστοκλή, εξαγοράζοντάς τον με τριάντα τάλαντα, να ενεργήσει ώστε ο στόλος να μείνει στη θέση του και να δώσει τη ναυμαχία μπροστά από την είσοδο του Ευβοϊκού κόλπου….
….ο Θεμιστοκλής τα πήρε, φώναξε τον Ευρυβιάδη και του έδωσε πέντε από αυτά τάχα πως είναι δικά του κάνοντας τον ν αλλάξει γνώμη.
Από τους υπόλοιπους κλωτσούσε ο Αδείμαντος,  ο στρατηγός των Κορινθίων, κι έλεγε πως θα πάρει τα καράβια του και θα φύγει …απευθύνθηκε και σ αυτόν ο Θεμιστοκλής και διαβεβαιώνοντας τον με όρκους τού είπε:
 «Όχι, εσύ δε θα μας εγκαταλείψεις, γιατί εγώ θα σου δώσω μεγαλύτερα δώρα απ όσα θα σου έστελνε ο βασιλιάς των Μήδων, αν εγκατέλειπες τους συμμάχους».
 Κι μ πος μ ργον, στέλνει στο καράβι του Αδειμάντου τρία τάλαντα ασήμι.
Λοιπόν απ τη μια μεριά τα θύματα  αυτής της δωροδοκίας,  είχαν αλλάξει γνώμη κι είχαν έρθει στα λόγια του, κι απ την άλλη θεωρήθηκε ευεργέτης των Ευβοέων ο Θεμιστοκλής, που εξασφάλιζε μάλιστα και κέρδος· κι από κανενός το μυαλό δεν περνούσε πως κρατούσε τα υπόλοιπα, αλλά όσοι πήραν μερίδιο από τα χρήματα αυτά πίστευαν πως τους ήρθαν από την Αθήνα μ αυτό τον προορισμό.»
………………………

Έκανε κι αλλά βέβαια  ο «Ντέμαρος»
αλλά αυτό το ποστ δεν έχει στόχο να κάνει πλήρη  πορτραίτα μεγάλων ανδρών παρά να επισημάνει τις πολιτικές τακτικές των ετών εκείνων και την σχέση τους με τις σημερινές, ειδικά στη χώρα μας. Τελειώνω με δύο επιγραμματικές περιπτώσεις τέτοιων πολιτικών  τακτικών σε μορφή υστερόγραφου 1 κ 2
1. Από τη Βραυρώνα καταγόταν ο Πεισίστρατος,  Η Βραυρώνα δεν έγινε ποτέ δήμος. Όταν χώρισε την Αθήνα σε δήμους ο Κλεισθένης, την προσχώρησε  στον δήμο των Φιλαϊδών.
 Η αντίθεση των δημοκρατικών προς την τυραννία του Πεισιστράτου ήταν η αιτία.

2. Όλα τα μεγάλα  έργα (π.χ. στύλοι ολυμπίου Διός) που είχε αρχίσει ο Πεισίστρατος (και δεν είχαν τελειώσει)  τ άφησε ανολοκλήρωτα ο Κλεισθένης όταν πήρε την εξουσία μετά απ΄ αυτόν για να μην βοηθήσει την υστεροφημία του.

....................................


 αφιερωμένο στον  Βασίλη Μαρκάκη ;-)