Χρώμα σκούρο μπλε πολύ φωτεινό






Σήμερα  ενώ στεκόμαστε έξω από το κοντινό μικρό σούπερ μάρκετ βλέποντας τις μπουρμπουλήθρες που έβγαζε ο δρόμος εξ αιτίας της μπόρας μου είπε 
« πάμε σου λέω σπίτι τώρα δεν πειράζει να μουσκέψουμε,  σαν μπουγέλο θα είναι, θα χει πλάκα ».

Την ακολούθησα και διαπίστωσα πως ο χρόνος καθώς περνάει φέρνει αγκυλώσεις στο μυαλό των ανθρώπων που τους εμποδίζει να τον χαρούν. Και τον διπλάσιο χρόνο να είχαμε αν οι αγκυλώσεις συνεχίζονταν να δημιουργούνται με  τον ίδιο ρυθμό δώρο αδωρο θα ήταν. Χαμένος θα πήγαινε ο περισσότερος.
Η μεγαλοφυΐα κρύβεται στην παιδική ηλικία. 

Δεν υπάρχει συγκεκριμένη σχέση στις παραγράφους που ακολουθούν εκτός από οτι ο συγγραφέας τις επέλεξε προσεκτικά έτσι ώστε όταν διαβαστούν όλες μαζί να σχηματίζουν μια όμορφη απροσδόκητη και βαθεία εικόνα απ τη ζωή. Δεν υπάρχει αρχή μέση κ τέλος, δεν έχει σασπένς, ηθικό δίδαγμα, ούτε αιτίες και αποτελέσματα. Αυτό που αγαπάμε είναι το βάθος των πολλών υπέροχων στιγμών που τις βλέπουμε όλες μαζί.

Την Τετάρτη στις 12 έχω ένα ραντεβού για δουλειά. Καλά θα πάει το ξέρω. Αυτό που δεν ξέρω είναι αν θα έχω όρεξη να το συνεχίσω .Έχει ρίσκο. Εγώ και το ρίσκο έχουμε πάρει διαζύγιο από ένα χάραμα που είχε χρώμα σκούρο μπλε πολύ φωτεινό. Πριν είχαμε μια σχέση όλο πάθος.  Βαρέθηκα όμως την μούχλα της συντήρησης γι αυτό κάνω το ραντεβού. Σκέφτομαι να το ξανασυναντήσω.

Πριν κάποιο καιρό είχε πει ερχόμενη τρέχοντας να με βρει στο παγκάκι της παιδικής χαράς «μπαμπά μπαμπά  αυτό το αγοράκι έχει χαλασμένα μάτια, μου είπε ότι δεν είμαι όμορφη»

Ως διακινητής κορυφώσεων, συγκινήσεων, χαρακτήρων, υπέροχων διαλόγων, αγωνίας και συγκρούσεων έχω δημιουργήσει πολλές φορές διαγράμματα μιας ιστορίας καταλήγοντας στην εικασία πως όσο πιο προσωπικό τρόπο έχεις να εκφράζεσαι (μιλάς παίζεις γράφεις) τόσο περισσότερο  κοινωνικά ενδιαφέρων γίνεται αυτό που βάζεις στο χαρτί.

Ο χρόνος είναι βασική παράμετρος . Ποια είναι η σχέση του γραπτού με τον χρόνο έτσι όπως τον έχει ο αναγνώστης σου στο μυαλό του.

"Ήταν ζεστό  χάραμα και θυμάμαι το χρώμα του  όταν πήγαινα την μάνα του παιδιού μου στο νοσοκομείο για να γεννήσει. Όταν μπήκα στον προαύλιο χώρο ήταν το τέλος της νύχτας .Υπήρχε φωτισμός από νέον και ο ουρανός είχε χρώμα σκούρο μπλε πολύ φωτεινό. Χρώμα σκούρο μπλε πολύ φωτεινό δεν υπάρχει, θα έλεγε ένας ζωγράφος φίλος μου, που ζει τα καλοκαίρια στην Νάξο. Σκούρο μπλε πολύ φωτεινό επιμένω.
Χρώμα σκούρο μπλε φωτεινό  είχε το παλιό χαρτονόμισμα των πενήντα δραχμών. Ήταν ένας ουρανός σε χρώμα πενηντάρικου, κάτω από τον φωτισμό που κυριαρχούσε στον προαύλιο χώρο του νοσοκομείου.
Σκούρο μπλε πολύ φωτεινό ήταν και το χρώμα του μωρού που μου έδειξε η νοσοκόμα στη μία περίπου το μεσημέρι. Μας έδειχνε ένα μωρό σε χρώμα  που δεν μπορούσα να το συνδέσω με καμιά φυλή. Ήταν από την μερική ασφυξία που είχε υποστεί το νεογέννητο καθώς περιτριγυριζόταν απ΄ τον ομφάλιο λώρο στην προσπάθεια του να βγει από το νερό στον αέρα.
Το τελευταίο πράγμα που είδα ήταν ένα χαρτονόμισμα να μπαίνει στην τσέπη της νοσοκόμας,μετά το μωρό εξαφανίστηκε από τα μάτια μου ως δια μαγείας."


*****************

Όταν άρχισα να γράφω στο blog μου απέκτησα φίλους. Παίζαμε κ  παιχνίδια γράφαμε μια παράγραφο ας πούμε κ την στέλναμε σ έναν άλλο για να γράψει μια δική του και εκείνος σ΄ έναν τρίτο. Μετά το κείμενο ξαναγυρνούσε στα χέρια σου και συνέχιζες για μια ή δυο φορές ακόμα.
Είχα αγαπημένες –ους, νεότερους ή συνομήλικες που  χαιρόμουν πολύ να τους διαβάζω. Κράταγα ακόμα κ  παραγράφους από τα ποστ τους.  Βρίσκονται ακόμα στα λινκ που δίνω στη δεξιά σελίδα. Μια απ΄ αυτές –η Παπαρούνα-αρκετά μικρότερη μου και υπέροχη, έγραφε κατα καιρούς παραγράφους που ζήλευα θα ήθελα να τις έχω γράψει. 
Ενδεικτικές οι παρακάτω

«Το θέμα είναι ότι οι άνθρωποι είναι άντρες και γυναίκες όταν είναι μόνοι ή παρέα με ομόφυλους. Τις ώρες που βρίσκονται με το αντίθετο φύλο, είναι μόνο αγόρια και κορίτσια. Σ’ αυτό οφείλεται η ανακολουθία τους….»

«Με τάιζα τις μικρές ώρες μανταρίνια. Κάτω από το πάπλωμα ξεφλούδιζα το πορτοκαλί τους περίβλημα και άφηνα εκρήξεις οξύτητας να τρυπούν τη γλώσσα μου. Το πρωί, οικογένειες κουκουτσιών σχολίαζαν τον ύπνο μου. Τον ανήσυχο ύπνο μου. »

« Η απάντηση στο «τι νέα;»  δεν στριμώχνεται πίσω από ένα «τίποτα, τα ίδια».
Αλλά στο... «μια βόμβα μοναξιάς με διαμέλισε σήμερα και κρυώνω πολύ.»

γεια σου παπαρούνα!!


*************************

Μια άλλη κυρία μεγαλύτερη μου, Πειραιώτισσα, από οικογένεια ναυτικών του εμπορικού –δυστυχώς δεν έχω κρατήσει το λινκ . «Γιαγιά Αντιγόνη»  είναι τ΄ όνομα του blog της , έγραψε

«Φοβάμαι μήπως πεθάνει ο Β πρώτος και μείνω μόνη. Σήμερα ο Β μου είπε ότι φοβάται μη πεθάνω και μείνει μόνος. Γι αυτό κάτσαμε μαζί αγκαλιασμένοι για να επιβεβαιώσουμε ο ένας στον άλλο ότι όπως μαζί είμαστε τώρα, μαζί θα πεθάνουμε. Ψέμα είναι. Παραμένει όμως γλυκό. Σαν αυθεντική καραμέλα Charleston.»

Ι love you κυρία μου θα ψάξω το λινκ σας και σύντομα θα το αναρτήσω.
(Αν δεν βαρεθώ μέσα στην πίεση του χρόνου. Πάει κ έτσι  γιατί είτε πολλά λέμε είτε λίγα το σίγουρο είναι ότι κάνουμε  λιγότερα .)



***********************

Μπορώ να γράφω ώρες. Αν το ελέγχω βγαίνει και καλύτερο αλλά στεγνώνει από συναίσθημα –έχω μια γμμν τάση ν ασχολούμαι περισσότερο με τις έννοιες. Λες και θα μου δώσουν ψωμί να φάω.
Όχι δεν το έλεγε ο παππούς μου  αυτό. Ο παππούς είχε άλλη αγαπημένη έκφραση. Ότι σχέδιο μου και να του έλεγα αυτός απαντούσε «προοπτική έχει;».
Χρόνια αργότερα όποτε πήγαινα σινεμά και τέλειωναν οι αρχικές διαφημίσεις και έβγαινε το λογότυπο της προοπτικής (ήταν όνομα της εταιρίας που τις εφτιαχνε) τον θυμόμουν. Κύβοι ήταν τα σχήματα λογότυπου κύβος και το μυαλό του παππού.

Τις έννοιες τις λοιδορούσε το πρώτο μαθητικό μου περιβάλλον. Είχαν όλοι έμμονη ιδέα με τα χρήματα τα αυτοκίνητα κ το βόλεμα. Όλοι ήθελαν να σπουδάσουν όσο μπορέσουν για να βολευτούν. Το ίδιο το αντικείμενο των μελλοντικών σπουδών τους δεν τους έλεγε και πολλά, δεν ήταν παρά το μέσο για βόλεμα. Τρομακτικό. Για ταξίδια δεν μιλούσε κανείς, οι περισσότεροι άλλωστε μόλις είχαν ταξιδέψει για να έρθουν στην πρωτεύουσα. 

Θυμάμαι  χαρακτηριστικά έναν συμμαθητή που τον βρήκα στην πρώτη γυμνασίου . Ήταν τριετής. Είχαμε και 3-4 διετείς αλλά αυτός ήταν φαινόμενο- του χρειάστηκαν τρεις χρονιές για να περάσει την α΄γυμνασίου. Λίγες μέρες μετά τον αγιασμό  μου είπε «δεν διαβάζω γιατί δεν υπάρχει λόγος θα έρθει ο Αντρέας». Ποιος  Αντρέας; τον ρώτησα. Ο Παπανδρέου απάντησε 
« θα έρθει και θα κάνει κυβέρνηση, μου το είπε ο αδελφός μου. Αυτούς όλους θα τους διώξει ».
Δεν μου φάνηκε καθόλου άσχημο να γλυτώσω από έναν γυμνασιάρχη που  μετρούσε τους πόντους των μαλλιών μας. Μέχρι τρεις ήταν οκ.

Μακάρι είπα και πήγα στην πίσω αυλή για μπαλίτσα. Αυτό μάλιστα άξιζε.


 Χωρίς να καταφέρω να εκτιμήσω "την εσωτερική πολιτική πληροφόρηση που θα είχα κοντά στον τριετή συμμαθητή μου και τον αδελφό του"....χάρηκα όταν γρήγορα άλλαξα  σχολείο. 
Μετά από 3 τριήμερες αποβολές για τα μαλλιά (το είχαμε πάρει ευτυχώς  πεισματικά σαν οικογένεια) μέσα σε 2 μήνες
 και μια αναφορά του πατέρα μου στην επιθεώρηση, τον ανάγκασαν να μου δώσει συστατική για το διπλανό γυμνάσιο. Αυτό είχε κανονικό γυμνασιάρχη και όχι έναν  τραμπούκο χουντικό στα τελευταία του.

Εκείνη την πρώτη χρονιά λίγο πριν αλλάξω γυμνάσιο είχε γίνει και το πολυτεχνείο.
Ας γράψω επ΄  ευκαίρια την γνώμη μου γι αυτό έτσι ώστε να μην χρειαστεί να φτιάξω ποστ για την επέτειο του.
( "Ότι κινείται φθείρεται" που λέει και ο ασφαλιστής μου, ενώ  συχνά συμπληρώνει 
«τα αναγκαία  και ποτέ μην κατεβαίνεις σκάλες. Στους άντρες φθείρονται τα γόνατα γρηγορότερα.» 
Μιλάμε για τον ορισμό του τεμπέλη. Ευτυχώς στις υποχρεώσεις του είναι σπαθί.)

 Θα αντιγράψω για την ακρίβεια ένα σχόλιο μου για το θέμα πολυτεχνείο

« Ο/Η ΨουΞ είπε...
το πολυτεχνείο θα ζει όσο ζουν αυτοί που το αισθάνθηκαν-
μετά  θα γίνει "ιστορική στιγμή"  και πρώτη υλη στα χέρια του  "αφηγητή " που πολεμά τον χρόνο με όπλο το πάθος του Ήρωα του.-

 ΕΣΑ... ΕΣ ΕΣ.... ΒΑΣΑΝΙΣΤΕΣ
αν δεν το έχεις ακούσει ζωντανό...πως θα καταλάβεις οτι.... ο κόσμος ήθελε την πτώση…. και την ήθελε άμεσα.

υγ. ήταν η καλύτερη κοπάνα, από τα Αγγλικά, που είχα κάνει ποτέ -εκείνο το απόγευμα της Πέμπτης...μετά ραδιόφωνο και "κλείδωμα" από τους γονείς μου. Το Σάββατο το πρωί στις 8 όμως δεν έχει εκκλησία, με την τάξη μου, έχει τούβλα και δακρυγόνα μαζί με τους μεγάλους στην Πατησίων με ριγμένη την Πόρτα- και επιστροφή στις 10 και 10 στην τάξη να γράψω έκθεση…
για μια καθηγήτρια που έκλαιγε για την αδελφή της που ήταν μέσα, με φόβο μην την πάρει είδηση ο διευθυντής της.
    
ΤΩΡΑ σκέφτομαι ...ευτυχώς που ήμουν μικρός και δεν θέλησα να εξαργυρώσω τίποτα -μου έμεινε ο θησαυρός στα χέρια. »


14 σχόλια:

solwn είπε...

τώρα επίτηδες το κάνεις επειδή μένεις Αθήνα και ζηλεύεις?
ποιο?
μα μου φέρνεις από τώρα στο νου επετείους του Νοέμβρη?!!!!!
θα μου χειμωνιάσεις την ψυχή ρε γμτ.....

Ψουξ είπε...

Και τον Νοέμβριο θα κάνει ζέστη .....οι αρκούδες θα τρώνε τον αμπακο για την πέσουν για ύπνο ..;-)

solwn είπε...

:-)))))))

vasmark είπε...

;-)

Αλεξανδρος είπε...

πολυ ευστοχος και με συναισθημα που βγαινει σαν το νερο απο την πηγη
και δεν χρειαζεται να σκαβεις μεσα στα καθε λογης πετρωματα

Ψουξ είπε...

που ν ακούσεις τι μου είπε η μάνα του παιδιού μου ....
"είσαι ποιητής μωρό μου, και γαμώτο δεν μ αρέσει καθόλου η ποίηση "
;-)

Alexandratos - Giakoumis είπε...

Κράτησε τον ποιητή όμως... γιατί το συναίσθημα δεν το βγάζει το μελάνι στις σελίδες αλλά ο άνθρωπος. Ήξερε τι έκανε, χωρίς πολλά πολλά.

kathi kara είπε...

Πριν κάποιο καιρό είχε πει ερχόμενη τρέχοντας να με βρει στο παγκάκι της παιδικής χαράς «μπαμπά μπαμπά αυτό το αγοράκι έχει χαλασμένα μάτια, μου είπε ότι δεν είμαι όμορφη»

Μετά απο χιλιαδες πιάτα φαγητού που εχω φάει,για να μεγαλώσω,και αφου εχω διανύσει χιλιάδες χιλιόμετρα,την αλήθεια τελικά την ανακαλύπτω τώρα,ή για να είμαι ακριβής την ανακάλυψε η κορούλα σου. Δεν υπάρχουν άνθρωποι άσχημοι,αλλά χαλασμένα μάτια.

Τι έξυπνα που είναι τα παιδιά!!

Ενα απογευματάκι,ήρθε τρέχοντας η κορούλα μου,<<<<5 ετων ήτανε δεν ήτανε ,>>>κοντά μου,γιά να μου πεί ,οτι κάτι παιδάκια στην θάλασσα,δεν καταλαβαίνει τι λένε.

Αχ!! γλυκό μου της λέω ,μιλάνε σε άλλη γλώσσα!

Εφυγε τρέχοντας,και ήρθε μετα απο 10 λεπτά κλαίγοντας.

Μαμά τα κοιτάζω τόση ώρα μέσα στο στόμα.Εχουμε την ίδια γλώσσα.Μου είπες ψέμματα,οτι έχουν άλλη.

Κλείνω λοιπόν με αυτό που έγραψες.

<<>>

Ψουξ είπε...

μίξη Κερκυραίας με Αρβανίτισσα....μιλάμε για μίξη Ψυχώ!....

Ψουξ είπε...

στην περιπτωσή μας υπήρχαν χαλασμένα μάτια ...η κόρη μου είναι θεά .....
υ.γ. δεν ξέρω πως βγαίνει αυτό το ανθρωπάκι που βγάζει την γλώσσα του ;-)

Ψουξ είπε...

:-))

kathi kara είπε...

φυσικά και ειναι θεά.
Οι Κερκυραιες και οι Αρβανιτισσες ,είναι θεές.
Πως θα μπορουσε να βγάλει κόρη άσχημη?

Ψουξ είπε...

χτυπάς κάτω απ τη ζώνη....

kathi kara είπε...

Ακριβώς όμως!!!!
χαχαχα