Η πιο χαμένη από όλες τις μέρες μας είναι εκείνη που δεν γελάσαμε.





Δεν υπάρχουν ιδέες - υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες - κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλάει.

Η ελευθερία του ατόμου δεν είναι αγαθό του πολιτισμού. Ήταν στο μέγιστο σημείο πριν από κάθε πολιτισμό.



               


Η παράνοια σε άτομα είναι σχετικά σπάνια. Όμως σε ομάδες, κόμματα, έθνη και εποχές είναι μάλλον ο κανόνας.





Η πλειοψηφία έχει αχόρταγη επιθυμία να μάθει τα πάντα, πλην εκείνων που αξίζει να μάθει.
Η δημοσιογραφία το γνωρίζει αυτό και ενεργώντας ως επιχειρηματίας ικανοποιεί τη ζήτηση.




Χρώμα σκούρο μπλε πολύ φωτεινό






Σήμερα  ενώ στεκόμαστε έξω από το κοντινό μικρό σούπερ μάρκετ βλέποντας τις μπουρμπουλήθρες που έβγαζε ο δρόμος εξ αιτίας της μπόρας μου είπε 
« πάμε σου λέω σπίτι τώρα δεν πειράζει να μουσκέψουμε,  σαν μπουγέλο θα είναι, θα χει πλάκα ».

Την ακολούθησα και διαπίστωσα πως ο χρόνος καθώς περνάει φέρνει αγκυλώσεις στο μυαλό των ανθρώπων που τους εμποδίζει να τον χαρούν. Και τον διπλάσιο χρόνο να είχαμε αν οι αγκυλώσεις συνεχίζονταν να δημιουργούνται με  τον ίδιο ρυθμό δώρο αδωρο θα ήταν. Χαμένος θα πήγαινε ο περισσότερος.
Η μεγαλοφυΐα κρύβεται στην παιδική ηλικία. 

Δεν υπάρχει συγκεκριμένη σχέση στις παραγράφους που ακολουθούν εκτός από οτι ο συγγραφέας τις επέλεξε προσεκτικά έτσι ώστε όταν διαβαστούν όλες μαζί να σχηματίζουν μια όμορφη απροσδόκητη και βαθεία εικόνα απ τη ζωή. Δεν υπάρχει αρχή μέση κ τέλος, δεν έχει σασπένς, ηθικό δίδαγμα, ούτε αιτίες και αποτελέσματα. Αυτό που αγαπάμε είναι το βάθος των πολλών υπέροχων στιγμών που τις βλέπουμε όλες μαζί.

Την Τετάρτη στις 12 έχω ένα ραντεβού για δουλειά. Καλά θα πάει το ξέρω. Αυτό που δεν ξέρω είναι αν θα έχω όρεξη να το συνεχίσω .Έχει ρίσκο. Εγώ και το ρίσκο έχουμε πάρει διαζύγιο από ένα χάραμα που είχε χρώμα σκούρο μπλε πολύ φωτεινό. Πριν είχαμε μια σχέση όλο πάθος.  Βαρέθηκα όμως την μούχλα της συντήρησης γι αυτό κάνω το ραντεβού. Σκέφτομαι να το ξανασυναντήσω.

Πριν κάποιο καιρό είχε πει ερχόμενη τρέχοντας να με βρει στο παγκάκι της παιδικής χαράς «μπαμπά μπαμπά  αυτό το αγοράκι έχει χαλασμένα μάτια, μου είπε ότι δεν είμαι όμορφη»

Ως διακινητής κορυφώσεων, συγκινήσεων, χαρακτήρων, υπέροχων διαλόγων, αγωνίας και συγκρούσεων έχω δημιουργήσει πολλές φορές διαγράμματα μιας ιστορίας καταλήγοντας στην εικασία πως όσο πιο προσωπικό τρόπο έχεις να εκφράζεσαι (μιλάς παίζεις γράφεις) τόσο περισσότερο  κοινωνικά ενδιαφέρων γίνεται αυτό που βάζεις στο χαρτί.

Ο χρόνος είναι βασική παράμετρος . Ποια είναι η σχέση του γραπτού με τον χρόνο έτσι όπως τον έχει ο αναγνώστης σου στο μυαλό του.

"Ήταν ζεστό  χάραμα και θυμάμαι το χρώμα του  όταν πήγαινα την μάνα του παιδιού μου στο νοσοκομείο για να γεννήσει. Όταν μπήκα στον προαύλιο χώρο ήταν το τέλος της νύχτας .Υπήρχε φωτισμός από νέον και ο ουρανός είχε χρώμα σκούρο μπλε πολύ φωτεινό. Χρώμα σκούρο μπλε πολύ φωτεινό δεν υπάρχει, θα έλεγε ένας ζωγράφος φίλος μου, που ζει τα καλοκαίρια στην Νάξο. Σκούρο μπλε πολύ φωτεινό επιμένω.
Χρώμα σκούρο μπλε φωτεινό  είχε το παλιό χαρτονόμισμα των πενήντα δραχμών. Ήταν ένας ουρανός σε χρώμα πενηντάρικου, κάτω από τον φωτισμό που κυριαρχούσε στον προαύλιο χώρο του νοσοκομείου.
Σκούρο μπλε πολύ φωτεινό ήταν και το χρώμα του μωρού που μου έδειξε η νοσοκόμα στη μία περίπου το μεσημέρι. Μας έδειχνε ένα μωρό σε χρώμα  που δεν μπορούσα να το συνδέσω με καμιά φυλή. Ήταν από την μερική ασφυξία που είχε υποστεί το νεογέννητο καθώς περιτριγυριζόταν απ΄ τον ομφάλιο λώρο στην προσπάθεια του να βγει από το νερό στον αέρα.
Το τελευταίο πράγμα που είδα ήταν ένα χαρτονόμισμα να μπαίνει στην τσέπη της νοσοκόμας,μετά το μωρό εξαφανίστηκε από τα μάτια μου ως δια μαγείας."


*****************

Όταν άρχισα να γράφω στο blog μου απέκτησα φίλους. Παίζαμε κ  παιχνίδια γράφαμε μια παράγραφο ας πούμε κ την στέλναμε σ έναν άλλο για να γράψει μια δική του και εκείνος σ΄ έναν τρίτο. Μετά το κείμενο ξαναγυρνούσε στα χέρια σου και συνέχιζες για μια ή δυο φορές ακόμα.
Είχα αγαπημένες –ους, νεότερους ή συνομήλικες που  χαιρόμουν πολύ να τους διαβάζω. Κράταγα ακόμα κ  παραγράφους από τα ποστ τους.  Βρίσκονται ακόμα στα λινκ που δίνω στη δεξιά σελίδα. Μια απ΄ αυτές –η Παπαρούνα-αρκετά μικρότερη μου και υπέροχη, έγραφε κατα καιρούς παραγράφους που ζήλευα θα ήθελα να τις έχω γράψει. 
Ενδεικτικές οι παρακάτω

«Το θέμα είναι ότι οι άνθρωποι είναι άντρες και γυναίκες όταν είναι μόνοι ή παρέα με ομόφυλους. Τις ώρες που βρίσκονται με το αντίθετο φύλο, είναι μόνο αγόρια και κορίτσια. Σ’ αυτό οφείλεται η ανακολουθία τους….»

«Με τάιζα τις μικρές ώρες μανταρίνια. Κάτω από το πάπλωμα ξεφλούδιζα το πορτοκαλί τους περίβλημα και άφηνα εκρήξεις οξύτητας να τρυπούν τη γλώσσα μου. Το πρωί, οικογένειες κουκουτσιών σχολίαζαν τον ύπνο μου. Τον ανήσυχο ύπνο μου. »

« Η απάντηση στο «τι νέα;»  δεν στριμώχνεται πίσω από ένα «τίποτα, τα ίδια».
Αλλά στο... «μια βόμβα μοναξιάς με διαμέλισε σήμερα και κρυώνω πολύ.»

γεια σου παπαρούνα!!


*************************

Μια άλλη κυρία μεγαλύτερη μου, Πειραιώτισσα, από οικογένεια ναυτικών του εμπορικού –δυστυχώς δεν έχω κρατήσει το λινκ . «Γιαγιά Αντιγόνη»  είναι τ΄ όνομα του blog της , έγραψε

«Φοβάμαι μήπως πεθάνει ο Β πρώτος και μείνω μόνη. Σήμερα ο Β μου είπε ότι φοβάται μη πεθάνω και μείνει μόνος. Γι αυτό κάτσαμε μαζί αγκαλιασμένοι για να επιβεβαιώσουμε ο ένας στον άλλο ότι όπως μαζί είμαστε τώρα, μαζί θα πεθάνουμε. Ψέμα είναι. Παραμένει όμως γλυκό. Σαν αυθεντική καραμέλα Charleston.»

Ι love you κυρία μου θα ψάξω το λινκ σας και σύντομα θα το αναρτήσω.
(Αν δεν βαρεθώ μέσα στην πίεση του χρόνου. Πάει κ έτσι  γιατί είτε πολλά λέμε είτε λίγα το σίγουρο είναι ότι κάνουμε  λιγότερα .)



***********************

Μπορώ να γράφω ώρες. Αν το ελέγχω βγαίνει και καλύτερο αλλά στεγνώνει από συναίσθημα –έχω μια γμμν τάση ν ασχολούμαι περισσότερο με τις έννοιες. Λες και θα μου δώσουν ψωμί να φάω.
Όχι δεν το έλεγε ο παππούς μου  αυτό. Ο παππούς είχε άλλη αγαπημένη έκφραση. Ότι σχέδιο μου και να του έλεγα αυτός απαντούσε «προοπτική έχει;».
Χρόνια αργότερα όποτε πήγαινα σινεμά και τέλειωναν οι αρχικές διαφημίσεις και έβγαινε το λογότυπο της προοπτικής (ήταν όνομα της εταιρίας που τις εφτιαχνε) τον θυμόμουν. Κύβοι ήταν τα σχήματα λογότυπου κύβος και το μυαλό του παππού.

Τις έννοιες τις λοιδορούσε το πρώτο μαθητικό μου περιβάλλον. Είχαν όλοι έμμονη ιδέα με τα χρήματα τα αυτοκίνητα κ το βόλεμα. Όλοι ήθελαν να σπουδάσουν όσο μπορέσουν για να βολευτούν. Το ίδιο το αντικείμενο των μελλοντικών σπουδών τους δεν τους έλεγε και πολλά, δεν ήταν παρά το μέσο για βόλεμα. Τρομακτικό. Για ταξίδια δεν μιλούσε κανείς, οι περισσότεροι άλλωστε μόλις είχαν ταξιδέψει για να έρθουν στην πρωτεύουσα. 

Θυμάμαι  χαρακτηριστικά έναν συμμαθητή που τον βρήκα στην πρώτη γυμνασίου . Ήταν τριετής. Είχαμε και 3-4 διετείς αλλά αυτός ήταν φαινόμενο- του χρειάστηκαν τρεις χρονιές για να περάσει την α΄γυμνασίου. Λίγες μέρες μετά τον αγιασμό  μου είπε «δεν διαβάζω γιατί δεν υπάρχει λόγος θα έρθει ο Αντρέας». Ποιος  Αντρέας; τον ρώτησα. Ο Παπανδρέου απάντησε 
« θα έρθει και θα κάνει κυβέρνηση, μου το είπε ο αδελφός μου. Αυτούς όλους θα τους διώξει ».
Δεν μου φάνηκε καθόλου άσχημο να γλυτώσω από έναν γυμνασιάρχη που  μετρούσε τους πόντους των μαλλιών μας. Μέχρι τρεις ήταν οκ.

Μακάρι είπα και πήγα στην πίσω αυλή για μπαλίτσα. Αυτό μάλιστα άξιζε.


 Χωρίς να καταφέρω να εκτιμήσω "την εσωτερική πολιτική πληροφόρηση που θα είχα κοντά στον τριετή συμμαθητή μου και τον αδελφό του"....χάρηκα όταν γρήγορα άλλαξα  σχολείο. 
Μετά από 3 τριήμερες αποβολές για τα μαλλιά (το είχαμε πάρει ευτυχώς  πεισματικά σαν οικογένεια) μέσα σε 2 μήνες
 και μια αναφορά του πατέρα μου στην επιθεώρηση, τον ανάγκασαν να μου δώσει συστατική για το διπλανό γυμνάσιο. Αυτό είχε κανονικό γυμνασιάρχη και όχι έναν  τραμπούκο χουντικό στα τελευταία του.

Εκείνη την πρώτη χρονιά λίγο πριν αλλάξω γυμνάσιο είχε γίνει και το πολυτεχνείο.
Ας γράψω επ΄  ευκαίρια την γνώμη μου γι αυτό έτσι ώστε να μην χρειαστεί να φτιάξω ποστ για την επέτειο του.
( "Ότι κινείται φθείρεται" που λέει και ο ασφαλιστής μου, ενώ  συχνά συμπληρώνει 
«τα αναγκαία  και ποτέ μην κατεβαίνεις σκάλες. Στους άντρες φθείρονται τα γόνατα γρηγορότερα.» 
Μιλάμε για τον ορισμό του τεμπέλη. Ευτυχώς στις υποχρεώσεις του είναι σπαθί.)

 Θα αντιγράψω για την ακρίβεια ένα σχόλιο μου για το θέμα πολυτεχνείο

« Ο/Η ΨουΞ είπε...
το πολυτεχνείο θα ζει όσο ζουν αυτοί που το αισθάνθηκαν-
μετά  θα γίνει "ιστορική στιγμή"  και πρώτη υλη στα χέρια του  "αφηγητή " που πολεμά τον χρόνο με όπλο το πάθος του Ήρωα του.-

 ΕΣΑ... ΕΣ ΕΣ.... ΒΑΣΑΝΙΣΤΕΣ
αν δεν το έχεις ακούσει ζωντανό...πως θα καταλάβεις οτι.... ο κόσμος ήθελε την πτώση…. και την ήθελε άμεσα.

υγ. ήταν η καλύτερη κοπάνα, από τα Αγγλικά, που είχα κάνει ποτέ -εκείνο το απόγευμα της Πέμπτης...μετά ραδιόφωνο και "κλείδωμα" από τους γονείς μου. Το Σάββατο το πρωί στις 8 όμως δεν έχει εκκλησία, με την τάξη μου, έχει τούβλα και δακρυγόνα μαζί με τους μεγάλους στην Πατησίων με ριγμένη την Πόρτα- και επιστροφή στις 10 και 10 στην τάξη να γράψω έκθεση…
για μια καθηγήτρια που έκλαιγε για την αδελφή της που ήταν μέσα, με φόβο μην την πάρει είδηση ο διευθυντής της.
    
ΤΩΡΑ σκέφτομαι ...ευτυχώς που ήμουν μικρός και δεν θέλησα να εξαργυρώσω τίποτα -μου έμεινε ο θησαυρός στα χέρια. »


Το Κραχ του 29



   Μετασχηματίζοντας διαρκώς τους τρόπους αποπληρωμής του χρέους της σε ολοένα και μακρύτερα διαστήματα με ολοένα και  λιγότερες ρήτρες σε ολοένα  περισσότερες δόσεις,  η ηττημένη στο πρώτο πόλεμο Γερμανία  είπε έμμεσα   στους Νικητές της

« Υπέγραψα ότι μου ζητήσατε για την λήξη του πολέμου, έκανα και ότι μπόρεσα 10 για χρόνια αλλά δεν πάει άλλο. Κάντε ότι θέλετε. »

Οι Αμερικανοί προσπαθούσαν αυτά τα 10 χρόνια των διαρκών μετασχηματισμών του Γερμανικoύ χρέους να συνδέσουν τα χρέη της Γερμανίας προς τους Συμμάχους με τα χρέη των Συμμάχων προς εκείνη μα δεν τα κατάφεραν.

Το κραχ μπορεί να το έφεραν και άλλοι λόγοι, απροσδιόριστοι είναι άλλωστε ακόμα και σήμερα. Ενας βασικός όμως ήταν αυτός .
Η αγορά συνειδητοποίησε οτι δεν μπορούσαν να συνυπάρξουν μπλοκάρισμα- πίεση (στις εξαγωγές της Γερμανίας) και αποπληρωμή των δανείων της  ταυτόχρονα 

Τέλος τα εύκολα λεφτά από τους τόκους στα διαρκώς αυξανόμενα δανεικά
…  μπουμ και κρίση!

Μεγάλη κρίση όχι πλάκα.
Μεταξύ του 1927-1933 ο  διεθνής δανεισμός μειώθηκε σε ποσοστό  πάνω από 90% .

Το 1932 τελικά  (η αγορά το ήξερε από το 29) έπαψαν να εξυπηρετούνται όλα τα χρέη. Οι μόνοι που πλήρωσαν όλο το ποσό που χρωστούσαν στους Αμερικανούς ήταν οι  Φιλανδοί!
 (όχι τίποτα άλλο για να μάθουμε να ξεχωρίζουμε  ποιους πρέπει να βρίζουμε και ποιούς δεν μας παίρνει ούτε για πλάκα.
Γιατί άλλο ο Ολλανδός - τελευταίος  επίσημος δουλέμπορος του πλανήτη-
 και άλλο η αξιοπιστία του Αη Βασίλη.)

Δημιουργήθηκαν  στρατιές εθελοντών  άσπρων σκλάβων έτοιμοι να δουλέψουν σε συνθήκες μεταξύ αγροτικών φυλακών και βαμβακοφυτείας του 1800. Στις μεγάλες κατασκευές του new deal, όπως το φράγμα Χούβερ, προσλαμβάνονταν κυρίως λευκοί ελάχιστοι  μαύροι και καθόλου Κινέζοι.
« Έφυγα απ΄ το σπίτι μου στις 12 τα μεσάνυχτα και ήρθα να πιάσω θέση στην ουρά  για δουλειά. Αν με βλέπει η γυναίκα μου, τώρα θα ξέρει ότι της είπα την αλήθεια »
Λέει μπροστά στην κάμερα ένας υγιέστατος νιόπαντρος wasp μασώντας την τσίχλα του.

……………………………………………………….


Η  διαδοχή  των γεγονότων που έφεραν το κραχ του 29 άρχισε με την συνθήκη των Βερσαλλιών και τους μη πραγματοποιήσιμους όρους που επέβαλαν οι Νικητές στους ηττημένους από επιμονή των Γάλλων κυρίως.
Οι Αμερικάνοι ήταν νουνεχείς στις απαιτήσεις τους, και καθόλου κομπλεξικοί σε σχέση με τους Γερμανούς. Η σχέση τους δεν είχε βεβαρυμμένο παρελθόν, χτιζόταν τότε.Όσοι Γερμανοί είχαν φτάσει στην Ουάσιγκτον, είχαν πάρει πράσινη  κάρτα περιμένοντας στην αναμονή  για γιατρούς στο νησάκι Ελις. Δεν είχαν ακολουθήσει το δρόμο του Βίσμαρκ που αντί να ζητήσει πράσινη κάρτα κατέλαβε το Παρίσι . Οι Γάλλοι αντιθέτως  είχαν διάθεση εκδίκησης γιατί το μεγαλύτερο μέρος του πολέμου και οι περισσότερες καταστροφές σε εγκαταστάσεις είχαν γίνει σε Γαλλικά εδάφη.
( ....μα και γιατί θυμόντουσαν την τελευταία στρατιωτική τους ήττα του 1870. Τότε που οι Γαλλοι πολιτικοί δεν μπορούσαν να βάλουν σε τάξη τα εσωτερικά τους θέματα, και για να τα "λύσουν" συνεργάστηκαν με τον κατακτητή τους . Δεν μπορούσαν από μόνοι τους να καταστείλουν τους ξεσηκωμούς και τις απαιτήσεις του λαού τους.

  « Ω! την κακόμοιρη την Κομμούνα του Παρισιού και την σύντομη ζωή της »
είπε το κροκοδειλάκι ! )
 Έτσι κλείνει το φλας μπακ.


.............................................................


 Στο κραχ του 29  υπήρχε και αντίπαλο πολιτικό οικονομικό στρατόπεδο.
Ήταν οι κομμουνιστές. Αυτοί χρησιμοποιούσαν τότε  την έκφραση  « πλάνο ανάπτυξης » και του κότσαραν και ένα αριθμητικό δίπλα του,  «πενταετές» για παράδειγμα.
Μεγάλη επιτυχία είχε η έκφραση αυτή.
Ενω  σ' όλο τον δυτικό κόσμο τα ΑΕΠ δεν μπορούσαν να πλησιάσουν τα προ της κρίσης επίπεδα. (στις ΗΠΑ το ΑΕΠ είχε  αγγίξει με το ζόρι το επίπεδο που βρισκόταν το 1920)
το νεοσύστατο αυτό  πολιτικό οικονομικό σύστημα  πήγαινε καλύτερα .

Άρχισαν τότε όλοι  να την χρησιμοποιούν μαζικά. Από το Σοσιαλδημοκρατικό Σουηδικό κόμμα ως τον Ρούσβελτ και τον Μακμίλαν, όλοι  προγραμματισμό και «πλάνα» ανάπτυξης επικαλούντο στο πολιτικό τους λόγο.
Η ανεργία  όμως δεν έπεφτε αντιθέτως γινόταν δεξαμενή για την μαζική προσχώρηση πρώην φιλελεύθερων δημοκρατών  στις τάξεις των Φασιστικών κομμάτων (στην Γερμανία ειδικότερα αντίστοιχη ροή  υπήρχε και προς τα κομμουνιστικά κόμματα)
Παρατηρούσες ταυτόχρονα  ενα πνευματικό black out σε αυτούς τους των ανθρώπους. Μια σκοτεινιά που έφερνε η ανεργία. Το βασικό επιχείρημα των οπαδών του Μουσολίνι ήταν οτι "έκανε τα τραίνα να ερχονται στην ώρα τους ".

 Στη Ρωσία  ναι μεν  τα «πλάνα» πήγαιναν καλά και γίνονταν υπόδειγμα χρήσης στον διεθνή  πολιτικό  λόγο αλλά ο Στάλιν και οι Μπράβοι του  εξολόθρευαν τους αντιφρονούντες σαν στάχια σε σιτοβολώνα ανοίγοντας τον δρόμο για την μετέπειτα  νομενκλατούρα  (νομενκλατούρα ουσιαστικά σημαίνει κομματόσκυλο περιωπής σε γραφειοκρατικό μηχανισμό).

……………………………………………………………………………


Μετά ήρθε ο δευτερος πόλεμος, ήρθε ο ψυχρός πόλεμος και  η  στιγμή που η ιστορία πέταξε τον Κομμουνισμό στα σκουπίδια  σαν απομεινάρι χθεσινής πίτσας που είχε  χλαπακώσει  για να στανιάρει ένας  μεθυσμένος γελωτοποιός δημιουργώντας έτσι  μια ακόμη διαφορά

"Στις μέρες μας δεν υπάρχει πια  ορατό αντίπαλο δέος σε μορφή οικονομικό-πολιτικού συστήματος διακυβέρνησης, έχουμε μείνει Εμείς και οι αόρατοι των  νησιών Καϋμάν."



Η σοβιετία και το πινέλο.



Η διάθεση για σκέψη, και η πολιτική στάση- τοποθέτηση- βούληση, είναι πράγματα που έχουν να κάνουν με την παιδεία ή με το dna; είναι επίκτητα ή την βάψαμε;

Στοιχεία λένε πως πολλοί συμπολίτες μας ζουν κάτω απ΄ το όριο φτώχειας. Στοιχεία  λένε πως ένας στους τρεις δεν έχει καθόλου δουλειά.
Άλλα στοιχεία πάλι λένε πως απ τα υπόλοιπα 2/3 οι μισοί διατηρούν την υφιστάμενη εργασία τους μόνο για να νοιώθουν ενεργοί .
Άλλοι διαμαρτύρονται και άλλοι, λίγοι ευτυχώς,  αυτοκτονούν.


Μερικοί απαντούν…
" Έτσι γίνεται στις κρίσεις! Οι παραγωγικοί μένουν στις θέσεις τους, οι άχρηστοι  απολύονται γιατί δεν μπορεί  ν' υπάρχει  «σοβιετία» εσαεί! "

Αυτός είναι ο τρέχων όρος που χρησιμοποιούν «σοβιετία».

Μαζί με το «εσαεί »  με κάνουν  να σκέφτομαι πως είχε δίκιο ο Σεφέρης όταν δήλωνε παίρνοντας το πρώτο Ελληνικό νόμπελ:  
Η Σουηδική Ακαδημία έκρινε πως η προσπάθειά μου σε μια γλώσσα περιλάλητη επί αιώνες, αλλά στην παρούσα μορφή της περιορισμένη, άξιζε αυτή την υψηλή διάκριση.  Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται. Δέχτηκε τις αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα. "





Η  "σοβιετία" ήταν ένα  ένα σύστημα που πήρε τους  μουζίκους απο εκεί που τους βρήκε....
από  μια κοινωνική συνθήκη δηλαδή που ...
η υποχρέωση αναγκαστικής εργασίας και η έλλειψη ελευθερίας ήταν τόσο μεγάλη, που δύσκολα την διέκρινες από την πραγματική δουλεία….
(αγγελία από εφημερίδα του 1848)
"Πωλούνται τρεις αμαξάδες καλά εκπαιδευμένοι και πολύ εμφανίσιμοι,  δύο κορίτσια 15 και 18 ετών εκπαιδευμένα σε διάφορες  χειρωνακτικές εργασίες.
Από το ίδιο σπίτι πωλούνται δύο κομμωτές, όπως επίσης πιάνα και   εκκλησιαστικά όργανα."
…..αλλά  δεν κατάφερε να τους κάνει Ρότσιλντ.

(κατάφερε βέβαια και  ευτυχώς που το θυμήθηκα, να καίει βιβλία σαν τον Χιτλερ 
κάνοντας την Σιβηρία ανταγωνιστή του Αουσβιτς.)


Η  "σοβιετία" για τον σύγχρονο  ιστορικό  ήταν ένα σύστημα που δοκιμάστηκε και απέτυχε.

Για μερικούς από εμάς όμως  είναι  κάτι περισσότερο  από γλωσσικό επίτευγμα που στέκεται επάξια δίπλα από  «τα μπιλοζίρια» που φέρανε το σνόου που χάλασε τα «ρούφια»" του θείου απ΄ το Σικάγο.

Κρύβει  μέσα της την μέθοδο που χρησιμοποιεί το εκΠληκτικό   γένος μας για να κρύψει τις ατέλειες που φέρουμε εκ κατασκευής . 
Η «σοβιετία» για μας είναι " η κολυμβήθρα του Σιλωάμ" εξαγνίζει τις αμαρτίες.... διατηρεί τις ατέλειες....πολώνει.... ξεκουράζει ....
και κυρίως δεν  αλλοιώνει τον υπέροχο χαρακτήρα  μας.

Παραλληλίζοντας το  όποιο πρόβλημα με την «σοβιετία» μπορούμε να συνεχίσουμε να λειτουργούμε όπως πριν και σαν πολίτες και σαν ψηφοφόροι
μπορούμε να βλέπουμε στην τηλεόραση την εκπομπή  του Θέμου με την Βαλίτσα ενώ ζαχαρώνουμε την καπατσοσύνη του και  αγοράζουμε την εφημερίδα του.
Γιατί να ονομάσουμε τα αίτια της κρίσης μας «μίζα, παραθυράκι, πηθικισμό κ ρουσφετολαγνία»  όταν το απόμακρο «σοβιετία» μας απαλλάσσει; από αυτοκριτική 40 χρόνων;

Γιατί να μην προτιμήσουμε την χρησύ αυγί και τους μπράβωυς της για να λύσουν το πρόβλημα με τους παράνομους  μετανάστες και την κρίση;
Απ΄το να ταλαιπωρηθούμε   βάζοντας στο σκαμνί τους πολιτικούς των παράνομων - αχρείαστων προσλήψεων, των μιζών και της υπογραφής του Δουβλίνο 2  είναι χίλιες φορές ευκολότερο.

Εμείς είμαστε νεοφιλελευθεροι χωρίς να έχουμε υπάρξει φιλελευθεροι
 (ελλείψη αστικής τάξης ήταν ακατόρθωτο)
 ακριβώς όπως φέραμε στο θέατρο το Πρωτεσταντικό Μεταμοντέρνο χωρίς να γνωρίσουμε τον Μοντερνισμό.

Ακριβώς όπως θα θελα να εχώ φύγει απ αυτή τη χώρα νωρίς
......και τώρα το φυσάω και δεν κρυώνει.....