Αγάπα το κελί σου τρώγε το φαΐ σου και διάβαζε πολύ.



Η προσωπικότητά μας αποτελείται από πολλά στοιχεία 
που ξεφεύγουν από τον έλεγχό μας. 
Είναι συνάρτηση με πολλούς συντελεστές.

Έρχονται να προστεθούν στον καθένα μας «δυνάμεις»
 που βρίσκουν ίσως την πηγή τους 
περισσότερο στο περιβάλλον παρά στο άτομο.
Η «θέση» του καθενός είναι προσδιορισμένη αυτόματα
 και ταυτόχρονα με τη γέννησή του. 
Ανήκει δικαιωματικά ή αναπόφευκτα σε μιαν τάξη,
 σε μιαν ομάδα, σ’ έναν κύκλο. 
Αυτό το στοιχείο είναι η πρώτη ύλη,
 ο πηλός που ό,τι σχήμα και αν του δώσεις, ό,τι μορφή, 
θα είναι πάντα η ίδια ύλη 
που θα έχει πάρει αυτόν ή εκείνον τον χρωματισμό ή την απόχρωση.



Σαν Έλληνας που περιμένει το 2015




  νιώθω 




  κοιμάμαι     




κολυμπώ 




κάθομαι 




αναλογίζομαι




 επενδύω




**********************





υ.γ.  Εεεε!  οχι και ΟΛΑ ΜΗΔΕΝ

 ;-))

Αφιερωμένο στον Αλεξ





Άμα λείψω.. και τι με νοιάζει εμένα τι θα γίνει άμα λείψω;


Ψάχνοντας από που κρατάνε τα χάλια μας.
Ο φανταστικός διάλογος που ακολουθεί  
είναι μεταξύ του Περικλή και του εμπίστου του .


Περικλής: Τι  ακούς; ….τι λέει ο κοσμάκης,είναι ευχαριστημένος; 
Καλοί οι νόμοι μου για τη μισθοδοσία;  

E: Ο κόσμος είναι ευχαριστημένος

Περικλής: Εσένα όμως σε βλέπω μουδιασμένο..
... για λέγε!

E:  Τρέφεις το θηρίο κι αύριο θα σε δαγκώσει.

Περικλής: Ποιο είναι το θηρίο;

E: Ο "κοσμάκης", Περικλή. Ο "κοσμάκης" αφού επωφεληθεί από τους νόμους σου μπορεί να ξεσηκωθεί εναντίον σου.

Περικλής:  Λέγε Λέγε! Μη φοβάσαι!

Ε: Ετοιμάζεσαι να λύσεις τους ασκούς!
(με περισσότερο θάρρος
μα έτσι θα δώσεις στον καθένα το δικαίωμα να νομίζει πως το χρήμα είναι ατέλειωτο σ αυτή την πολιτεία. Με την Ηλιαία  δημιούργησες ένα στρατό με πέντε χιλιάδες αργόσχολους που θα παίρνουν έξτρα μεροκάματο  για να   χασμουριούνται!

Αυτό που ξεπερνάει την αντίληψή μου όμως είναι  τα «εκκλησιαστικά» όπως τα ονόμασες. Η αποζημίωση δηλαδή  που θα παίρνει ο κάθε Αθηναίος επειδή θα αφήνει τάχα τη δουλειά του για να πάει στην Πνύκα. Αλλά εκεί δεν πάει να αποφασίσει για ξένα πράγματα! Αποφασίζει για τα δικά του ζητήματα! Για τη δική του μοίρα! Θα τον πληρώσεις και για αυτό;
 Με συγχωρείς αλλά έκανες την πολιτική από λειτούργημα  δουλειά. Τι πάει να πει "εκκλησιαστική αποζημίωση";….. Μ’ αυτή θα σωθούν (ζήσουν);

Ξέρω πως η γνώμη μου δεν έχει αξία, αλλά αφού τη θέλεις, νομίζω πως όσοι λιγότεροι ανακατεύονται στα πολιτικά τόσο το καλύτερο για την πολιτεία.
 
Περικλής:  Ώστε νομίζεις σοβαρά, πως την πολιτική την καθορίζει και την αποφασίζει ο κοσμάκης;


Ε: Ποιος άλλος;

Περικλής:   Εγώ αποφασίζω!
  Εγώ ετοιμάζω τα σχέδια κι εγώ τα επιβάλλω.
Όταν  παρουσιάζεται καμιά δυσκολία  το πράγμα γίνεται πιο ελκυστικό! Για φαντάσου τι μονότονο που θα ήταν να με υπακούν τυφλά  χωρίς ούτε ένα όχι! Χωρίς την ανάγκη μιας μάχης δεν υπάρχω!
Αν οι Αθηναίοι ήσαν λιγότερο ατίθασοι και φανατικοί, θα σκηνοθετούσα! καυγάδες στην Βουλή.

Μη φοβάσαι, Μπορεί όπως λες, μ’ αυτά τα μέτρα να λύνω τους «ασκούς», αλλά άμα θελήσω τους ξαναδένω!

Ε: Κι άμα λείψεις Ολύμπιε ;

Περικλής: … άμα  λείψω…και τι με νοιάζει εμένα τι θα γίνει άμα λείψω;
Άμα λείψω θα έχω φτιάξει τις υποδομές  κι ο διάδοχός μου θα πρέπει μόνο να  τις διατηρήσει. Ξεκίνησα να ενώσω την Ελλάδα με σημαία την Δημοκρατία! 



λινκ 1 Ηλιαία     λινκ 2 εκκλησία του δήμου 

Αυτό που περισσεύει.





Ο Ρωμανός δεν είναι τρομοκράτης είναι ληστής τράπεζας.
Είναι Ανακόλουθο να επιτρέπεται να δίνεις εισαγωγικές για να σπουδάσεις (όντας καταδικασμένος σε φυλάκιση) αλλά να μην μπορείς να το  κάνεις αν πετύχεις.
Ληστεία έχουν διαπράξει ως και εν ενεργεία αστυνομικοί.

Τι πρέπει να συμβεί, σ΄ έναν ιδιαίτερο εικοσάχρονο  που τυχαίνει να έχει υψηλό iq, να τον «Ψοφήσουμε» πριν την ώρα του (μην και χαλάσει ο μέσος όρος μας);

Τι θ αλλάξει στις ζωές μας αν πεθάνει;

Θ ανοίξει η λίστα Λαγκαρντ ;
Θα πέσει το χρέος;
Θ ανέβουν οι μισθοί; Θα σταθεροποιηθούν οι συντάξεις;
Θ σταματήσει η Διαφθορά;
Θ απαλλαγούμε από το «τίποτα» που ζούμε;
Θα είμαστε μια άλλη χώρα;
Θα είμαστε νόμιμοι ή ηθικοί;
Θα περιοριστούν οι παράνομοι μετανάστες;

Τίποτα δεν θ αλλάξει….
Το μόνο που θα γίνει είναι να Πιστοποιηθεί πως ζούμε σε μια χώρα
που οι μισοί και παραπάνω φέρονται σαν φανατικοί ισλαμιστές.

...............

 Ουδεμία σχέση έχει αυτό το μυαλό!
 με τα "μυαλά" των Ξηρών και του σιναφιού τους.
είναι σε άλλο πολιτικά πνευματικό επίπεδο.
Αυτό είναι που  πονάει γιατί ....το μυαλό! είναι ο στόχος.
Αυτό είναι που πονάει τους κάφρους κατήγορους του
(αυτούς που στο παρελθόν τα έβαλαν με την μάνα του Γρηγορόπουλου γιατί
τον άφησε να βγει στις 9!! το βράδυ να γιορτάσει τα γενέθλια του).

 Αυτούς τους κρυφοφασίστες  που καταδικάζουν και σκοτώνουν με το μυαλό τους ευκολότερα  από όσο κλάνουν.
Αυτούς που δεν  θέλουν να εκτίσει την ποινή του σύμφωνα με τον νόμο αλλά να δολοφονηθεί.

Είμαι απόλυτα σίγουρος πως είναι τέτοια η ποιότητα της ψυχοσύνθεσης του
που αποκλείεται να μην επιστρέψει αν πάρει άδεια .
Πόσο δύσκολο είναι να καταλάβεις πως παίζονται περισσότερα μέσα στο μυαλό του.....
απ αυτά που μπορεί να επεξεργαστεί ένας μικροαστός τρομοκράτης σαν τον Ξηρό.

Στον Έρωτα φιλαράκο !Στον έρωτα που νιώθω για ό,τι ωραίο, ό,τι μεγάλο και λαμπρό υπάρχει.







Στην  ορκωμοσία  (ύψωσε το δεξί χέρι κι άρχισε να λέει)
« Ου καταισχυνώ τα όπλα τα ιερά ουδ’ εγκαταλείψω τον παραστάτην…»
ένα ρίγος διαπέρασε όλους όσοι στεκόντουσαν εκεί.

Ο Αλκιβιάδης βιάστηκε να πάει σπίτι να κόψει τα μαλλιά του και να φορέσει την πρώτη χλαμύδα του, ώστε το απόγευμα να παρουσιαστεί με τους φίλους του στην Αγορά πολίτης πια.
-Σε ποιον θεό θα αφιερώσουμε τα μαλλιά και το ιμάτιο, Αλκιβιάδη;
-Στον Έρωτα φιλαράκο Στον Έρωτα! Στον Έρωτα! Στον μεγαλύτερο, στον καθολικότερο Θεό. Ανίκατον μάχαν! Στον έρωτα που κυβερνάει όλων των ανθρώπων τη ζωή. Που είναι το κίνητρο κάθε μεγάλης πράξης. Τον έρωτα που νιώθω για ό,τι ωραίο, ό,τι μεγάλο και λαμπρό υπάρχει. Θα παραγγείλω, όταν έρθει καιρός, μια χρυσή ασπίδα  με τον Έρωτα σκαλισμένο και πλουμισμένο μ’ ελεφαντόδοντο. Όχι αυτόν τον μικρό, τον σαχλό θεό με τα φτεράκια του, μια σπιθαμή πράγμα, αλλά μια μορφή που ν’ ακτινοβολεί ζωή κι ομορφιά! Περισσότερο κι απ’ τη δική μου, αν γίνεται!»

………………………………………………..

Ο Περικλής τέλειωσε μ’ έναν πραγματικά θαυμάσιο επίλογο, τέτοιον που μόνο αυτός, με τη βοήθεια της Ασπασίας, ήξερε να κάνει, όπου η ομορφιά της σκέψης συμπληρώνεται από τον τέλειο ρυθμό της φράσης και πέτυχε τον εξοστρακισμό του Θουκυδίδη.  
…………………………….

Και πραγματικά, κάθε μέρος του Ναού που τέλειωνε, κάθε λεπτομέρεια, ήταν κι από ένα αριστούργημα, τόσο θαυμάσιο που έμοιαζε κόλας αρχαίο. Ο Ικτίνος κι ο Φειδίας δούλευαν όλη μέρα εκεί πάνω και πολλές φορές δεν κατέβαιναν στα σπίτια τους να κοιμηθούν αλλά έπαιρναν έναν ύπνο σε πρόχειρα στρωσίδια. Ο Περικλής ανέβαινε αρκετά συχνά  παρακολουθούσε τις εργασίες.
Μια μέρα ρώτησε τον Ικτίνο:
-Τι διαστάσεις  έχει ο ναός;
-Δεν  έχει διαστάσεις έχει αναλογίες
-Τι κανόνα ακολουθείς για τις αναλογίες Ικτίνε;»
-Την έμπνευσή μου(το είπε καθημερινά χωρίς έμφαση)


-Ο λαός θυμάται μόνο τα όσα παθαίνει κι όχι τα όσα ωφελείται!
-Όχι ο λαός της Αθήνας!
-Ιδίως αυτός Αλκιβιάδη…Θα το μάθεις κι εσύ αργότερα!» 



Η μοίρα όμως του Φειδία ήταν τραγική! Εμείς, οι Αθηναίοι, δώσαμε πίστη στα λόγια ενός δούλου, του Μένωνος, που πήγε κι έπεσε ικέτης σ’ έναν βωμό καταγγέλλοντας πως ο κύριός του, Φειδίας, είχε κλέψει αρκετό απ’ τον χρυσό που του είχαν εμπιστευθεί για την χρυσελεφάντινη Αθηνά του Παρθενώνα. Οι άρχοντες φοβήθηκαν μην ο Φειδίας φύγει από την Αθήνα και τον έριξαν στη φυλακή χωρίς καν ανάκριση, χωρίς καν δίκη. Ο Περικλής προσπάθησε να τον σώσει. Έτρεξε στου Επώνυμου και τον παρακάλεσε να διατάξει να ζυγίσουν το μάλαμα του αγάλματος που ήταν επίτηδες χυμένο κομμάτια κομμάτια για να ζυγίζεται εύκολα. Ώσπου ν’ αποφασίσει ο Επώνυμος άρχοντας (Πυθόδωρος), ώσπου να οριστεί επιτροπή, να δώσει έγκριση η Βουλή και ν’ αποφασίσει η Εκκλησία, πέρασαν μέρες πολλές. Χειμώνας καιρός, οι Ένδεκα δεν άφηναν στον Φειδία τα σκεπάσματα και την τροφή που του έστελνε καθημερινά ο Περικλής κι ο δαιμόνιος καλλιτέχνης αρρώστησε και σε λίγες μέρες πέθανε. Οι αστυνόμοι τον έθαψαν σαν κακούργο, ενώ ο Μένων κέρδισε την ελευθερία του και πήρε και ατέλεια για την Αγορά.

………………………………………………..

Πώς πάει η πολιορκία;

Πως πάει η πολιορκία ρωτούσαν τα λιμάνια.
Πώς να πηγαίνει …τα ίδια πάντα.
Σαν να ήταν για κανέναν άρρωστο!

Ο θάνατος, την εποχή εκείνη, είχε γίνει καθημερινός σύντροφός μας, αλλά ευτυχώς η επιδημία ξεθύμαινε σιγά σιγά. Αφού πήρε τριάντα χιλιάδες κόσμο, τώρα υποχωρούσε. Ένας σπουδαίος γιατρός που είχε έρθει τότε στην Αθήνα, ξεχνώ τ’ όνομά του, παρατήρησε πως όσοι τεχνίτες δούλευαν κοντά σε φωτιά δεν πάθαιναν. Κατάλαβε πως τους προστάτευε η φλόγα κι είπε να ανάβει ο κόσμος φωτιές. Την νύχτα κοκκίνιζε ο ουρανός απ’ τις χιλιάδες τις φωτιές που ανάβανε σ’ όλη την πόλη, στα Μακρά Τείχη, κι έφταναν ως τον Πειραιά. Νόμιζες πως όλη η Πολιτεία καίγεται. Έτσι εξαλείφτηκε η λοιμική. Αλλά τι θραύση είχε κάνει!
Η μεγάλη απώλεια ήταν ο Περικλής. Έγινε μια λύση συνεχείας στην πολιτική διαδοχή. Ο Δήμος απ’ τον Περικλή έπεσε στον Κλέωνα και δεν μπόρεσε να ξανασηκωθεί ως τον Αλκιβιάδη. Ο Περικλής πέθανε τον τρίτο χρόνο του πολέμου και μόλις τον δωδέκατο ο  Αλκιβιάδης έγινε στρατηγός. Αν ζούσε ο Περικλής ως τη στιγμή εκείνη… Πόσες φορές θυμήθηκα, τις πρώτες μετά τον θάνατό του μέρες, εκείνο που του είχα  άλλοτε πει:
Άμα λείψεις, Ολύμπιε; 


………………………………………….

-Δεν μπορώ να καταλάβω, Σωκράτη!
Τους Ολιγαρχικούς, ο Περικλής, τους έβλαψε πολύ, αλλά τον λαό! Που του έχει μοιράσει του κόσμου τα χρήματα, που του έχει δημιουργήσει μια νέα ζωή!»
-Νομίζεις, Αλκιβιάδη, ότι ο λαός θυμάται;
-Πώς δεν θυμάται;
-Ο λαός είναι σαν παιδί που θυμώνει και γαληνεύει την ίδια στιγμή. Εκεί που είναι ήσυχος, ήρεμος κι ευχαριστημένος, εκεί γίνεται μανιασμένη θάλασσα που ξεσπάει και τ’ αναταράζει όλα.
 -Ο λαός είναι υπάκουος, Σωκράτη, και καλός
-Ίσως, αλλά είναι αμόρφωτος, φανατίζεται εύκολα και γίνεται στα χέρια ενός κακού ηγέτη θεριό μονάχο.
-Ο Περικλής ήταν κακός ηγέτης, Σωκράτη;
-Δεν μιλάω για τον θείο σου. Μιλάω γι αυτόν τον καινούριο, τον Κλέωνα. Κι ο θείος σου όμως έκανε λάθη. Έλυσε τους ασκούς και τώρα φυσάνε οι άνεμοι. Ας φυλαχτεί!
            -Ναι! Έκανε λάθη…
 -Δεν έχει μέτρο κι αυτός.
-Γιατί λες: κι αυτός;
-Βλέπεις κανέναν γύρω σου που να έχει μέτρο;
-Εγώ έχω!
-Αλκιβιάδη!  Γνώθι σ αυτόν! (βαριεστημένα) εδώ στην Αθήνα, κάτω από το Ιερό της Σοφίας, διατυπώθηκαν τα ρητά «μηδέν άγαν», «παν μέτρον άριστον», «το δις εξαμαρτείν»…
 αυτό Σημαίνει πως τα έχουμε ανάγκη αυτά τα ρητά επειδή ακριβώς μας λείπει το μέτρο, κι εκείνους που το έχουν τους εξορίζουμε ή τους σκοτώνουμε σαν τον Αριστείδη και τον Φειδία.
Ο δήμος, Αλκιβιάδη, είναι επικίνδυνος, γιατί προτιμάει ν’ ακούει κατηγόριες παρά επαίνους, ίσως επειδή ο καθένας νιώθει μια κρυφή ικανοποίηση ακούγοντας πως κι άλλοι έχουν κακίες κι ελαττώματα. Όσο περισσότεροι έχουν το δικαίωμα ν’ αποφασίζουν για τα δημόσια πράγματα τόσο  πιο επικίνδυνοι γίνονται.
- Σωκράτη, Αφού οι πολλοί είναι πιο επικίνδυνοι από τους λίγους, τότε γιατί θεωρούμε τη Δημοκρατία ως το καλύτερο πολίτευμα;
-Γιατί αυτός ο πληθυντικός, Αλκιβιάδη; Ποιος σου είπε ποτέ ότι κι εγώ θεωρώ μαζί σας τη Δημοκρατία ως το καλύτερο πολίτευμα;»-
-Τότε ποιο θεωρείς το καλύτερο πολίτευμα; Την Ολιγαρχία! Την Τυραννία! Δεν θέλω να το πιστέψω, Σωκράτη!»-
-Από πού να πιάσουμε το ζήτημα…» είπε ο Σωκράτης ρωτώντας μάλλον τον εαυτό του παρά τον Αλκιβιάδη, κι έσκυψε ελαφριά το κεφάλι. Το άσκημο πρόσωπό του είχε ασχημύνει ακόμα πιο πολύ, ρυτιδωμένο κι αυλακωμένο, ενώ το μέτωπό του έμενε ήρεμο, σαν φωτεινό.
-Υπάρχουν, είπε σε λίγο, τεσσάρων ειδών πολιτείες. Πρώτη, η πιο ξακουστή είναι η πολιτεία της Σπάρτης και παλαιότερα της Κρήτης. Δεύτερη, η Ολιγαρχία, πολλοί την επαινούν, αλλά έχει πολλά τρωτά. Τρίτη η Δημοκρατία, το αντίθετο της προηγούμενης, και τέλος γέννημα και θρέμμα της Δημοκρατίας, η Τυραννία, που είναι η χειρότερη απ’ όλες. Συμφωνείς, Αλκιβιάδη;»
-Συμφωνώ στην απαρίθμηση, αλλά εξήγησέ μου. Γιατί η Δημοκρατία δημιουργεί την Τυραννία;»
-Καθώς ξέρεις, κάθε μια από τις πολιτείες προσπαθεί να διατηρήσει το σπουδαιότερο αγαθό που έχει. Η Ολιγαρχία, και σ’ αυτό οφείλεται η αστάθειά της, δεν σκέπτεται τίποτε άλλο παρά τον πλούτο και παραμελεί όλα τα άλλα.
Η Δημοκρατία, κι αυτή ακόρεστη και άπληστη, δεν σκέπτεται τίποτε άλλο παρά την ελευθερία, που τη θεωρεί το ανώτατο αγαθό. Λόγο της ύπαρξής της…Σε μια δημοκρατία δεν θ’ ακούς να γίνεται λόγος παρά μόνο για ελευθερία! Θ’ ακούς πως είναι το μόνο μεγάλο ανθρώπινο αγαθό, που κινδυνεύει συνεχώς.
-Πραγματικά μόνο τέτοια ακούει κανείς…
-Λοιπόν μήπως δεν είναι η υπερβολική αυτή αφοσίωση στην ελευθερία, που συνοδεύεται μάλιστα από μια περιφρόνηση για ό,τι άλλο, που οδηγεί στην τυραννία;
-Πώς;
-Όταν σε μια πολιτεία ο λαός διψάει για ελευθερία και τύχει να έχει ασυλλόγιστους αρχηγούς που του την κερνούν άκρατη, τότε ο κόσμος πίνει και μεθάει, κι αν οι αρχηγοί τους δεν θελήσουν  να τους δώσουν όση ελευθερία ζητούν, τους κατηγορούν και τους τιμωρούν θεωρώντας τους προδότες. Κι αρχίζει τότε ο λαός να περιφρονεί και να προπηλακίζει όσους από τους πολίτες σέβονται ακόμα την Εξουσία και τους χαρακτηρίζει σαν εθελόδουλους. Μια τέτοια κατάσταση γεννάει κι άλλα κακά. Γίνεται μια βλαβερή εξίσωση. Ο δάσκαλος φοβάται και κολακεύει τον μαθητή, κι ο μαθητής περιφρονεί ή τον παιδαγωγό, και, γενικά, οι νέοι θέλουν να είναι ίσοι με τους γέρους, κι αυτοί πάλι προσπαθούν να νοιάζουν από φόβο μη φανούν οπισθοδρομικοί! Και, πήγα να το ξεχάσω, άνδρες και γυναίκες γίνονται ίσοι στις σχέσεις τους. Όλα αυτά λοιπόν δημιουργούν σε κάθε πολίτη τέτοιο φόβο μη χάσει την ελευθερία του, τόση καχυποψία, ώστε είναι έτοιμος να ξεσηκωθεί σε κάθε υποθετικό κίνδυνο και στο τέλος δε λογαριάζει τίποτε πια, ούτε γραφτό ούτε άγραφο νόμο, και δεν υπακούει σε τίποτε. Κι απ’ αυτήν την ωραία κατάσταση δημιουργείται η Τυραννία. Υπάρχει μια αλήθεια: ότι  μια υπερβολή  φέρνει την αντίθεσή της, κι αυτό το βλέπει κανείς και στις εποχές και στα φυτά και στο ανθρώπινο σώμα και προπαντός στην πολιτική. Τώρα πρέπει να ξανάρθω στη σειρά των σκέψεών μου για να βρούμε ποια είναι η καλύτερη πολιτεία.
Λοιπόν, νομίζω, πως όλοι οι άνθρωποι είναι αδελφοί. Γεννήθηκαν όλοι από την Γη, αλλά ο Θεός, πλάθοντάς τους έβαλε σε μερικούς, εκείνους που πρέπει να κυβερνούν, λίγο χρυσάφι την ώρα που γεννιόντουσαν, και γι αυτό είναι οι πολυτιμότεροι.  Άλλους τους έπλασε με λίγο ασήμι κι άλλους με σίδερο και χαλκό. Αφού λοιπόν  οι άνθρωποι έχουν τέτοια καταγωγή θα έπρεπε τα παιδιά τους να τους μοιάζουν. Δηλαδή όσοι έχουν φλέβα από χρυσό να γεννούν παιδιά με χρυσό. Το ίδιο και για τους άλλους. Συμβαίνει όμως μια γενιά από χρυσό να γεννήσει παιδιά από ασήμι ή και το αντίθετο, μια γενιά από ασήμι να γεννήσει παιδιά με φλέβα χρυσή. Το ίδιο μπορεί να συμβεί με τ’ άλλα δυο μέταλλα. Κι εδώ είναι η μεγάλη δυσκολία, γιατί θα έπρεπε, οι άνθρωποι, να δίνουν στα παιδιά τους εκείνην ακριβώς τη θέση που τους ταιριάζει ανάλογα με τη φλέβα που έχουν. Αν ένας πατέρας με χρυσή φλέβα γεννήσει ένα παιδί με ασημένια φλέβα θα πρέπει το παιδί να περιοριστεί στην τάξη που ανήκει. Αντίθετα, αν από πατέρα με φλέβα χαλκού γεννηθεί παιδί με φλέβα από χρυσάφι, θα έπρεπε το παιδί αυτό να υψωθεί στα μεγαλύτερα αξιώματα. Έτσι νομίζω πως πρέπει να γίνεται. Έτσι νομίζει κι ο θεός. Ξέρεις βέβαια τον χρησμό:
Η πολιτεία θα καταστραφεί
αν στο σίδερο  και στον χαλκό στραφεί        
Το μεγάλο λοιπόν ζήτημα είναι τούτο. Ότι πρέπει πάντα, μέσα στην εναλλαγή των γενεών, να κυβερνούν εκείνοι που έχουν χρυσή φλέβα, γιατί αυτοί είναι οι άριστοι, που θα είναι δίκαιοι».
-Ώστε Ολιγαρχία, Σωκράτη!
-Στην Ολιγαρχία, Αλκιβιάδη, κυβερνούν οι Ολίγοι και δεν σημαίνει, επειδή είναι Ολίγοι, ότι είναι και Άριστοι. Το αντίθετο δυστυχώς συμβαίνει. Οι Άριστοι είναι λίγοι.
-Και πώς θα ονόμαζες την πολιτεία αυτή που θα κυβερνούσαν οι Άριστοι;
-Θα την ονόμαζα Αρισταρχία.
-Και γιατί όχι Αριστοκρατία;
-Γιατί οι Άριστοι δεν «κρατούν». Οι Άριστοι «άρχουν. Η φυσική τους θέση είναι στην κυβέρνηση της πολιτείας.  

-Ψουξ: και που τους βρίσκουμε Σωκράτη;

..........................................

αφιερωμένο στον Νικόλα 2300

Τα λαγούμια του Βερολίνου.




Δίπλα απ το τείχος υπήρχε η νεκρή ζώνη. Εκεί κανείς δεν πλησίαζε κανείς δεν μπαινόβγαινε κανείς δεν υπήρχε εκτός από τον  φύλακα και με την πάροδο του χρόνου μερικά κουνέλια . Ένα δυο στην αρχή, 5 δέκα στην συνέχεια, αυξάνονταν ραγδαία σαν κουνέλια που ζούσαν χωρίς να κινδυνεύουν. Γεράκια δεν υπήρχαν  ούτε λύκοι αλεπούδες ή δεν ξέρω ποιοι άλλοι είναι οι εχθροί του κουνελιού. Υπήρχε χορτάρι και ησυχία. Τα λαγούμια που έφτιαχναν ήταν πολύ μικρά, κυρίως για τον κακό  καιρό ή για τις ανάγκες του dna τους, καθόλου για προστασία.
Επειδή όμως έγιναν πάρα πολλά , οι Γερμανοί για να μην ξεχνάνε και κείνοι το δικό τους dna κάλυψαν στην αρχή κάποια κομμάτια με τσιμέντο για να τους δυσκολέψουν την ζωή και μετά  δηλητηρίασαν και το χορτάρι της περιοχής που άφησαν ως είχε,( όταν είδαν ότι τα κουνέλια σκάβοντας μεγαλύτερα λαγούμια έφτασαν μέχρι εκεί).
Τα κουνέλια αντιμετώπισαν το τσιμέντο αλλά στο  δηλητηριασμένο χορτάρι πέθαναν αρκετά απ αυτά. Η νεότερη γενιά όμως σκέφτηκε εξυπνότερα και έφτιαξε ακόμα μεγαλύτερα λαγούμια έτσι βγήκε απ την άλλη μεριά του τείχους  και συνέχισε την ζωή της  στην άλλη πλευρά της νεκρής ζώνης.

Ποιοι  Γερμανοί το έκαναν αυτό οι Δυτικοί ή οι Ανατολικοί;
Δεν ενδιαφέρει, δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει ότι αυτό το κινηματογράφησε ένας φύλακας που βαριόταν να χάφτει μύγες όλη μέρα. Μέσα στην απόλυτη βαρεμάρα της δουλειάς του βρήκε και έκανε κάτι δημιουργικό. Πήρε μια κάμερα και άρχισε την καταγραφή.
Δεν ξέρω αν μας συμφέρει περισσότερο να παραδειγματιστούμε από τα κουνέλια και να βγούμε στην άλλη πλευρά του τείχους ή τον φύλακα ... αλλά  ότι και να διαλέξουμε καλό θα μας κάνει .
………………………


Στην δουλειά μου, αυτή είναι το θέατρο, για πολλά  χρόνια (τώρα πια σταμάτησε το φαινόμενο) δίνονταν επιχορηγήσεις . Οι επιχορηγήσεις αυτές δεν δίνονταν με το σωστό τρόπο. Δεν παρείχαν   σε θιάσους τεχνική υποστήριξη ή χρήματα για τις αμοιβές των μελών τους.  Δεν επιδοτούντο ούτε και  επαγγελματικές  ιδιότητες-δεξιότητες (φωτιστές συγγραφείς ηθοποιοί σκηνοθέτες σκηνογράφοι κλπ) για έρευνα, εκπαίδευση ή παραγωγή. 
 Επιδοτούντο κυρίως άτομα που  κατείχαν ντουβάρια  για να διαχειριστούν ποσά .

Μέγα λάθος. Διαστρέβλωσε την αγορά. Δημιούργησε μόνο ανάγκη για συμμαχίες κ πολιτική. Καμία σημασία στο προϊόν. Καμία σημασία στην ουσία του, στην ανταλλακτική του αξία…...στη δυναμική της παράστασης να προσελκύσει θεατές και να κόψει εισιτήρια ικανά σε αριθμό για να ζήσουν από αυτά οι συντελεστές της .Κανείς δεν ήθελε να γίνει κάτι τέτοιο ούτε τα άτομα που λάμβαναν την επιχορήγηση ούτε και τα άτομα που την ενέκριναν. Αμφότερα τα μέρη  είχαν βολευτεί στην αλληλουχία της διαδικασίας τα είχαν βρει μεταξύ τους...και στήριζαν το ένα το άλλο.  

Χαίρομαι πολύ που σταμάτησε να γίνεται αυτό . Αν κάποτε κατανοηθεί το λάθος και ξαναρχίσουν να δίνονται επιχορηγήσεις, προς το αντικείμενο  αυτή τη φορά και όχι προς το άτομο,  θα βοηθήσουν πραγματικά. Αλλά για τώρα  καλύτερα που σταμάτησαν προσωρινά, καλό θα κάνει, θα σπάσει συντεχνιακές αλυσίδες  εκδούλευσης .Ετσι νομίζω. Θα σφίξουν οι κώλοι των Μαφιόζων της τέχνης του θεάτρου. Μαφιόζοι γιατί δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο απο μαφιόζικη η λογική που επικράτησε τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Σε αυτές τις δεκαετίες … η εκάστοτε Επιτροπή επιχορηγήσεων  έδινε χρήματα σε Άτομα που συνήθως είχαν έναν θεατρικό χώρο για να τα βοηθήσει να κρατήσουν νόμιμα* και επαγγελματικά τον χώρο σε λειτουργία. Τα επιχορηγούσε να παράξουν χρήσιμες παραστάσεις!  Έξυπνες, καινούριες, διασκεδαστικές, εκπαιδευτικές, με αισθητική και άποψη.
(νόμιμα* και επαγγελματικά, εννοώ με πληρωμένους συνεργάτες  εφορία ικα δεη κλπ.)

Το άτομο όμως είχε άλλα σχέδια.  Έχωνε τα λεφτά της επιχορήγησης στην τσέπη
 και υπενοικίαζε τον χώρο για τον οποίο επιδοτείτο σε άλλους, για να δείξουν την δική τους δουλειά. Έτσι έβγαζε τα πολλά έξτρα χρήματα δημιουργώντας και το σπάνιο  είδος του επιχορηγούμενου θεατρικού επιχειρηματία. Αμέσως μετά, μέσα   στην διαπλοκή  που γεννιέται σε τέτοιες συνθήκες,
έχοντας προμετωπίδα  καλλιτεχνικής αναγνώρισης την πρόσφατη επιχορήγηση του  
λάμβανε ως δια μαγείας  από επίσης  επιχορηγούμενους, μεγαλύτερους όμως  θεατρικούς οργανισμούς  (κρατικό εθνικό μέγαρο φεστιβαλ αθηνών) μια ακόμα , καθαρά επαγγελματική (εφ άπαξ και χωρίς λοιπές δεσμεύσεις) πρόταση επαγγελματικής συνεργασίας.
Στο τέλος  επειδή δεν προλάβαινε,  βάφτιζε τις 10-20  πρόβες που είχε κανει με απλήρωτους ηθοποιούς work in progress ή  performance και έβγαζε και την αρχική του υποχρέωση στην Πολιτεία για μια χρήσιμη στο κοινωνικό σύνολο παράσταση.

Την άλλη χρονιά τα ίδια απ την ανάποδη.
Η προμετωπίδα για την καινούρια επιχορήγηση ήταν η προηγούμενη  αναγνώριση από τον επίσης επιχορηγούμενο  μεγαλύτερο θεατρικό οργανισμό.

Υπήρχαν εξαιρέσεις αλλά τα πολλά λεφτά δεν πήγαιναν σε αυτές.
Έτσι γινόταν  στον επιχορηγούμενο  θεατρικό στίβο είκοσι χρόνια τώρα.
Αυτή ήταν η σχέση της Πολιτείας με το αντικείμενο μου.

Αυτό που δεν πρέπει να ξεχάσω (σαν αφηγητής) ν΄ αναφέρω  είναι πως στον χώρο του θεάτρου τα άτομα που υπήρχαν και στις δύο πλευρές αυτής της συναλλαγής ήταν κυρίως αριστερής προέλευσης. Τα λεφτά που τζιράρουν στον πολιτισμό είναι ελάχιστα σε σχέση με άλλους τομείς  έτσι δεν ενδιαφέρονται παρά μόνο οι άπλυτοι.
Οι μοσχομυριστοί της δεξιάς προέλευσης   γουστάρουν κυρίως  δημόσια έργα, στρατιωτικούς εξοπλισμούς  και  κρατικές προμήθειες.



Ένας φωτεινός τόπος με τυφλούς κατοίκους.



Το «Μαζί τα φάγαμε» που αρχικά  εξέπληξε,
τείνει να εξελιχθεί σε «Εσείς τα φάγατε» με σηκωμένο τον δείκτη και επικριτική διάθεση....
αφαιρώντας , σιγά σιγά, κάθε ίχνος ενοχής από το πολιτικό σύστημα.

Αυτό ζούμε «Εμείς που δεν τα φάγαμε» .
…………………………………

Αναρωτιέμαι αν, όσοι συμπολίτες μας με διάθεση αυτοκριτικής  παραδέχτηκαν πως  «κάτι είχανε φάει και αυτοί».... διαπιστώνουν τώρα κάποια δυσαναλογία μεταξύ του εγκλήματος  και της τιμωρίας ή  όχι ακόμα;
Από την απόφαση που θα πάρουν εξαρτάται  και η τύχη όσων ειλικρινά είχαν εκπλαγεί και αποδοκιμάσει την δήλωση.

Αυτό παίζει στην πραγματικότητα…
.................................

Οι πολιτικοί και τα κόμματα διαχειρίζονται την κατάσταση
παράγοντας  «επεισόδια» που καθυστερούν τις συνομιλίες
που αναγκαστικά κάποια στιγμή θα πρέπει ν ανοιχτούν μεταξύ μας!
Αμφιβάλω βέβαια,αν θα μπορέσουμε  να τις ολοκληρώσουμε όντας ανεκπαίδευτοι  για κάτι τέτοιο.

Πάντως, για να πάμε παρακάτω συντεταγμένα θα πρέπει να δούμε
 ποιοι πληρώνουν;  πόσα και γιατί; 
Πληρώνουν σε σχέση με τα πραγματικά τους έσοδα ή για κάτι που κατέχουν νόμιμα;
Αυτό που κατέχουν τους δίνει φοροδοτική ικανότητα;
...................................................


Κυρίαρχος είναι αυτός που φτιάχνει τον τελευταίο νόμο...το αξίωμα αυτό μας τρίβουν στην μούρη οι από πάνω -για να μας μείνει η μυρωδιά- όπως κάνουν και οι εκπαιδευτές σκύλων
και αφαιρώντας μας δικαιώματα δηλώνουν, σε κεντρικό ή περιφερειακό επίπεδο, 
"ξεχάστε την Ευρώπη που ξέρατε 
ξεχάστε τις κοινωνικές παροχές και όποια δικαιώματα μπορεί να είχατε "

Ερίζουν μεταξύ τους για τη θέση του ζογκλέρ και πετάνε  μπάλες στον αέρα....
αν πέσει καμιά μπάλα κάτω το βαφτίζουν κρίση κ ξαναρχίζει η "ανάπτυξη" απ την αρχή ...
ABC μπάλες ομόλογα στον αέρα...
QE  μπάλες αέναες και λελογισμένες (πότε ο ένας πότε ο άλλος) στον αέρα
τα πάντα στον αέρα...... μια οικονομία για αεροπόρους.
...............................................................


Ναι , " Ένας φωτεινός τόπος  με  τυφλούς κατοίκους"  είναι οξύμωρο σχήμα.



Η πιο χαμένη από όλες τις μέρες μας είναι εκείνη που δεν γελάσαμε.





Δεν υπάρχουν ιδέες - υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες - κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τις κουβαλάει.

Η ελευθερία του ατόμου δεν είναι αγαθό του πολιτισμού. Ήταν στο μέγιστο σημείο πριν από κάθε πολιτισμό.



               


Η παράνοια σε άτομα είναι σχετικά σπάνια. Όμως σε ομάδες, κόμματα, έθνη και εποχές είναι μάλλον ο κανόνας.





Η πλειοψηφία έχει αχόρταγη επιθυμία να μάθει τα πάντα, πλην εκείνων που αξίζει να μάθει.
Η δημοσιογραφία το γνωρίζει αυτό και ενεργώντας ως επιχειρηματίας ικανοποιεί τη ζήτηση.




Χρώμα σκούρο μπλε πολύ φωτεινό






Σήμερα  ενώ στεκόμαστε έξω από το κοντινό μικρό σούπερ μάρκετ βλέποντας τις μπουρμπουλήθρες που έβγαζε ο δρόμος εξ αιτίας της μπόρας μου είπε 
« πάμε σου λέω σπίτι τώρα δεν πειράζει να μουσκέψουμε,  σαν μπουγέλο θα είναι, θα χει πλάκα ».

Την ακολούθησα και διαπίστωσα πως ο χρόνος καθώς περνάει φέρνει αγκυλώσεις στο μυαλό των ανθρώπων που τους εμποδίζει να τον χαρούν. Και τον διπλάσιο χρόνο να είχαμε αν οι αγκυλώσεις συνεχίζονταν να δημιουργούνται με  τον ίδιο ρυθμό δώρο αδωρο θα ήταν. Χαμένος θα πήγαινε ο περισσότερος.
Η μεγαλοφυΐα κρύβεται στην παιδική ηλικία. 

Δεν υπάρχει συγκεκριμένη σχέση στις παραγράφους που ακολουθούν εκτός από οτι ο συγγραφέας τις επέλεξε προσεκτικά έτσι ώστε όταν διαβαστούν όλες μαζί να σχηματίζουν μια όμορφη απροσδόκητη και βαθεία εικόνα απ τη ζωή. Δεν υπάρχει αρχή μέση κ τέλος, δεν έχει σασπένς, ηθικό δίδαγμα, ούτε αιτίες και αποτελέσματα. Αυτό που αγαπάμε είναι το βάθος των πολλών υπέροχων στιγμών που τις βλέπουμε όλες μαζί.

Την Τετάρτη στις 12 έχω ένα ραντεβού για δουλειά. Καλά θα πάει το ξέρω. Αυτό που δεν ξέρω είναι αν θα έχω όρεξη να το συνεχίσω .Έχει ρίσκο. Εγώ και το ρίσκο έχουμε πάρει διαζύγιο από ένα χάραμα που είχε χρώμα σκούρο μπλε πολύ φωτεινό. Πριν είχαμε μια σχέση όλο πάθος.  Βαρέθηκα όμως την μούχλα της συντήρησης γι αυτό κάνω το ραντεβού. Σκέφτομαι να το ξανασυναντήσω.

Πριν κάποιο καιρό είχε πει ερχόμενη τρέχοντας να με βρει στο παγκάκι της παιδικής χαράς «μπαμπά μπαμπά  αυτό το αγοράκι έχει χαλασμένα μάτια, μου είπε ότι δεν είμαι όμορφη»

Ως διακινητής κορυφώσεων, συγκινήσεων, χαρακτήρων, υπέροχων διαλόγων, αγωνίας και συγκρούσεων έχω δημιουργήσει πολλές φορές διαγράμματα μιας ιστορίας καταλήγοντας στην εικασία πως όσο πιο προσωπικό τρόπο έχεις να εκφράζεσαι (μιλάς παίζεις γράφεις) τόσο περισσότερο  κοινωνικά ενδιαφέρων γίνεται αυτό που βάζεις στο χαρτί.

Ο χρόνος είναι βασική παράμετρος . Ποια είναι η σχέση του γραπτού με τον χρόνο έτσι όπως τον έχει ο αναγνώστης σου στο μυαλό του.

"Ήταν ζεστό  χάραμα και θυμάμαι το χρώμα του  όταν πήγαινα την μάνα του παιδιού μου στο νοσοκομείο για να γεννήσει. Όταν μπήκα στον προαύλιο χώρο ήταν το τέλος της νύχτας .Υπήρχε φωτισμός από νέον και ο ουρανός είχε χρώμα σκούρο μπλε πολύ φωτεινό. Χρώμα σκούρο μπλε πολύ φωτεινό δεν υπάρχει, θα έλεγε ένας ζωγράφος φίλος μου, που ζει τα καλοκαίρια στην Νάξο. Σκούρο μπλε πολύ φωτεινό επιμένω.
Χρώμα σκούρο μπλε φωτεινό  είχε το παλιό χαρτονόμισμα των πενήντα δραχμών. Ήταν ένας ουρανός σε χρώμα πενηντάρικου, κάτω από τον φωτισμό που κυριαρχούσε στον προαύλιο χώρο του νοσοκομείου.
Σκούρο μπλε πολύ φωτεινό ήταν και το χρώμα του μωρού που μου έδειξε η νοσοκόμα στη μία περίπου το μεσημέρι. Μας έδειχνε ένα μωρό σε χρώμα  που δεν μπορούσα να το συνδέσω με καμιά φυλή. Ήταν από την μερική ασφυξία που είχε υποστεί το νεογέννητο καθώς περιτριγυριζόταν απ΄ τον ομφάλιο λώρο στην προσπάθεια του να βγει από το νερό στον αέρα.
Το τελευταίο πράγμα που είδα ήταν ένα χαρτονόμισμα να μπαίνει στην τσέπη της νοσοκόμας,μετά το μωρό εξαφανίστηκε από τα μάτια μου ως δια μαγείας."


*****************

Όταν άρχισα να γράφω στο blog μου απέκτησα φίλους. Παίζαμε κ  παιχνίδια γράφαμε μια παράγραφο ας πούμε κ την στέλναμε σ έναν άλλο για να γράψει μια δική του και εκείνος σ΄ έναν τρίτο. Μετά το κείμενο ξαναγυρνούσε στα χέρια σου και συνέχιζες για μια ή δυο φορές ακόμα.
Είχα αγαπημένες –ους, νεότερους ή συνομήλικες που  χαιρόμουν πολύ να τους διαβάζω. Κράταγα ακόμα κ  παραγράφους από τα ποστ τους.  Βρίσκονται ακόμα στα λινκ που δίνω στη δεξιά σελίδα. Μια απ΄ αυτές –η Παπαρούνα-αρκετά μικρότερη μου και υπέροχη, έγραφε κατα καιρούς παραγράφους που ζήλευα θα ήθελα να τις έχω γράψει. 
Ενδεικτικές οι παρακάτω

«Το θέμα είναι ότι οι άνθρωποι είναι άντρες και γυναίκες όταν είναι μόνοι ή παρέα με ομόφυλους. Τις ώρες που βρίσκονται με το αντίθετο φύλο, είναι μόνο αγόρια και κορίτσια. Σ’ αυτό οφείλεται η ανακολουθία τους….»

«Με τάιζα τις μικρές ώρες μανταρίνια. Κάτω από το πάπλωμα ξεφλούδιζα το πορτοκαλί τους περίβλημα και άφηνα εκρήξεις οξύτητας να τρυπούν τη γλώσσα μου. Το πρωί, οικογένειες κουκουτσιών σχολίαζαν τον ύπνο μου. Τον ανήσυχο ύπνο μου. »

« Η απάντηση στο «τι νέα;»  δεν στριμώχνεται πίσω από ένα «τίποτα, τα ίδια».
Αλλά στο... «μια βόμβα μοναξιάς με διαμέλισε σήμερα και κρυώνω πολύ.»

γεια σου παπαρούνα!!


*************************

Μια άλλη κυρία μεγαλύτερη μου, Πειραιώτισσα, από οικογένεια ναυτικών του εμπορικού –δυστυχώς δεν έχω κρατήσει το λινκ . «Γιαγιά Αντιγόνη»  είναι τ΄ όνομα του blog της , έγραψε

«Φοβάμαι μήπως πεθάνει ο Β πρώτος και μείνω μόνη. Σήμερα ο Β μου είπε ότι φοβάται μη πεθάνω και μείνει μόνος. Γι αυτό κάτσαμε μαζί αγκαλιασμένοι για να επιβεβαιώσουμε ο ένας στον άλλο ότι όπως μαζί είμαστε τώρα, μαζί θα πεθάνουμε. Ψέμα είναι. Παραμένει όμως γλυκό. Σαν αυθεντική καραμέλα Charleston.»

Ι love you κυρία μου θα ψάξω το λινκ σας και σύντομα θα το αναρτήσω.
(Αν δεν βαρεθώ μέσα στην πίεση του χρόνου. Πάει κ έτσι  γιατί είτε πολλά λέμε είτε λίγα το σίγουρο είναι ότι κάνουμε  λιγότερα .)



***********************

Μπορώ να γράφω ώρες. Αν το ελέγχω βγαίνει και καλύτερο αλλά στεγνώνει από συναίσθημα –έχω μια γμμν τάση ν ασχολούμαι περισσότερο με τις έννοιες. Λες και θα μου δώσουν ψωμί να φάω.
Όχι δεν το έλεγε ο παππούς μου  αυτό. Ο παππούς είχε άλλη αγαπημένη έκφραση. Ότι σχέδιο μου και να του έλεγα αυτός απαντούσε «προοπτική έχει;».
Χρόνια αργότερα όποτε πήγαινα σινεμά και τέλειωναν οι αρχικές διαφημίσεις και έβγαινε το λογότυπο της προοπτικής (ήταν όνομα της εταιρίας που τις εφτιαχνε) τον θυμόμουν. Κύβοι ήταν τα σχήματα λογότυπου κύβος και το μυαλό του παππού.

Τις έννοιες τις λοιδορούσε το πρώτο μαθητικό μου περιβάλλον. Είχαν όλοι έμμονη ιδέα με τα χρήματα τα αυτοκίνητα κ το βόλεμα. Όλοι ήθελαν να σπουδάσουν όσο μπορέσουν για να βολευτούν. Το ίδιο το αντικείμενο των μελλοντικών σπουδών τους δεν τους έλεγε και πολλά, δεν ήταν παρά το μέσο για βόλεμα. Τρομακτικό. Για ταξίδια δεν μιλούσε κανείς, οι περισσότεροι άλλωστε μόλις είχαν ταξιδέψει για να έρθουν στην πρωτεύουσα. 

Θυμάμαι  χαρακτηριστικά έναν συμμαθητή που τον βρήκα στην πρώτη γυμνασίου . Ήταν τριετής. Είχαμε και 3-4 διετείς αλλά αυτός ήταν φαινόμενο- του χρειάστηκαν τρεις χρονιές για να περάσει την α΄γυμνασίου. Λίγες μέρες μετά τον αγιασμό  μου είπε «δεν διαβάζω γιατί δεν υπάρχει λόγος θα έρθει ο Αντρέας». Ποιος  Αντρέας; τον ρώτησα. Ο Παπανδρέου απάντησε 
« θα έρθει και θα κάνει κυβέρνηση, μου το είπε ο αδελφός μου. Αυτούς όλους θα τους διώξει ».
Δεν μου φάνηκε καθόλου άσχημο να γλυτώσω από έναν γυμνασιάρχη που  μετρούσε τους πόντους των μαλλιών μας. Μέχρι τρεις ήταν οκ.

Μακάρι είπα και πήγα στην πίσω αυλή για μπαλίτσα. Αυτό μάλιστα άξιζε.


 Χωρίς να καταφέρω να εκτιμήσω "την εσωτερική πολιτική πληροφόρηση που θα είχα κοντά στον τριετή συμμαθητή μου και τον αδελφό του"....χάρηκα όταν γρήγορα άλλαξα  σχολείο. 
Μετά από 3 τριήμερες αποβολές για τα μαλλιά (το είχαμε πάρει ευτυχώς  πεισματικά σαν οικογένεια) μέσα σε 2 μήνες
 και μια αναφορά του πατέρα μου στην επιθεώρηση, τον ανάγκασαν να μου δώσει συστατική για το διπλανό γυμνάσιο. Αυτό είχε κανονικό γυμνασιάρχη και όχι έναν  τραμπούκο χουντικό στα τελευταία του.

Εκείνη την πρώτη χρονιά λίγο πριν αλλάξω γυμνάσιο είχε γίνει και το πολυτεχνείο.
Ας γράψω επ΄  ευκαίρια την γνώμη μου γι αυτό έτσι ώστε να μην χρειαστεί να φτιάξω ποστ για την επέτειο του.
( "Ότι κινείται φθείρεται" που λέει και ο ασφαλιστής μου, ενώ  συχνά συμπληρώνει 
«τα αναγκαία  και ποτέ μην κατεβαίνεις σκάλες. Στους άντρες φθείρονται τα γόνατα γρηγορότερα.» 
Μιλάμε για τον ορισμό του τεμπέλη. Ευτυχώς στις υποχρεώσεις του είναι σπαθί.)

 Θα αντιγράψω για την ακρίβεια ένα σχόλιο μου για το θέμα πολυτεχνείο

« Ο/Η ΨουΞ είπε...
το πολυτεχνείο θα ζει όσο ζουν αυτοί που το αισθάνθηκαν-
μετά  θα γίνει "ιστορική στιγμή"  και πρώτη υλη στα χέρια του  "αφηγητή " που πολεμά τον χρόνο με όπλο το πάθος του Ήρωα του.-

 ΕΣΑ... ΕΣ ΕΣ.... ΒΑΣΑΝΙΣΤΕΣ
αν δεν το έχεις ακούσει ζωντανό...πως θα καταλάβεις οτι.... ο κόσμος ήθελε την πτώση…. και την ήθελε άμεσα.

υγ. ήταν η καλύτερη κοπάνα, από τα Αγγλικά, που είχα κάνει ποτέ -εκείνο το απόγευμα της Πέμπτης...μετά ραδιόφωνο και "κλείδωμα" από τους γονείς μου. Το Σάββατο το πρωί στις 8 όμως δεν έχει εκκλησία, με την τάξη μου, έχει τούβλα και δακρυγόνα μαζί με τους μεγάλους στην Πατησίων με ριγμένη την Πόρτα- και επιστροφή στις 10 και 10 στην τάξη να γράψω έκθεση…
για μια καθηγήτρια που έκλαιγε για την αδελφή της που ήταν μέσα, με φόβο μην την πάρει είδηση ο διευθυντής της.
    
ΤΩΡΑ σκέφτομαι ...ευτυχώς που ήμουν μικρός και δεν θέλησα να εξαργυρώσω τίποτα -μου έμεινε ο θησαυρός στα χέρια. »


Το Κραχ του 29



   Μετασχηματίζοντας διαρκώς τους τρόπους αποπληρωμής του χρέους της σε ολοένα και μακρύτερα διαστήματα με ολοένα και  λιγότερες ρήτρες σε ολοένα  περισσότερες δόσεις,  η ηττημένη στο πρώτο πόλεμο Γερμανία  είπε έμμεσα   στους Νικητές της

« Υπέγραψα ότι μου ζητήσατε για την λήξη του πολέμου, έκανα και ότι μπόρεσα 10 για χρόνια αλλά δεν πάει άλλο. Κάντε ότι θέλετε. »

Οι Αμερικανοί προσπαθούσαν αυτά τα 10 χρόνια των διαρκών μετασχηματισμών του Γερμανικoύ χρέους να συνδέσουν τα χρέη της Γερμανίας προς τους Συμμάχους με τα χρέη των Συμμάχων προς εκείνη μα δεν τα κατάφεραν.

Το κραχ μπορεί να το έφεραν και άλλοι λόγοι, απροσδιόριστοι είναι άλλωστε ακόμα και σήμερα. Ενας βασικός όμως ήταν αυτός .
Η αγορά συνειδητοποίησε οτι δεν μπορούσαν να συνυπάρξουν μπλοκάρισμα- πίεση (στις εξαγωγές της Γερμανίας) και αποπληρωμή των δανείων της  ταυτόχρονα 

Τέλος τα εύκολα λεφτά από τους τόκους στα διαρκώς αυξανόμενα δανεικά
…  μπουμ και κρίση!

Μεγάλη κρίση όχι πλάκα.
Μεταξύ του 1927-1933 ο  διεθνής δανεισμός μειώθηκε σε ποσοστό  πάνω από 90% .

Το 1932 τελικά  (η αγορά το ήξερε από το 29) έπαψαν να εξυπηρετούνται όλα τα χρέη. Οι μόνοι που πλήρωσαν όλο το ποσό που χρωστούσαν στους Αμερικανούς ήταν οι  Φιλανδοί!
 (όχι τίποτα άλλο για να μάθουμε να ξεχωρίζουμε  ποιους πρέπει να βρίζουμε και ποιούς δεν μας παίρνει ούτε για πλάκα.
Γιατί άλλο ο Ολλανδός - τελευταίος  επίσημος δουλέμπορος του πλανήτη-
 και άλλο η αξιοπιστία του Αη Βασίλη.)

Δημιουργήθηκαν  στρατιές εθελοντών  άσπρων σκλάβων έτοιμοι να δουλέψουν σε συνθήκες μεταξύ αγροτικών φυλακών και βαμβακοφυτείας του 1800. Στις μεγάλες κατασκευές του new deal, όπως το φράγμα Χούβερ, προσλαμβάνονταν κυρίως λευκοί ελάχιστοι  μαύροι και καθόλου Κινέζοι.
« Έφυγα απ΄ το σπίτι μου στις 12 τα μεσάνυχτα και ήρθα να πιάσω θέση στην ουρά  για δουλειά. Αν με βλέπει η γυναίκα μου, τώρα θα ξέρει ότι της είπα την αλήθεια »
Λέει μπροστά στην κάμερα ένας υγιέστατος νιόπαντρος wasp μασώντας την τσίχλα του.

……………………………………………………….


Η  διαδοχή  των γεγονότων που έφεραν το κραχ του 29 άρχισε με την συνθήκη των Βερσαλλιών και τους μη πραγματοποιήσιμους όρους που επέβαλαν οι Νικητές στους ηττημένους από επιμονή των Γάλλων κυρίως.
Οι Αμερικάνοι ήταν νουνεχείς στις απαιτήσεις τους, και καθόλου κομπλεξικοί σε σχέση με τους Γερμανούς. Η σχέση τους δεν είχε βεβαρυμμένο παρελθόν, χτιζόταν τότε.Όσοι Γερμανοί είχαν φτάσει στην Ουάσιγκτον, είχαν πάρει πράσινη  κάρτα περιμένοντας στην αναμονή  για γιατρούς στο νησάκι Ελις. Δεν είχαν ακολουθήσει το δρόμο του Βίσμαρκ που αντί να ζητήσει πράσινη κάρτα κατέλαβε το Παρίσι . Οι Γάλλοι αντιθέτως  είχαν διάθεση εκδίκησης γιατί το μεγαλύτερο μέρος του πολέμου και οι περισσότερες καταστροφές σε εγκαταστάσεις είχαν γίνει σε Γαλλικά εδάφη.
( ....μα και γιατί θυμόντουσαν την τελευταία στρατιωτική τους ήττα του 1870. Τότε που οι Γαλλοι πολιτικοί δεν μπορούσαν να βάλουν σε τάξη τα εσωτερικά τους θέματα, και για να τα "λύσουν" συνεργάστηκαν με τον κατακτητή τους . Δεν μπορούσαν από μόνοι τους να καταστείλουν τους ξεσηκωμούς και τις απαιτήσεις του λαού τους.

  « Ω! την κακόμοιρη την Κομμούνα του Παρισιού και την σύντομη ζωή της »
είπε το κροκοδειλάκι ! )
 Έτσι κλείνει το φλας μπακ.


.............................................................


 Στο κραχ του 29  υπήρχε και αντίπαλο πολιτικό οικονομικό στρατόπεδο.
Ήταν οι κομμουνιστές. Αυτοί χρησιμοποιούσαν τότε  την έκφραση  « πλάνο ανάπτυξης » και του κότσαραν και ένα αριθμητικό δίπλα του,  «πενταετές» για παράδειγμα.
Μεγάλη επιτυχία είχε η έκφραση αυτή.
Ενω  σ' όλο τον δυτικό κόσμο τα ΑΕΠ δεν μπορούσαν να πλησιάσουν τα προ της κρίσης επίπεδα. (στις ΗΠΑ το ΑΕΠ είχε  αγγίξει με το ζόρι το επίπεδο που βρισκόταν το 1920)
το νεοσύστατο αυτό  πολιτικό οικονομικό σύστημα  πήγαινε καλύτερα .

Άρχισαν τότε όλοι  να την χρησιμοποιούν μαζικά. Από το Σοσιαλδημοκρατικό Σουηδικό κόμμα ως τον Ρούσβελτ και τον Μακμίλαν, όλοι  προγραμματισμό και «πλάνα» ανάπτυξης επικαλούντο στο πολιτικό τους λόγο.
Η ανεργία  όμως δεν έπεφτε αντιθέτως γινόταν δεξαμενή για την μαζική προσχώρηση πρώην φιλελεύθερων δημοκρατών  στις τάξεις των Φασιστικών κομμάτων (στην Γερμανία ειδικότερα αντίστοιχη ροή  υπήρχε και προς τα κομμουνιστικά κόμματα)
Παρατηρούσες ταυτόχρονα  ενα πνευματικό black out σε αυτούς τους των ανθρώπους. Μια σκοτεινιά που έφερνε η ανεργία. Το βασικό επιχείρημα των οπαδών του Μουσολίνι ήταν οτι "έκανε τα τραίνα να ερχονται στην ώρα τους ".

 Στη Ρωσία  ναι μεν  τα «πλάνα» πήγαιναν καλά και γίνονταν υπόδειγμα χρήσης στον διεθνή  πολιτικό  λόγο αλλά ο Στάλιν και οι Μπράβοι του  εξολόθρευαν τους αντιφρονούντες σαν στάχια σε σιτοβολώνα ανοίγοντας τον δρόμο για την μετέπειτα  νομενκλατούρα  (νομενκλατούρα ουσιαστικά σημαίνει κομματόσκυλο περιωπής σε γραφειοκρατικό μηχανισμό).

……………………………………………………………………………


Μετά ήρθε ο δευτερος πόλεμος, ήρθε ο ψυχρός πόλεμος και  η  στιγμή που η ιστορία πέταξε τον Κομμουνισμό στα σκουπίδια  σαν απομεινάρι χθεσινής πίτσας που είχε  χλαπακώσει  για να στανιάρει ένας  μεθυσμένος γελωτοποιός δημιουργώντας έτσι  μια ακόμη διαφορά

"Στις μέρες μας δεν υπάρχει πια  ορατό αντίπαλο δέος σε μορφή οικονομικό-πολιτικού συστήματος διακυβέρνησης, έχουμε μείνει Εμείς και οι αόρατοι των  νησιών Καϋμάν."