Λευτέρης Βογιατζής - Το μαύρο "κουτί " -



κόσμος
στην οδό  Κυκλάδων
λίγος πολύς δεν ξέρω
να η Ρένη.. χαμένη .. «πολύ σκληρό» η  «θα μας λείψει πολύ » κάτι τέτοιο λέει ή μου λέει δεν θυμάμαι καλά και εγώ χαμένος περπατάω προς την είσοδο του θεάτρου
η Αγλαΐα εκεί μπροστά κλαίει… μπαίνω μέσα.. στην σκηνή ένα μαύρο μακρόστενο λακαρισμένο "κουτί"
ο κόσμος κάθεται στις θέσεις μερικές είναι κενές κάθομαι σε μία στην πρώτη σειρά
 βλέπω την σκηνή χαμένα χαλαρός ….κάτι στάχυα στην σκηνή μπροστά από «το κουτί»  και ένα πέρασμα
 όποιος θέλει περνάει κάνει έναν γύρο απ΄ το κουτί και κάτι κάνει
κάτι αφήνει κάτι του ψελλίζει κάπου το φιλάει
και φεύγει
-είναι ανοιχτό από πάνω; ρωτάω την Αγλαΐα που κάθεται δίπλα μου
-ποιο; μου λέει
-εκείνο. της γνέφω 
-ναι. μου λέει
δεν ξαναμιλάμε καθόμαστε μόνο
 δεν ξέρω τι κάνει το δικό της μυαλό το δικό μου σκέφτεται αλλά δεν ξέρω τι ακριβώς ...
σαν να ζυγίζουν οι άνθρωποι γύρω διαφορετικά..σαν να χρησιμοποιώ άλλα μέτρα και  σταθμά … τους βλέπω και δεν τους βλέπω .. δεν με αφορούν
είμαι συνεπαρμένος με την κίνηση του να ζητήσει πολιτική κηδεία …
είμαι χαρούμενος που έχει ησυχία γύρω μου,
μοναδικά διαδραστικό το σκηνικό.. προλαβαίνω να εκλογικεύσω κάτι
ολοένα καινούριοι άνθρωποι μπαίνουν περνάνε κοιτάνε κάνουν κάτι και φεύγουν
εμένα μ΄ αρέσει εκεί που είμαι δεν θέλω να κουνηθώ …θέλω να είμαι εκεί
να βλέπω το "κουτί" και τα άχυρα
ο χώρος …είναι χαμηλοτάβανος ..σαν το υπόγειο του Τέχνης ένα πράγμα
ταιριάζουν με την χώρα μας …αν το δεις αντικειμενικά σκέφτομαι…
ο Σταμάτης κάθεται δίπλα μου και προσπαθεί να κατεβάσει την αναπνοή του
 ήταν κολλητός με τον θείο μου -έφυγε κι εκείνος πριν 10 χρόνια-
ο ένας το 03 ό άλλος το 13
ξαφνικά σηκώνεται και πάει να τον δει.
εγώ είμαι καλά με μένα μου φτάνω
Γέρνω προς τα μπροστά αλλά δεν κουνιέμαι
Ξαναγυρίζω στην αρχική μου στάση
Είμαι σε μια αίθουσα θεάτρου που την ξέρω από τότε που άνοιξε …
 ο Λευτέρης την θεωρεί σπίτι του ...και καλά κάνει ...είναι σπίτι του … γι΄ αυτό μας μάζεψε εδώ
Είμαι στο σπίτι του και θέλω να τον δω άλλα πρέπει να σηκωθώ και να περπατήσω άλλα δεν θέλω ακόμα να το κάνω
Βασικά δεν θέλω να κάνω τίποτα περνώντας διπλά του μόνο να δω καλά.. να δω τι κρύβει "το κουτί "…ότι δω να το θυμάμαι..
το αποφασίζω σηκώνομαι είμαι τώρα στην κάτω μικρή πλευρά  του κουτιού
και σηκώνω τα μάτια μου
σαν να βλέπω ένα πόδι αδύνατο
υπάρχει και το άλλο το δεξί –ακόμα πιο αδύνατο- όχι τόσο εμφανές όσο το αριστερό
μαύρο παντελόνι 
δεν πάω στο πρόσωπο δεν κοιτάω τα χέρια βλέπω μια γραβάτα πλεκτή μπορντο χρώμα
   πάω στο πρόσωπο τα χάνω τα χαρακτηριστικά είναι αλλοιωμένα κυριαρχούν οι τρίχες απ΄ τα βλέφαρα και τα τσίνορα ίσως και στα φρύδια  μα κυρίως στα βλέφαρα  και στα  τσίνορα  είναι σαν ράμματα δεν είναι τρίχες είναι ράμματα
σκληρές και λίγες  αραιές απόκοσμες μαύρες
γυρίζω στο πουκάμισο πτι καρό δένει με την γραβάτα
έλεος βουλιάζω λίγο μ΄ αρέσει ο Λευτέρης τον εκτιμώ βαθειά γι΄ αυτά που έχει προσφέρει στο αντικείμενο που υπηρετώ και εγώ
νομίζω πως ένας ένας όσοι το σέβονται φεύγουν και το αφήνουν -όχι σε ατάλαντους δεν με νοιάζει αυτό  καθόλου καμία κριτική αυτή τη στιγμή-
σε Άλλους όμως …Ελαφρείς  Ελαφρότατους…ναι αυτό με νοιάζει.. δεν γουστάρω την ευκολία…
το εύκολο.. το γαμημένο  νεοελληνικό μεταμοντέρνο που έγινε μετά χωρίς να έχει υπάρξει μοντέρνο  ...το μισώ.. με σηχτιρίζει η φτήνια του  πρώτου και μόνου επίπεδου …του φτηνού θορύβου που κάνει το δελτίο τύπου  που μέσα του εξαντλείται η ιδέα….το concept  που είναι πάντα καλύτερο του αποτελέσματος .

Γυρίζω πια κάθομαι στην θέση μου
 το δεξί μου πόδι φεύγει μπροστά είμαι ακόμα πιο λυμένος
τρέμω λίγο μετά από  αυτό που είδα… και είδα καλά…. μόνο έβλεπα …. Παρ΄ όλα αυτά δεν θυμάμαι τίποτα για τα μαλλιά του …
θα πρέπει να είχε όμως …
Δίπλα απ΄ το πόδι μου προσγειώνεται η Αγγελική ακουμπάει το κεφάλι της στα γόνατα της Αγλαΐας εκείνη της το χαϊδεύει μετά μου αφήνει τα γυαλιά της και σηκώνεται
πάω να δω μου λέει
την βλέπω στο "κουτί "..να το κοιτάζει

ένας φωτογράφος βγάζει φωτογραφίες δεν ξέρω αν μ΄ ενοχλεί
αλλά σαν από αντίδραση … βγάζω κι΄ εγώ εκείνον με το κινητό μου
βγάζω και το "κουτί" και φεύγω βγαίνω έξω
Έξω ο Βασίλης
το 03 συζήταγα μαζί του το 13 το ρόλο αυτό τον έχει αναλάβει ο Νίκος

κάπου ακουμπάω εκεί που συνήθως περίμενα να πάρω την θέση μου απ΄την Ειρήνη δίπλα απ΄ το ταμείο το τηλ το κρατώ στα χέρια μου βγάζω και την πινακίδα που κρέμεται από  πάνω του  … «η ώρα του ταμείου» σκέφτομαι ..
ο Βίκτωρας κάτι μου λέει δεν ακούω τον προσπερνώ
έρχεται η φόρα με φόρα ..το  μεγάλο μαύρο αυτοκίνητο δηλαδή αρνούμαι να το πω με τ΄ όνομα του
δοκιμάζω να του βρω άλλο όνομα ...τίποτα Αηδίες όλα
είναι το αυτοκίνητο που ταιριάζει στην περίπτωση τέλος.
Σταματά στην μέση του δρόμου..ανοίγει η πίσω πόρτα
χάσκει ένα τεράστιο στόμα
στην θέση των δοντιών αυτοματοποιημένοι μηχανισμοί από αλουμίνιο για να σύρουν εύκολα το "κουτί " όταν έρθει η στιγμή  τους
Ο  χρόνος κυλάει αργά ...η Μαρλένα είναι ακριβώς πίσω μου και λέει γλυκά σε μια φίλη της
… - μ΄ αρέσει που μας κάνει να τον περιμένουμε και τώρα..
Γυρίζω την κοιτάζω της χαμογελάω ξέρω πως όσοι είμαστε εκεί έχουμε κάνει την ίδια σκέψη
Ο Γιώργος της κριτικής  βγαίνει κλαίγοντας 
εγώ είμαι με τον χώρο και τον χρόνο ακούω την οδό Κυκλάδων να ησυχάζει ….περνά κι άλλη ώρα κανείς δεν ανυπομονεί όμως είναι μαγικό, είναι αληθινά συγχρονισμένα τα πάντα, είμαστε όλοι εκεί κανείς δεν είναι στην θέση μας είμαστε εμείς και ξέρουμε γιατί 
Εσωτερικά χειροκροτήματα ...τίποτα έξω
εσωτερικά χειροκροτήματα τίποτα έξω …όταν βγει
Βγήκε χειροκροτήματα έξω ..πολλά ..όχι ενθουσιώδη άλλα σταθερά  επίμονα και με ισχύ ..συνεχίζουν και συνεχίζουν και αντί να σβήσουν ξαφνικά δυναμώνουν ..χωρίς ενθουσιασμό άλλα τελειώνουν Ισχυρά  και γεμάτα.
Δεν ξέρω τι μου έχει συμβεί αλλά έχω προλάβει και έχω βάλει το τηλέφωνο να τα ηχογραφεί …
Κάτι λένε μερικοί από το γραφείο που έχει αναλάβει την διαδικασία της μεταφοράς ν΄ ανοιχτεί δρόμος.. δεν χρειάζεται να κάνω τίποτα είμαι στο πεζοδρόμιο βλέπω την Δηώ στον δρόμο να περπατάει παραπατώντας κλαίουσα προς την Κεφαλληνίας
εγώ θέλω να ξαναμπώ μέσα στο θέατρο
θέλω να γράψω κάτι σ΄ ένα τετράδιο που ήταν εκεί
όχι ότι ξέρω τι θέλω να γράψω αλλά ξαναμπαίνω …το αναζητώ..δεν υπάρχει πια ..μικρό το κακό
είμαι μέσα στο θέατρο πάω στην σκηνή δεν υπάρχει το κουτί υπάρχουν όλα τ άλλα..τα βγάζω ξανά φωτογραφία ..
πάω προς τα μέσα στα ενδότερα..στρίβω για να δω το καμαρίνι του ακούω κάποιον να  λέει «οχι ρε Λευτέρη γιατί; γιατί το χάλασες γιατί δεν τ άφησες όπως ήταν να το βλέπουμε» Βλέπω τους άδειους τοίχους, βλέπω τον Λευτέρη  στην καρέκλα του ιδρωμένο  να ξεβάφεται …περιμένοντας να του πεις…
δεν μου χρειάζεται κάτι άλλο εκεί  … θέλω χωρίς λόγο να δω άλλο ένα καμαρίνι..το πρώτο αριστερά …το βλέπω …κυριαρχεί ένα ενυδρείο. Μένω ακίνητος, μ΄ αρέσει η εικόνα του, ταιριάζει.. το φωτογραφίζω.
να πιώ νερό σκέφτομαι αλλά δεν πίνω
βγαίνω..στο δρόμο έχει μείνει ο Νίκος με την Ξανθή
συμφωνούμε ότι έτσι όπως μας το έθεσε δεν χρειάζεται να πάμε στο πρώτο..
δεν υπάρχει σωστό και λάθος εμείς δεν θα πάμε.
Τα ρολά του θεάτρου κατεβαίνουν .
Η Κυκλάδων στην κυκλοφορία όλα σαν πριν…
Προχωράω προς τα πάνω την Κεφαλληνίας έχω παρκάρει στην Παξών
Σταματάω σ΄ ένα πρακτορείο οπαπ και παίζω ένα τζόκερ …
πρώτα βάζω τον τζόκερ ..
Άριστα 20 πήρε η ζωή του σκέφτομαι και το σημαδεύω… βάζω και κάτι νούμερα…
συνεισφέρει τον αριθμό 23 και ζητάει ποσοστά επί των πιθανών κερδών..θα σου δώσω τα μισά της υπόσχομαι ενώ σκέφτομαι μια φράση  του Μπρεχτ  κάπου  μέσα στο "τρόμος και αθλιότητα του γ΄ραιχ"....
"μαμά ο μπαμπάς είναι στο κουτί;" ...με ανατρίχιαζε όταν την άκουγα  δουλεύοντας  το  έργο με τα δικά μου παιδιά... στο σχολείο 

……………………………………………………………………………………………………


υ.γ. Στο σπίτι διάβασα ένα κείμενο της Ρένης  στην ελευθεροτυπία

 «Η απώλεια του Λευτέρη είναι μεγάλη απώλεια γιατί η ζωή του και το έργο του ήταν η ζωντανή διάψευση της γενικής μας έκπτωσης και χρεοκοπίας. Προς τα πού να κοιτάξουμε; Προς τα πού να ακουμπήσουμε - και ιδιαίτερα οι νεότεροι; Σήμερα χαμογελάς πικρά με τις λέξεις ήθος, πάθος, αφοσίωση, ποιότητα, μανία, που τις είχε ο Λευτέρης με όλες τις θετικές και αρνητικές πλευρές, με όλες τις αντιφάσεις. 
Η ζωή του και η δουλειά του, όπως και στον Κουν, δεν ήταν ξέχωρα πράγματα. 
Το προχώρημα που έκανε στο θέατρο είναι θέμα που χρήζει ανάλυσης. Πρέπει κανείς να το μελετήσει. Γιατί έχουμε μια μανική και παθιασμένη σχέση με το θέατρο, η οποία ναι μεν πατούσε στον Κουν, αλλά υπήρχε μια άλλου είδους εμμονή του στο λόγο, στο κείμενο, στη μετάφραση. Υπήρξε αξεπέραστος».

…αυτά  έλεγε μεταξύ άλλων... 

 και Συμφωνώ.


Δεν υπάρχουν σχόλια: