Πολιτική κουβέντα



 Ποιοι την κάνουν; και κάτω από ποιες συνθήκες;
Είναι μια κουβέντα που γίνεται από πολίτες; από πολιτευτές ή από πολιτικούς;
Πως μιλάμε εμείς  μεταξύ μας πολιτικά; 
..δεν λέω μ΄ αυτούς που απ΄ το παρελθόν έχουμε διαπιστώσει πως ταιριάζουν οι απόψεις μας ή ανήκουμε ήδη στον ίδιο πολιτικό χώρο  αλλά με άλλους από άλλους χώρους...
πως ακριβώς το κάνουμε;

Τι συναισθήματα μας καταλαμβάνουν την ώρα που ακούμε ή μιλάμε με την αντίθετη άποψη;  Ακούμε συχνά; ή συνήθως μιλάμε; 
Τι ελπίδες έχουμε την ώρα που αρχίζει η κουβέντα με το «αντίπαλο δέος» να μάθουμε κάτι παραπάνω; Να μας ανοίξει αυτό το «αντίπαλο δέος» μια άλλη οπτική γωνία για τα πράγματα;
Τι πιθανότητες δίνουμε στον εαυτό μας να σταθεί τυχερός και να φύγει πλουσιότερος σε ιδέες απ ότι όταν ξεκίνησε την κουβέντα;
Πόσες φορές σκεφτόμαστε κατά την διάρκεια  της «ρε τι βρωμοκόμματίδης είναι τούτος»
Πόσες φορές μένουμε με το στόμα ανοιχτό μπροστά σ΄ ένα επιχείρημα του αντιπάλου λέγοντας μέσα μας χωρίς λογοκρισία «ναι αυτό στέκει»
Και πόσες δεν προσπαθούμε να το πασαλείψουμε παρεμβάλλοντας ένα δικό μας «ότι ναναι» για να πάμε παρακάτω και να ξεχαστεί ο ρούμπος του αντιπάλου.
Μας ενδιαφέρει κυρίως να προσηλυτίσουμε; να επιβεβαιωθούμε; να μάθουμε; να κρατήσουμε πιθανότητες για προνόμια; να διαφυλάξουμε υπάρχοντα μήπως; ή να νοιώσουμε κάτι  ;
Όταν μιλάμε για πολιτική υπάρχουν σκέψεις που δεν ανταλλάσσονται με αντιπάλους ενώ διατυπώνονται σε συμμάχους;
Όταν κάνεις την πολιτική κουβέντα έχεις στόχους; Εννοώ την κάνεις για να καταλάβεις τι σου γίνεται κ να ψηφίσεις καλύτερα… ή την κάνεις για να ενταχθείς λίγο λίγο στα κοινά  
π.χ. να θέσεις υποψηφιότητα στον σύλλογο γονέων κηδεμόνων του χ σχολείου της Κ περιφέρειας…..
να αντιπροσωπεύσεις τον επαγγελματικό σου κλάδο σου στην περιφέρεια Λ…
να γίνεις υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος ή δημοτικός σύμβουλος  για την κοινότητα Ξ ή τον δήμο Η ;
Κάνοντας ή προσβλέποντας σε κάτι τέτοιο κινείσαι μόνος σου με δικές σου ιδέες και απόψεις ή είσαι ήδη σε κάποιο κόμμα;
Αυτούς με τους οποίους  αγωνίζεσαι παρέα; τους εκτιμούσες από πριν; Τους γνώρισες και τους εκτίμησες τώρα; τους ξεχωρίζεις σε επικίνδυνους ή οχι για τις δικές σου βλέψεις;
Έχεις βλέψεις, ή πάνω απ΄ όλα το κοινό και υπεράνω προσώπων ωφέλιμο;
(Ναι ρε υπάρχει και τέτοιο αλλά είναι  θεωρητικό μην τρελαίνεσαι )
Κατά την διάρκεια της προάσπισης του κοινού συμφέροντος.. εποφθαλμιούσες τις επιτυχίες των αντιπάλων και τους έβαζες τρικλοποδιές σαν αντιπολίτευση; ή τους βοηθούσες αν πρότειναν κάτι καλό για τα κοινά; Πόσες φορές πρότειναν οι αντίπαλοι κάτι καλό για τα κοινά;
Σκέφτηκες ποτέ πως όσες φορές έκαναν οι αντίπαλοι κάτι καλό για τα κοινά τόσες φορές μπορείς να κάνεις και εσύ…..
ή εσύ θα έκανες σίγουρα παραπάνω γιατί αυτοί δεν ήξεραν ακριβώς πως έπρεπε να γίνει και ενδιαφερόντουσαν κυρίως για την βολή τους.
Νομίζεις πως είναι κανείς δυνατότερος του περιβάλλοντος του και μπορεί να το βελτιώσει ή αυτό ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας;
Τι γνώμη έχεις για την κομματική πειθαρχία; Γνωρίζεις πως επιλέγουμε με τις βουλευτικές εκλογές τους αντιπροσώπους μας; Ή θεωρείς ότι κυρίαρχο ρόλο παίζει η "αντιπροσωπεία"; Θα ψήφιζες τον Γκάντι αν ζούσε και κατέβαινε ανεξάρτητος μεμονωμένος επειδή σε είχε πείσει ή θα του έλεγες με την βαθιά σοφία που σε διακρίνει ως Έλληνα της μεταπολίτευσης …..συνοδεία αναστεναγμού!! «όποιος βγει απ΄ το μαντρί τον τρώει ο λύκος δικέ μου»

Καυλώνεις με την πολιτική εξουσία;…. πως νιώθεις κοιτώντας προς τα «σαλόνια της ελιτ των πολιτικών μας επιλογών»; Θα ήθελες να είσαι και συ εκεί; Καταπλακώνεις μια μύχια κορύφωση που σου λέει πως αν ήσουν εκεί κοντά ή ζωή σου θα ήταν αλλιώς;

Έλα ρε  μην ντρέπεσαι πες ναι ή όχι
Σου έρχονται γέλια  στην φράση
«σαλόνια της ελιτ των πολιτικών μας επιλογών
ή κλάματα επειδή δεν ανήκεις σ΄ αυτή;

Άντε ντε
40 -50 60 χρονών έγινες… λέγε σκάστο το παραμύθι..
Θα θελες νασαι  Θέμος Αναστασιάδης ας πούμε 
Υιος Βαρβιτσιώτη; Σάββας Τσιτουρίδης; Νελσον Μαντέλης; 
Πέτρος Τατσόπουλος; Άδωνις Γεωργιάδης;
ή μήπως σκέτος Λαλιώτης (και θείο βρέφος  και θεϊκό timing στην απόσυρση) ;



Τορπίλη από την Ένωση και μια συνομιλία .


Επικίνδυνα γεωπολιτικά και οικονομικά παιχνίδια σε βάρος της Ελλάδας με πρωταγωνιστές τις βόρειες χώρες της Ευρώπης, μοιάζουν να κρύβονται στο παρασκήνιο της υπόθεσης για την ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ. Πίσω από την άρνηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να ανάψει το πράσινο φως για τη συμφωνία με την Cosco βρίσκεται η δυσαρέσκεια χωρών όπως η Γερμανία, η Ολλανδία και το Βέλγιο που βλέπουν τα γεωπολιτικά και οικονομικά τους συμφέροντα να πλήττονται από τη διείσδυση των Κινέζων στην ΕΕ.
Η ανάδειξη της στρατηγικής σημασίας του μεγαλύτερου λιμανιού της Ελλάδας με την είσοδο των Κινέζων στον ΟΛΠ φέρνει τον Πειραιά σε πλεονεκτική θέση έναντι των βόρειων λιμανιών της Ευρώπης (Αμβούργο, Ρότερνταμ, Αμβέρσα), απειλώντας τις παραδοσιακές πύλες εισόδου των προϊόντων στην Ευρώπη. Η ελληνοκινεζική συμφωνία που δεν βρίσκει υποστήριξη από την τρόικα και παραμένει στον αέρα λόγω των βέτο που έχει προβάλει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού, περιλαμβάνει ....
.....μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το αρθρο στο λινκ που ακολουθεί Κώστας Νάνοςnanos@pegasus.gr

........................................


 hippy.Για να γίνουμε Γερμανοί χρειάζονται εργατικότητα, πειθαρχία αλλά και πολλές-πολλές επενδύσεις. Απαιτούνται σχέδια Μάρσαλ τόσο για εμάς όσο και για τους Πορτογάλους. Αλλά δυστυχώς δεν κρατάμε την τύχη μας στα χέρια μας. Οι Ντοιτσεμπάνκηδες φτιάχνουν φράγματα, δεν αφήνουν το ρευστό να τρέξει νοτιότερα.
Πως θα απορροφήσεις τα ΕΣΠΑ ρε Χατζηδάκη όταν περιορίζεται το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων; Οχι  άλλο δούλεμα. Μ΄ απαυτές αυγά δεν βάφονται. Πάψτε λοιπόν να μας ταΐζετε σανό από τις ΤιΒι, κάντε επιτέλους τις διαρθρωτικές που δεσμευθήκατε και υπογράψατε στο 2ο μνημόνιο για νά΄χετε συμμάχους τους τροικανούς και όχι τους κομματικούς, κατεβάστε καμιά καλή ιδέα ή έστω αντιγράψτε τους Ιρλανδούς για να ενισχύσετε τη ρευστότητα στην αγορά.

Είπαμε. Θεμελιώδης αρχή του καπιταλισμού. Η κατανάλωση είναι το παν. Συνεπώς απαιτείται εισόδημα είτε από εργασία είτε από δανεισμό (με το τελευταίο αναφέρομαι στις επιχειρήσεις). Αυτός που τα περιορίζει και τα δύο ταυτόχρονα μου ανοίγει τη πόρτα της κόλασης.


tzo41 Κύριε Ηλία και το ΕΣΠΑ τι είναι, μήπως κάποιος ιδιωτικός φορέας που μοιράζει τζάμπα χρήμα? Δημόσιο ευρωπαικό πρόγραμμα είναι, που θα ρίξει χρήμα δημόσιο ευρωπαικό σε εταιρείες και αυτές με τη σειρά τους θα πάρουν το χρηματάκι και θα το μοχλεύσουν στην πραγματική οικονομία. Γιατί δεν το κατανοείτε, η Ε.Ε είναι το υπερκράτος και η οντότητα στην οποία ανήκουμε και εμείς, όπερ δημόσιο είναι η Ευρώπη και όχι η Ελλάς. Όσο για τη θεμελιώδη αρχή του καπιταλισμού που είναι η κατανάλωση,σωστά την αναφέρετε, μόνο που αφορά στοιχειώδη οργανωμένη κράτη και κοινωνίες και όχι μπαχαλάδικα τύπου Ελλάς. Εάν δεν συνέβαινε αυτή η σκληροτάτη δημοσιονομική προσαρμογή, το μόνο που θα καταναλώναμε σε λίγα χρόνια θα ήτο οι σάρκες μας. Γνωρίζετε φυσικά τι σαρκοβόρο ον είναι ο Νεοέλληνας, ούτε κοκκαλάκι δεν θα άφηνε απ' τον διπλανό του...

hippy Κύριε Τζο αναφέρομαι στην δική μας ελληνική συμμετοχή για να επωφεληθούμε των ΕΣΠΑ, κάτι που σαμποτάρετε καθώς μειώνετε το ΠΔΕ. Συνεπώς η ζημιά είναι διπλή. Η μείωση του ΠΔΕ μοχλεύεται από την μη απορρόφηση. 
Ορθότατα είναι όσα αναφέρετε αλλά αναφέρονται στο χθες. Στον κακό εαυτό, στην κακοδαιμονία του χθεσινού συμπολίτη. Σήμερα; Αύριο; Η πρέζα του μνημονίου ΙΙ τελειώνει τον Ιούνιο του 2014. Τι θα γίνει μετά ΟΦΕΙΛΕΙ να σχεδιάσει και να παρουσιάσει η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση φυσικά...όχι συνθήματα, ιδέες. 
(σχετικά με το θέμα έγραψε κι ο Κος Παπανικολάου χθες http://www.euro2day.gr/newdeal/249/list.html )

tzo41  Κύριε Ηλία αν θυμάμαι σωστά η Ελλάς εξαιρέθηκε από τη συμμετοχή της στα συγχρηματοδοτούμενα έργα ή πήγε πίσω χρονικά η ποσοστιαία συμμετοχή της, εξαιτίας της δύσκολης οικονομικής κατάστασης που βρίσκεται. Ούτως ή άλλως ένα μεγάλο κομμάτι του ΕΣΠΑ(ίσως το μεγαλύτερο)θα δοθεί σε επιχειρήσεις εξωστρέφειας.Το business plan που ζητάτε για την Ελλάδα έχει ήδη οριοθετηθεί απ' τον πρωθυπουργό (καλά, δεν χρειαζόταν και πολλή σκέψη και γνώση για το πού θα πηγαίναμε...)από τα τέλη του '12-αρχές '13.Τουρισμός,Ναυτιλία,Μεταφορές-Ενέργεια-Πρωτογενής Τομέας θα είναι οι καίριοι τομείς στους οποίους θα πατήσουμε πάνω για να αναδυθούμε. Υπάρχουν σαφώς και επιμέρους τομείς ή και άλλοι εξίσου σημαντικοί που θα παίξουν το ρόλο τους, όπως οι Κατασκευές, η Ιατρική και η Εκπαίδευση.
hippy  Εάν η συμμετοχή μας είχε εξαιρεθεί θα είχαν ξεκινήσει προ καιρού οι οδικοί άξονες και πολλά άλλα κύριε Τζο. Αυτό ακριβώς με δαιμονίζει. Όλο υπόσχονται (αναφέρομαι στην ΕΕ) και όλο καρκινοβατούμε. Ο χρόνος όμως πιέζει.
"Το πρόγραμμα δεν άλλαξε ούτε κατά ένα χιλιοστό", μας πληροφορούσε χθες ο κ. Αγγέλης στον capital. "Τον Δεκέμβριο εκταμιεύεται εκτός μεγάλου απροόπτου το ένα δισ. ευρώ που έχει απομείνει από τον Ιούνιο και την άνοιξη του 2014 τα 4,9 δισ. ευρώ της δόσης του Δεκεμβρίου. Λίγο πολύ οι καθυστερήσεις των εκταμιεύσεων των δόσεων του δανείου από τον EFSF και το ΔΝΤ κινούνται πλέον με σταθερό τρόπο μεταξύ τριών και έξι μηνών, ανάλογα με τις δυσκολίες της πολιτικής συγκυρίας σε Ελλάδα και Βρυξέλλες. 
Το ελληνικό δημόσιο έχει να πληρώσει τον προσεχή Ιανουάριο (11/1/2014) 1,8 δισ. ευρώ για την εξόφληση ομολόγων που λήγουν και τα οποία βρίσκονται στα χαρτοφυλάκια της ΕΚΤ και των Κεντρικών Τραπεζών" συμπλήρωνε στο άρθρο του (2,205 δις με τους τόκους και κάτι άλλα ψιλά χρωστούμενα) http://www.capital.gr/NewsTheme.asp?id=1921595

Τι δεν μας έλεγε; Δύο πράγματα.

-Πρώτον ότι με αυτά τα χρήματα ολοκληρώνονται οι εισπράξεις από την ΕΕ. Μνημόνιο ΙΙ τέλος. Πρέζα ΤΕΛΟΣ (κάτι ψιλά-λιγώτερα από 1 δις καθαρά- από το ΔΝΤ εκτείνονται και στο 2015). Συνεπώς με την πληρωμή 694 εκ. στο ΔΝΤ (Φλεβάρη) και 4,1 δις λήξεις ομολόγων τον Μάιο μηδενίσαμε.
Δεύτερον ότι τον Αύγουστο του 2014 η χώρα πρέπει να πληρώσει άλλα 4,8 δις. http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economy_2_21/08/2013_530589

Που θα βρεθεί αυτό το χρήμα?
1) Απ΄το πρωτογενές πλεόνασμα του προυπολογισμού (2 δις στην καλύτερη). Χα χα χα. Καλούτσικο αλλά το άλλο με τον Τοτό ήταν καλύτερο.
2) Από τα ομόλογα ANFAs των ευρωπαικών κεντρικών τραπεζών (δλδ τα ακούρευτα ΟΕΔ που αγόρασε η ΕΚΤ και τους τα πασσάρισε με την προφορική τους δέσμευση ότι θα επιστρέψουν στην Ελλάδα τα κέρδη αλλά τώρα κάνουν τους κινέζους μέχρι και οι Κύπριοι). Άλλο ανέκδοτο αυτό.

Τα πράγματα είναι σοβαρά και κανένας δεν μιλάει γι αυτά (πολύ περισσότερο δεν τα αντιμετωπίζει). Οι κυβερνητικοί μας ταίζουν "εθνική ομοψυχία" και "μπαξές στόρυ" (οκ εκλογές έρχονται) κι οι Λαφαζαναραίοι "επιστροφή στο 2008 να χορτάσουμε σανό" . Με τη δική μου απλή μπακαλική χρέος 330 δις με μέσο επιτόκιο 3% απαιτεί 10 δις μόνο για πληρωμή τόκων. Με δυο δις πρωτογενές δεν καλύπτεται τίποτα. Αυτό ο Σαμαράς το ξέρει γι αυτό το τάζει σε όλους (αγρότες, ένστολους, ΔΕΗπληγέντες, άνεργους). Να το ξαναπώ. Τα πράγματα είναι σοβαρά (κι εγώ προβληματισμένος κι ανήσυχος).

tzo41  Κύριε Ηλία τι σχέση έχει το χρηματοδοτικό κενό που ισχυρίζονται οι τροικανοί(φαντάζομαι σ'αυτό αναφέρεστε),με την εκκίνηση των έργων με τα χρήματα του ΕΣΠΑ? 
Σας διαφεύγει ότι υπάρχει στο ΤΧΣ απόθεμα από την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, το οποίο εάν δεν συμμετάσχει το ΤΧΣ στην ΑΜΚ της ΕΥΡΩΒ θα παραμείνει ως έχει και το οποίο θα αυξάνονται σε κάθε εξάσκηση των warrants, εφ' όσον δεν έχουμε κανένα ατύχημα..Ακόμη όμως δεν έχουν ξεκινήσει σοβαρά οι αποκρατικοποιήσεις(έρχεται ο ΑΣΤΗΡ με τα 400 μύρια, έπονται το 2014 και άλλες)και φυσικά μην ξεχνάμε το σημαντικότερο, μετά τον Απρίλη θα παρθεί η απόφαση για το χρέος με πιθανότατη εξέλιξη της μειώσεως των τοκοχρεωλυσίων και της χρονικής μετάθεσης των δόσεων. 
Ούτως ή άλλως με το πρωτογενές πλεόνασμα δεν την χρειαζόμαστε μάλλον την πρέζα της τρόικας και στρωνόμαστε στη δουλειά για να γυρίσουμε το καράβι.Τα χειρότερα περάσανε κύριε Ηλία, ο Τιτανικός γυρνάει ρότα...

hippy  Μακάρι να έχετε δίκιο κύριε Τζο...Μακάρι! 
(όσον αφορά τα ΕΣΠΑ εννοώ πως ναι μεν ειπώθηκε πως ίσως να μειωθεί στο 8% ή και λιγότερο η ίδια συμμετοχή για να εκταμιευθούν κάποια κεφάλαια έγκαιρα αλλά δεν υλοποιήθηκε αυτή η υπόσχεση)


..............................................................

Σημ. του Ψουξ. φαντάζομαι πως ο κύριος Τζο με το "ο Τιτανικός γυρνάει ρότα" εννοεί μεταφορικά πως η οικονομία μας αναδύεται  απ΄τα βάθη του ωκεανού, εγώ θα ήθελα  μετά την ολοκλήρωση των εργασιών να μην γυρίζει σαν πλοίο φάντασμα, αλλά σαν καλοτάξιδο μπρίκι(γιατί  υπερωκεάνιο  δεν την λες )να αγκυροβολήσει ασφαλής  στα πάτρια λιμάνια  ή έστω στις μαρίνες του Εκηβόλου.   


υ.γ. Η φώτο είναι το αισιόδοξο κομμάτι του ποστ 
"ποιος τις γμ τις συνθήκες όταν υπάρχει ...Σε θέλω! "
γι αυτό ο έρωτας είναι θεός.



Ζήτω το ΟΧΙ.... Οκτώβριος 2013


Τον Ιούνιο ήταν τα 300 τα Μύρια που χρωστούσαμε αλλά η τρόικα τα έβγαλε 500…
Τι λέτε ρε παιδιά 300 είναι!... τους είπαμε αλλά αυτοί επέμειναν.
Δεν βαριέσαι θα γμσ λίγο ακόμα τους δικούς μου σκέφτηκε ο αρχηγός μας αλλά θα τους το δεχτώ να ξεμπερδεύω.
Τώρα τον Οκτώβριο η τροικα τα έβγαλε 2 δις…
Πόσο μπορεί να μας γμσ ακόμα ο αρχηγός μας δεν ξέρω, πάντως προσωπικά άρχισα να βγάζω  αίμα.
Ο  υποψήφιος καινούριος αρχηγός  προσπαθεί να μας πείσει ότι θα διαπραγματευτεί καλύτερα απ΄ τον υπάρχοντα ….αλλά προσωπικά δεν  πιστεύω πως θα τα καταφέρει.
Γιατί δεν νομίζω πως υπάρχουν περιθώρια συζήτησης με την τροικα. Όταν η Γερμανίδα λέει για τον τωρινό πως … «κάπου Τον είδα για 5 λεπτά αλλά δεν συζήτησα μαζί του» γιατί να πιστέψω πως ο επόμενος θα έχει καλύτερη μεταχείριση;
Δεν μπορεί ο ισχυρός συνέταιρος να μιλάει έτσι για τον ασθενέστερο εταίρο του. Αν θεωρείς ότι μπορεί ,τότε δεν είσαι εταίρος…. ούτε καν εταίρα.

Δεν θα τελειώσει ποτέ αυτό το πράγμα αν δεν πάρεις την τύχη στα χέρια σου.
Αυτό που ζούμε δεν είναι φιλελευθερισμός …δεν υπάρχει επιχειρείν όταν φορολογείται η ύπαρξη σου και όχι τα κέρδη σου. Δεν είναι ούτε νέο φιλελευθερισμός… είναι κανονικός μεσαίωνας με τον βασιλιά Ιωάννη και το σερίφη στο δάσος του Σεργουντ.
Δεν μπαίνω σε άλλες λεπτομέρειες δεν χρειάζεται κανείς την καταγραφή μου..χρειάζεται μόνο να πω ότι για πρώτη φορά  σκέφτομαι ότι την λύση την  δίνει μόνο ένα κόμμα που λέει "Δεν μιλάω άλλο μαζί τους, είναι δουλέμποροι."
  (Προσοχή! μιλάω για δημοκρατικό κόμμα οχι για εγκληματικό υπόκοσμο ).
………………………………………
Ήταν  πολιτική ανωριμότητα λέει το δημοψήφισμα του ΓΑΠ…..
Τι να πω …δεν έχω όρεξη να υπερασπιστώ έναν Παπανδρέου ούτε φυσικά το πασοκ.
Έχω όμως (απ΄ την πρώτη στιγμή την είχα) την γνώμη πως αυτό δεν ήταν μλκ. 
Αυτό το έκαναν να φανεί μλκ και μάλιστα χοντρή …για τους δικούς του λόγους …η Ένωση (Σαρκοζι)…η αντιπολίτευση μας …η εσωκομματική του αντιπαράθεση...και ο τύπος μας…

 Παρέα και κυρίως  βέβαια με την αδυναμία του ίδιου να σταθεί στο ύψος της (έστω και από υποβολέα) τοποθέτησης του.
………………………………
Δεν υπάρχουμε έχουμε τελειώσει και κάνουμε πως δεν το ξέρουμε
το μόρφωμα αυτό δεν υπάρχει
υπάρχουμε μόνο ως άνθρωποι που επιβιώνουμε.
Η επιβίωση όμως δεν είναι ζωή..είναι σκέτη επιβίωση…. και μετράει θετικά μόνο σε καιρό πολέμου.
Αν ζούμε κάτι τέτοιο ..τότε είναι και πολλά άλλα πράγματα που επιτρέπονται.
Όπως να τους βάλεις μια φωτιά με την ανάληψη της προεδρίας δηλώνοντας πως αν δεν σ΄ αφήσουν να ζήσεις δεν τους θεωρείς εταίρους συμμάχους και φίλους …και να τους αφήσεις να τρέχουν να σβήσουν την τέντα του τσίρκου τους.

Ξέρεις βέβαια πως θα ζοριστείς πολύ, αλλά και πως θα τα καταφέρεις για τον ίδιο λόγο που τα κατάφερνες πάντα. Από τότε που οι ίδιοι σε κάνανε κράτος ενώ δεν συνέτρεχαν οι αντικειμενικοί λόγοι για να γίνεις.
Για τον ίδιο λόγο που σε δέχτηκαν στην Ένωση ενώ δεν πληρούσες τα κριτήρια.
 Αν δεν τον ξέρεις  αυτόν το λόγο ψάξε να τον βρεις τώρα ή ανακάλυψε έναν καινούριο…. 
διαφορετικά θα  κάνεις ότι ζεις.


υ.γ.  αλλά ποιοι να ψάξουν και ποιοι ν΄ανακαλύψουν; οι βουλευτές μας; 
που πέρασαν νόμο για να δικαιούνται 5 δωρεάν διελεύσεις απ΄τα διόδια κάθε μήνα;
(σε αντίθεση με τους υπόλοιπους εργαζόμενους φαίνεται! πως αυτοί τραβάνε όλη την οικονομική πίεση ....)

Τι είναι η πατρίδα μας....μην είναι τ΄ άσπαρτα ψηλά βουνά μην είναι ο ήλιος που χρυσολάμπει.....όλα η πατρίδας μας και αυτά κι έκείνα



  
η Πατρίδα

Η Πατρίδα, η εθνικότητα όπως και η ατομικότητα, είναι ένα γεγονός φυσικό και κοινωνικό, ψυχολογικό και ιστορικό ταυτόχρονα. Δεν είναι μια θεωρητική αρχή.
Δεν μπορούμε να ονομάσουμε ανθρώπινη αρχή, παρά μόνο ότι είναι καθολικό, κοινό σε όλους τους ανθρώπους. Η εθνικότητα τους χωρίζει. Δεν είναι λοιπόν αρχή. Αρχή, είναι ο σεβασμός που ο καθένας πρέπει να έχει για τα φυσικά, πραγματικά ή κοινωνικά γεγονότα. Η εθνικότητα, όπως και η ατομικότητα, είναι ένα από τα γεγονότα αυτά. Οφείλουμε λοιπόν να τη σεβόμαστε.

Η Πατρίδα αντιπροσωπεύει το ιερό και αδιαφιλονίκητο δικαίωμα κάθε ανθρώπου, κάθε ομάδας ανθρώπων, ενώσεων, κοινοτήτων, περιοχών, εθνών να αισθάνονται, να σκέπτονται, να θέλουν και να δρουν με τον δικό τους τρόπο, και ο τρόπος αυτός είναι πάντα το αναμφισβήτητο αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας ιστορικής εξέλιξης.
Υποκλινόμαστε, λοιπόν, στην παράδοση, στην ιστορία. Ή, καλύτερα, τις αναγνωρίζουμε όχι γιατί μας παρουσιάζονται σαν αφηρημένα εμπόδια που σχηματίστηκαν μεταφυσικά, νομικά και πολιτικά από τους σοφούς δασκάλους και ερμηνευτές του παρελθόντος αλλά μόνο γιατί έχουν περάσει πραγματικά στο αίμα και στη σάρκα, στις αληθινές σκέψεις και τη θέληση των σημερινών λαών».


το Κράτος

Η ευημερία του Κράτους είναι η αθλιότητα του πραγματικού Έθνους, του λαού. Το μεγαλείο και η ισχύς του Κράτους είναι η σκλαβιά του Λαού. Ο Λαός είναι ο φυσικός και νόμιμος εχθρός του Κράτους. Και αν ακόμη ο Λαός υποκύπτει – πολύ συχνά αλίμονο – στις αρχές, κάθε αρχή τού είναι μισητή.
Το Κράτος δεν είναι η Πατρίδα. Είναι η αφαίρεση, ο μεταφυσικός, μυστικιστικός, πολιτικός, νομικός μύθος της πατρίδας. Οι λαϊκές μάζες όλων των χωρών αγαπούν βαθιά την Πατρίδα τους. Αλλά αυτό είναι μία φυσική πραγματική αγάπη.

Ο πατριωτισμός του λαού δεν είναι ιδέα, αλλά γεγονός και ο πολιτικός πατριωτισμός, η αγάπη του Κράτους δεν είναι η ακριβής έκφραση αυτού του γεγονότος, αλλά μια εκφυλισμένη έκφραση μέσω μιας απατηλής αφαίρεσης και πάντα προς όφελος μιας εκμεταλλεύτριας μειοψηφίας.



“ΜΠΑΚΟΥΝΙΝ - Εκδόσεις Πλέθρο (1984) σελίδα 103




το Παρακράτος

είναι ο λούμπεν Έλληνας ψευτοπατριώτης που στοιχίζεται σε συμμορίες  για να επιβάλει την αξίωσή του να κυκλοφορεί υπεράνω του νόμου και του συντάγματος για δική του ωφέλεια, επιβάλλοντας δια την βίας τη "λογική" του.

είναι ο λούμπεν Έλληνας πολιτικός που βοηθά αυτά τα φαινόμενα
-διαχωρίζοντας σε καλό και κακό "πατριωτισμό" την χρήση των όπλων λες και πρόκειται για τα χωριά πάνω και κάτω Ραχούλα 
(κυρίως βρίσκεται στις τάξεις την Νέας Δημοκρατίας)

είναι ο λούμπεν Έλληνας πολιτικός και ψηφοφόρος που βρίσκεται κάπου αριστερά και που μέσα σε ασύδοτο βερμπαλισμό για την καταδίκη του κράτους δυνάστη αρνείται να καταλάβει όλη την πρώτη ενότητα (η Πατρίδα) και τα δικαιώματα του πραγματικού πατριώτη. 
Εμμένοντας αόριστα στ΄  ανθρώπινα δικαιώματα...τα οποία στις μέρες μας- κατά την γνώμη του- έχουν όλοι οι παράνομοι και μη μετανάστες στην χώρα μας εκτός από εμάς που συγκροτούμε ή συγκροτούσαμε τέλος πάντων τον βασικό ιστό της χώρας.

(για υπόθαλψη του "φαινομένου" θα μπορούσε να κατηγορηθεί το υπόλοιπο μέρος του πληθυσμού που αρνούμενο να χωρίσει 2 παραγράφων άχυρα, αναπολεί τα περασμένα Δανεικά μεγαλεία ...
τις πλαστικές γκόμενες στο μαγαζάκι του Θέμου 
τα πρωταθλήματα του Κόκκαλη που κόστισαν μισό ΟΤΕ αν μη τι άλλο
και τους Εθελοντές της Γιάννας, που με τους μπλε πράσινους και κόκκινους κύκλους της σημαίας τους ξέπλεναν στους 90 με πρόπλυση "τα λερωμένα τ΄ άπλυτα" όλων των Εργολάβων.)

αυτό το τελευταίο είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα για το τι είναι πατριωτισμός και τι όχι! τι είναι πατριωτισμός και τι Κατασκευή!!


......................................


υ.γ. προς εμπέδωση με bold

 Ο πατριωτισμός του λαού δεν είναι ιδέα, αλλά γεγονός και ο πολιτικός πατριωτισμός, η αγάπη του Κράτους δεν είναι η ακριβής έκφραση αυτού του γεγονότος, αλλά μια εκφυλισμένη έκφραση μέσω μιας απατηλής αφαίρεσης και πάντα προς όφελος μιας εκμεταλλεύτριας μειοψηφίας.

Πολιτική κυρίως είναι η διαχείριση των δικαιωμάτων του εργαζόμενου.

χαμογελαστοί ψηφοφόροι


Με  την λογική του τίτλου πολιτική κυρίως είναι η διαχείριση των δικαιωμάτων του εργαζόμενου.....οι δηλώσεις του βασιλιά της Ολλανδίας για "το τέλος του κοινωνικού κράτους στην Ευρώπη" κρίνονται εντυπωσιακές και ως  προς την ειλικρίνεια τους .
................................

Γιατί τώρα το τέλος της χρυσής αυγής ; ποιον ωφέλησε αυτή η καθυστέρηση; Είχε σχέση μ΄ αυτό που λέμε δόγμα του σοκ κ δέος;
Ήταν χρήσιμη μόνο όσο καιρό περνούσαν τα μνημόνια και οι περικοπές;
Μπορεί να επανεμφανιστεί το φαινόμενο;

" Για πρώτη φορά από την πτώση των συνταγματαρχών συλλαμβάνονται πολιτικοί και βουλευτές. Για πρώτη φορά από την αποκατάσταση της δημοκρατίας στη χώρα επίκειται απαγόρευση κόμματος. Αν αναλογιστεί κανείς ότι το κόμμα στις εκλογές του 2012 συγκέντρωσε 500.000 ψήφους και εκπροσωπείται στη βουλή με 18 βουλευτές, όλο αυτό σημαίνει με πολιτικούς όρους βαθιά τομή στη νεώτερη ιστορία της χώρας "... παρατηρεί  αρθρογράφος της Deutsche Welle»

Που θα πάνε οι ψήφοι της;
Παντού αλλά πιο πολύ…. στο δεξιό μέρος του συνταγματικού τόξου
 ( αυτό δεν είναι πολιτικός προσδιορισμός είναι  ποίηση )

Γιατί να φοβηθεί κανείς τον Σύριζα;

Έχει πάρει ψηφοφόρους του πασοκ μπλα μπλα ..
-Ε και; ..το πασοκ δεν είχε πάρει απ΄ την εκνδ - μα και από την νδ- σταδιακά … κατά την τότε  ανοδική διαδρομή του ;
-Είναι γραφικοί-επικίνδυνοι οι εκπρόσωποι του ….
-Ενώ της νδ ή όλων των άλλων δεν είναι;
-Μα λέει  πως θα γυρίσουν όλοι στις δουλειές τους κλπ …μπλα μπλα …
-Ε και; Πότε βρέθηκε κόμμα που έκανε αυτά που έλεγε προεκλογικά; J
-Δεν το γουστάρω ρε φίλε αυτό το μόρφωμα, χρόνια υπέφερα αποκλεισμό επί πασοκ, τώρα δεν θέλω άλλο έχω σιχαθεί ......το αριστερό μέρος του συνταγματικού τόξου
-Ε ωραία τότε  ψήφισε νδ…σωστό μετράει… αλλά μια ερώτηση να την κάνω για την τιμή των όπλων….σε πείραζαν –ουν γενικά τα κομματόσκυλα ή μόνο τα ξένα;
-Δεν λέω καλά τα λες... μαζί σου είμαι …αλλά αυτοί του σύριζα είναι εντελώς ανώριμοι είναι επικίνδυνοι ….
-Οκ κατάλαβα ….ας βάλουν υπογραφή στις ιδιωτικοποιήσεις που απομένουν …και ας διαχειριστούν τα εργασιακά σου δικαιώματα οι  ώριμοι .…..κάνε το κουμάντο σου....


Γιατί να φοβηθεί κανείς τη  νδ ή κάτι σαν το σημερινό σύμπλεγμα;

- Και γιατί να μην το φοβηθείς;
Εννοώ …αν δεν έχεις δει πρόβλημα μέχρι τώρα, είναι κάτι θαυμάσιο και μπορείς να μην φοβηθείς  να τους ξαναψηφίσεις, αν επίσης νομίζεις οτι με αυτούς  αποσοβήθηκαν τα χειρότερα τότε και  πάλι μπορείς να τους ψηφίσεις
 αλλά αν αυτό που κυρίως διακρίνεις και σε απασχολεί είναι η έλλειψη χρημάτων απ΄την τσέπη σου πόσο  μπορείς να τους εμπιστευτείς για διαχειριστές των  δικαιωμάτων σου;
- Μα οι άλλοι είναι χειρότεροι …θέλουν την δραχμή...
- Δηλαδή αν αυτοί που κυβερνούν τώρα είχαν το 95% των ψήφων ...θα είχε εξαφανιστεί ο κίνδυνος της δραχμής;
 ...και Που το ξέρεις τελικά πως θέλουν δραχμή ; αφού δεν ξέρουν ούτε οι ίδιοι τι θέλουν.
Το θέμα μας δεν είναι τι δηλώνουν 5-10 τυχάρπαστοι βουλευτές τους, αλλά τι θα θέλουν τότε αυτοί που στηρίζουν τον συριζα  και τον αρχηγό του και που  με τα λεφτά τους τον κάνουν πόλο.
Χωρίς Λεφτά από πίσω δεν διατηρεί ένα  κόμμα  μεγάλα ποσοστά.
- Ρε !!....δεν ξέρουν που πάνε τα τέσσερα !!.....δεν έβλεπαν πρόβλημα ούτε στην ποσόστωση  του πληθυσμού με τους παράνομους μετανάστες....είναι αλλού! ...είναι  ιστορικά αποδεδειγμένα λάθος οι σκέψεις τους κ οι επιλογές τους.  Ο κλασσικός ψηφοφόρος του σύριζα είναι ένας αριστερός κουλτουριάρης (μπαχαλάκιας- βολεψάκιας)  που πρωταγωνιστεί σε ιδεολογικά επιτηδευμένες αριστερόστροφες φαφλατο-συζητήσεις επι παντός επιστητού.  Πως αλλιώς να στο πω;... μιλάμε για θολούρα. που συναντιέται μόνο όταν η  διαφωνία  γίνεται άποψη.
Δυο τέτοιοι μεταφράζονται σε  τρεις τάσεις.


Γιατί να μην ψηφίσεις ούτε τον ένα ούτε τον άλλο;

Γιατί είναι καλύτερα να μην υπάρχει αυτοδυναμία!                                                     
Είναι καλύτερα να ελέγχουν  ο ένας τον άλλο όσο περισσότερο γίνεται 
όταν δεν υπάρχει εμφανής διαφορά πολιτικής ποιότητας στην λογική τους…
στη λογική και τις δυνατότητες των Στελεχών Τους δηλαδή…
( που εμένα τουλάχιστον, μου φαίνονται  ίδιες…
σαν να βλέπω το ίδιο είδος θεάτρου από το ίδιο δραματολόγιο )



Αλλά αυτά δεν είναι του παρόντος γιατί δεν έχουμε εκλογές ακόμα…

Το σενάριο πρόωρων εκλογών είναι σύνηθες στην εγχώρια πολιτική σκηνή. Ανακύπτει δε σε περιόδους καμπής, μετά από σημαντικά γεγονότα που επισπεύδουν την ωφελιμιστική διαδικασία πολιτικής κεφαλαιοποίησης και συγκομιδής των καρπών μιας επιτυχίας. Ή σε περιόδους που απαιτούν ανανέωση της λαϊκής ετυμηγορίας, ως νωπής καταγραφής νομιμοποίησης προκειμένου να εφαρμοσθεί συγκεκριμένη πολιτική ενόψει μιας «δύσκολης» επερχόμενης συγκυρίας. Ή, τέλος, σε περιόδους ενδοκυβερνητικών  τριγμών που συντονίζονται πολλαπλασιάζοντας τις ρωγμές στην επιφάνεια της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Και που βαθαίνουν τα ρήγματα στο κυβερνητικό τόξο, επισύροντας την απώλεια της «Δεδηλωμένης». 


Δύο σε ένα.

Στα όρια των νομών Μεσσηνίας κ  Ηλείας 

Σάββατο απόγευμα παραλία 






Η ζωή κυλάει σαν νερό. Η Κατερίνα έγινε 8. Όταν γίνει 39 θα είμαι κάτι σε φυτό (αν είμαι).
Λεφτά δεν έβγαλα φέτος το καλοκαίρι καθόλου. Μόνο έδινα κάθε τόσο κάτι από τα έτοιμα στο παρακράτος των κομματόσκυλων και των αφεντικών τους. Διόρισε την κόρη του χωρίς διαγωνισμό  μέσα στις 20 ώρες που βρέθηκε στη θέση υπουργού ο Πολύδωρας,   «όπως θα έκανε κάθε πατέρας  στην θέση του» ναι το είπε! έτσι ακριβώς….. μετά δήλωσε  πως θα μπορούσε να συνεργαστεί το κόμμα του με τους Δολοφόνους της χ.α.  και τώρα  είναι ακόμα βουλευτής.
(Ο  Mαντέλης  απ την μεριά του ζημίωσε το κράτος περισσότερο απ΄ ότι ο Ιάπωνας ομόλογος του, αλλά  δεν έκανε χαρακίρι όπως εκείνος, προτίμησε να πάει για κούρεμα και νύχια.)
Τι να γαμήσω πρώτα δεν ξέρω την κομματική πειθαρχία που έχει αναδείξει την απάθεια των βουλευτών σε προτέρημα  ή την κομματική ανυπαρξία που αφήνει τον καθένα να λέει ότι θέλει χωρίς να επεμβαίνει για να υπερασπιστεί το λόγο της ύπαρξης του κόμματος.

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


Κυριακή μεσημέρι
ποτάμι Νέδα (το φυσικό όριο των προαναφερθέντων νομών)
 είσοδος από χωριό Πλατάνια






εδώ η πρώτη βάθρα



εδώ η δεύτερη 
μουδιάζει το σώμα σου απ΄το κρύο
βγαίνεις ζεσταίνεσαι αμέσως και ξαναμπαίνεις
γιατί ήταν ωραία
το νερό  βαρύ αλλά κάνει μασάζ  στο σβέρκο σου




Το παρακράτος είναι το κράτος.
Ναι εγώ δεν είμαι σαν τον Τατσόπουλο που έχει γαμήσει την μισή Αθήνα , εγώ δεν κάνω μισές δουλειές,  εγώ έχω γαμήσει  ολόκληρο το συνταγματικό τόξο χωρίς να χρειαστώ ούτε κρεμάλα ούτε μαχαίρι. Ζω απαρατήρητος , υπάρχω μόνο σαν αριθμός που πλαισιώνει την έκφραση «γύρω από το όριο φτώχειας».   
Θα θελα να είμαι Νορβηγός ή Ελβετός ακόμα και  Μασάΐ  δέχομαι (με το κέρατο στο πουλί μου)  αλλά σχέσεις μ΄ αυτούς εδώ... δεν θέλω από παλιά.
Τους σιχαινόμουν περισσότερο  τον καιρό της Ολυμπιάδας και του Κόκκαλη παρά τώρα.  
Η κτηνώδης άγνοια του μέτρου  εμφανίζεται περισσότερο στον τρόπο που διασκεδάζει κανείς παρά όταν μαζεύεται να βγάλει τον χειμώνα του.
Δεν έχω τηλεόραση χρόνια τώρα, σε λίγο δεν θα χρειάζομαι ούτε το ιντερνετ.  Δυστυχώς. Οι μαλάκες είναι πολλοί είναι παντού κ είναι ανίκητοι. Ένα τέρας άσχημο με αμέτρητα κεφάλια είναι η κοινή γνώμη.

                   Μόνος  σου ήρθες μόνος θα φύγεις μόνος θα φτιάξεις τον «κήπο» σου.



/////////////////////////////////////////////////////////


Κυριακή απόγευμα από το σπίτι μου
στην ευρύτερη περιοχή










-Διαλογισμός  (περίσκεψη - ταβανοθεραπεία)  είναι ο ξανακερδισμένος χρόνος
- Κι΄ ο κερδισμένος;
 -Το ταξίδι της ψυχής σου, οι εμμονές που υπηρέτησες δημιουργικά.




Υ.γ. Η ξερολιά του ποστ
 Αυτή την εβδομάδα θα ενταθεί ο εκνευρισμός  η  καθυστέρηση και η αμφιβολία στο χαα.  Κάτι ρευστό θα καθυστερεί τις εξελίξεις. Θα περάσει ολόκληρη την εβδομάδα, και θα κλείσει κοντά στην Παρασκευή που μας πέρασε . Μετά οι κινήσεις γίνονται σπασμωδικές.
 Στις 11-14 Οκτωβρίου θα βγουν τα κέρδη του μήνα .

οι φωτο αφιερωμένες στον Βασίλη που της ζήτησε ;-)

Καλή εβδομάδα 9-16 Σεπτεμβρίου




"Kατα την διαρκεια μιας ενοπλης ληστειας στην πολη Γουανγκτσου στην Κινα, ο ληστης φωναξε στους πελατες "ΜΗ ΚΙΝΗΘΕΙΤΕ! ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ! Η ΖΩΗ ΣΑΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΣΑΣ ΟΜΩΣ! "
Ολοι ξαπλωσαν κατω ησυχα. Αυτη η μεθοδος,ονομαζεται "Mind Changing Concept", ελληνιστι σημαινει ΑΛΛΑΓΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΥ ΤΡΟΠΟΥ ΣΚΕΨΗΣ.
Τότε, μια πελατισσα στηθηκε καπως προκλητικα σε ένα τραπεζι, περιμενοντας ισως κατι διαφορετικο από τους ληστες να της κανουν. Ο ενας ληστης λοιπον, της λεει. "Σοβαρεψου κυρια μου, προκειται να σας ληστεψω, όχι να σας βιασω!
Αυτή η συμπεριφορα ονομαζεται "Being Professional" ελληνιστι επαγγελματισμος, δηλαδη να εστιαζεις την προσοχη σου σε αυτό που εχεις εκπαιδευθει.

Όταν οι ληστές γυρισαν σπιτι με τα εκατομμυρια που εκλεψαν,ο μικρος αδερφος, με πτυχιο μαστερ παρακαλω, λεει στο μεγαλο αδερφο, αποφοιτο δημοτικου. "ΕΛΑ ΝΑ ΜΕΤΡΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΡΠΑΞΑΜΕ! "
Ο μεγάλος αδελφός του Δημοτικού του λέει. "Εισαι βλακας! Ειναι πολλα τα χρηματα και θα κανουμε ωρες να τα μετρησουμε!Το βραδυ στις ειδησεις,που θα ανακοινωσουν τη ληστεια,θα πουν και το ακριβες ποσον που κλαπηκε! "
Αυτή η συμπεριφορα ονομαζεται "Experience."ΕΜΠΕΙΡΙΑ. Είναι σαφεστατα χρησιμοτερη στις μερες μας από τα πτυχια μαστερ.

Όμως στην τραπεζα, μετα την ληστεια, ο ταμιας φωναζει στον διευθυντη να καλεσει την αστυνομια.
Ο διευθυντης του λεει. "Μην τηλεφωνησεις ακομα! Ευκαιρια είναι, κοντα στα
20 εκατομμυρια που μας εκλεψαν, να παρουμε αλλα 10 εμεις και κοντα στα 70 που εχουμε καταχραστει, να πουμε ότι μας εκλεψαν 100! "
Αυτή η μεθοδος ονομαζεται "Swim with the tide."Ελληνιστι, χρησιμοποιουμε μια δυσαρεστη κατασταση προς οφελος μας.

Ο ταμιας λεει "Μακαρι ναχουμε μια ληστεια κάθε μηνα! "
Αυτό λεγεται "Killing Boredom." Ελληνιστι, σημαινει ότι η προσωπικη ευτυχια, είναι πιο σημαντικη από τη δουλεια σου.

Το βραδυ, στις ειδησεις, ανακοινωθηκε ότι εκλαπη το ποσον των 100 εκατομμυριων. Οι καημενοι οι ληστες, μετρουσαν και ξαναμετρουσαν, αλλα το ποσον που ειχαν στα χερια τους ηταν 20 εκατομμυρια..
Θυμωμενος λοιπον ο ενας ληστης λεει "ΡΙΣΚΑΡΑΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΓΙΑ 20 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ,ΕΝΩ Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΜΕ ΤΟ ΠΑΤΗΜΑ ΕΝΟΣ ΚΟΥΜΠΙΟΥ ΠΗΡΕ 80 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ! ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΠΙΚΕΡΔΕΣ ΚΑΙ ΑΚΙΝΔΥΝΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΠΑΡΑ ΛΗΣΤΗΣ ! "
Αυτό λεγεται "Knowledge is worth as much as gold!" Ελληνιστι, η γνωση αξιζει οσο ο χρυσος!

Ο διευθυντης της τραπεζας ηταν πολύ χαρουμενος, που καλυψε τις κλοπες του, εξαιτιας της ληστειας. Αυτο λεγεται "Seizing the opportunity." Daring το take risks!" Ελληνιστι,σημαινει,ΑΡΠΑΖΩ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ,ΤΟΛΜΩ ΝΑ ΠΑΡΩ ΤΟ ΡΙΣΚΟ! "


υ.γ. copy paste από κάπου...δυστυχώς δεν κράτησα  λινκ

Οταν ο άνθρωπος "σκέφτεται".






" Όταν ο άνθρωπος σκέφτεται  δεν μπορεί να συλλάβει τη στιγμή μεταξύ του προσωπικού και του απρόσωπου.......γιατί αυτό που δίνει στις σκέψεις   τη θεραπευτική τους ικανότητα περιορίζει τον προσωπικό βιωματικό τους χαρακτήρα." 

Ναι ξέρω ...και όταν σκέφτεσαι πως θα βρεις δουλειά ή όταν σκέφτεσαι πως θα βρεις φτηνούς άλλους  να δουλέψουν για σένα έτσι ώστε να καρπωθείς την υπεραξία τους και πάλι σκέφτεσαι.
Αλήθεια είναι.  Σκέφτεσαι  με τον  εαυτό σου  για τον εαυτό σου. Αυτό δεν είναι κακό  μέχρι εκεί που το κάνεις ήσυχα στην γωνίτσα σου και δεν προσπαθείς να πείσεις τους άλλους οτι ο εαυτός σου είναι το κέντρο του πυρήνα των υπολοίπων . Ναι δεν είναι κακό, αρκεί  να μην χρησιμοποιείς το εμείς για κάθε συμπέρασμα σου.
Η  σκέψη όμως που αναφέρομαι τείνει  στο αντικείμενο αυτό καθ αυτό ... την απασχολεί το Κοινό και υπεράνω προσώπων ωφέλιμο.

Μην το βαρύνω άλλο το ποστάκι φτάνει ...ουκ εν τω πολλώ το ευ... όπως γράφω και σαν απάντηση στο σχόλιο ενός φίλου blogger ....που συνειρμικά ήρθε στο μυαλό μου ενώ έγραφα τις προηγούμενες σκέψεις.
Δεν πρέπει να παραλείψω πως το έναυσμα  για την παράθεση των προαναφερθεισών  σκέψεων δεν μου το έδωσε εκείνος. Μου το έδωσαν γνώμες που διαχεόμενες  στην άβυσσο του διαδικτύου  διαμορφώνουν την όποια αντίληψη  μπορώ να έχω για τον διαδικτυακό μου περίγυρο...καθώς και κουβέντες που έκανα τις τελευταίες μέρες με "ζωντανούς" αυτή τη φορά ανθρώπους που σχηματοποιούν το κοινωνικό  πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούμαι ζω εκφράζομαι συνεργάζομαι. 

Πάμε στο παράδειγμα
(το από κάτω κείμενο είναι σκέψεις ενός δημοσιογράφου για το αντικείμενο του
και τις θεωρώ  εύστοχες και περιεκτικές  τις θεωρώ με λίγα λόγια σκέψεις!)

" Υπάρχει μια δημοσιογραφία που δεν είναι ούτε μάχιμη, ούτε κατευθυνόμενη. Δεν μπορείς να την κατηγορήσεις πως τα παίρνει, αλλά ούτε πως ματώνει για όσα πρέπει να ματώνει η δημοσιογραφία. Είναι κάτι σαν τις ομιλίες του κυρίου Βενιζέλου. Σαγηνευτικές, με ροή, σε στρέφουν στον θαυμασμό, αλλά σχεδόν ποτέ δεν καταλαβαίνεις γιατί έγιναν και τι ήθελαν να πουν. Είναι ένα είδος εξωτικής δημοσιογραφίας.
 Σε αυτή την δημοσιογραφία, η Ελλάδα δεν πονάει, δεν έχει παραδοθεί στη διαφθορά, δεν είναι θύμα χρόνιων πολιτικών και ανέντιμων πολιτικών, αλλά παραπαίει ανάμεσα σε αόριστες ευθύνες λόγω έλλειψης κυρίως ενός πολιτικού σαβουάρ βιβρ που αν υπήρχε θα ήταν θαυματουργό.
 Σε αυτή τη δημοσιογραφία η κοινωνία και οι ανάγκες της, αντικαθίστανται από μια κοινωνική ευαισθησία που δεν έχει και κυρίως δεν ζητά ευθύνες.
Στο επίκεντρο αυτής της δημοσιογραφίας είναι όλα τα άσχημα φαινόμενα και οι συμπεριφορές αρκεί να μην χρειαστεί κάποιος, με όνομα και διεύθυνση, να φταίει.
 Αυτή η δημοσιογραφία στρέφει το βλέμμα στη διαφορετικότητα, στις καταπιεσμένες ομάδες, στο περιθώριο, έχοντας συμφωνήσει με τον εαυτό της, πως είναι ο ιεραπόστολος της καταπιεσμένης Ελλάδας. Μέχρι εκεί όμως. Δεν θα σταυρωθεί ποτέ. Και βέβαια δεν θα σταυρώσει κανένα.

 Είναι μια δημοσιογραφία που αποτελεί την άλλη όψη του λαϊκισμού. Ίσως δεν παίζει τόσο με τα ένστικτα, αλλά παίζει εξίσου με το συναίσθημα. Αγιοποιώντας πάντα τον εαυτό της.
 Υπάρχει μια δημοσιογραφία που είναι αποδεκτή και από αυτούς που φταίνε και από αυτούς που δεν φταίνε. Και τα έχει με όλους καλά γιατί δεν ενόχλησε ποτέ κανένα. Συμπορεύεται με την εξουσία, δημιουργώντας πάντα την εντύπωση πως το κάνει από την μεγάλη της ανάγκη να την ελέγχει.
Υπάρχει μια ναρκισσιστική δημοσιογραφία, που αυτοθαυμάζεται, που αυτοϊκανοποιείται, αλλά δεν αυτοχρηματοδοτείται. Έχει πάντα σπόνσορα.
Είναι η δημοσιογραφία που φταίει εξίσου με την πουλημένη δημοσιογραφία για την κατάντια μας. Δεν είναι life style, αλλά εκπροσωπεί το life style της ιδεολογίας, της αναζήτησης και του προβληματισμού.
Δεν είναι άξεστη, δεν είναι τραχιά, δεν είναι ενοχλητική. Είναι παντός καιρού και έχει μόνο φίλους. "

Πηγαίνοντας στο παρακάτω λινκ βλέπεις τις σκέψεις αυτές να επαναδιατυπώνονται....αλλά επειδή είναι σε συσχετισμένες με το "εγώ"..... αυτή τη φορά χάνουν την διαύγεια τους .
Αυτός είναι και ο λόγος που το δίνω σαν παράδειγμα

http://tvxs.gr/news/internet-mme/baksebanis-kata-s-theodoraki-logo-tis-mpeloytsi


Η διαχείριση του "θέλω".



Ας γράψω λίγο
Μόνο και μόνο να δω αν μπορώ ακόμα.
Δεν μου είναι κ εύκολο βλέπεις …μπαίνω από δω μπαίνω από κει… διαβάζω κ ανατριχιάζω. Υπάρχουν άνθρωποι –πολλοί- που μιλάνε ακόμα για δεξιούς και αριστερούς…. άνθρωποι που φοβούνται την άνοδο Τσίπρα ή την πτώση της 2κομματικής πια κυβέρνησης .
Λες και ο Τσίπρας θα κυβερνήσει μόνος του ή διαφορετικά.
Δεν μιλάνε για προγράμματα και πολιτικές προτάσεις , αν και αυτό είναι λογικό γιατί δεν υφίσταται ούτε το ένα ούτε το άλλο - χρόνια τώρα σ΄ αυτό τον τόπο.  
Μιλάνε μόνο για κάτι ονόματα  χιλιομπαλωμένα- ψευτοανακαινισμένα που μαζί με τις αντανακλαστικές συμπάθειες και αντιπάθειες των ψηφοφόρων καταφέρνουν και μένουν στην επιφάνεια προσποιούμενα  πως αυτή την φορά θα κάνουν την δουλειά.
Ονόματα που προσποιούνται πως κάνουν για την δουλειά.

Οι τεχνοκράτες από πίσω προσπαθούν να βρουν όρους να πουληθεί η κίνηση… η κάθε κίνηση.
Τα νερά λέει θα ρίξουν την κυβέρνηση … πως θα την ρίξουν;.. αν ήταν να πέσει θα είχε πέσει όταν πέρασε  τον νόμο που έδωσε την δυνατότητα σε μια «υπουργική απόφαση»  να κλείνει μια εταιρία δημοσίου συμφέροντος .
Τώρα είναι αργά να πέσει γι΄ αυτόν τον λόγο .
Οι τεχνοκράτες θα βρουν τις ρήτρες που θα καθησυχάσουν τις αντιδράσεις…
Τους πρώτους 18 μήνες δεν θα υπάρξει καμιά αύξηση (μόνο απολύσεις) μετά θα μπορεί να υπάρξει αύξηση μέχρι του ποσοστού χ και μετά ψ ..κλπ κλπ
Πάντα θα μπορούμε να κάνουμε ντους …ακόμα και 2 την ημέρα ..αν διαθέτουμε τις προϋποθέσεις!...
( φορολογικές δηλώσεις κάτω των 2000 ευρώ ετησίως ..ένα ακίνητο εξ αδιαιρέτου με τα 7 αδέρφια μας και τα 4 παιδιά μας ....δεν χρωστάμε στην τράπεζα ούτε πενηνταράκι- αντιθέτως έχουμε τα 400 ευρω της οικογενειακής καβάντζας, στην διάθεσή της  με αρνητικά επιτόκια- 
…και φυσικά  χαρτί από την πρόνοια ότι μας ξέρει καλά)

Δεν είναι εκεί το θέμα μου όμως, λέω ψέματα  τόση ώρα, γι΄ αυτό γράφω και σβήνω …
.όπως έλεγε και ένας αγαπημένος φίλος –έχει πεθάνει πριν 2-3 αιώνες-
« μάθε λοιπόν να σκέφτεσαι πριν πιάσεις την γραφίδα. Ανάλογα αν καθαρή ή σκοτεινή είναι σκέψη… ξεκάθαρη ή σκοτεινή θαναι κι η έκφραση της.»
(Μέγας ... ο Νικολά Μπουαλώ.)

Ο τρόπος που καταγράφονται οι πολιτικές εξελίξεις στο μυαλό μου και η κοινωνία μέσα στην οποία θα ήθελα να ζω είναι δεδομένος ..και δεν έχω ανάγκη να τον μοιραστώ αυτή τη στιγμή.

Αυτό που θέλω να μοιραστώ είναι οι σκέψεις μου για το χρηματιστήριο Αθηνών…. την  χρηματιστηριακή Αγορά.
Ωχ !! (σε είδα πρόσεχε) ...προσπερνώ το Ωχ ..... 

λοιπόν …
στο χρηματιστήριο όλοι θέλουν να κερδίσουν, να επωφεληθούν, να βάλουν 1 …και να πάρουν 1 και κάτι - όσο το δυνατόν παραπάνω.
Διαβάζουν τα οικονομικά νέα παρακολουθούν φτιάχνουν ειδικά συστήματα  και προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο τους. Κάποτε μάλιστα το καταφέρνουν κ  τους πετυχαίνει, κάποτε πάλι όχι.
Κατά την διάρκεια αυτής της δραστηριότητας αναπτύσσονται επιθυμίες και συσσωρεύονται μνήμες τραυματικές ή χαρμόσυνες.

Εκεί ακριβώς δημιουργείται! το πρόβλημα σ΄ αυτή την ενασχόληση. 
.
Πρωτίστως στις Επιθυμίες…
θέλω να πάει πάνω ή θέλω να πάει κάτω … ( ο παίχτης θέλει! -αντί να σκέφτεται-)
και αυτό το "θέλω" ..το κανακεύει  μέσα στο μυαλό του
 (έ του πστ,  δικό του είναι, να μην του δώσει και ένα μπόνους;  τι να κάνει να κανακέψει το αντίπαλο θέλω …ή τον φόβο του; -αν  είναι ήδη τοποθετημένος αντίστροφα- )
ναι δεν λέω, τρυφερό μεν αλλά το μυαλό δεν γουστάρει διάσπαση όταν παρακολουθεί  το παιχνίδι. Φαντάζεσαι να παίζεις μπιρίμπα και να μαγειρεύεις (έστω και μακαρονάδα) ταυτόχρονα;

Μετά εκεί που ο παίχτης λέει
" Ναι, όμως τότε,  είχε ξανασυμβεί  αυτό (το φαινομενικά εις βάρος της απόφασης μου) γεγονός, ….αλλά τελευταία στιγμή βγήκε κάποιο νέο και σώθηκα …πήρα μάλιστα και κάτι λίγα κέρδη».
Ε, αυτό είναι το δεύτερο κακό ...η χαρμόσυνη μνήμη.

Το τρίτο είναι η τραυματική εμπειρία…
« Οτι και να λέει η διαίσθηση σου εσύ θα κοιτάς το σύστημα σου...μια φορά εμπιστεύτηκα την διαίσθησή μου και...άστα να μην τα θυμάμαι και πάθω εγκεφαλικό. »..… Πως λέει και το άσμα " την μπετονιέρα μην κατηγοράς αυτή σου δίνει για να φας!" έτσι  και η τραυματική εμπειρία.... μόνο που γι΄αυτήν στη θέση της μπετονιέρας είναι το σύστημα.

Οπότε τι διάολο γράφω τόση ώρα; …..
είναι αυτό που λένε άμα τ΄ αφήσεις θα σε αφήσει 

Α ναι το θυμήθηκα,  λοιπόν γράφω το εξής… 
Το χαα μέχρι το τέλος του χρόνου δεν πάει ούτε πολύ πάνω ούτε πολύ κάτω ούτε με σφαίρες.

Που είναι σήμερα; Στις 896 μονάδες και έχουν πάθει ψιλοπρεμούρα όλοι να δούνε την συνέχεια. 
Άλλοι νοιώθουν χαλασμένοι που δεν πήγε από τις 800 στις 1000 κ βάλε
(ενώ μέχρι πριν ένα μήνα είχαν πάρει φωτιά τα μπατζάκια τους και έβλεπαν τις 700 να έρχονται στροβιλιστά στην μούρη τους )
Άλλοι  ψάχνουν τον λόγο που δεν πήγε..... ή τον λόγο που τελικά θα το στείλει στα τάρταρα…
γεινικώς προσπαθούν με όλες τους τις δυνάμεις  να προβλέψουν-

Τους ξεφεύγει όμως το γεγονός ότι  το χρηματιστήριο είναι σαν τους πολιτικούς!! …όταν δεν μπορεί να κάνει κάτι που θα βολέψει τους  κρατούντες το
Κάνει Καθυστέρηση!
Στην καθυστέρηση κ την αναμονή  τα νεύρα τα έχουν οι αδύναμοι και οι εθισμένοι.
Αυτοί είναι η εύκολη λεία.
Οι άλλοι μπορούν να μπαίνουν όσο πιο κοντά στις 1000 (+- 5%) για κάτω και όσο πιο κοντά στις 800 (+-6%) για πάνω. Ακόμα και τώρα που το τραινάκι του τρόμου είναι στη μέση της διαδρομής, υπάρχει ένα συγκριτικό  πλεονέκτημα… δεν βγαίνει 20% αντιθετικής (απ΄ την επιλογή σου) κίνησης για να σε αποτελειώσει!
Άλλωστε δεν θα πιάσεις ποτέ …(ΠΟΤΕ) …ολόκληρο το διαθέσιμο εύρος της κίνησης ….το μισό της σου φτάνει. Θα γίνει καμιά δεκαπενταριά φορές ακόμα (όχι σε ολόκληρο το εύρος) και μετά θα γίνει κάτι άλλο.
Μη μασάς δεν σε τρώει η ρουτίνα
Έτσι κ αλλιώς το ίδιο κάνεις και πηγαίνοντας στην δουλειά σου …την ίδια διαδρομή απολαμβάνεις …είτε με βροχή και ομπρέλα είτε με μπλουζάκι και γυαλιά ηλίου.

Υ.γ. Δεν μιλάω για την χρηματιστηριακή Γνώση! Μιλάω μόνο για συγκεκριμένου τύπου μνήμες. Κατά τ΄ άλλα εννοείται  είναι πολύτιμη δυνατότητα και ισχυρό εργαλείο η δυνατότητα να  ανατρέχει κανείς σε περασμένα μοτίβα, κόλπα και συμπεριφορές.

Υ.γ.2   ότι θα έκανα και τον γκουρού του χρηματιστηρίου …..έλεος αυτό δεν το είχα ποτέ φανταστεί …ελπίζω να μην με πάρει κανείς σοβαρά....όχι τίποτα άλλο γιατί θα μου μπουν ιδέες και στο επόμενο ποστ θα κάνω τον χειρουργό οφθαλμίατρο. ;-)


Ήθελα να δω μόνο αν θυμάμαι πως γράφουν ….στο blog τους οι άνθρωποι που έχουν ένα τέτοιο.

Αντιπαλεύοντας την ιδιώτευση




ΣΚΕΨΕΙΣ γύρω από το ατομικό και το συλλογικό στις μέρες μας
(φιλοσοφικά μα και πρακτικά) αποτυπώνονται στην παρακάτω συζήτηση
και  διαφωτίζουν αρκετά το τοπίο.



Κορνήλιος Καστοριάδης,  Κρίστοφερ Λας

Αντιπαλεύοντας την ιδιώτευση

μετάφραση: Νίκος Μάλλιαρης


 Ιγκνάτιεφ: Ίσως το πιο οδυνηρό τίμημα της νεοτερικότητας να είναι η απώλεια της κοινότητας και της γειτονιάς. Μέσα σε έναν κόσμο ξένων, μοιάζουμε να αποτραβιόμαστε όλο και περισσότερο στην οικογένεια και το σπίτι μας, στο λιμάνι μας μέσα σε έναν άκαρδο κόσμο 1*. Και παρ’ όλα αυτά, οι πιο παλιές από τις πολιτικές μας παραδόσεις μας τονίζουν ότι η αίσθηση της κοινότητας αποτελεί ανθρώπινη αναγκαιότητα, ότι δε μπορούμε πλήρως να καταστούμε ανθρώπινα όντα, αν δεν ανήκουμε ο ένας στον άλλο ως πολίτες και ως γείτονες. Δίχως μια ανάλογη δημόσια ζωή, ο εαυτός μας αρχίζει να συρρικνώνεται και να μετατρέπεται σε έναν κενό ιδιωτικό πυρήνα. Ποιες οι συνέπειες της νεοτερικότητας στη διαμόρφωση της ταυτότητάς μας; Γινόμαστε άραγε πιο εγωιστές, περισσότερο ανίκανοι να στρατευτούμε πολιτικά, πιο πρόθυμοι να κόψουμε τις γέφυρες με τους γείτονές μας;
Κορνήλιε, πώς θα περιέγραφες εσύ την αλλαγή των δημόσιων ζωών μας;
1* Σ.τ.μ.: Αναφορά στο έργο του Κρ. Λας, Λιμάνι σε έναν άκαρδο κόσμο: η οικογένεια υπό πολιορκίαν, μτφρ. Β.Τομανάς, Θεσ/νίκη, Νησίδες, χ.χ

Καστοριάδης: Για μένα, το πρόβλημα εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα τέλη της δεκαετίας του ’50, με την κατάρρευση του εργατικού κινήματος και του επαναστατικού προτάγματος που είχε συνδεθεί με αυτό το κίνημα. Αναγκάστηκα να παρατηρήσω τότε μια αλλαγή στην καπιταλιστική κοινωνία, η οποία ήταν, την ίδια στιγμή, μια αλλαγή του τύπου ατόμων που παρήγαγε όλο και περισσότερο αυτή η κοινωνία. Αυτή η αλλαγή των ατόμων προήλθε από τη χρεοκοπία των παραδοσιακών οργανώσεων της εργατικής τάξης –συνδικάτα, κόμματα κ.λπ.-, ως αποτέλεσμα της αηδίας για αυτό που συνέβαινε,προήλθε όμως και από την ικανότητα του καπιταλισμού, αυτή την περίοδο, να προσφέρει ένα αυξανόμενο επίπεδο ζωής, με την είσοδό του στην περίοδο του καταναλωτισμού. Οι άνθρωποι γύριζαν την πλάτη, για να χρησιμοποιήσουμε αυτή την έκφραση, στα κοινά συμφέροντα, στις κοινές δραστηριότητες, στις δημόσιες δραστηριότητες –αρνούμενοι να αναλάβουν την ευθύνη. Στην πραγματικότητα περιχαρακώνονταν-αποσύρονταν σε ένα είδος «ιδιωτικής» ζωής, εντός εισαγωγικών, δηλαδή στην οικογένειά τους και ελάχιστες σχέσεις. Λέω «εντός εισαγωγικών», επειδή πρέπει να αποφύγουμε τις παρεξηγήσεις σε αυτό το σημείο.

Ιγκνάντιεφ: Ποιές παρεξηγήσεις;

Καστοριάδης: Τίποτε δεν είναι, φυσικά, απόλυτα ιδιωτικό. Ακόμα και όταν ονειρεύεσαι, έχεις λέξεις, τις οποίες έχεις δανειστεί από την αγγλική γλώσσα. Και ό,τι αποκαλούμε άτομο είναι, υπό μια έννοια, μια κοινωνική κατασκευή.

Ιγκνάτιεφ: Ένας σκεπτικιστής θα έλεγε ότι η κριτική του εγωισμού και του ατομικισμού μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία είναι τόσο παλιά όσο και η ίδια η καπιταλιστική κοινωνία. Τι απαντάμε λοιπόν σε αυτόν το σκεπτικιστή; Πώς τον πείθουμε ότι ο σύγχρονος εαυτός, ο σύγχρονος, μεταπολεμικός εαυτός της καταναλωτικής καπιταλιστικής κοινωνίας είναι ένα διαφορετικό είδος εαυτού, ότι υπάρχει ένα νέο είδος ατομικισμού, ακόμα και ένα νέο είδος εγωισμού;

Λας: Αυτό που αντιμετωπίζουμε δεν είναι τόσο μια παραδοσιακού τύπου διόγκωση του εαυτού ή ένας κτητικός ατομικισμός, ο οποίος, όπως λες, υποβλήθηκε σε κριτική, από τη στιγμή που εμφανίστηκε αυτός ο τύπος ατομικιστικής προσωπικότητας, το 17ο-18ο αιώνα. Αυτός ο ατομικισμός φαίνεται να έχει δώσει τη θέση του στην περιχαράκωση για την οποία μόλις μίλησε ο Κορνήλιος. Έχω μιλήσει για έναν ελάχιστο εαυτό. Ή, πάλι, για ένα ναρκισσιστικό εαυτό, ως έναν εαυτό που αδειάζει προοδευτικά από κάθε είδους περιεχόμενο και έχει ανάγκη να βρίσκει στόχους στη ζωή του υπό τους πιο περιορισμένους όρους. Νομίζω, όλο και περισσότερο, με όρους καθαρής επιβίωσης, σαν η καθημερινή ζωή να ήταν τόσο προβληματική, σαν ο κόσμος να ήταν τόσο απειλητικός και αβέβαιος που το μόνο που θα μπορούσες να κάνεις είναι απλώς να τα βγάζεις πέρα. Να ζεις μια μέρα τη φορά. Και, όντως, αυτή είναι πράγματι η θεραπευτική συμβουλή που, στη χειρότερη περίπτωση, παρέχεται στους ανθρώπους μέσα στον κόσμο μας.

Ιγκνάτιεφ: «Επιβίωση»; Μήπως όμως, Κρίστοφερ, υπερβάλλεις λίγο σε αυτό το σημείο; Θέλω να πω ότι μερικοί άνθρωποι ίσως να μην αντιλαμβάνονται ότι -ίσως σκεφτούν ότι ο όρος «επιβίωση» ταιριάζει στα θύματα κάποιας φοβερής τραγωδίας. Εσύ όμως μιλάς για την καθημερινή ζωή μέσα στην πλουσιότερη κοινωνία του κόσμου. Γιατί «επιβίωση»;

Λας: Γιατί μου φαίνεται ότι αυτός είναι ένας τρόπος να ορίσουμε αυτό που είναι καινούργιο. Παρ’ όλο που η επιβίωση αποτελούσε πάντοτε μια έγνοια των ανθρώπων, μια προεξάρχουσα μάλιστα έγνοια για τους περισσότερους από αυτούς, μόνο στην εποχή μας φαίνεται να λαμβάνει σχεδόν ένα είδος ηθικού κύρους. Αν πάμε πίσω στους αρχαίους Έλληνες, νομίζω ότι μπορεί κανείς να δει πολύ καθαρά τη διαφορά για τους αρχαίους Έλληνες και συγκεκριμένα για τον Αριστοτέλη. Προϋπόθεση της ηθικής ζωής, μιας ζωής πλήρως βιωμένης, είναι η ελευθερία από την υλική αναγκαιότητα. Την οποία, επιπλέον, οι αρχαίοι Έλληνες συνέδεαν με την ιδιωτική σφαίρα, με το νοικοκυριό, τη σφαίρα που υπόκειται στους βιολογικούς και υλικούς περιορισμούς. Μόνο αν ξεπεράσει κανείς αυτό το επίπεδο μπορούμε πραγματικά, με οποιαδήποτε έννοια, να μιλάμε για κάποια έννοια εαυτού, για μια προσωπική ταυτότητα ή για μια πολιτική ζωή. Η ηθική ζωή είναι μια ζωή την οποία ζει κανείς δημοσίως.

Ιγκνάτιεφ: Οπότε δε ζούμε πια τη ζωή μας στη δημόσια σφαίρα, έχουμε μια ζωή απογυμνωμένη από οτιδήποτε άλλο πέραν των βασικών, μια επιβίωση. Εσύ, Κορνήλιε, από την πλευρά σου, είσαι ένας εν ενεργεία ψυχαναλυτής. Ως άνθρωπος που συναντάς ολόκληρη την εβδομάδα, στο ντιβάνι, το σύγχρονο εαυτό, αυτή η απεικόνιση της σύγχρονης ζωής σου λέει κάτι;

Καστοριάδης: Σε αυτή την ιδέα υπονοούνται διάφορα πράγματα. Το «μια μέρα τη φορά», για να πάρω αυτή την πολύ ωραία έκφραση, είναι ό,τι αποκαλώ έλλειψη προτάγματος, τόσο σε ατομικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Πριν από 30 ή 60 χρόνια οι αριστεροί θα σου μιλούσαν για την ένδοξη νύχτα της επανάστασης και οι δεξιοί για την απεριόριστη πρόοδο κ.ο.κ. Σήμερα κανείς δεν τολμά να εκφράσει κάποιο μεγαλεπήβολο ή έστω μετριοπαθώς λογικό πρόταγμα το οποίο να υπερβαίνει τον προϋπολογισμό ή τις επόμενες εκλογές. Υπάρχει συνεπώς ένας χρονικός ορίζοντας. Υπό αυτή την έννοια, λοιπόν, η «επιβίωση» είναι ένας όρος στον οποίο μπορούμε να ασκήσουμε κριτική, διότι, φυσικά, όλοι μας νοιαζόμαστε για τη σύνταξή μας και για την εκπαίδευση των παιδιών μας. Αυτός όμως ο χρονικός ορίζοντας είναι ιδιωτικός. Κανείς δε συμμετέχει σε ένα δημόσιο χρονικό ορίζοντα, κατά τον ίδιο τρόπο που κανείς δε συμμετέχει σε ένα δημόσιο χώρο. Θέλω να πω ότι όλοι βέβαια συμμετέχουμε, πάντοτε, στο δημόσιο χώρο, αλλά πάρε για παράδειγμα την πλατεία Κονκόρντ στο Παρίσι ή το Πικαντίλι Σέρκους στο Λονδίνο, εν ώρα αιχμής. Έχεις εκεί ένα εκατομμύριο ανθρώπους, βυθισμένους σε έναν ωκεανό κοινωνικών πραγμάτων, οι οποίοι επίσης είναι κοινωνικά όντα και οι οποίοι είναι απόλυτα απομονωμένοι. Μισούν ο ένας τον άλλο και αν μπορούσαν να ανοίξουν δρόμο, εξουδετερώνοντας τα μπροστινά τους αυτοκίνητα, θα το έκαναν.Τι είναι σήμερα ο δημόσιος χώρος; Βρίσκεται μέσα σε κάθε σπίτι με τηλεόραση. Τι είναι όμως αυτός ο δημόσιος χώρος;
 Σ.τ.μ.: Εδώ η κοινωνική πραγματικότητα ξεπερνά τη φιλοσοφία. Ο Καστοριάδης, που ως γνωστόν δεν έβλεπε τηλεόραση, έχει μείνει πίσω. Διότι η πρόσφατη διαφήμιση της Toyota έχει καταστήσει πραγματικό το ενδεχόμενο που ο ίδιος περιγράφει σε ένα επίπεδο απλώς υποθετικό: υπενθυμίζουμε παλαιότερη διαφήμιση της εταιρίας, όπου ο παγιδευμένος στο μποτιλιάρισμα πρωταγωνιστής, βρίσκει έναν τρόπο και ξεφουσκώνει τα υπόλοιπα αυτοκίνητα του δρόμου, τα οποία εξαφανίζονται σαν τα μπαλόνια που τρύπησαν και χάνουν τον αέρα τους. Βλ. και σχετική ανάλυση στο Μάγμα, τ. 2, Μάιος 2008, σ. 54 κ.ε. 4

Ιγκνάτιεφ: Είναι κενός.

Καστοριάδης: Είναι κενός –ή, ακόμα χειρότερα, είναι ένας δημόσιος χώρος που προορίζεται κυρίως για διαφήμιση, για πορνογραφία. Και δε μιλώ εδώ μόνο για ρητή πορνογραφία. Θέλω να πω ότι υπάρχουν φιλόσοφοι που στην πραγματικότητα είναι πορνογράφοι.

Ιγκνάτιεφ: Αυτό είναι αιτία ή συνέπεια της κατάρρευσης της δημόσια σφαίρας; Ποια σχέση υπάρχει ανάμεσα στον εαυτό και την κρίση της δημόσιας σφαίρας;

Λας: Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ότι δε ζούμε σε ένα στερεό κόσμο. Λέγεται συχνά ότι η κοινωνία της κατανάλωσης μας περιβάλλει με πράγματα και ότι μας ενθαρρύνει να δίνουμε υπερβολική προσοχή στα αντικείμενα, αλλά από μια άποψη νομίζω ότι αυτή η άποψη είναι επίσης παραπλανητική. Ζούμε σε έναν κόσμο που φαίνεται ότι είναι υπερβολικά ασταθής, ότι συνίσταται σε φευγαλέες εικόνες. Νομίζω ότι πρόκειται για έναν κόσμο ο οποίος, χάρις, εν μέρει, στην τεχνολογία των μαζικών τηλεπικοινωνιών, φαίνεται να αποκτά ένα είδος παραισθησιογόνου χαρακτήρα. Ένα είδος φανταστικού κόσμου από εικόνες, σε αντίθεση με έναν κόσμο στερεών αντικειμένων ο οποίος μπορεί να επιβιώσει περισσότερο από τη διάρκεια της ζωής μας. Αυτό που ίσως να έχει εξασθενίσει, είναι η αίσθηση του να ζει κανείς μέσα σε έναν κόσμο που υπήρχε πριν από τον εαυτό του και ο οποίος θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά από αυτόν. Αυτή η αίσθηση της ιστορικής συνέχειας που παρέχεται, μεταξύ άλλων, απλώς και μόνο από τη συμπαγή αίσθηση των απτών υλικών πραγμάτων φαίνεται να διαμεσολαβείται, όλο και περισσότερο, από αυτή τη βίαιη επίθεση από εικόνες, συχνά από εικόνες που είναι σχεδιασμένες για να ανταποκρίνονται στις φαντασιώσεις μας. Νομίζω ότι ακόμα και η επιστήμη, η οποία εθεωρείτο, σε μια προηγούμενη περίοδο, ως ένα από τα βασικά μέσα για την προώθηση μιας περισσότερο λογικής άποψης για τον κόσμο, ικανής να συνεισφέρει στη διατήρηση ενός κοινού νου, μας παρουσιάζεται σήμερα, στην καθημερινή ζωή, σαν μια σειρά από τεχνολογικά θαύματα που καθιστούν τα πάντα δυνατά. Υπό μια έννοια όμως, μέσα σε έναν κόσμο όπου όλα είναι δυνατά, τίποτε δεν είναι δυνατό.

Ιγκνάτιεφ: Αυτό που σε ακούω να περιγράφεις είναι σχεδόν ο ορισμός της δημόσιας σφαίρας. Ένα από τα πράγματα που μας λες είναι ότι η δημόσια σφαίρα αποτελεί τον τομέα της ιστορικής συνέχειας. Στην πραγματικότητα, στη δική μας κουλτούρα, πρόκειται σε πολύ μεγάλο βαθμό, πλέον, για τον τομέα των μίντια. Τα μίντια μας δίνουν το δημόσιο χώρο, έναν κόσμο παραισθησιογόνων εικόνων, των οποίων το χρονικό πλαίσιο είναι πολύ σύντομο. Έρχονται και παρέρχονται. Η αντιστοιχία τους προς την πραγματικότητα είναι ιδιαίτερα προβληματική και η δημόσια ζωή μας φαίνεται σαν ένα είδος φαντασίας, σαν ένα είδος κόσμου των ονείρων. Αυτό όμως δεν απαντά στο ερώτημα που έθεσα, το οποίο άπτεται του ζητήματος των αιτίων και των συνεπειών.

Καστοριάδης: Νομίζω ότι δεν είναι σωστό να ψάχνουμε για μια αιτία και ένα αποτέλεσμα. Πιστεύω ότι αυτά τα δύο πάνε μαζί. Οποιαδήποτε εξέλιξη ή αλλαγές στην κοινωνία είναι, την ίδια στιγμή, αλλαγές στη δομή των ατόμων, στον τρόπο με τον οποίο ενεργούν, στον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονται. Τα πάντα εξάλλου είναι κοινωνικά. Αλλά η κοινωνία, ως τέτοια, δε διαθέτει κάποια διεύθυνση. Θέλω να πω ότι δε μπορείς να τη συναντήσεις κάπου. Είναι μέσα σου, μέσα μου, στη γλώσσα, στα βιβλία κ.ο.κ. Θα έλεγα, ωστόσο, ότι αυτό στο οποίο πρέπει κανείς, υπό αυτή την έννοια, να δώσει έμφαση, είναι η εξαφάνιση της κοινωνικής και πολιτικής σύγκρουσης και πάλης.

Ιγκνάτιεφ: Εξαφάνιση; Γιατί; Αυτό μου ακούγεται λανθασμένο.

Καστοριάδης: Δε βλέπω κάποιο λάθος. Βλέπω ό,τι συνέβη στις ΗΠΑ, όταν -για να πάρουμε ένα κλασσικό παράδειγμα-, οι μαύροι νέοι τη δεκαετία του ’60  θα έμπαιναν στο κέντρο των πόλεων, θα έκαιγαν τα μαγαζιά κ.λπ. Στη συνέχεια, όμως, στο τέλος της δεκαετίας του ’70, στις αρχές της περιόδου Ρέιγκαν, έχουμε 10% ανεργία, που σημαίνει 20% για τους μαύρους και 48% για τους νέους μαύρους, και αυτοί οι μαύροι νέοι κάθονται ήσυχοι. Και στη Γαλλία έχουμε μια κατάσταση όπου οι άνθρωποι πετιούνται στο δρόμο αλλά κάθονται ήσυχοι. Στη Βρετανία έχουμε την τραγωδία των ανθρακωρύχων ,στα μέσα της δεκαετίας του 80, την τελευταία φλόγα ενός πράγματος που αναμφίβολα πεθαίνει. Και δεν είναι πολύ δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί, εφόσον οι άνθρωποι πιστεύουν, και με το δίκιο τους, ότι οι πολιτικές ιδέες που είναι διαθέσιμες στην πολιτική αγορά, με τη μορφή που έχει σήμερα, δεν αξίζουν να παλέψεις για χάρη τους. Πιστεύουν επίσης ότι τα συνδικάτα είναι, γενικά, γραφειοκρατίες που εξυπηρετούν ίδια συμφέροντα ή οργανώσεις λόμπι. Είναι σαν οι άνθρωποι να είχαν φτάσει στο συμπέρασμα πως τίποτε δε μένει να γίνει και, ως εκ τούτου, περιοριζόμαστε στον εαυτό μας. Και αυτό, βέβαια, αντιστοιχεί στην ενδογενή κίνηση του καπιταλισμού: την επέκταση των αγορών, του καταναλωτισμού, της οικονομίας της φθοράς κ.ο.κ. αλλά, και πιο γενικά, στην επέκταση του ελέγχου πάνω στους ανθρώπους, όχι μόνο ως παραγωγούς αλλά και ως καταναλωτές.

Λας: Υπό αυτές τις συνθήκες, η πολιτική μετατρέπεται όλο και περισσότερο σε υπόθεση των ομάδων συμφερόντων, καθεμιά εκ των οποίων προβάλλει τις ανταγωνιστικές της αξιώσεις για ένα μερίδιο από το κράτος πρόνοιας, ορίζοντας τα συμφέροντά της με τους στενότερους δυνατούς όρους και παραμερίζοντας, εσκεμμένα, οποιαδήποτε ευρύτερη αξίωση, οποιαδήποτε προσπάθεια να τεθούν με καθολικούς όρους οι αξιώσεις μιας ομάδας. Ένα από τα παραδείγματα που ανέφερες νωρίτερα, Κορνήλιε, ο αγώνας των μαύρων στις Ηνωμένες Πολιτείες, μας δίνει ένα καλό παράδειγμα αυτής της εξέλιξης, όπως επίσης και ένα παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο συχνά φαινομενικά ριζοσπαστικές, αγωνιστικές [militant], επαναστατικές ιδεολογίες στην πραγματικότητα συνεισέφεραν σε αυτή τη διαδικασία κατά το πρόσφατο παρελθόν. Το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων, κατά τα τέλη της δεκαετίας του ’50 και τις αρχές της δεκαετίας του ’60, ήταν, από πολλές απόψεις, μια επιστροφή σε μια παλιότερη αντίληψη της δημοκρατίας. Εξέφρασε τους σκοπούς των μαύρων κατά έναν τρόπο που ήταν κατανοητός από όλους. Επιτέθηκε στο ρατσισμό. Όχι απλά στο λευκό ρατσισμό, αλλά στο ρατσισμό. Το κίνημα της Μαύρης Δύναμης, που πρωτοεμφανίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1960, φαινόταν πολύ πιο αγωνιστικό [militant] και επιτέθηκε στο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και σε άλλους ηγέτες της πρώτης φάσης του κινήματος, αποκαλώντας τους αστούς αντιδραστικούς. Στην πραγματικότητα επανακαθόρισε τους στόχους του κινήματος των μαύρων, της Μαύρης Δύναμης, ως μια επίθεση στο λευκό ρατσισμό -λες κι ο ρατσισμός ήταν μόνο ένα λευκό φαινόμενο- με έναν τρόπο που διευκόλυνε ιδιαίτερα, σε μακροπρόθεσμο επίπεδο, τη μετατροπή, ουσιαστικά, των μαύρων στην Αμερική σε μια ακόμα ομάδα συμφερόντων, η οποία αξίωνε το μερίδιό της στην πίτα, δίχως να θέτει την παραμικρή ευρύτερη αξίωση. Νομίζω ότι αυτός είναι ένας λόγος για τον περιορισμό της πολιτικής στράτευσης στους κόλπους των αμερικανών μαύρων.

Ιγκάντιεφ: Ο Κρίστοφερ εκφράζει την αίσθηση ότι η πολιτική έχει κατακερματιστεί σε ομάδες συμφερόντων και ότι, αν μιλάμε για μια κρίση της δημόσιας σφαίρας, εννοούμε ακριβώς αυτό. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Λας: Έχει κάποια σχέση με το ξεθώριασμα κάθε μορφής δημόσιας γλώσσας. Ένα μέρος αυτής της κατάστασης έχει να κάνει με το είδος της ηθικής εξύψωσης του θύματος που παρατηρείται και με την αυξανόμενη τάση να προσφεύγουμε στη θυματοποίηση, ως το μόνο αναγνωρίσιμο κριτήριο δικαιοσύνης. Το να μπορείς να αποδείξεις ότι έχεις καταστεί θύμα, ότι έχεις υποστεί διακρίσεις –όσο περισσότερο τόσο το καλύτερο: αυτό αποτελεί τη βάση των αξιώσεων όλων αυτών των ιδιαίτερων ομάδων που θεωρούν ότι η δική τους ιστορία είναι εξαιρετικά ιδιαίτερη, ότι δεν έχει πολλή σχέση με την ιστορία άλλων ομάδων ή με την ιστορία της κοινωνίας ως συνόλου. Η ιστορία αυτών των ομάδων δεν απεικονίζεται καθόλου σε αυτή τη γλώσσα και επιπλέον δε μπορεί να γίνει κατανοητή από άλλες ομάδες. Ξανά, η περιγραφή του μαύρου κινήματος είναι διδακτική. Χωρίς να αναφέρουμε μια πολύ ακριβή ημερομηνία, οι μαύροι και οι εκπρόσωποί τους στην Αμερική, αρχής γενομένης στα μέσα της δεκαετίας του ’60, άρχισαν να εμμένουν σε ένα είδος άρθρου πίστης, σύμφωνα με το οποίο κανένας άλλος δε θα μπορούσε να καταλάβει την ιστορία τους.

Καστοριάδης: Όπως επίσης και οι φεμινίστριες.

Λας: Ναι, μου φαίνεται ότι αυτό είναι, πολύ σωστά, ένα ακριβές ανάλογο. Και όταν συμβαίνει αυτό, η δυνατότητα να υπάρξει μια γλώσσα που είναι κατανοητή από όλους τους ανθρώπους και αποτελεί τη βάση του δημόσιου βίου και του πολιτικού διαλόγου διαγράφεται σχεδόν εξορισμού.

Καστοριάδης: Ο Αριστοτέλης αναφέρει στα Πολιτικά του ένα θαυμάσιο νόμο των αρχαίων Αθηναίων, σύμφωνα με τον οποίο, κάθε φορά που η συζήτηση στην εκκλησία του δήμου είχε να κάνει με ζητήματα που μπορούσαν να συνεπάγονται τη διεξαγωγή πολέμου με μια γειτονική πόλη, οι κάτοικοι της σχετικής συνοριακής ζώνης αποκλείονταν από την ψηφοφορία. Αυτή είναι η αρχαιοελληνική αντίληψη της πολιτικής και εγώ την υποστηρίζω ακόμη σε γενικές γραμμές.

Ιγκνάτιεφ: Μια από τις συνέπειες του είδους των συζητήσεων που διεξάγονται τουλάχιστον από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’60 είναι μια πολύ έντονη κουβέντα σχετικά με το πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η ελευθερία να διαλέγει κανείς τον εαυτό του, να διαμορφώνει τον εαυτό του, να διαλέγει τις δικές του αξίες και από ποιο σημείο κι έπειτα οφείλει να παραχωρήσει της θέση της σε μια αίσθηση συλλογικών, κοινωνικών υποχρεώσεων, σε μια αίσθηση αυτού που οφείλουν να έχουν τα ανθρώπινα όντα.

Καστοριάδης: Η ελευθερία δεν είναι ούτε ένα εύκολο πράγμα ούτε μια εύκολη έννοια. Αν μιλάμε για την πραγματική ελευθερία, θα έλεγα ότι πρόκειται για μια τραγική έννοια. Όπως και η δημοκρατία είναι ένα τραγικό σύστημα. Κι αυτό επειδή δεν υπάρχουν εξωτερικά όρια όπως επίσης δεν υπάρχουν ούτε και μαθηματικά θεωρήματα για να μας πουν που να σταματήσουμε. Η δημοκρατία είναι ένα σύστημα όπου λέμε: «φτιάχνουμε τους ίδιους μας τους νόμους πάνω στη βάση του δικής μας σκέψης, της κοινής μας ηθικής». Αυτή η ηθική όμως, ακόμα κι αν συνέπιπτε με τους νόμους του Μωυσή ή με το Ευαγγέλιο, δεν υπάρχει επειδή βρίσκεται στους νόμους του Ευαγγελίου, υπάρχει επειδή εμείς, ως πολιτεία, την αποδεχόμαστε, την προσυπογράφουμε και λέμε «ου φονεύσεις». Ακόμα και αν το 90% της κοινωνίας αποτελείται από πιστούς και πιστεύει ότι η αυθεντία αυτής της εντολής προέρχεται από το Θεό, για την πολιτική κοινωνία ή αυθεντία δεν έρχεται από το Θεό. Έρχεται από την απόφαση των πολιτών. Το Βρετανικό Κοινοβούλιο θα μπορούσε να αποφασίσει αύριο ότι οι ξανθοί άνθρωποι δεν έχουν δικαίωμα ψήφου. Τίποτε δε μπορεί να τους σταματήσει να το κάνουν αυτό. Δεν υπάρχουν εξωτερικά όρια και γι’ αυτό η δημοκρατία μπορεί να πεθάνει, όπως και πέθανε σε ορισμένες περιπτώσεις στην ιστορία, σαν ένας τραγικός ήρωας. Ο τραγικός ήρωας στην αρχαιοελληνική τραγωδία δεν πεθαίνει, επειδή υφίσταται κάποιο όριο και αυτός το ξεπέρασε. Αυτό είναι η αμαρτία, η χριστιανική αμαρτία. Ο τραγικός ήρωας χάνεται εξαιτίας της ύβρεως. Δηλαδή επειδή υπερβαίνει κάποιο όριο μέσα σε ένα πεδίο όπου δεν υπάρχουν όρια γνωστά εκ των προτέρων. Αυτή είναι η θλιβερή μας κατάσταση.

Πρόκειται για το κείμενο μιας συζήτησης των Καστοριάδη και Λας με τον M. Ignatieff, σε εκπομπή του BBC, με θέμα την «κουλτούρα του ναρκισσισμού» (Cornelius Castoriadis and Christopher Lasch, “Beating the Retreat to Private Life”, The Listener, 27/8/1986). Βλ. σχετικά και τα έργα του Λας, Η κουλτούρα του ναρκισσισμού και Ο ελάχιστος εαυτός, αμφότερα μεταφρασμένα από τις εκδόσεις «Νησίδες». Ο Καστοριάδης παραθέτει τα δύο αυτά έργα του Λας στη βιβλιογραφία που ακολουθεί το άρθρο του «Freud, la société, l’histoire» [«Ο Φρόιντ, η κοινωνία, η ιστορία], C. Castoriadis,
La montée de l’insignifiance [Η άνοδος της ασημαντότητας], Παρίσι, Seuil, 1996, σ. 187 (βλ. την ελληνική εκδοχή αυτού του κειμένου: «Η συμβολή της ψυχανάλυσης στην κατανόηση της γένεσης της κοινωνίας», Ανθρωπολογία, πολιτική,φιλοσοφία, Αθήνα, Ύψιλον, 2001, σσ. 37-67, όπου δεν υπάρχει όμως η βιβλιογραφία). Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό Μάγμα, τ. 5, Δεκέμβριος 2010 (http://magmareview.blogspot.fr/).