παράγραφοι του W.G.Sebald κ το μυαλό μου

 Όλα τα σχήματα και τα χρώματα διαλύονταν μέσα σ ένα μαργαριταρένιο γκρίζο  
δεν ξεχώριζαν τα περιγράμματα, δεν υπήρχαν διαβαθμίσεις, μόνο ρευστά περάσματα που μέσα τους έσφυζε το φως, 
όλα μια μοναδική θολούρα απ΄ την οποία ξεπρόβαλαν τα πιο εφήμερα φανερώματα και περιέργως, το θυμάμαι καλά αυτό, 
 ακριβώς αυτό το εφήμερο μου έδινε τότε  κάτι σαν την αίσθηση  της αιωνιότητας.
...............................
 αυτό μου θυμίζει το αρνητικό της κατάστασης στην οποία βρίσκεται το μυαλό μου ενώ παρακολουθεί τις εξελίξεις στην πολιτική και οικονομική ζωή του τόπου, 
ολοένα προσπαθώ να απομονωθώ απ΄το περιβάλλον και ολοένα αυτό με τραβάει πίσω , εκεί κοντά του , εκεί στην περιοχή  που δεν σφύζει από φως  αλλά κυριαρχεί μια κολλώδης  ουσία που περιβάλλει τα πάντα και δίνει την αίσθηση του αέναου συλλογικού τίποτα, του όπως μας βαρούν χορεύουμε, εκεί ακριβώς που τιμωρείται η σκέψη, η οποιαδήποτε σκέψη, για οποιαδήποτε ουσιαστική διαφοροποίηση της πολιτικής καθημερινότητας.
Tα πράγματα θα μείνουν έτσι στο άσυλο μας και όποιος αντέξει άντεξε, οι υπόλοιποι στο καζάνι του συνηθισμένου μπλα μπλα με τις ιδεοληψίες μας τις ιδεολογίες μας και την "σοφία" - που κλείνει του καθενός η σκέψη όταν δεν έχει μάθει να συνδιαλέγεται με άλλες, 
πράγμα λογικό αφού  την εκπαίδευσαν με άξονα το ατομικό συμφέρον την ατομική επιβράβευση.
........................................................

  

Mιλούσε λες και ζωγράφιζε έναν πίνακα… παρατεταγμένα συντάγματα με τις άσπρες  και  κόκκινες , τις πράσινες και τις μπλε στολές τους, που στην εξέλιξη της μάχης ανακατεύονταν και έφτιαχναν καινούρια σχήματα σαν τα γυαλάκια στο καλειδοσκόπιο.
...................................
αυτό μου θυμίζει συντεχνίες  επαγγέλματα και κατηγορίες εισοδημάτων
έλλειψη εκπαίδευσης  και ψευδεπίγραφη ιλουστρασιόν περηφάνια πεσμένες στα γόνατα
αντε και καμιά πλατεία με νικηφόρο πλήθος πάνω της  ν΄ αλαλάζει για κάποια ανούσια απαλλαγή ή την αλλαγή μιας σελίδας στο ίδιο άθλιο μυθιστόρημα
 ...................................................



Κατάφερνε πάντα με μεγάλη ευκολία θαρρείς, λες και επινοούσε εκ του προχείρου τα πιο φρικτά πράγματα, να γεμίζει τις καρδιές του ποιμνίου του μένα τέτοιο αίσθημα συντριβής, που μετά την λειτουργία πολλοί έφευγαν  για το σπίτι τους  μ΄ ένα πρόσωπο άσπρο σαν το πανί. Αντίθετα ο ίδιος παρέμενε σχετικά ευδιάθετος.
................................
νταξ !...σιγά μην γράψω τα ονόματα των αποβλακωτών μας  με τους παχουλούς μισθούς και την επίπεδη -32αρα- κεφάλα τους
......................................................
                                                                                                                                                                     

Δεν υπάρχουν σχόλια: