Ελλάδα η Χώρα του Στρουθοκαμηλισμού.



"Θα ήθελα πολύ με απόλυτο σεβασμό να μιλήσω με τους "Αγανακτισμένους" και τους καλώ να έρθουν να μιλήσουμε σοβαρά στο Υπ. Οικονομικών" αναφέρει το μήνυμα του Ευάγγελου Βενιζέλου στο twitter.
..........................................................................
Πότε ;
Μετά την Ψήφιση;
Τώρα γιατί αρκούν  154 ψήφοι;
μέχρι πριν δύο εβδομάδες νόμιζες πως ήταν καλύτερα οι 180. )

Αρκούν μόνο.... αν θέλεις να διευκολύνεις αρχικά την παραμονή σου στην εξουσία και στην συνέχεια να  δώσεις άλλοθι στον επόμενο του είδους σου..
για να διαιωνίσεις το Μόνο παιχνίδι που ξέρεις να παίζεις
σε βάρος της Συμμετοχής του κόσμου στις αποφάσεις.



υ.γ. αν μπορείς  αφού κόπτεσαι και τρέμεις για την Ζωή που μας περιμένει χωρίς την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου αν μπορείς να μας Διαβεβαιώσεις πως είσαι Σίγουρος για την ύπαρξη του ευρω ή της Ένωσης σε αυτή την μορφή τα επόμενα 10 χρόνια, βγες και κάνε την πρόβλεψη σου ...
εμείς έχουμε ήδη συνηθίσει τους πολιτικούς με "κληρονομικό χάρισμα" 
στα μέντιουμ θα κωλώσουμε;

Θα έχει αντίκτυπο η κρίση στον πολιτισμό;

Θα έχει αντίκτυπο η κρίση στον πολιτισμό;

Δεν νομίζω,
αντιθέτως πιστεύω πως
περνούσε κρίση ο πολιτισμός  πριν την κρίση..... λόγω "ευημερίας"!
....κακόγουστης και επίπλαστης εισαγομένης και πιθηκίζουσας.
Ήταν  ένας  πολιτισμός  χωρίς έρμα
και πολλά φώτα!
............................................................................................

"Αν ο λαός νοιώθει θυμό και οχι συνείδηση για τα μέτρα της κυβέρνησης 
αυτό σημαίνει πως η κυβέρνηση δεν έκανε καλά την δουλεία της."...


Εγώ διαβάζοντας σήμερα τα φορολογικά μέτρα δεν ένοιωσα θυμό ούτε συνείδηση
ένοιωσα  απέχθεια και Ουστ!!

μία ατμόσφαιρα 14ου αιώνα  μου έκατσε στο μυαλό 
...φέουδο κάστρο και έξω απ΄αυτό
 καλύβες κότες άχυρα,  στρατιώτες,  ηλίθια βία και τον επί κεφαλής τους να μαζεύει  φόρους 
σε πουγκιά με δεκάρες 
ή σε σακιά με αλεύρι και  σερνάμενες με το σχοινί κατσίκες.
............................................................................................


μια και μιλάγαμε για πολιτισμό .....και στους 7 σαμουράι......
(που δεν αντιλέγω...η ταινία,  με αυτόν τον ρυθμό και αυτή την διάρκεια δεν βλέπεται με την μία !
παρά μόνο αν είσαι σε καταστολή )


και εκεί παρουσιάζεται καλά -αξέχαστα !
το θέμα με τους ληστές και τους  -μισθοφόρους -προστάτες- σαμουράι


εκεί οι ληστές Ψάχνουν  καλά τις καλύβες του χωριού...και  όποτε βρίσκουν κάτι κρυμμένο ξεσπούν σε ζητωκραυγές
το παίρνουν και φεύγουν κάνοντας οπότε τους δοθεί η ευκαιρία μία επίδειξη βίας προς εκφοβισμό γνώση και συμμόρφωση   ........ετσι αναγκάζουν το χωριό να στραφεί στους σαμουράι.....οι σαμουράι,  ο καθένας με τον χαρακτήρα του, 
 ζουν απ΄το χωριό με το χωριό ......άλλος σπάταλα, άλλος υποκρινόμενος πως είναι σαμουράι ενώ δεν είναι παρα τυχοδιώκτης ,  άλλος προετοιμαζόμενος  για την στιγμή που θα συναντήσει τους ληστές.....
Μα όταν έρχονται οι ληστές.... όλοι  βγάζουν τον καλύτερο τους εαυτό...πολεμούν και σκοτώνονται για το χωριό.......


αυτό με κάνει να λέω..... μόνο Ουστ!.... στους δικούς μας σαμουραι ....
η έλλειψη ευγνωμοσύνης για το χωριό.


δεν μπορώ να τους πω προδότες 
δεν έχω μάθει να την χρησιμοποιώ με ευστοχία αυτή τη λέξη
μπορώ όμως να τους πω απατεώνες και κότες. 

Γερμανία: Ο μεγαλύτερος μπαταχτσής του εικοστού αιώνα;



Χτες το βράδυ είχαμε μια πολύ ενδιαφέρον συνέντευξη στο Spiegel (το αυθεντικό κείμενο είναιεδώ). Ο Γερμανός ιστορικός οικονομικής ιστορίας Albrecht Ritschl εξηγεί ότι η πιο αφερέγγυα χώρα του εικοστού αιώνα ήταν η Γερμανία και ότι, τα ποσά τα οποία συζητάμε για την Ελλάδα είναι ψίχουλα μπροστά σε αυτά που δεν έχει πληρώσει η Γερμανία.

Η Γερμανία εξηγεί, είναι υπεύθυνη για τις μεγαλύτερες πτωχεύσεις στη σύγχρονη ιστορία. Και μόνο με την επέμβαση της Αμερικής, που θυσίασε τεράστια χρηματικά ποσά στον πρώτο και δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, μπόρεσε η Γερμανία να σταθεροποιηθεί οικονομικά. Η ζημιά λέει στην Αμερική αλλά και στην παγκόσμια οικονομία ήταν τεράστια.

Αμέσως μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, η Αμερική, με ελάχιστες εξαιρέσεις, περιόρισε τη δυνατότητα των συμμάχων να ζητήσουν πολεμικές αποζημιώσεις από τη Γερμανία. Για τη Γερμανία αυτό ήταν μια σανίδα σωτηρίας. Η Γερμανία, λέει ο Albrecht Ritschl, δεν πλήρωσε αποζημιώσεις ούτε και στην Ελλάδα.

Συγκριτικά με τη στάση πληρωμών της Γερμανίας το 1930, τα ποσά που συζητάμε για την Ελλάδα είναι ελάχιστα. Αν κάποιος κάνει σύγκριση των χρημάτων που έχουν χαθεί λόγω της Γερμανίας, η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος μπαταχτσής του εικοστού αιώνα.

Η Αμερική λέει, επέβαλε ένα κούρεμα στο Γερμανικό χρέος, που ουσιαστικά άφησε τη Γερμανία χωρίς κανένα χρέος το 1953. Η Γερμανία από τότε είναι σε αρίστη οικονομική κατάσταση.

Μάλιστα, η Γερμανία έκανε στάση πληρωμών το 1990, όταν, ο Chancellor Helmut Kohl αρνήθηκε να συμμορφωθεί με τη συμφωνία του Λονδίνου του 1953. Αυτή η συμφωνία έλεγε ότι όταν θα ενωθεί και πάλι η Γερμανία, θα ανοίξει ο λογαριασμός για τις πολεμικές αποζημιώσεις. Αλλά με εξαίρεση κάτι ελάχιστα ποσά, η Γερμανία δεν πλήρωσε τίποτα.

Τέλος, απαντώντας στο ποια θα ήταν η καλύτερη λύση για την Ελλάδα, λέει το εξής:

Οι Γερμανικές πτωχεύσεις του περασμένου αιώνα δείχνουν ότι το λογικό που θα πρέπει να γίνει θα ήταν να έχουμε μια πραγματική μείωση του χρέους της Ελλάδος (debt relief). Όποιος έχει δανείσει χρήματα στην Ελλάδα θα πρέπει να παραιτηθεί από ένα σημαντικό μέρος του ποσού που του οφείλεται. Ορισμένες τράπεζες δεν θα είναι σε θέση να το αντιμετωπίσουν αυτό, οπότε θα πρέπει να υπάρξει  πρόγραμμα ενίσχυσης. Για τη Γερμανία, αυτό ίσως κοστίσει ακριβό, αλλά θα πρέπει να πληρώσουμε είτε με τον έναν τρόπο είτε με τον άλλο. Τουλάχιστον η Ελλάδα θα έχει τότε την ευκαιρία να ξεκινήσει από την αρχή.

Δεν είναι αυτό ένα αντί Γερμανικό μήνυμα. Δεν είναι καν ένα μήνυμα να ανοίξουμε το θέμα των αποζημιώσεων από τη Γερμανία (αν και ίσως θα έπρεπε). Το σημερινό άρθρο είναι μια λογική διαπίστωση,  ότι όταν μια χώρα δεν μπορεί να πληρώσει τα χρέη της για τον οποιοδήποτε λόγο, τότε αυτό το χρέος πρέπει να διαγραφεί. Χρέη τα οποία δεν μπορούν να πληρωθούν δεν θα πληρωθούν. Όπως έχω πει, αυτό είναι το εθιμικό δίκιο των αγορών αλλά και του καπιταλιστικού συστήματος αν θέλετε.
Είναι όμως ένα μήνυμα προς όλους τους Ελληνάρες, που νομίζουν ότι αν γίνει αναδιάρθρωση και κούρεμα η Ελλάδα θα έχει τελειώσει. Όπως και στην περίπτωση της Γερμανίας, ένα κούρεμα δεν είναι το τέλος του κόσμου αλλά ευκαιρία μιας καινούργιας αρχής. Όλοι όσοι φοβούνται ότι δεν θα μας δανείζουν οι αγορές και μην τυχόν μας πουν μπαταχτσή, δεν έχουν παρά να δουν το παράδειγμα της Γερμανίας.
Νομίζω ότι είναι μια ιδέα να δοθεί αυτή η συνέντευξη στο Ελληνικό κοινοβούλιο και είναι μια απάντηση σε όλους αυτούς που νομίζουν ότι δεν μπορεί η Ελλάδα να κουρέψει το χρέος της,
επειδή αυτό το λένε,ορισμένοι κύριοι της Ευρωπαϊκής τραπεζικής αριστοκρατίας .


Πηγή:www.capital.gr

Ζήτω η Αθωότητα της πλατείας



-Που είσαι Κατερίνα;;

-στην πλατεία, δεν θα μπορέσω να έρθω στο μάθημα.

-Το ξέρω Κατερίνα,  δεν πήρα γι΄αυτό,
πήρα να σου πω να προσέχεις ..
είναι γεμάτο τραμπούκους και παρακράτος


-Το ξέρω κύριε , σνιφ σνιφ .....γκουχ γκουχ
αλλά Πρέπει να κρατήσουμε την πλατεία....


υ.γ. Σέβομαι  την αθωότητα της πλατείας.

Το χρονικό των χρεοκοπιών του ελληνικού κράτους, οι Υπεύθυνοι, και η στημένη κρίση σήμερα.



Η πρώτη μας χρεοκοπία, γνήσια χρεοκοπία σαν ελληνικό κράτος, συνέβη στα 1827.
Η πρώτη πράξη που έκανε ο κυβερνήτηςΚαποδίστριας τότε, ήταν να δηλώσει αδυναμία πληρωμής των λεγόμενων “δανείων ανεξαρτησίας” που ούτε δάνεια ήταν, ούτε για την ανεξαρτησία της χώρας δόθηκαν και το πρωτόκολλο του Λονδίνου το 1830 που συνέταξαν οι μεγάλες δυνάμεις, ερήμην φυσικά των Ελλήνων, προσδιόριζε με το άρθρο 6 ότι οι μεγάλες δυνάμεις επειδή ακριβώς τους χρωστάνε οι Έλληνες μπορούν να μπαίνουν όποτε γουστάρουν στη χώρα και να κάνουν ότι γουστάρουν σ’ αυτή τη χώρα.
Η δεύτερη χρεοκοπία έσκασε στα 1843. Εκεί έγινε και η εξέγερση της 3ης Σεπτέμβρη του 1843 που διεκδικήθηκε σύνταγμα.
Επειδή όμως το ελληνικό κράτος αδυνατούσε να πληρώσει ή να έρθει σε διευθέτηση με τους χρηματιστές του, του επιβλήθηκε η πρώτη κατοχή (σε απελευθερωμένο ελληνικό κράτος) που είναι η κατοχή του 1853 όταν Άγγλοι και Γάλλοι αποβίβασαν 15.000 πεζοναύτες στο Πειραιά, ασκήσανε κατοχή επί μια σχεδόν 10ετία που ήταν από τις πιο αιματηρές κατοχές που έζησε ο τόπος και ο λόγος ήταν το δημοσιονομικό, η καταβολή του χρέους στους τοκογλύφους, στις μεγάλες δυνάμεις.

Όποιος ξέρει από ιστορία γνωρίζει ότι είχαμε τη δική μας οκτωβριανή επανάσταση τον Οκτώβριο του 1862 όταν εξεγέρθηκε ο λαός, καθάρισε τα κόμματα της κατοχής, το αγγλικό και το γαλλικό, διέλυσε τα πάντα, έδιωξε τον Όθωνα και δημιούργησε τις προϋποθέσεις ενός νέου συντάγματος, μιας νέας συνταγματικής αρχής, που θεωρήθηκε ως η πλέον δημοκρατική της Ευρώπης εκείνη την εποχή. Ο λαός πάντα δηλαδή έκανε το χρέος του.

Η 3η μεγάλη χρεοκοπία είναι η μόνη γνωστή (που αναφέρεται δηλαδή στα ιστορικά βιβλία), το “δυστυχώς επτωχεύσαμεν” του Χαριλάου Τρικούπη στα 1893. Πήγε σε διαπραγμάτευση τότε η κυβέρνηση με τους ομολογιούχους, (η κυβέρνηση Τρικούπη) και ο Τρικούπης έλεγε, “παιδιά τι θέλετε να κάνουμε τώρα, να σας τα δώσουμε όλα άμα θέλετε, με εξαίρεση δυο πράγματα”. “Δεν παραχωρούμε την εθνική κυριαρχία της χώρας, δεν παραχωρούμε το δημόσιο ταμείο”. Φυσικά οι ομολογιούχοι δεν το δέχτηκαν αυτό και στήσανε, έχοντας σύμμαχο το παλάτι που κατείχε ελληνικά ομόλογα, τον περίφημο Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, που ήταν στημένος από την αρχή μέχρι το τέλος μόνο και μόνο για να κερδηθεί ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος στα 1898.
Επειδή οι δανειστές της χώρας θέλανε να πληρώνονται σε χρυσάφι, πρωτομπήκε στην οικονομική φιλολογία της χώρας η ιδέα του σκληρού νομίσματος και μας έφτιαξαν τη χρυσή δραχμή. Οπότε ξεκινάει ένας νέος φαύλος κύκλος δανεισμού,- απίστευτου δανεισμού- γιατί η Ελλάδα έπρεπε να εξασφαλίσει το χρυσάφι, για να στηρίξει τη χρυσή δραχμή, άρα νέα δάνεια.



Υπό το καθεστώς του ΔΟΕ και της Δημοσιονομικής Επιτροπής της Κοινωνίας των Εθνών που είχε και αυτή αναλάβει την εποπτεία της χώρας χρεοκοπούμε ξανά το 1932. Η χρεοκοπία του 32 είναι του Βενιζέλου, αλλά την επέβαλε ο Τσαλδάρης. Πάλι οι ίδιες ιστορίες, πάλι λιτότητες, κλείσανε τα 2/3 των σχολείων της εποχής εκείνης για να πληρώσουν τους δανειστές, απολύσανε πάνω από τα 2/3 των εκπαιδευτικών της χώρας, οι μισοί δημόσιοι υπάλληλοι της διοίκησης απολύθηκαν, απαγορεύτηκε με την χρήση του ιδιώνυμου η συνδικαλιστική δράση ειδικά στο δημόσιο τομέα, στη δημόσια διοίκηση.
Είναι σκόπιμο να γνωρίζουμε πως γινόταν ο δανεισμός της χώρας: στα 100 χρυσά φράγκα δανείου ο τόκος, το επιτόκιο δηλαδη, έτρεχε στα 100 δηλαδη στην Ονομαστική, οι δανειστές όμως κρατούσαν ένα ποσοστό του δανείου, περίπου 20 με 30%, ανάλογα, ως “εγγύηση καλής εκτέλεσης δανείου”. Έτσι το δάνειο που εκταμίευε τελικά το κράτος έφτανε να είναι το 50% της αρχικής ονομαστικής αξίας.

Στην συνέχεια οι Βρατανοί έφεραν τον Βασιλιά Γεώργιο Β'.Ο Βασιλιάς φυσικά εκτέλεσε τις εντολές των Βρετανών και έφερε τη τεταρτο-αυγουστιανή δικτατορία του Μεταξά. Το πρώτο πράγμα που έκανε ο Μεταξάς ήταν να πάρει το αποθεματικό του ΙΚΑ, (του νεοσύστατου τότε ΙΚΑ), πού μόλις πριν 3 χρόνια είχε δημιουργηθεί, και ήταν κατάλληλα προικισμένο,- πολύ σοβαρά προικισμένο,- πολύ καλό, και είχε μια πολύ καλή προοπτική. Πήρε επίσης ότι βρήκε στις τράπεζες συν τα αποθεματικά στο δημόσιο ταμείο και πλήρωσε τους Γάλλους και Βρετανούς χρηματιστές.

Μετά τον 2ο ΠΠ ήταν παλλαϊκό το αίτημα προς τους συμμάχους, που υποστήριξε και ο πρώτος πρόεδρος της Τραπέζης της Ελλάδος μετά την απελευθέρωση, ο Ξενοφών Ζολώτας: να μας χαρίσουν ή να μας διαγράψουν τα προπολεμικά χρέη. Αν μη τι άλλο, για τη προσφορά της χώρας στη νίκη των συμμάχων τουλάχιστον διαγράψτε τα χρέη τα προπολεμικά, έλεγε.
Φυσικά όχι απλά δεν διαγράφτηκαν τα χρέη αλλά μετά από 15 χρόνια απανωτών πιέσεων και άνευ προηγουμένου εκβιασμών, φτάσαμε στο 1964 όπου έγινε η τελική ρύθμιση των προπολεμικών χρεών. Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου, και υπουργός Οικονομικών Κωνσταντίνος Μητσοτάκης που υπέγραψε τη χειρότερη δανειακή σύμβαση και ρύθμιση χρεών που έχει υπογράψει ποτέ η χώρα (εκτός από τη σημερινή).
Αναγνώρισε το σύνολο των προπολεμικών χρεών της χώρας από το 1881 και μετά. Στο ακέραιο της αξίας τους, χωρίς να παίρνουμε υπόψη αυτά που πληρώθηκαν από τη χώρα ή που είχαν πληρωθεί μέχρι τότε. Χωρίς να παίρνεται υπόψη ότι γι’ αυτά είχαμε κηρύξει 2 πτωχεύσεις επίσημες, το 1893 και το 1932. Αναγνώρισε επιπλέον το σύνολο των τόκων υπερημερίας που είχαν μεταφέρει φυσικά σε τιμές του '64 συν 71% προσαύξηση των τόκων υπερημερίας για τον πιστωτικό κίνδυνο και φυσικά την ψυχική οδύνη, το πρόβλημα ψυχικής γαλήνης, που είχαν υποστεί οι δανειστές. Καθορίστηκε να πληρωθούν αυτά τα χρέη σε 45 χρόνια, Δηλαδή, 1964 και 45 = 2009.

Τι έκανε η χούντα στη συνέχεια; Έκανε τη πληρωμή των χρεών αυτών εξωλογιστική. Γι’ αυτό εμφανίζεται ότι έχει μικρά ποσοστά χρέους η χούντα. Τα πλήρωνε κάτω από το τραπέζι. Και τα πλήρωσε με 2 βασικούς τρόπους.
Οι ξένοι δανειστές μας και οι μεγάλες δυνάμεις που κρύβονταν από πίσω απαίτησαν 2 πράγματα.
Πρώτον εκχώρηση ολόκληρου του Αιγαίου την οποία την προετοίμασε προσπαθώντας να επαναφέρει (αυτό που πάει να κάνει τώρα η κυβέρνηση) τον “θεσμό επιφανείας”. Είχαν έτοιμες τις συμβάσεις, απλά έπεσαν, ηρθε η ιστορία της μεταπολίτευσης και έχασαν αυτη την ευκαιρία.
Και το δεύτερο, με την εκχώρηση της Κύπρου. Υπάρχουν χαρτιά στα αρχεία που δημοσιεύονται αυτή την εποχή όπου η παραχώρηση ή η εκχώρηση (ή η τραγωδία της Κύπρου) εμπεριείχε και ένα κομμάτι αποπληρωμής προπολεμικού χρέους της Ελλάδας. Δηλαδή σε αντάλλαγμα να μας χαρίσουν ένα κομμάτι του χρέους η χούντα άνοιξε την πόρτα στην τουρκική εισβολή και στο τι συνέβη μετά στην Κύπρο.
Η κυβέρνηση Παπανδρέου λοιπόν το 1981,παίρνει όλα τα χρέη αυτά στον προϋπολογισμό, αθωώνει τους παλιότερους ιδιοκτήτες και κρατάει επί μια 10ετία αυτές τις επιχειρήσεις είτε να υπολειτουργούν, είτε χωρίς να λειτουργούν καθόλου, δίνοντας απλά τον μισθό στους εργαζόμενους με αντάλλαγμα την ψήφο. Αυτό από μόνο του εκτίναξε το δημόσιο χρέος, γιατί αυτά με τι λεφτά θα γινόντουσαν; Μόνο με δάνεια. Το αποτέλεσμα είναι να εκτιναχθεί μέσα σε 4 χρόνια στο διπλάσιο το χρέος της χώρας.
Με την πρώτη κυβέρνηση ΝΔ μετά το ΠΑΣΟΚ έχουμε την δεύτερη μεγάλη επιτυχία του κ. Μητσοτάκη. Στα 3 χρόνια που είχε την κυβέρνηση, έχει ρεκόρ, πραγματικά παγκόσμιο ρεκόρ, 4πλασιασμού του χρέους, κυριολεκτικά μέσα σε 3 χρόνια σε απόλυτα νούμερα, δηλαδή είναι να τρελαίνεσαι. Και όχι μόνο αυτό αλλά είναι και ο πρώτος που έκανε τι;
Αντί να δανείζεται από το εσωτερικό όπως γινόταν τότε με δραχμικό χρέος από την εσωτερική αγορά, άρχισε να δανείζεται ως επί το πλείστον από τη ξένη αγορά, δηλαδή από τις ξένες αγορές σε σκληρό νόμισμα. Και όπως ήθελα να ξέρετε και θα σας πληροφορήσω, καμία ποτέ, καμία χώρα δεν έχει χρεοκοπήσει από τον εσωτερικό της δανεισμό. Το τρανότερο παράδειγμα είναι η Ιαπωνία με 220% χρέος, το μεγαλύτερο στον κόσμο, αλλά το 92% του χρέους αυτού είναι σε γιεν. Πάντα χρεοκοπείς από τον εξωτερικό δανεισμό. Από το δανεισμό δηλαδή που κάνεις από τις ξένες αγορές σε σκληρό συνάλλαγμα.

/////////////////////////////////////////////////

Παραμονές του ευρώ οι κυβερνήσεις Σημίτη μεθοδεύουν τη μετατροπή ολόκληρου του δημόσιου χρέους και κυρίως του εσωτερικού που μέχρι τότε ήταν περίπου το 80% του δημόσιου χρέους και ήταν δραχμικό, σε εξωτερικό χρέος εκφρασμένο σε σκληρό νόμισμα, το ευρώ.
Και ξέρουμε ότι είναι πιο εύκολο να αντιμετωπίσεις το εσωτερικό χρέος γιατί τέλος πάντων κανένα κράτος δεν έχει χρεοκοπήσει από το εσωτερικό του χρέος, στο δικό του νόμισμα.
Χρεοκοπείς πάντα από το εξωτερικό χρέος. Από εκεί και πέρα οι οικονομολόγοι ξέρανε ότι η αντίστροφη μέτρηση είχε ξεκινήσει. Είναι υπόθεση συγκυρίας το πότε θα σκάσει το κανόνι.

Το δεύτερο που έγινε είναι ότι η οικονομία βίωνε μια απίστευτη κατάσταση μακροχρόνιας κρίσης ρευστότητας όπως λέμε. Δηλαδή άρχισε να εξαφανίζεται το χρήμα από την αγορά.
Αν δείτε τα στοιχεία το 2001, το 2002 μέχρι το 2004 που είχαμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες είχαμε κάθε χρόνο μείωση της νομισματικής κυκλοφορίας ενώ το φυσιολογικό ήταν να αυξάνει η νομισματική κυκλοφορία ανάλογα με το ΑΕΠ. Με την αύξηση δηλαδή του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος που παράγει η χώρα, ανάλογα αυξάνει και η νομισματική κυκλοφορία. Αντί γι’ αυτό είχαμε μείωση.Τρομακτική ασφυξία. Γιατί;
Γιατί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα που εκδίδει το κοινό νόμισμα δεν θεωρούσε ότι έπρεπε να μας δώσει περισσότερο νόμισμα. Πως καλύφθηκε αυτό το έλλειμμα νομισματικής κυκλοφορίας; Εμπορικά πλεονάσματα δεν είχαμε, νόμισμα δεν είχαμε. Τι έμενε; Ο δανεισμός.
Κάθε χρόνο, μέσα στη 10ετία, κατά μέσο όρο, το “οικονομικόν θαύμα” όπως το ονομάσανε, η “ισχυρή Ελλάς” αναπτυσσότανε κατά 4%, όντως το ποσοστό ήταν εξαιρετικά σημαντικό ακόμα και σε σχέση με το μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Μόνο που ξεχάσανε να μας πουν δημόσια ότι για κάθε 4% άνοδο που είχαμε τότε, ο δημόσιος δανεισμός αύξανε 18%. Δηλαδή δανειζόμασταν για να υπάρξει επέκταση του ΑΕΠ.

Παράλληλα είχαμε μια οικονομία της οποίας συνθλίφτηκε κυριολεκτικά η παραγωγική της βάση. Φτάσαμε, η αγροτική οικονομία, στην Ελλάδα (όχι στην Ολλανδία, ή στη Γερμανία ή στη Σουηδία).Το υπογραμμίζω,Στην Ελλάδα. Να έχει συμμετοχή στο ΑΕΠ 3%. Δηλαδή έχουμε λιγότερη συμμετοχή της αγροτικής μας οικονομίας στο ΑΕΠ από ότι έχει η Ολλανδία. Δηλαδή έλεος! Και συμμετοχή της βιομηχανίας και της παραγωγής ευρύτερα μόλις13%. Όταν ο μέσος όρος παραγωγής της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι 35%. Έχουμε μια οικονομία παρασιτικών υπηρεσιών. Μη παραγωγικών παρασιτικών υπηρεσιών. Που διαμορφώθηκε κατά κύριο λόγο μέσα στα πλαίσια του ευρώ αλλά και νωρίτερα, μόνο που το ευρώ το επιτάχυνε πάρα πολύ. Αυτό εκτίναξε σε ιστορικό ρεκόρ το εξωτερικό μας έλλειμμα.

/////////////////////////////////////////////////////////////////////

Φτάσαμε λοιπόν παραμονές του 2009 όπου είχαμε την διεθνή βόμβα, το κραχ του 2008. Πως συνέβη αυτό; Στην παγκόσμια αγορά είχαν συσσωρευτεί τεράστια δανείσιμα κεφάλαια. Τι εννοούμε δανείσιμο κεφάλαιο; Δανείσιμο κεφάλαιο εννοούμε εκείνο το κεφάλαιο που δεν μπορεί να επενδυθεί στη παραγωγή και άρα δεν προστίθεται στο ΑΕΠ. Είναι αυτό που δημιουργείται με χρηματοπιστωτικά παιχνίδια έναντι μελλοντικών αποδόσεων. Το δανείσιμο κεφάλαιο για να φέρει κέρδος πρέπει να γίνει τοκοφόρο κεφάλαιο. Δηλαδή να βρει κάποιον οφειλέτη να το δανειστεί και να του πληρώνει τόκους.
Ξέρετε πόσα είναι αυτά τα δανείσιμα κεφάλαια υπολογισμένα με βάση τον Απρίλη του 2010; 1.000 τρισεκατομμύρια δολάρια, δανείσιμα κεφάλαια. Περίπου 1600 θεσμικοί επενδυτές έχουν αυτά τα δανείσιμα κεφάλαια στη παγκόσμια αγορά.
Η μέση απόδοση αυτών των κεφαλαίων μέχρι πριν τη κρίση ήταν 6.22%. Η παγκόσμια οικονομία έχει Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν 57 τρισεκατομμύρια δολάρια. Που σημαίνει ότι τα 1.000 τρισεκατομμύρια δολάρια προσδοκούν ετήσιο κέρδος 62 τρισεκατομμύρια δολάρια από μια οικονομία που παράγει στο σύνολο της 57 τρις. Δηλαδη Κέρδος 5 τρις.δολλάρια περισσοτερα από τον παγκόσμιο Τζιρο.Τρελλό!!!!!!
Εκεί μπλόκαρε η οικονομία και έσκασε η βόμβα το φθινόπωρο του 2008 και φυσικά άρχισαν να καταρρέουν οι τράπεζες γιατί οι τράπεζες βασικά είναι οι θεσμικοί επενδυτές που παίζουν με αυτά τα λεφτά. Λοιπόν, όταν έσκασε το κραχ, η κυβέρνηση, η τότε κυβέρνηση της Ν.Δ.μας έλεγε, θα θυμάστε φαντάζομαι, ότι υπήρχε μεν η παγκόσμια κρίση, αλλά εμείς δεν φοβόμαστε, ήμασταν «οχυρωμένοι στο ευρώ», ήμασταν «θωρακισμένοι γερά» κλπ
Το Γενάρη όμως του 2009 βγήκε να πουλήσει ομόλογα η ελληνική κυβέρνηση για να αντλήσει λεφτά όπως κάθε χρόνο για να τροφοδοτήσει τις τρομακτικές ανάγκες που έχει σαν κράτος. Και δεν αγόραζε κανένας. Και τότε υπήρξε ο γενικευμένος πανικός. Ξαφνικά ο τότε πρωθυπουργός και ο τότε υπουργός Οικονομικών ανακάλυψαν ξαφνικά την κρίση. Και αποδείχτηκε αυτό που γνωρίζαμε όλοι όσοι τουλάχιστον μελετούσαμε τα στοιχεία, ότι ο βασιλιάς είναι θεόγυμνος.

 Και αποδείχτηκε όχι μόνο αυτό αλλά και ότι δεν υπήρχε δυνατότητα ανάταξης ή αντιμετώπισης του προβλήματος του χρέους. Γιατί στην τελευταία 10ετία, στη 10ετία του ευρώ, ο συνολικός δανεισμός του ελληνικού κράτους ήταν 490 δισεκατομμύρια ευρώ.Από αυτά ξέρετε τι πληρώσαμε μέχρι σήμερα;
450 δισεκατομμύρια πληρώσαμε για εξυπηρέτηση χρέους. Δηλαδή μέσα σε μια 10ετία Κυβερνήσεων Σημίτη και Καραμανλή, πληρώσαμε 1,5 φορά το χρέος που είχαμε ακόμα στις 31/12/2009,
 (340 δις Χ 1,5 = περίπου 500) Και μένουν άλλα 40.
Από αυτά τα 40 περίπου τα 18 με 20 είναι το συσσωρευμένο έλλειμμα 10ετίας του κρατικού προϋπολογισμού. Και τα υπόλοιπα 20 δεν ξέρουμε που πήγαν. Δεν ξέρουμε. Γιατί υπολογιστικά βγαίνει το νούμερο αλλά δεν υπάρχει αιτιολόγηση. Κάποιοι τα πήραν. Ποιοί τα πήραν; Το ψάχνουμε!


///////////////////////////////////////////////////////

Λοιπόν, τι έγινε τώρα; Όταν κινδύνευε η χώρα, και βρέθηκε πλέον, (αποκαλύφθηκε), το καθεστώς χρεοκοπίας της, η ευρωζώνη κλονίστηκε διότι εάν προχώραγε η χώρα, όπως είχε κάθε δικαίωμα να το κάνει, (η συνθήκη της Λισαβόνας της το επέτρεπε), να προχωρήσει σε μονομερή ρύθμιση των χρεών της εκείνη τη στιγμή, δεν θα μπορούσε κανείς να την σταματήσει. Και δεν θα μπορούσε να την σταματήσει για τον εξής απλούστατο λόγο. Όταν δανείζεις ιδιώτη ή επιχείρηση, νοικοκυριό ή επιχείρηση και δεν μπορεί να πληρώσει τι κάνεις;
Τον βάζεις σε εκκαθάριση, του παίρνεις τα περιουσιακά και τελειώσαμε. Στο κράτος δεν μπορείς να το κάνεις αυτό. Και αυτός είναι ο μεγαλύτερος εφιάλτης των δανειστών κρατών από τον 19ο αιώνα. Τι γίνεται αν αποφασίσει το κράτος να μην πληρώσει; Δεν μπορείς να του κάνεις εκκαθάριση. Δεν μπορείς να του απαιτήσεις την περιουσία σαν δανειστής.Γιατί;
Γιατί έχει ασυλία λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας.
 Έτσι λένε οι νομικοί. Και αυτό είναι στο διεθνές δίκαιο, στον σκληρό πυρήνα του διεθνούς δικαίου. Το ήξεραν αυτό στην ευρωζώνη , οπότε τι κάνανε; Τον Μάρτιο τού 2009 καλέσανε τα Ευρωπαικά πολιτικά κόμματα στην έδρα, στις Βρυξέλλες, τις ηγεσίες, της τότε Ελληνικής κυβέρνησης και της μελλοντικής κυβέρνησης και τους είπαν “εδώ είμαστε σε πολύ δύσκολη θέση, προέχει το ευρώ”. Και επειδή πίσω από την Ελλάδα έρχονταν και άλλοι, η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Ιταλία, το Βέλγιο, η Γαλλία, είπαν «πρέπει να φτιάξουμε έναν μηχανισμό άμεσα που να μην επιτρέπει στα κράτη και στους λαούς φυσικά να επιβάλλουν είτε διαγραφή, είτε ρυθμίσεις ή οτιδήποτε μονομερώς για να χάσουν τα λεφτά τους οι τράπεζες».
Και έτσι στήσανε την ιστορία στην Ελλάδα γιατί ξέρανε ότι έχουμε τόσο εθελόδουλο πολιτικό σύστημα που μπορούν να επιβάλλουν ότι γουστάρουν εδώ. Και έτσι έγινε η μεταβολή, η πολιτική μεταβολή του Οκτωβρίου. Φυσικά επειδή κανένας δεν κάνει τίποτα με το αζημίωτο στήθηκε αυτή η λεηλασία των spreads, επιτοκίων και όλα αυτά τα πράγματα που είδαμε εκείνους τους μήνες και που απέφεραν στους κερδοσκόπους περίπου 17 δισεκατομμύρια κέρδη και από εκεί και πέρα άρχισε το γαϊτανάκι του να πάμε στο μηχανισμό στήριξης. Βεβαίως ο μηχανισμός στήριξης του ευρώ δεν έχει καμία σχέση με το μηχανισμό στήριξης της χώρας

Αυτό που τους ενδιέφερε δεν ήταν να βάλουν σε εφαρμογή το μνημόνιοαλλά την δανειακή σύμβαση. Με την δανειακή σύμβαση λοιπόν εξαναγκάσανε τη κυβέρνηση, “εξαναγκάσανε” τρόπος του λέγειν. Επειδή τυχαίνει λόγω επαγγέλματος να γνωρίζω και στελέχη του ΔΝΤ, γελάγανε τις μέρες εκείνες. Μου λέγανε ότι δεν είχαν προφτάσει να στείλουν τη δανειακή σύμβαση και είχε γυρίσει πίσω υπογραμμένη . Τα ίδια στελέχη πιστεύανε ότι θα υπήρχε διαπραγμάτευση γι’ αυτό ήταν ακραία η διατύπωση της δανειακής σύμβασης με σκοπό να κοπούνε κάποιες, οι πιο ακραίες εκδοχές, μέσα από μια διαπραγμάτευση. Δεν υπήρξε τίποτα, υπογράφτηκε αβλεπί. Και γράφτηκε στον διεθνή τύπο άλλωστε πολύ έντονα, κάποιοι οικονομικοί αναλυτές είπαν “τι σόι κυβέρνηση έχετε στην Ελλάδα”.
Η δανειακή σύμβαση λοιπόν προβλέπει, (το πρώτο πράγμα που προβλέπει) είναι ότι η Ελλάδα αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται της ασυλίας λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας. Στις 6 Μαΐου του 2010 ψηφίζεται ο νόμος του μνημονίου από την Ελληνική Βουλή και δυο μέρες μετά, στις 8 Μαΐου,με τροπολογία σε ψηφισμένο νομοσχέδιο της Βουλής, δίνεται το δικαίωμα μόνο με την υπογραφή του υπουργού να ισχύει η δανειακή σύμβαση. Βεβαίως όσο γνωρίζω εγώ που ασχολούμαι περίπου μια 10ετία με τα ζητήματα αυτά σας πληροφορώ ότι δεν υπάρχει παρόμοιο συμβάν ή τέτοια δανειακή σύμβαση όχι μόνο στα ελληνικά χρονικά αλλά και στα διεθνή χρονικά από τις αρχές του 19ου αιώνα, δεν υπάρχει κράτος ακόμα και αποικία που να έχει υπογράψει τέτοιο πράγμα.
Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό στη πράξη; 
Πρώτον. Παραιτήθηκε η χώρα από όλα τα φυσικά δικαιώματα που έχει ένας οφειλέτης απέναντι στο δανειστή του. Ακόμα και αυτά που έχει ένα φυσικό πρόσωπο.
Δεύτερον. Με βάση τη δανειακή σύμβαση στην Ελλάδα δεν επιτρέπεται να πάει σε τρίτες πηγές να αναζητήσει τα χρήματα και να ξεχρεώσει τους δανειστές. Δηλαδή αν είχαμε μια κυβέρνηση που διεκδικούσε το κατοχικό δάνειο από τους Γερμανούς, που είναι άμεσα απαιτητό, και συμφωνούσε η γερμανική κυβέρνηση να μας δώσει το κατοχικό δάνειο, τα 160 περίπου δισεκατομμύρια που υπολογίζουμε ότι είναι η σημερινή αξία του κατοχικού δανείου, δεν θα μπορούσαμε να τα χρησιμοποιήσουμε για να ξεχρεώσουμε τους κυρίους αυτούς.
Τρίτον. Οι δανειστές έχουν όμως το δικαίωμα, μερικά ή ολικά, να εκχωρήσουν τις δικές τους χρεωστικές απαιτήσεις σε τρίτους απέναντι στην Ελλάδα. Και σας λέω ένα σενάριο το οποίο αναφέρουν πάρα πολλοί ειδικοί. Ακραίο σενάριο, όντως, αλλά δεν είναι απίθανο, γιατί το έχουν υπογράψει αυτό το πράγμα. Και λέει ότι… το έχει πει ο κύριος Κασιμάτης, το έχω ακούσει και από τον κύριο Χρυσόγονο συγκεκριμένα, συνταγματολόγοι και οι δυο. Λοιπόν είπαν το εξής. Μπορούν να δώσουν τις χρεωστικές απαιτήσεις, πχ να δώσει η Ολλανδία τις χρεωστικές της απαιτήσεις απέναντι στην Ελλάδα στην Τουρκία, να έρθει η Τουρκία, να δεσμεύσει την Ακρόπολη και να τοποθετήσει την τούρκικη σημαία στην Ακρόπολη. Διότι παραίτηση από την ασυλία λόγω άσκησης εθνικής κυριαρχίας σημαίνει ότι παραιτείσαι από την δημόσια περιουσία του κράτους από το σύνολο της εθνικής επικράτειας, από το εθνικό έδαφος. Παραιτείσαι από την ιδιωτική περιουσία των πολιτών σου. Και παραιτείσαι ακόμη και από τη δυνατότητα να μην υπάρξει δέσμευση ή υποθήκευση ακόμα και στον οπλισμό της χώρας. Αυτό το πράγμα είναι πρωτοφανές. Γι’ αυτό βγήκαν πάρα πολλοί αναλυτές στον κόσμο και νομικοί και λέγανε, συγκεκριμένα εγώ θυμάμαι έναν Αμερικανό χρηματιστή, ο οποίος είχε γράψει τότε στους New York Times ένα άρθρο λέγοντας “υπογράφει την εθνική της αυτοκτονία η χώρα”.
Τέταρτον και το χειρότερο. Με βάση τα διεθνή ήθη και έθιμα, στις διεθνής αγορές η δανειακή σύμβαση αυτή εμπίπτει στο περίφημο “ίσοι όροι ανάμεσα στους δανειστές”. Δηλαδή ότι ισχύει για έναν δανειστή υποχρεωτικά ισχύει για όλους είτε έχουν υπογράψει την δανειακή σύμβαση είτε όχι. Αν την εκτελέσεις δηλαδή μέχρι το τέλος αυτή τη δανειακή σύμβαση, τότε οποιοσδήποτε δανειστής του ελληνικού κράτους μπορεί να το χρησιμοποιήσει ως νομικό προηγούμενο και να απαιτήσει τις ίδιες ρήτρες, τις ίδιες υποχρεώσεις του κράτους απέναντι του, έστω και αν δεν συμπεριλαμβανόταν στην δανειακή σύμβαση. Αυτό λέγεται Pari Passu είναι ένας νομικός όρος που σημαίνει «ότι ισχύει για τον ένα, ισχύει για όλους».Αυτό το πράγμα λοιπόν δεν έπρεπε να το μάθουμε εμείς, ούτε και η Βουλή βέβαια, γι’ αυτό και δεν πήγε ποτέ στη Βουλή, πήγε μόνο στη προπαρασκευαστική της Βουλής και έμεινε εκεί. Βεβαίως στη Βουλή μπορείτε να το βρείτε ολόκληρο, είναι αναρτημένο πλέον. Δεν έχει κυρωθεί αλλά, με βάση το τι έχουν αποφασίσει, ισχύει γιατί εκτελείται.


μέρος από ομιλια του οικονομολογου κ.Καζάκη που βρήκα εδώ

Άλλα κόλπα.....

Σε μία πρωτοφανή επίδειξη ανιδιοτέλειας και αυτοθυσίας μία ομάδα 200 και πλέον συνταξιούχων Ιαπώνων δηλώνουν έτοιμοι να ριχτούν στη μάχη προκειμένου να αντιμετωπιστεί η κρίση στον πυρηνικό σταθμό της Φουκουσίμα. Το Σώμα Ειδικευμένων Βετεράνων, όπως αυτο - αποκαλούνται, απαρτίζεται από συνταξιούχους μηχανικούς και άλλους επαγγελματίες άνω των 60 χρόνων. Οπως λένε, είναι οι εκείνοι που πρέπει να αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο της ραδιενέργειας και όχι οι νέοι. Η ιδέα ανήκει στον Γιασουτέρου Γιαμάντα, έναν 72χρονο συνταξιούχο μηχανικό, ο οποίος παρακολουθώντας στη τηλεόραση τις δραματικές προσπάθειες σταθεροποίησης στον πυρηνικό σταθμό της Φουκουσίμα, αποφάσισε ότι είχε έρθει η ώρα για τη γενιά του να λάβει δράση. Καθώς δεν άντεχε να είναι ένας απλός παρατηρητής των γεγονότων, ο κ. Γιαμάντα επί εβδομάδες έστελνε email και μηνύματα στο Twitter προσπαθώντας να κινητοποιήσει παλιούς του φίλους προκειμένου να δημιουργήσουν μία ομάδα αντιμετώπισης της κρίσης. Ο εθελοντισμός για την αντικατάσταση των νεότερων ανθρώπων που εργάζονται στη Φουκουσίμα δεν συνιστά γενναία πράξη αλλά λογική, υποστηρίζει ο κ. Γιαμάντα. «Είμαι 72 και κατά μέσο όρο μου απομένουν ακόμη 13 με 15 χρόνια να ζήσω. Αν εκτεθώ σε ακτινοβολία, ο καρκίνος θα χρειαστεί 20 με 30 χρόνια για να εμφανιστεί. Επομένως οι μεγαλύτεροι έχουμε λιγότερες πιθανότητες να πάθουμε καρκίνο» εξηγεί. Ο κ. Γιαμάντα ασκεί πιέσεις στην ιαπωνική κυβέρνηση για να επιτραπεί στην ομάδα των εθελοντών να εργαστεί στη Φουκουσίμα. Αν και στο σύνολό τους, οι ιάπωνες βουλευτές εξέφρασαν την ευγνωμοσύνη τους για την προσφορά, η κυβέρνηση διστάζει να πάρει μία τέτοια απόφαση. Ο κ. Γιαμάντα και η ομάδα του, οι περισσότεροι επίσης συνταξιούχοι μηχανικοί ή πρώην εργαζόμενοι σε πυρηνικούς σταθμούς, δηλώνουν ότι βρίσκονται σε πολύ καλή φυσική κατάσταση και ότι η εμπειρία τους θα φανεί χρήσιμη για την αντιμετώπιση της κρίσης. Οταν τους συγκρίνουν με τους καμικάζι πιλότους του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ο κ. Γιαμάντα απαντά: «Δεν είμαστε καμικάζι. Οι καμικάζι ήταν κάτι περίεργο, πήγαιναν για να πεθάνουν. Εμείς πάμε για να επιστρέψουμε. Θα εργαστούμε, δεν θα πεθάνουμε.

υ.γ. Ευγε! κύριε Γιαμάντα μου  και ευτυχώς που ζείτε μακριά .
Στην χώρα μου θα είχατε να αντιμετωπίσετε την χλεύη και των πολιτικών και των ψηφοφόρων τους
αφήστε δε τους δημοσιογράφους...Δικαστήριο θα σας πέρναγαν  για προσβολή του δημόσιου Ήθους

Αιτήματα..... "Τα αυτονόητα!!"


Οι αγανακτισμένοι Ελληνες,  στο Σύνταγμα διανυκτερεύουν, στήνουν σκηνές και τις παραχωρούν ο ένας στον άλλο που δεν έχει για κάποιες ώρες να ρίξει έναν υπνάκο.
Συμμετέχουν όπου μπορούν και θέλουν, συνεδριάζουν 9-12 το βράδυ και μετά  συνομιλούν και ονειρεύονται αν και γνωρίζουν. 
Γνωρίζουν πως θα γίνει πέσιμο και θα τελειώσει 
φοβούνται ακόμα μήπως τελειώσει με άσχημο τρόπο.
Οι μη αγανακτισμένοι Ελληνες τους έχουν από κοντά
τους παρακολουθούν με ενδιαφέρον και ζήλεια 
τους τρομάζει η αθωότητα του αυτονόητου
τους βγάζει έξω απ΄τα νερά τους.
Δεν υπάρχουν Διατυπωμένα Αιτήματα ένα Μανιφέστο μια πλατφόρμα πολιτικής συνεννόησης βρε αδερφέ να  ζητήσεις κάτι να σου δώσουν και οι πολιτικοί κάτι,  ότι μπορούν  και να γυρίσει ο καθένας από εκεί που ξεκίνησε. Δεν μπορείς να διαμαρτύρεσαι για το όλο.
Πιο όλο ;;; 
αντιπαρατάσσουν οι αγανακτισμένοι
Αρκεί να φανεί πως κάτι αλλάζει, κάτι  λειτουργεί! 
Κάτι.... εκτός από τις δυνάμεις καταστολής.
Ζητάω το ίδιο με σένα 
την επίσκεψη του Αυτονόητου στην ζωή μου.
 Μερικοί πολιτικοί το έχουν καταλάβει το διαισθάνονται και τρομαγμένοι (εξανθρωπισμένοι)
φεύγουν απ΄τον κήπο, απ΄την πίσω πόρτα του.
Αλλά οι παλιές καραβάνες, μαθημένες στην πίεση, αντέχουν  αντιστέκονται κτηνωδώς  και βγαίνουν  καθυστερημένα αλλά από μπροστά. 
Ορισμένοι προσπαθούν με δηλώσεις τους να  επωφεληθούν  και ρίχνοντας γέφυρες 
 βοηθούν στην άμεση διατύπωση αιτημάτων
"να γίνουν 200 οι βουλευτές"
μα εννοείται αγαπητέ μου...και 150  κανέναν δεν χαλάει,
(μάλιστα αν μετά από τρεις το πολύ τετραετίες  πηγαίνει σπίτι του ο βουλευτής  και παίρνει καινούργιος την θέση του,   η δημοκρατία  θα εξυπηρετείται και καλύτερα, γιατί είναι πολίτευμα που οι δρόμοι είναι ανοιχτοί για όλους.)
Όσο για την βουλευτική ασυλία  αν προκύπτουν  φορολογικά -οικονομικά  εγκλήματα δεν την  βλέπω καθόλου απαραίτητη.
Υπάρχουν αιτήματα 
όπως ....θέλω να  μπορώ να διαμαρτυρηθώ χωρίς Καπέλο! 
όπως ...Επιτέλους !!ο κλέφτης πάει φυλακή και η περιουσία του δημεύεται....
όπως... θέλω πολιτικούς που έστω στα μικρά εσωτερικά θέματα  να έχουν την στοιχειώδη αποτελεσματικότητα- .που να είναι σοβαροί!! -οχι υπερβολικά πράγματα-  τόσο που να έχουν την προνοητικότητα εδώ και είκοσι χρόνια να καταλάβουν πως σε κάθε διαμέρισμα  νεόκτιστης  πολυκατοικίας πρέπει να  αντιστοιχεί και μια θέση στάθμευσης ανεξάρτητα απ΄την γνώμη του εργολάβου και την φάση της οικοδομικής δραστηριότητας.
Από σοβαρότητα πάσχουμε από δήθεν χορτάσαμε .
Πολιτικούς που να παίρνουν  πάνω τους τις ευθύνες 
για τις εγκληματικές κωλυσιεργίες στο μεταναστευτικό θέμα
και να μην τις αποποιούνται  διευκολύνοντας τον φασισμό.