Κάθε χρόνο ....

.....μα κάθε χρόνο εκτός απ΄την ανάσταση του Χριστού έχουμε και τον σοβαρό τραυματισμό κάποιου χριστιανού από ΄την Υπερβολικά εορταστική διάθεση κάποιου  ομόθρησκου!
Οι αυτοτραυματισμοί δεν μ΄ ενδιαφέρουν                                                                                             ....μόνο τα Αθώα Θύματα.


"Λίγο μετά την Ανάσταση, ένας 25χρονος εκτόξευσε φωτοβολίδα ειδικού τύπου στην οποία ανοίγει αλεξίπτωτο. Η φωτοβολίδα έπεσε στην είσοδο του ναού της ενορίας και τραυμάτισε στο πρόσωπο το 7χρονο αγοράκι που ήταν εκεί με τους γονείς του.
Το παιδί μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο Παίδων Αγία Σοφία στην Αθήνα όπου εισήχθη αμέσως στο χειρουργείο. Παρά τις προσπάθειες των γιατρών έχασε το αριστερό του μάτι και νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση.
Ο 25χρονος, που συνελήφθη από την Αστυνομία, οδηγήθηκε σήμερα στον εισαγγελέα."

όπου και προφανώς θα ισχυριστεί πως το έκανε για την Παράδοση τα ήθη και τα θιμα....και πως έφταιγε η κακιά στιγμή.....                                                                                                
......τόσο απλά!!  


το αγόρι  τελικά έχασε την ζωή του 
                                                                                                                    

......η πίτσα έπεσε σε μπλόκο.....



--- Η Πίτσα σας ---  στο μπλόκο της Κερατέας
το Σάββατο στις 15.30!

Τα 2 πρόσωπα του έργου
έχουν τις ίδιες ανάγκες με τους περισσότερους από εμάς, χρειάζονται περισσότερα χρήματα! Βρίσκονται στο όριο φτώχειας ή λίγο κάτω από αυτό και προσπαθούν να αποσαφηνίσουν γιατί βρίσκονται εκεί.

Παίζουν οι ηθοποιοί Εύα Κουκούτση και Τάσος Ράπτης
Κείμενο Σκηνοθεσία Γιάννης Κουρκουμέλης
Σκηνικό κοστούμια Δημήτρης Ανδρεόπουλος      




Πράξη πρώτη (και τελευταία).

Η σκηνή εξελίσσεται στην άδεια-κλειστή- αίθουσα ενός  Μουσείου.
Η καθαρίστρια εργάζεται και συνομιλεί με το άγαλμα .
 …………………………………………………………………………………………

Καθαρίστρια:        Χρειάζομαι περισσότερα χρήματα.
  Άγαλμα:        Περιόρισε τις ανάγκες σου.

Καθαρίστρια:        Χρειάζομαι περισσότερα χρήματα.
  Άγαλμα:         Περιόρισε τις ανάγκες σου.
Κ:          το έχω ήδη κάνει! Χρειάζομαι περισσότερα χρήματα για να πάψω να νοιώθω αδύναμη ακίνητη και απομονωμένη

Α:        ....ό,τι κινείται φθείρεται άρα δεν είναι κακό να είσαι ακίνητη.                                                                                                        Δεύτερον αφού χρειάζεσαι περισσότερα χρήματα χρειάζεσαι περισσότερα έσοδα. Το έσοδα προκύπτουν  μέσω  προϊόντων και παροχών   που  έχουν "ανταλλακτική αξία".
Εάν το πετύχεις θα πάψεις να νοιώθεις απομονωμένη θα είσαι πια "κάτοχος αξιών και θα μπορείς να τις ανταλλάξεις με άλλες αξίες όπως εκείνες της ωφέλειας και της ισχύος. Φαντάζομαι πως γι' αυτό χρειάζεσαι περισσότερα χρήματα.

Κ:       (πλησιάζοντας) Είσαι πολιτικός;
Α:        Όχι. Κληρονόμος. 
           Εσύ   τι είσαι;
 Κ:          Ξέρω εγώ;  
             Εργαζόμενη
 Α:       Άρα είσαι και εσύ κληρονόμος.
 Κ:            Κληρονόμος;
 Α:         Καλά δεν ξέρεις ότι η  εργατική τάξη είναι ο μόνος  Νόμιμος κληρονόμος της κλασσικής φιλοσοφίας;
Κ:      Όχι.Ξέρω  ότι οι φιλόσοφοι έχουν  εξηγήσει τον κόσμο  με διάφορους τρόπους.                                                       
                           Όμως το θέμα είναι να τον αλλάξουμε.
Α:        Να αλλάξουμε τον κόσμο;
 Κ:         Να αλλάξουμε τον κόσμο.
 Α:        Με ποιόν τρόπο;
 Κ:           Να ρημάξουμε το κράτος.
 Α            Να ρημάξουμε το κράτος;
 Κ:                   Να επαναστατήσουμε πως το λένε.
 Α:                      Μάλιστα.
                            Κοίτα,
Σε συμβολική πάντα μορφή η ιστορία των επαναστάσεων θα μπορούσε να είναι το παραμύθι για τον θησαυρό ο οποίος εμφανίζεται κάτω  από τις πιο ανόμοιες περιστάσεις και αιφνίδια, -μέσα σε μυστηριώδεις συνθήκες- εξαφανίζεται! σαν να μην υπήρξε ποτέ.
Υπάρχουν όπως βλέπεις αρκετά σοβαροί λόγοι για να μας κάνουν να αμφιβάλλουμε για την ύπαρξη του θησαυρού.

Κ:            Η επανάσταση παίζει... "σώζει αυτούς που την  κάνουν". (Παύση).
                           Εμένα μ' ενδιαφέρει να σωθώ.
                          Θέλω να ζήσω  καλύτερα.
                          θέλω να ζήσω καλά.
                           Δεν μου φτάνει το ζην, θέλω και το ευ.
Α:        Η εκπαίδευση σου φταίει. Αντί να κλείνει τρύπες ανοίγει κρατήρες.
          Απόδειξη αυτό που είπες. Θέλω, είπες, ευ ζην..
...χρησιμοποιώντας την ανάμνηση που είναι μόνο ένας αν και από τους σπουδαιότερους τρόπους σκέψης,φτάνουμε στην ηλικία των περίπου 12 ετών. Έχει καταγραφεί ήδη στον εγκέφαλο μας, έχει υπάρξει εγγραφή, δηλαδή, ότι στους γονείς μας χρωστάμε το ζην και στους δασκάλους μας το "ευ ζην"
Κ:                     Έτσι είναι.
Α:                   Λάθος.
                           Αν ήταν έτσι θα είμαστε ήδη στο ευ ζην.
Στην πραγματικότητα  όμως βρισκόμαστε στη  προσπάθεια να καλύψουμε τις ανάγκες σου….
----    η φιλοσοφία λοιπόν και η αλήθεια της δεν βρίσκονται πέραν των ανθρωπίνων υποθέσεων μα κυριολεκτικά εντός τους
                      και μπορούν να πραγματοποιηθούν μονάχα στη σφαίρα της συμβίωσης(αυτό που λέμε) την "κοινωνία".------

(μετά από μεγάλη παύση )

Ο Αριστοτέλης πάλι…
εκφράζει  τη γνώμη με την οποία κάθε πολίτης ανήκει σε δύο τάξεις ύπαρξης
επειδή η πόλη δίνει σε κάθε άτομο εκτός από την ιδιωτική ζωή
                              ένα είδος δεύτερης ζωής- τον πολιτικό βίο- τον οποίο αποκάλεσε "ευ ζην"....
πρώτα πρέπει να υπερνικηθεί η αναγκαιότητα
               και μετά αρχίζει το "ευ ζην"
            
                       Ο ελεύθερος άνθρωπος ο πολίτης μιας πόλης
                       όχι μόνο δεν πρέπει να είναι δούλος αλλά οφείλει
                         να κατέχει και να άρχει σε δούλους.
                        οι  δούλοι απαλλάσσουν τους ελεύθερους ανθρώπους
                        από τον καταναγκασμό της αναγκαιότητας.
    
Κ:        Είσαι φασίστας;
Α:        Είμαι ο συνομιλητής σου.
Κ:       Πως μπορείς να κατέχεις και να άρχεις σε δούλους αν όχι με τη βία;
Α:        Με την κατοχή των μέσων βίας.
 Κ:                      Αναφέρεσαι σε οπλικά συστήματα;
Α:       Γενικά των μέσων βίας.
                             Αυτό είναι το συντακτικό στοιχείο όλων των μορφών διακυβέρνησης.
                              Το κράτος είναι το εργαλείο της κυρίαρχης τάξης μέσω του οποίου καταπιέζει και εκμεταλλεύεται
                            και ολόκληρη η σφαίρα πολιτικής δράσης χαρακτηρίζεται από την χρήση βίας.

Κ:                       Γι’ αυτό σου λέω να ρημάξουμε το κράτος.
Α:       Αυτό είναι μια ιδέα!
             Όμως οι ιδέες είναι καθαρές αξίες και είναι έγκυρες-ανταλλάξιμες που λέγαμε-όχι όταν ορίζονται από έναν ή περισσότερους ανθρώπους
         αλλά από την κοινωνία στις αέναα μεταβαλλόμενες λειτουργικές της ανάγκες.
Κ: Ναι αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι μέσα στην κοινωνία δεν περνάνε καλά.
                          Πιέζονται Ζορίζονται Αποστραγγίζονται
                           Αυτοί .
                           Όλοι.
                           γιατί δεν αντιδρούν;
                           γιατί συνεχίζουν να υπακούουν;
                        (αρχίζει σιγά σιγά μια σκληρότερη εργασία όπως επίμονο τρίψιμο στο πάτωμα)

 Α:  Σου είπα Η αλήθεια βρίσκεται μέσα στις ανθρώπινες υποθέσεις.
 Στην κοινωνία. Όταν ή κοινωνία-(το περιβάλλον) σου δημιουργεί έξοδα μεγαλύτερα απ τα έσοδα τότε σε κατατάσσει αμέσως στους χρεωμένους ανθρώπους....
Όταν ένας άνθρωπος χρωστά "μεταλλάσσεται", δεν είναι πια ένας κανονικός άνθρωπος. Είναι ένας άνθρωπος εξουθενωμένος, δηλαδή μπορείς να τον κάνεις οτι θέλεις .
Μπορείς να του Περικόψεις! την ευχαρίστηση, την ικανοποίηση, τις Δυνατότητες, την αξιοπρέπεια, την Υπερηφάνεια,να τον βάλεις να δουλέψει μέχρι θανάτου ακόμα και να τον πουλήσεις.
Αν δεν μπορέσεις να μείνεις πάνω απ΄ το όριο φτώχειας πας στην αμέσως επόμενη κατηγορία που είναι κάτω απ΄ το όριο φτώχειας.

 Κ                       Ουφ!!(σηκώνεται απ΄ το πάτωμα-μιλάει στον λεκέ που καθάρισε )
                          οχι θα μου γλύτωνες ...
(παίρνει ένα σπρέι χώρου απο μία θήκη του κουβά ή την τσέπη της και ψεκάζει στον αέρα περιμετρικά του αγάλματος)

                         ή κάνεις μια δουλειά ή δεν την κάνεις
                          δεν κοροϊδεύεις !!
                          τέλειωσα .
                       τώρα μπορώ να φύγω  (φεύγει).

Α:                    (ενώ φεύγει η καθαρίστρια)
                    Μόλις κοιτάξεις την ολότητα της ιστορίας αντί των μεμονωμένων συμβάντων και των διαψευσμένων προθέσεων
                        τα πάντα ξαφνικά αποκτούν νόημα γιατί πάντοτε υπάρχει τουλάχιστον μια ιστορία να ειπωθεί".

                           

τέλος