Ο Χάρολντ Πίντερ στο Ντίσελντορφ....





Αυτοπαρουσίαση


Δεν είμαι θεωρητικός. Γράφω έργα όποτε τα καταφέρνω , κι΄αυτό είναι όλο. Γι΄αυτό, διστάζω να μιλήσω. Ξέρω πως κάθε γνώμη έχει τουλάχιστον 24 πιθανές όψεις, ανάλογα με την σκοπιά όπου βρίσκεσαι σε μια ορισμένη στιγμή κι΄ανάλογα με τον καιρό που κάνει. Μια κατηγορηματική δήλωση δεν μπορεί ποτέ να είναι οριστική. Υπόκειται αμέσως στις τροποποιήσεις που μπορούν να επιφέρουν οι υπόλοιπες 23 πιθανότητες. Καμιά απ΄τις δηλώσεις που κάνω δεν θα έπρεπε να θεωρηθεί οριστική κ τελεσίδικη. Μπορεί να υπάρχουν κανα δυό που φαίνονται οριστικές, που μπορεί και να είναι σχεδόν οριστικές. Ωστόσο, αύριο δεν θα τις αντιμετωπίζω πια με τον ίδιο τρόπο.




Τελείες κ παύλες.

Από τα 2 πρώτα έργα μου που παίχτηκαν στο Λονδίνο, το ένα κράτησε μία εβδομάδα και το άλλο ένα χρόνο.Υπάρχουν, βέβαια, διαφορές μεταξύ τους. Στα "Γενέθλια" , χρησιμοποίησα παύλες ανάμεσα στις φράσεις. Στον ¨Επιστάτη", κατάργησα τις παύλες και χρησιμοποίησα τελείες. Ενδέχεται λοιπόν να συμπεράνει κανείς πως οι τελείες είναι δημοφιλέστερες απ΄τις παύλες και πως γι΄αυτόν τον λόγο ο Επιστάτης κράτησε πιο πολύ απ΄τα Γενέθλια. Το γεγονός πως οι παύλες και οι τελείες δεν ακούγονται την ώρα της παράστασης δεν έχει καμιά σημασία.Δεν τους ξεγελάς εύκολα τους κριτικούς. Ξεχωρίζουν την τελεία  ή την παύλα από ένα μίλι μακριά.

Χρειάστηκε να περάσει  καιρός για να χωνέψω ότι, στο θέατρο, το θερμόμετρο της ανταπόκρισης, τόσο  του κριτικού, όσο και του θεατή, λειτουργεί πολύ ιδιότροπα. Ο κίνδυνος για τον συγγραφέα είναι όταν γίνεται λεία για το σαράκι του φόβου της απαντοχής. Νομίζω πως απ΄αυτό με γιάτρεψε το Ντίσελντορφ.

Στο  Ντίσελντορφ, στην γερμανική πρεμιέρα του Επιστάτη, βγήκα στο τέλος της παράστασης να υποκλιθώ μαζί με τους ηθοποιούς. Το γιουχάισμα που έφαγα δεν περιγράφεται. Αυτοί που φώναζαν, δεν πρέπει να είχαν το ταίρι τους πουθενά στον κόσμο. Για μια στιγμή νόμιζα πως χρησιμοποιούσαν μεγάφωνα, αλλά ότι έκαναν το έκαναν μονάχα με το στόμα τους. Καθώς όμως οι ηθοποιοί ήταν εξ ίσου πεισματάρηδες με τους θεατές, υποκλιθήκαμε  34 φορές, μπροστά σ' ένα  κοινό που αποδοκίμαζε. Την 34η φορά, είχαν απομείνει σ' όλο το θέατρο μονάχα δύο θεατές, που εξακολουθούσαν να γιουχάρουν.

Παραδόξως, όλα αυτά μ΄εμψύχωσαν, και τώρα, όποτε τύχει να νιώσω το ρίγος του παλιού φόβου και της παλιάς απαντοχής, θυμάμαι το Ντίσελντορφ και μου περνάει.


Χάρολντ Πίντερ

.................................................................................
---------------------------------------------------------------------------------

3 σχόλια:

Βάσσια είπε...

Εκλεκτός, για μένα, άνθρωπος του πνεύματος και όχι μόνο.

Έχω διαβάσει κατά καιρούς συνεντεύξεις του.

:-)
Πέρασες όμορφα στην απόδραση;
(ρητορικό)
φιλιά

Παπαρούνα είπε...

:)
o επιμένων νικά ή γερμανίζει τελικα; :p

ΨουΞ είπε...

Γι΄ αυτό μ αρέσει το δίκτυο

...όσο μ΄αρέσει

γιατί αναπτύσσονται μέσα του
και σταθερές
θα μπορούσε να το πει κανείς
επικοινωνιακές δυνάμεις

αλλά και αναπάντεχες
σχετικά τάσεις
(επανεμφανίζομαι εξαφανίζομαι)
όποτε κάτσει!

Η χαρά ομως που παίρνω απ΄τις επισκέψεις κ τα σχόλια φίλων
με κάνει μόνο να παρακαλάω
... να τους δίνουν αντίστοιχη ικανοποίηση και τα δικά μου!

Φιλιά πολλά φιλενάδες σας αφιερώνω (εξ ημισείας )το επόμενο ποστ που θα γράψω τώρα!