Σκέφτομαι τον Άμλετ.....





Σκέφτομαι τους χώρους 
1.του νεκροταφείου
2.της ξιφομαχίας που φέρνει το θανατικό στο τέλος
3.του κάστρου που προτιμά το φάντασμα 
4. τις σάλες που συναντιούνται 

Δεν μ΄ενδιαφέρει το τι λέγεται.

Ο σκοπός για τον οποίο λέγονται όσα λέγονται
και η κατάσταση 
των προσώπων την ώρα που συνομιλούν  
αυτά μ΄ενδιαφέρουν

αυτήν την δεύτερη
την κατάσταση 
αν την συνοδεύσεις μ΄ έναν κατάλληλο σκηνικό χώρο

που χωρίς να πάψει να σηματοδοτεί 
ταυτόχρονα προτείνει
μια  δική του πιθανότητα αισθητικής

τότε αυτόματα δημιουργείς ένα μαξιλαράκι ασφαλείας 

και στον ηθοποιό που παίρνει σχετικά λίγα
γι΄αυτά που του ζητούνται να κάνει

και στον σκηνοθέτη γιατί δεν εξαρτάται αποκλειστικά 
απ΄την απόδοση των ηθοποιών του. 

αυτό ψάχνω


υ.γ.  ποιος είναι ο Αμλετ; -τι τύπος είναι ; 

Είναι συναισθηματικά ώριμος; τι χαρακτήρα βγάζει απέναντι στην Οφηλία;
ή στον φίλο του τον Οράτιο; τι του ζητά την ώρα που πεθαίνει;;;
πως φέρετε στον Λαέρτη; όταν θρηνεί εκείνος την αδελφή του;;;

είναι ένας αλλοπρόσαλλος φλώρος; 
ή μπορείς να του έχεις εμπιστοσύνη;

είναι λογική ή θυμικό;
αδύναμος ή  δυνατός; 
δίκαιος κ  μετρημένος; 
ή επηρμένος  κ ριψοκίνδυνος;

Πως πολεμάει;
Πως αμύνεται;

..................................................................
....................................................................

γιατί....τι  είναι  άλλωστε ένα ποστ; από κουβέντα να γίνεται   :-)

4 σχόλια:

Κλεοπάτρα και Μινγκ είπε...

Αν ο "ηθοποιός" γνωρίζει ότι είναι ο Άμλετ, τότε δεν υποδύεται παρά έναν ακόμα ρόλο από τους πολλούς που έχει ήδη ή πρόκειται να υποδυθεί. Το μαξιλαράκι ασφαλείας εδώ υπάρχει και για τον ηθοποιό και για τον θεατή και οπωσδήποτε για την αυθεντία του σκηνοθέτη.

Αν όμως ο Άμλετ αγνοεί ότι είναι ο "Άμλετ", τότε εξαφανίζονται τα μαξιλαράκια ασφαλείας για όλους.

Σου συνιστώ πάντως και τον Οθέλλο με εστίαση στον Ιάγο. Αν μη τι άλλο φαντάζει πιο ευφυής και πολυσύνθετος από τον πρωταγωνιστή.

Λέμε τώρα, γιατί τί άλλο εἰναι ένα σχόλιο σε ένα post, από κουβέντα να γίνεται :-)
Λατρεύω τη στίξη σου, που λέει περισσότερα από τις ίδιες τις λέξεις.

Βάσσια είπε...

Τι είναι ο Άμλετ.... τραγικός- αυτό είναι. Από όλες τις απόψεις.

Διωκόμενος από το φάντασμα του δολοφονημένου πατέρα, ανήμπορος να αντισταθεί στην μητέρα του, βάζει στο στόχαστρο την Οφηλία, την μόνη αθώρα ουσιαστικά ....

Κι όταν η αλήθεια επιτέλους βρίσκει δρόμο να αναδειχθεί, με την βοηθειά του φυσικά, δεν υπάρχουν επιζώντες...

Πάντα μου άρεσε ο Shakespeare...
κουβέντα να γίνεται :-)

Καλό Σ/Κ Ψούξιε

ΨουΞ είπε...

@κλεοπάτρα

Μου άρεσε που έβαλες κ την παράμετρο "Θεατής" στην εξίσωση!!

....σε ποιους απευθύνεται το "προϊόν";

Ίσως το μόνο πράγμα που δεν πρέπει να ξεχνάει κανείς.....αν τα χρήματα που διαθέτει είναι δικά του κ πρέπει προφανώς να τ΄αποσβέσει
ώστε να του δοθεί η δυνατότητα να επιχειρήσει ξανά.

..................

υ.γ. Αν τα χρήματα είναι της πολιτείας,
που τα εμπιστεύεται σε κάποιον είτε για πρώτη φορά είτε για πολλοστή (κ παρά τις επανειλημμένες καλλιτεχνικές του αποτυχίες)
δεν υπάρχει καμία υποχρέωση!

παρά μόνο ένας ακαθόριστος φόβος
μήπως και πάψουν να υφίστανται οι πολιτικές (συνήθως)συνθήκες που του επέτρεψαν την πρόσβαση στα ....δημόσια ταμεία.

...........................

η γνώμη σου για την στίξη μου
μου έφερε ένα χαμόγελο μέχρι τ΄αυτιά.

Σ΄ευχαριστώ πολύ.

ΨουΞ είπε...

@ Βάσσια

ο Shakespeare είναι σπουδαίος συμφωνούμε (ειδικά στα 7-8 μεγάλα έργα του Μέγας!στα υπόλοιπα άριστος γνώστης της ανθρώπινης ψυχής)

Αυτό που ταιριάζει όμως στο κοινό μας αξίωμα "κουβέντα να γίνεται"

είναι μια ακόμα ερώτηση που προσπαθώ ν΄απαντήσω...

αν δλδ ο Αμλετ
σαν ήρωας-πρόσωπο -χαρακτήρας φέρει μια Δυναμική που τοποθετεί το έργο στα κορυφαία του κόσμου
η αν αυτό οφείλεται περισσότερο στην θεατρική δομή -πλοκή του έργου.

λεπτομέρεια θα μου πεις ...αλλά κουβέντα να γίνεται
:-)
...............................

υ.γ.Μην ξέροντας αν έχεις επισκεφτεί ποτέ το Στραντφορντ κρίνω σκόπιμο να σου πω για την φοβερή (πραγματικά) εμπορική εκμετάλλευση του απ΄τους συγχρόνους του.....
πούλμαν γεμάτα τουρίστες καταφθάνουν Επί τούτου στην κωμόπολη
της οποίας οι θεατρικές αίθουσες παίζουν μόνο έργα του
ενώ στα φουαγιέ τους πωλούνται τα πάντα (από τράπουλες και βρακιά ως μολύβια κ μακό) με αναφορά στο όνομα ή τα έργα του.

Αυτό έχουν αυτό πουλάνε (όσο καλύτερα γίνεται)

σε Αντίθεση με εμάς.....
(που Χρεοκοπήσαμε ακόμα φορά)
επειδή δεν ξέρουμε να πουλάμε ούτε το "χρυσάφι" που κρύβεται στους στίχους των τραγικών μας.

Καταθλιπτική βέβαια η Διαπίστωση ...αλλά κουβέντα να γίνεται :-)


υ.γ.σ΄ έναν πραγματικά εμπορικό λαό όπως οι Εγγλέζοι που ξέρει να Σέβεται την Περιουσία του κ να δημιουργεί Πλούτο ακόμα κι΄απ'... το κίνημα των πανκς

δεν θα περνούσε ποτέ απ΄το μυαλό ν΄ανεβάσουν Σοφοκλή στο Στράντφορντ

....ενώ εμείς χρησιμοποιούμε πια την Επίδαυρο για ν΄αναδειχθούν κείμενα του Κλάιστ του Μπέκετ και του Σαίξπηρ......


μην παρεξηγηθώ:
δεν μιλάω για το φεστιβάλ Αθηνών κ τις δραστηριότητες του
δεν μιλάω για την Ανάγκη ή την Υποχρέωση που έχει η Πολιτεία να βοηθά την επαφή του κόσμου με τέτοια σπουδαία έργα (για την Πενθεσίλεια του Κλάιστ δεν υπογράφω :-)

μιλάω για τις διαφορές μας από άλλους λαούς....

Φιλιά