Ντέιβιντ Μάμετ



Στην οικογένεια μου την εποχή που δεν υπήρχε ακόμη τηλεόραση, μας άρεσε να περνάμε τ΄απογεύματα προσβάλλοντας ο ένας τον άλλο, με όπλο την εξαιρετική μας ικανότητα να χειριζόμαστε με οξύτητα την γλώσσα........

Ήμουν από πολύ μικρή ηλικία υποχρεωμένος να σκέφτομαι τι θα πω και πως μπορεί ο άλλος να μου απαντήσει.....

Η Λεονόρα , η μητέρα μου,είχε πει κάποτε στην αδελφή μου "πόσο θα ήθελα να είχα κάνει μια κόρη όμορφη" και σε μένα "σ΄αγαπώ αλλά δεν σε πάω".......

Σε μας δεν προβάλλονταν οι δημιουργικές αρετές αλλά οι θεραπευτικές έπρεπε να πάψουμε να είμαστε Εβραίοι έπρεπε να πάψουμε να είμαστε Φτωχοί......


Για μας ίσχυε το επιτυχία ή θάνατος....




από συνέντευξη του Ντέιβιντ Μάμετ στον John Lahr για το περιοδικό New Yorker--νοέμβριος 1997 μτφ Δημήτρης Τάρλοου

5 σχόλια:

aKanonisti είπε...

Κάπως έτσι... δεν μεγαλώσαμε όλοι???

και δυστυχώς... δεν επιτύχαμε...
(τουλάχιστον στα μάτια της "μητέρας"....)

ΨουΞ είπε...

Καλημέρα

.....τον παλεύω τον "ύμνο" που θα μου πάει - τον ύμνο της "αποτυχίας" εννοώ, να δικαιωθούμε όλοι (ακόμα και οι γονείς μας).

Leigh-Cheri είπε...

Πωπω!
Τώρα εγώ αυτόν τον λυπήθηκα! Πραγματικά.

ΨουΞ είπε...

Φένια ...ευτυχώς του βγήκε σε καλό οι ....διάλογοι στα έργα του Σκοτώνουν!

να είσαι καλά!

Λωτοφάγος είπε...

@ Α, έτσι εξηγούνται τα έργα του! Αυτές οι εβραίες μητέρες! Χειρότερες κι από τις Ελληνίδες! :)))