Τρίχες!



-->

-->(η σκηνή διαδραματίζεται σε ένα κουρείο - ένας απ΄τους δύο ήρωες είναι ο κουρέας, η συζήτηση με τον πελάτη γίνεται κατά την διάρκεια του κουρέματος.
Πριν να πάρετε την απόφαση για το ποιος απ΄τους δύο λέει τι ελπίζω να απολαύσετε το κείμενο.)


Κορυφαίος: Χρειάζομαι περισσότερα χρήματα.
-7-: Περιόρισε τις ανάγκες σου.
Κορυφαίος: Χρειάζομαι περισσότερα χρήματα για να ξεφύγω απ' αυτό που χαρακτηρίζουμε σαν "όριο φτώχειας". Χρειάζομαι περισσότερα χρήματα για να πάψω να νοιώθω αδύναμος και απομονωμένος.
-7-: Τι είναι "όριο φτώχειας";
Κορυφαίος: Το σημείο στο οποίο μπορεί κανείς να πληρώνει τους λογαριασμούς του, τους πιστωτές του και να στέκεται ακίνητος στη δέση που βρίσκεται (παύση).
-7-: Πρώτον ό,τι κινείται φθείρεται άρα δεν είναι κακό να είσαι ακίνητος.
Δεύτερον αφού χρειάζεσαι περισσότερα χρήματα χρειάζεσαι μεγαλύτερο εισόδημα. Το εισόδημα προκύπτει μέσω των προϊόντων όμως τα προϊόντα που θα παράγεις πρέπει να έχουν "ανταλλακτική αξία". Εάν συμβεί αυτό αυτόματα δα πάψεις να νοιώθεις απομονωμένος διότι δεν παράγονται αξίες στην απομόνωση.
Τρίτον αφού δα είσαι πια κάτοχος αξιών θα μπορείς να τις ανταλλάξεις με άλλες αξίες όπως εκείνες της ωφέλειας και της ισχύος. Φαντάζομαι πως γι' αυτό χρειάζεσαι περισσότερα χρήματα.

Κορυφαίος: Είσαι πολιτικός;
-7-: Όχι ακόμη και μπορεί να μη γίνω ποτέ. Είμαι όμως κληρονόμος. Εσύ τι είσαι;
Κορυφαίος: Ξέρω εγώ; Εργαζόμενος.
-7-: Άρα. είσαι και εσύ κληρονόμος.
Κορυφαίος: Κληρονόμος;
-7-: Καλά δεν ξέρεις ότι η εργατική τάξη είναι ο μόνος νόμιμος κληρονόμος της κλασσικής φιλοσοφίας;
Κορυφαίος: Όχι. Ξέρω όμως ότι οι φιλόσοφοι έχουν απλώς εξηγήσει τον κόσμο με διάφορους τρόπους. Όμως το ζήτημα είναι να τον μεταβάλουμε.

-7-: Να μεταβάλουμε τον κόσμο;

Κορυφαίος: Να ρημάξουμε το κράτος.
-7-: Να ρημάξουμε το κράτος;

Κορυφαίος: Να επαναστατήσουμε πως το λένε;
-7-: Μάλιστα. Το παραμύθι του θησαυρού. Κοίτα, στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα έγιναν δύο από τις μεγαλύτερες επαναστάσεις. Η αμερικανική το καλοκαίρι του 1776 και η Γαλλική το καλοκαίρι του 1789.
Κορυφαίος: Καλοκαίρι και οι δύο ε;
-7-: Ναι αλλά μην κόλας εκεί. Στην Ρωσία έγινε φθινόπωρο. ( Χάνεται λίγο στις σκέψεις του).
Κορυφαίος: Έλεγες κάτι για ένα θησαυρό.

-7-: Ναι. Σε συμβολική πάντα μορφή η ιστορία των επαναστάσεων θα μπορούσε να είναι το παραμύθι για τον θησαυρό ο οποίος κάτω από τις πιο ανόμοιες περιστάσεις εμφανίζεται αιφνίδια, απρόσμενα και εξαφανίζεται πάλι κάτω από διαφορετικά μυστηριώδεις συνθήκες. Υπάρχουν όπως βλέπεις αρκετά σοβαροί λόγοι για να μας κάνουν να αμφιβάλλουμε για την ύπαρξη του θησαυρού.

Κορυφαίος: Ξέρεις ένα Μalraux; Αυτός λέει περίπου "ότι η επανάσταση παίζει τον ρόλο που έπαιζε άλλοτε η αιώνια ζωή "σώζει αυτούς που την κάνουν". (Παύση).
Εμένα θα μ' ενδιέφερε να σωθώ. Θέλω να ζήσω καλύτερα.Θέλω να ζήσω καλά.
Δεν μου φτάνει το ζην, θέλω και το ευ.
-7-: Η εκπαίδευση σου φταίει. Αντί να κλείνει τρύπες ανοίγει κρατήρες. Απόδειξη αυτό που είπες. Θέλω είπες ευ ζην, χρησιμοποιώντας την ανάμνηση (που είναι μόνο ένας -αν και από τους σπουδαιότερους τρόπους σκέψης,) φτάνουμε στην ηλικία των περίπου 12 ετών. Έχει καταγραφεί ήδη στον εγκέφαλο μας, έχει υπάρξει εγγραφή, δηλαδή, ότι στους γονείς μας χρωστάμε το ζην και στους δασκάλους μας το "ευ ζην"
Κορυφαίος: Σωστό δεν είναι;.
-7-: Που το είδες το σωστό; Αν ήταν έτσι θα είμαστε ήδη στο ευ ζην. Ενώ στην πραγματικότητα βρισκόμαστε στη προσπάθεια για την τιθάσευση της Αναγκαιότητας δηλαδή τον δαμασμό του βουκεφάλα.
Κορυφαίος: Τον δαμασμό του βουκεφάλα; Είσαι ιστορικός;

-7-: Κάνεις εξαιρετικές ερωτήσεις αλλά περίμενε λίγο να τελειώσουμε με το "ευ ζην" που σε απασχολεί. Η παράδοση της πολιτικής μας σκέψης έχει δίχως άλλο την απαρχή της στον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη. Το τέλος έφτασε με την διακήρυξη του Μαρξ πως η φιλοσοφία και η αλήθεια της δεν βρίσκονται πέραν των ανθρωπίνων υποθέσεων μα κυριολεκτικά εντός τους και μπορούν να πραγματοποιηθούν μονάχα στη σφαίρα της συμβίωσης την οποία ονόμασε "κοινωνία".

Κορυφαίος: Ναι αλλά το ενδιάμεσο που παρέλειψες είναι καμιά εικοσαριά αιώνες.

-7-: Αυτό το έκανα γιατί τα στοιχειώδη προβλήματα της πολιτικής ποτέ δεν διαφωτίστηκαν τόσο ξεκάθαρα όσο όταν πρωτοδιατυπώθηκαν και όταν δέχτηκαν την τελική πρόκληση.
Κορυφαίος: Καλά. Συνέχισε.
-7-: Ο Αριστοτέλης εκφράζει λοιπόν τη γνώμη με την οποία κάθε πολίτης ανήκει σε δύο τάξεις ύπαρξης επειδή η πόλη δίνει σε κάθε άτομο εκτός από την ιδιωτική ζωή ένα είδος δεύτερης ζωής-τον πολιτικό βίο-τον οποίο αποκάλεσε "ευ ζην".... Ποιος το είπε αυτό;
Κορυφαίος: Ο Αριστοτέλης.


-7-: Σωστό. Οι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με την αναγκαιότητα. Η αναγκαιότητα πρέπει να υπερνικηθεί προτού αρχίσει το πολιτικό "ευ ζην" και μπορεί να υπερνικηθεί μόνο δια μέσου της κυριαρχίας. Κατά συνέπεια η ελευθερία του "ευ ζην" στηρίζεται στην κυριάρχηση της Αναγκαιότητας. Αλλά τέτοια κυριαρχία μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τον έλεγχο και την άσκηση βίας σ' άλλους οι οποίοι ως δούλοι απαλλάσσουν τους ελεύθερους ανθρώπους από τον καταναγκασμό της αναγκαιότητας. Ο ελεύθερος άνθρωπος, ο πολίτης μιας πόλης, όχι μόνο δεν πρέπει να είναι δούλος αλλά οφείλει να κατέχει και να άρχει σε δούλους.

Κορυφαίος: Είσαι φασίστας;
-7-: Είμαι ο συνομιλητής σου.
Κορυφαίος: Πως μπορείς να κατέχεις και να άρχεις σε δούλους αν όχι με τη βία;
-7-: Με την κατοχή των μέσων βίας.
Κορυφαίος: Αναφέρεσαι σε οπλικά συστήματα;
-7-: Με την κατοχή των μέσων βίας. Αυτό είναι το συντακτικό στοιχείο όλων των μορφών διακυβέρνησης. Το κράτος είναι το εργαλείο της κυρίαρχης τάξης μέσω του οποίου καταπιέζει και εκμεταλλεύεται και ολόκληρη η σφαίρα πολιτικής δράσης χαρακτηρίζεται από την χρήση βίας.
Κορυφαίος: Γι' αυτό σου λέω να ρημάξουμε το κράτος.
-7-: Αυτό είναι μια ιδέα. Σε σένα φυσικά έμμονη. Όμως οι ιδέες είναι καθαρές αξίες και είναι έγκυρες-ανταλλάξιμες που λέγαμε-όχι όταν ορίζονται από έναν ή περισσότερους ανθρώπους αλλά από την κοινωνία στις αέναα μεταβαλλόμενες λειτουργικές της ανάγκες. Το κράτος το δημιούργησαν οι άνθρωποι καταθέτοντας ότι είχαν-ότι μπορούσαν- προσβλέποντας στα ανάλογα ποσοστά. Έγιναν λοιπόν εκουσίως όλοι οι άνθρωποι ποσοστούχοι. Πως μπορείς να πείσεις έναν ποσοστούχο ή καλύτερα μια ομάδα ποσοστούχων και μάλιστα μια ομάδα που κατέχει το 51% των ποσοστών να διαλύσει ή να τροποποιήσει το καταστατικό μιας κερδοφόρας επιχείρησης της οποίας έχει τον έλεγχο;
Κορυφαίος: Ναι αλλά καθημερινά εκατομμύρια μικροποσοστούχοι χάνουν τις περιουσίες τους, αυτοί γιατί δεν αντιδρούν; Αυτοί γιατί συνεχίζουν να υπακούουν;

-7-: Η αυταρχική σχέση μεταξύ όποιου δίνει εντολές και όποιου υπακούει δεν στηρίζεται ούτε στον κοινό νου ούτε στην εξουσία του ενός που προστάζει. Ο κοινός τόπος (κοινότοπος) τους είναι η ιεραρχία, την νομιμότητα και την ορθότητα της οποίας αναγνωρίζουν αμφότεροι και έχουν μια προκαθορισμένη σταθερή βάση μέσα σε αυτή.
Κορυφαίος: Άρα ζούμε σε αυταρχικό καθεστώς!

-7- Ως εικόνα της αυταρχικής διακυβερνήσεως προτείνω την πυραμίδα όπου όλες οι ενδιάμεσα στιβάδες αντλούν και τροφοδοτούνται η μία από την άλλη.
Ας κρατήσουμε την αντικειμενικά ενδιαφέρουσα εικόνα της πυραμίδας στο μυαλό μας για να μπορέσουμε να διακρίνουμε την διαφορά μεταξύ της αυταρχικής διακυβέρνησης και της τυραννίας.
Η τυραννία ανήκει καθ' ολοκληρία στις εξισωτικές μορφές διακυβέρνησης. Ο τύραννος είναι άρχοντας που άρχει ως ένας εναντίον όλων και το "όλο" το οποίο καταπιέζει είναι όλο ίσων δηλαδή ισότιμα ανίσχυρων.
Εάν αυτό το αντιπαραβάλουμε στην εικόνα της πυραμίδας θα δούμε ότι όλες οι ενδιάμεσα στοιβάδες μεταξύ κορυφής και βάσης θα έμοιαζαν (όχι θα ήταν), κατεστραμμένες.
Η κορυφή θα αιωρείτο πάνω από μία μάζα προσεκτικά απομονωμένων, διαλυμένων και παντελώς ισότιμων ανθρώπων. Τις περιβόητες ξιφολόγχες.

Κορυφαίος: Ξέρεις. Σε βλέπω σαν παγούρι που κρέμεται πάνω από τη δίψα μου...Είσαι αυθεντία.
-7-: Πως το εννοείς;
Κορυφαίος: Μιλάς ρε άνθρωπε κι είναι σαν να μου δίνεις κάτι περισσότερο από μία συμβουλή και κάτι λιγότερο από μία εντολή. Δεν μπορώ να αγνοήσω αυτά που λες.
-7-: Α!
Κορυφαίος: Είσαι κυβέρνηση. Πως το λένε εξουσία.

-7-: Δεν είμαι τίποτα απ' αυτά.
Κάθε κυβέρνηση στηρίζεται στην κοινή γνώμη. Εμένα η κοινή γνώμη με αγνοεί. Η εξουσία ανήκει στην ικανότητα του ανθρώπου να πράττει μαζί με άλλους. Η εξουσία δεν είναι ποτέ ατομική ιδιότητα. Ανήκει σε ομάδα και συνεχίζει να της ανήκει όσο καιρό δεν διαιρείται.
Η εξουσία είναι Μασκοφόρα και μπερδεύει καμιά φορά. -Συχνά ίσως- τη μάσκα της αυθεντίας που της ανήκει με τη μάσκα της κυριαρχίας απαιτώντας άμεση και άνευ όρων αναγνώριση.
Τότε δέχεται επίθεση από την περιφρόνηση, το μεγαλύτερο εχθρό της και προκαλεί το γέλιο που είναι η μεγαλύτερη απειλή της. Η αυθεντία δεν μπορεί να διατηρηθεί παρά εφ' όσον ο δεσμός ή το πρόσωπο απ' όπου απορρέει είναι σεβαστά.
Κορυφαίος: Εγώ σέβομαι αυτά που σκέφτεσαι.
-7-: Δεν ξέρω όμως πόσο τα εκτιμά ο προϊστάμενος μου και αυτό είναι που με καίει. Εσένα όπως είσαι μπορώ να σε κατατάξω και στους ύποπτους για κολακεία.
Κορυφαίος: Γιατί ρε μεγάλε έχω καμιά ανάγκη;
-7-: Εσύ τι λες;
Κορυφαίος: Έχω. Αλλά όχι από κάποιον που φοβάται τον προϊστάμενο του.

-7-: (αυστηρά-αγενώς) Μη διαστρεβλώνεις το λόγο μου και κοίτα να επωφεληθείς.-
Στο τέλος τέλος "να φιλοσοφούν οι βασιλείς" ή "οι φιλόσοφοι να γίνουν βασιλείς" ούτε αναμένεται ούτε είναι επιθυμητό διότι η κατοχή εξουσίας διαφθείρει αναπόφευκτα την ελεύθερη κρίση του λόγου (παύση). Συγχώρεσέ με για πριν αλλά δεν μιλούσα σε σένα. Σκεφτόμουν μεγαλόφωνα εσύ παρενέβης διακόπτοντας τη σκέψη μου και έχασα τον έλεγχο μου.

Κορυφαίος: Δεν τρέχει τίποτα. Άλλωστε απ' την αρχή μου θύμισες το διαγωνισμό ανοίγματος στρειδιού με μαχαίρι. Παίρνω μέρος συχνά γιατί οι όροι είναι απλοί. Μας αφαιρούν βαθμούς αν βρουν αίμα στο όστρακο. Οι κριτές δεν ενδιαφέρονται τόσο για το "τι κάναμε" αλλά "πως το κάναμε". Η διαδικασία τους ενδιαφέρει.
-7-: Η διαδικασία υποδηλώνει πως το μοναδικό πράγμα ή συμβάν και το οικουμενικό νόημα διαχωρίστηκαν.
Κορυφαίος: Υπήρξαν ποτέ συνδεδεμένα;
-7-: Εσύ τι λες;
Κορυφαίος: Εγώ δεν λέω τίποτα. Θέλω όμως να σε ρωτήσω κάτι. Συναισθηματικά πως τα βλέπεις τα πράγματα;
-7-: Το συναισθηματικό ζήτημα είναι το σατυρικό δράμα της σύγχρονης βούλησης. Τι να σου πω, καθοδηγούμενος πάντα απ' το παρελθόν μου....ενδιαφέρομαι αλλά δεν επείγομαι. Εσύ;
Κορυφαίος: Εγώ με το που την είδα τα κατάλαβα όλα. Έγινε χωρίς να το καταλάβουμε.
-7-: Η άρση της επιφύλαξης! Μα δεν γίνεται αλλιώς. Δεν είναι αγάπη αν δεν είναι από την πρώτη ματιά που λέει κι, ο Σαίξπηρ.
Κορυφαίος: Ναι ε; Εμένα μου πήρε λίγο παραπάνω η αγάπη αλλά απ΄την αρχή ήταν πολύ ωραία.
Και τώρα είναι καλά αλλά όπως σου έλεγα και πριν δεν μας φτάνουν τα χρήματα. Είναι και το παιδί. Κάτι μέρες με λογαριασμούς τα πράγματα πλησιάζουν την τραγωδία...
-7-: Αν την φτάσουν θα είναι καλύτερα! Στην τραγωδία υπάρχει κάθαρση δηλαδή συμφιλίωση με την πραγματικότητα. Αυτό άλλωστε είναι και το χρέος του πνεύματος. Να καταλάβει τι συνέβη. Ο πραγματικός σκοπός της κατανόησης βρίσκεται στην ειρήνευση με τον κόσμο. Η δυσκολία έγκειται στο ότι αν το πνεύμα είναι ανίκανο να συνάδει ειρήνη, να συμφιλιώσει, εμπλέκεται άμεσα σε δικό του είδος εχθροπραξιών.

Κορυφαίος: Πείνασα, πάω να πάρω κάτι να φάω (φεύγει).
-7-: (Μόνος του) Ο Καντ είδε (όπως και άλλοι πριν απ' αυτόν) ότι μόλις κοιτάξεις την ολότητα της ιστορίας αντί των μεμονωμένων συμβάντων και των διαψευσμένων προθέσεων τα πάντα ξαφνικά αποκτούν νόημα γιατί πάντοτε υπάρχει τουλάχιστον μια ιστορία να ειπωθεί..


υ.γ.ήταν μια δραματουργική επεξεργασία στο "μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος" της Hannah Arendt

Αποσπάσματα σκέψης



Ο κόσμος είναι το άθροισμα όσων αντιλαμβάνεσαι
Από παιδί
Ναι
Οι μεγαλύτερες στιγμές επίγνωσης μας δίνονται πριν απ΄την σκέψη
Αργότερα
Παράλογο δεν είναι
Είμαστε υποχρεωμένοι να τις ανακτήσουμε με τις προσπάθειες της νόησης

\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\


Αυτός ο θάνατος
Χωρίς να είναι καθόλου κατάργηση της αντίληψης
Είναι από μόνος του αντίληψη

Είναι πολύ δύσκολο να το πεις
Είναι πολύ δύσκολο να μπεις σ΄αυτή την περιοχή
Απαιτεί καινούρια γλώσσα
Απαιτεί ποίηση
Όμως η ποίηση είναι πολλές φορές συσκότιση ας το παραδεχτούμε
Ας παραδεχτούμε πως ο ποιητής κρύβεται συχνά στην μεταφορά έτσι όπως ένα συνεσταλμένο πλάσμα καταφεύγει στα δάση
Και τρέμει το φως
Τρέμει μην αποκαλυφθεί
Οχι
Πρέπει να αγωνιστούμε με την γλώσσα που έχουμε πρέπει να χρησιμοποιήσουμε
το ανεπαρκές γνωρίζοντας περίφημα την ανεπάρκεια του.

\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\


Απορώ γιατί δεν πέθανα

Πολλά μωρά πεθαίνουν

Κάνουν επίσκεψη στον κόσμο
Ανοίγουν τα μάτια
Και δεν τον βρίσκουν ικανοποιητικό

Τόση λεπτότητα
Τόση κρίση
Τόση ικανότητα για διαφωνία

\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\


Τι χαζή που είναι η γλώσσα
Τι χαζή που είναι όταν όλα όσα σημαίνει είναι

Σαν το μωρό που αγωνίζεται να μιλήσει

Κι΄αν διάβασα βιβλία εγώ
Βιβλία
Και
Λεξικά
Κι αν ξετίναξα βιβλιοθήκες
Και βέβαια
Και βέβαια
Σερνόμουν ανάμεσα στα ράφια να βρω μια νέα λέξη ακολουθούσα τα ίχνη τη
μυρωδιά της της έστηνα παγίδα την εγκλώβιζα

Τώρα
Είναι

Τώρα η γλώσσα είναι για μένα αυτονόητη

Hannah Arendt



- ο ένας:
...μην διαστρεβλώνεις τον λόγο μου και κοίτα ν΄επωφεληθείς.
Στο τέλος τέλος "να φιλοσοφούν οι κυβερνήτες"
ή "οι φιλόσοφοι να κυβερνήσουν τον κόσμο"
ούτε αναμένεται ούτε είναι επιθυμητό
γιατί η κατοχή εξουσίας διαφθείρει αναπόφευκτα την ελεύθερη κρίση. (παύση)
Συγχώρεσε με για πριν.. δεν μιλούσα σε σένα...σκεφτόμουν μεγαλόφωνα,
κ΄εσύ παρενέβης διακόπτοντας την σκέψη μου
έτσι έχασα τον έλεγχο μου.

- ο άλλος:
Δεν τρέχει τίποτα. Άλλωστε απ΄την αρχή μου θύμισες τον διαγωνισμό ανοίγματος στρειδιού με μαχαίρι. Παίρνω μέρος συχνά γιατί οι όροι είναι απλοί. Μας αφαιρούν βαθμούς αν βρουν αίμα στο όστρακο.
Οι κριτές δεν ενδιαφέρονται τόσο για το "τι κάναμε" αλλά "πως το κάναμε".
Η διαδικασία τους ενδιαφέρει.

- ο τρίτος:
Ο Καντ είδε (όπως και άλλοι πριν απ΄αυτόν) ότι
μόλις κοιτάξεις την ολότητα της ιστορίας
αντί των μεμονωμένων συμβάντων και των διαψευσμένων προθέσεων
τα πάντα ξαφνικά αποκτούν νόημα
γιατί πάντοτε υπάρχει τουλάχιστον μια ιστορία να ειπωθεί.