Nτιν - Νταν, Καπιτάλ!


Τώρα πια ο καπιταλισμός έχει μετατρέψει την Υδρόγειο από γεωγραφική έκφραση σε λειτουργική πραγματικότητα....


Όμως ο καπιταλισμός δεν είναι κράτος! δεν είναι ούτε ομοσπονδία !! Είναι τρόπος σκέψης που δεν έχει ιδεολογικό υπόβαθρο άλλο απ' τις διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες του και χρειάζεται νέες αγορές για να τις καλύψει.
Που θα δημιουργηθούν οι νέες αγορές ,τι θα καταναλώνουν και με ποιόν ρυθμό σε σχέση με τις παλαιότερες (όχι αναγκαστικά γειτονικές) αυτό είναι το ερώτημα - και άσε τις σημαίες να καίγονται η να ανεμίζουν κάτω από το ίδιο γαλάζιο (του ουρανού)!


Το πραγματικά μεγάλο κεφάλαιο είναι διεθνές και επιβάλει τις επιλογές του χρησιμοποιώντας τις κυβερνήσεις που ελέγχει. Σε αυτή τη βάση έννοιες όπως εθνική κυριαρχία, ανεξαρτησία κλπ πάνε περίπατο. Αντίθετα από τις έννοιες «εκδημοκρατισμός, πρόοδος, προσαρτήσεις, και παράπλευρες απώλειες» οι οποίες δεν πάνε περίπατο αλλά μένουν δίπλα μας ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΖΟΝΤΑΣ την καθημερινότητα μας.

(Την καθημερινότητα των ανθρώπων που δεν καλύπτονταν ποτέ από την προ αιώνος ρήση του κυρίου Φορντ "θέλω να πληρώνω τους εργάτες μου τόσο καλά ώστε να μπορούν να αγοράζουν τα αυτοκίνητα μου" Αλλά διεκδικούν
Γαλήνη, αρμονία και ανάσες χωρίς απεμπλουτισμένο ουράνιο.

΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄


όμως, μπορούμε να δούμε τα πράγματα... με την ιστορία τους


Η εποχή του κεφαλαίου (1860) αρχίζει όταν μία καινούργια λέξη "ο καπιταλισμός" προστίθεται στο ήδη υπάρχον λεξιλόγιο. Το έργο του πιο αμείλικτου πολέμιου του καπιταλισμού, του Καρλ Μαρξ (Το κεφάλαιο) εκδίδεται την ίδια εποχή.

Η εποχή του κεφαλαίου ήταν ο θρίαμβος μιας κοινωνίας, που πίστευε ότι η οικονομική ανάπτυξη βασιζόταν στον ανταγωνισμό των ιδιωτικών επιχειρήσεων. Στο να αγοράζει κανείς τα πάντα, (ακόμη και την εργασία) όσο το δυνατόν φθηνότερα και να πουλάει όσο το δυνατόν ακριβότερα. Με μία τέτοια οικονομία, (στηριγμένη στα γερά θεμέλια της αστικής τάξης)
και μέλη εκείνους τους οποίους η ενεργητικότητα, η ικανότητα και η ευφυΐα είχαν υψώσει στην τωρινή τους θέση (και τους κρατούσαν εκεί) θα δημιουργούσε έναν κόσμο, τον οποίον θα χαρακτήριζε, όχι μόνο η δίκαιη κατανομή του υλικού πλούτου, αλλά και η διαρκής εξάπλωση του διαφωτισμού, η προαγωγή του ορθού λόγου, ο πολλαπλασιασμός των ανθρωπίνων ευκαιριών, η άνθηση των επιστημών και των τεχνών.
Όσοι δεν μαστίζονταν από την παράδοση και τη δεισιδαιμονία και είχαν την καλοτυχία να έχουν άσπρο δέρμα, θα προσέγγιζαν σταδιακά το διεθνές πρότυπο ενός "εθνικού κράτους", με συγκεκριμένα σύνορα, με ένα σύνταγμα που θα εγγυόνταν την ιδιοκτησία και τα πολιτικά δικαιώματα, με εκλεγμένα αντιπροσωπευτικά σώματα και κυβερνήσεις υπόλογες σε αυτά, ακόμη και με τη συμμετοχή του λαού, μέσα σε όρια, που να εγγυώνται τη διατήρηση του αστικού καθεστώτος.
Eκείνη την εποχή, οι ηγέτες των προηγμένων κρατών της Ευρώπης άρχισαν να αναγνωρίζουν, ότι η "δημοκρατία", δηλαδή ένα κοινοβουλευτικό σύστημα βασισμένο στο γενικό δικαίωμα ψήφου, ήταν αναπόφευκτη. Αλλά και ότι, παρ' όλο που μάλλον θα γινόταν ενοχλητική, πολιτικά θα ήταν ακίνδυνη. Αυτή την ανακάλυψη, οι ηγέτες των ΗΠΑ την είχαν κάνει νωρίτερα.

Η περίοδος μας είναι προϊόν της γαλλικής επανάστασης, του βιομηχανικού βρετανικού μετασχηματισμού, της ραγδαίας προέλασης της παγκόσμιας οικονομίας, του βιομηχανικού καπιταλισμού, των ιδεών και των πεποιθήσεων, που έδειχναν να τον νομιμοποιούν και να τον επικυρώνουν: ορθολογισμός, επιστήμη, πρόοδος, φιλελευθερισμός. Δεν ήταν μία περίοδος με δραματικά και ηρωικά θεάματα στη συμβατική τους έννοια. Δραματικότητα δεν υπήρχε πολύ ούτε στην πολιτική.
Αυτοί που εκμεταλεύονταν τον κόσμο ήταν, κυρίως, προσγειωμένοι άνθρωποι, με σοβαρό ντύσιμο, που σκορπούσαν γύρω τους έναν αέρα αξιοπρέπειας και μία αίσθηση φυλετικής ανωτερότητας, μαζί με εγκαταστάσεις φυσικού αερίου και δάνεια.

Κλειδί της εποχής ήταν η λέξη Πρόοδος.
Μόνο λίγοι στοχαστές και κάποιοι εκ διαισθήσεως σκεπτικιστές προέβλεπαν ότι η αναπόφευκτη πρόοδος θα δημιουργούσε έναν κόσμο πολύ διαφορετικό από εκείνον προς τον οποίο φαινόταν να οδηγεί. Το "δράμα της προόδου" είναι μεταφορική έκφραση, αλλά για δύο κατηγορίες ανθρώπων είχε κυριολεκτική σημασία.

1. Για τα εκατομμύρια των φτωχών που μεταφέρθηκαν στον Νέο Κόσμο περνώντας σύνορα και ωκεανούς, σήμαινε κοσμογονική αλλαγή στη ζωή τους.
2. Για τους λαούς που βρίσκονταν έξω από το χώρο του καπιταλισμού, αλλά τώρα αναστατώνονταν από την επαφή μαζί του, σήμαινε την επιλογή μιας καταδικασμένης σε αποτυχία αντίστασης και μιας τραυματικής διαδικασίας εξοικείωσης με τα όπλα της δύσης. Μία διαδικασία που θα τους έκανε να κατανοήσουν την "πρόοδο" και να την χειραγωγήσουν.

Ο κόσμος του καπιταλισμού (στο τρίτο τέταρτο του 19ου αιώνα) ήταν ένας κόσμος νικητών και θυμάτων. Η δραματικότητα του ήταν κυρίως πρόβλημα των τελευταίων.



υγ. Επειδή το ποστ θα συνεχιστεί με τρεις μεγάλες στιγμές του καπιταλισμού,
To blog προτείνει για το ενδιάμεσο, τις περιπέτειας του Λούκυ Λουκ
με τίτλους
Σύρματα στα λιβάδια και Το σιδερένιο άλογο
!!

10 σχόλια:

Vassia είπε...

Ψουξ :-)
Θα διαβάσω Λούκι προς το παρόν, διότι ούσα άρρωστη (δηλαδή περνάω ένα φοβερό 3ημερο) δεν είμαι σε θέση να συνομιλήσω με τον Μαρξ.
:-)

angelab23 είπε...

:)

ΨουΞ είπε...

Ελπίζω η ίωση να σε αποχαιρέτησε.

Καλή βδομάδα vassia


angelab23

Καλώς ήρθες... χαμογελαστή!

Vassia είπε...

Με αποχαιρέτησε ο πυρετός ...
Ευχαριστώ :-)

Ο Μπέρναρντ Σω στο βιβλίο του λέει για τον καπιταλισμό.

.." όταν μιλάμε για καπιταλισμό μιλάμε για το σύστημα που το έδαφος της χώρας δεν είναι στα χέρια του έθνους, μα ιδιωτών και που έχουν την δύναμη να εμποδίσουνε τον καθένα να ζήσει σ' αυτό, αν δεν δεχτεί τους όρους που το βάζουνε.."

Και όχι μόνο το έδαφος αλλά ότι συνιστά χρήμα.

Την ισότητα του εισοδήματος που τόσοι πολλοί κόπτονται να μας αποδώσουν και που έχει μεταλλαχθεί σε μόνιμη ανισότητα.

ΨουΞ είπε...

Εξαιρετικά διεισδυτικός και καθόλου αόριστος ο Μπέρναρντ Σω.

Τον συμπληρώνεις δε,Εύστοχα!!


Καλημέρα vassia

X2 είπε...

Διαμαρτύρομαι εντόνως! Πού είναι οι Ιλλουμινάτοι; Και πού οι Ναϊτες; Δεν υπάρχουν Ροδόσταυροι;Τόση ιστορία και ούτε μία συνωμοσία; Την καλημέρα μου, έστω γκρι:)

ΨουΞ είπε...

χ2
Ροδόσταυρο έχω έναν αλλά τον φυλάω σε κουτάκι (μην μου πάθει τίποτα)!

καλημέρα!

υγ.ξεκινάω για την θάλασσα το απόγευμα... και μένω κοντά της χ4 ;-)

X2 είπε...

Λοιπόν, προτείνω να ορίσει ο καθένας μια δική του αφετηρία, από την οποία και θα απομακρυνθούμε κατά τριάντα χιλιόμετρα ανατολικά, με κατεύθυνση πάντα τη θάλασσα. Σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής πρέπει να τραγουδάμε στο αυτοκίνητο το μοναδικό εμβατήριο που έχει γραφτεί ποτέ για τσιγγάνους: "Το καραβάνι ξεκίνησε, θυμίσου ψυχή μου τον Μίμη". Ακόμα κι αν δεν πετύχουμε το 2Χ2, είμαι σίγουρος ότι θα χρειαστούμε 4Χ4. Καλά να περάσεις, Ψουξ:)

squarelogic είπε...

Μ'αρέσουν οι ιστορικες αναφορές σου.
Φαίνεται να εχεις μια ασυνηθιστα εποπτική εικόνα της παγκόσμιας ιστορίας,και σε συνδυασμό με την ιδιαίτερη γραφή σου,το ποστ είναι διαφωτιστικά ευχάριστο.
Κατά τύχη αυτό τον καιρό διαβάζω την
Μικρή Ιστορια του Κόσμου του επιφανούς ιστορικού τέχνης και δεινού αφηγητή Gombrich(εκδ.Πατάκη) και συμπίπτουν απόλυτα οι αναφορές σας.
Περιμένω τις συνέχειες και χωρίς διαλειματα κομικς!

ΨουΞ είπε...

Ευχάριστο αυτό που λες για την γραφή μου squarelogic.

Έκανα το ποστ γιατί ήθελα να συζητήσω για τον Καπιταλισμό, μου φαίνεται κάποιες φορές οτι είναι ο μόνος που παράγει Σκέψη. Και την πραγματοποιεί!

Οσο για το σκορ του αγώνα Οικονομία-Πολιτική ...μιλάει μόνο του!!
και αυτό είναι πολύ Τρομακτικό για όλους όσους δεν έχουμε προοπτική ....για πολλά μηδενικά στα εισοδήματα μας.

ΚΑΛΌ ΑΠΌΓΕΥΜΑ(θα περάσω αργότερα απ' το...σπίτι σου)