Το πονηρό τηλεφώνημα.




Μου είπε ότι τελευταία έχω γίνει πολύ κουλτουριάρης και βαριέται να με διαβάζει.
Οχι ότι ταράχτηκα αλλά διαπίστωσα εύκολα οτι στα 7 τελευταία μου ποστ
έχω 6 με την ετικέτα "Ιστορία", έτσι της έδωσα δίκιο.
Στο τέλος τέλος δεν είναι η Ιστορία η πραγματική μου μανία,
πραγματική μου μανία είναι να προσπαθώ
"ζωή και δουλειά να γίνουν το ίδιο πράγμα για μένα. Ετσι που να μην καταλαβαίνω οτι δουλεύω."

Παραθέτω λοιπόν ένα τηλεφώνημα το οποίο περιέχει την επίκαιρη φράση (λόγω 25ηςΜαρτίου) "Ελευθερία ή θάνατος"
και ένα επίκαιρο συναίσθημα (λόγω άνοιξης) το ερωτικό.
Αυτός άλλωστε ήταν ο λόγος που ανοίξαμε την συζήτηση,
διαχωρίζαμε την "υποχρέωση" των blogs, απέναντι στην επικαιρότητα
από τις υπόλοιπες επιλογές τους.
Πιστεύω να μπορέσει να με ξαναδιαβάσει!


(Μιλάνε στο τηλέφωνο. Χαμηλό φως, βλέπουμε κυρίως τη γραμμή των σωμάτων τους)

ΤΖΟΝ: Θες να σε βρίσω;

ΛΟΥΚΙΑ: Αυτό που θέλω είναι να σου δώσω δύο σφαλιάρες να συνέλθεις.

ΤΖΟΝ: Να συνέλθω από τι;

ΛΟΥΚΙΑ: Πες μου πως με σκέφτεσαι! πες μου κάτι που δεν μου είπες ποτέ.

ΤΖΟΝ: Ελευθερία ή θάνατος.

ΛΟΥΚΙΑ: Η ελευθερία σου είμαι ή ο θάνατός σου;

ΤΖΟΝ: Η Ιθάκη μου! δηλαδή ατέλειωτες ώρες ναυσιπλοΐας.

ΛΟΥΚΙΑ: Ζήτησε μου ότι μπορεί να σε ευχαριστήσει,
αλλά στα κρυφά οκ; Αλλιώς δεν θα μας αφήσουν ήσυχους.

ΤΖΟΝ: Τι θες από μένα;

ΛΟΥΚΙΑ: Εγώ τι θέλω; Εσύ δεν θες τίποτα;

ΤΖΟΝ: Κι εγώ θέλω αφού κάθομαι και μιλάω μαζί σου. Γι’ αυτό ρωτάω. Θες να σε βοηθήσω στη μετακόμιση, να σου γνωρίσω ανθρώπους, να σε γαμήσω, τι θες;

ΛΟΥΚΙΑ: Το ’ξερα ότι θα το πεις αυτό, όλο στο σεξ είναι το μυαλό σου.

ΤΖΟΝ: Το δικό σου πού είναι;

ΛΟΥΚΙΑ: Εγώ δεν έχω σχέση, μπορώ να σκέφτομαι όπως θέλω.

ΤΖΟΝ: Κι εγώ μπορώ να σκέφτομαι όπως θέλω.

ΛΟΥΚΙΑ: Εγώ μπορώ να είμαι κιόλας

ΤΖΟΝ: Είμαστε όπου είναι η σκέψη μας. Θες να σε γαμήσω για καλωσόρισμα;

ΛΟΥΚΙΑ: Ναι, αλλά όχι όπως τότε, έχω αλλάξει, θέλω αλλιώς, θέλω με πάθος, θέλω να στον πάρω στο στόμα μου, συνέχεια να τον έχω στο στόμα μου.

ΤΖΟΝ: Καταπληκτικό! Τι άλλο;

ΛΟΥΚΙΑ: Θέλω να με βασανίσεις, να μου πετάς κρύο νερό και μετά να έρχεσαι να με παίρνεις άγρια, αδυσώπητα.

ΤΖΟΝ: Φοβερά ασυνήθιστο. Ασυναγώνιστο.

ΛΟΥΚΙΑ: Ναι, γιατί ήσουν σαν αγγελάκι, όλο να κοιμόμαστε ήθελες και σιγά σιγά, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου.

ΤΖΟΝ: Ναι, γαμώτο, αυτό ήταν λάθος. Σου φερόμουν καλά, ενώ εσύ ήθελες να μάθεις , ήθελες να πιάσεις τη λαγουδέρα.

ΛΟΥΚΙΑ: Θέλω να με βρίσεις.

ΤΖΟΝ: Τσούλα. Πουτάνα.

ΛΟΥΚΙΑ: Εσύ να με δένεις με πολλά χρωματιστά κορδελάκια κι εγώ να θέλω να με χτυπήσεις πολύ, παντού και να σε βλέπω να τον παίζεις μπροστά μου.

ΤΖΟΝ: Και να χύνω στη μούρη σου .

ΛΟΥΚΙΑ: Ναι, δεν με πειράζει. Και να φοράω ζαρτιέρες. Και διχτυωτές κάλτσες και ψηλά τακούνια.

ΤΖΟΝ: Θα το σπάσω το ένα τακούνι με τα χέρια μου. Θα σε βάλω να περπατάς κουτσαίνοντας. Έχω καυλώσει.

ΛΟΥΚΙΑ: Ναι, και φοράς μια μάσκα μαύρη και δεν έχεις γδυθεί, έχεις κατεβάσει το φερμουάρ σου και είναι έξω μόνο ό,τι μου χρειάζεται και με αγριοκοιτάζει. Θέλω να δω πόσο σκληρός και πόσο μεγάλος έχει γίνει.

ΤΖΟΝ: Ναι, ο πούτσος του Ζορό, πόσος να ’ναι; Σκίζει τον αέρα σαν μαστίγιο .

ΛΟΥΚΙΑ: Καρφώνω τα νύχια μου στην πλάτη σου και βγαίνει αίμα.

ΤΖΟΝ: Όχι, αυτό μην το κάνεις! Ο Ζορό δεν γουστάρει σημάδια.

ΛΟΥΚΙΑ: Δεν μπορώ να μη σε σκέφτομαι, ό,τι και να κάνω επανέρχεσαι. Σε μισώ γι αυτό. Θέλω να σου κάνω κακό, κάποιες φορές σε μισώ.

ΤΖΟΝ: Κι εγώ το παθαίνω.

ΛΟΥΚΙΑ: Σε τρεις μέρες θα είμαι στην πόλη σου. Δεν θα σ’ αφήσω ήσυχο ούτε στιγμή.

ΤΖΟΝ: Ο εραστής σου, πού είναι;

ΛΟΥΚΙΑ: Να μη σε νοιάζει. Δεν έχω να δώσω λογαριασμό σε κανέναν. Ζω με σενάρια που φτιάχνω στο μυαλό μου. Βρέχει και περπατάω στους έρημους δρόμους
και δεν φοράω τίποτα κάτω απ’ τη φούστα μου και συ έρχεσαι - δε σε γνωρίζω- και με παίρνεις μέσα στη βροχή,
όρθια πάνω στον τοίχο κι όταν τελειώσουμε σηκώνεσαι και φεύγεις, με παρατάς και σε βλέπω ν’ απομακρύνεσαι

ΤΖΟΝ: Ναι. Και τότε αλλάζω γνώμη, γυρίζω πίσω και σε ξαναπαίρνω και μετά πέφτουμε και οι δύο κάτω και μας πιάνουν τα γέλια,
τα ρούχα μας στάζουν κι εμείς σηκωνόμαστε και περπατάμε γελώντας στην ίδια κατεύθυνση.

ΛΟΥΚΙΑ: Ευτυχισμένοι προς τη θάλασσα.

ΤΖΟΝ: Προς το ατύχημα. Ένα λεωφορείο, στριγκλίζοντας τα φρένα του στην ομίχλη, σε παρασύρει. Η με παρασύρει, ή μας παρασύρει..

ΛΟΥΚΙΑ: Είναι θρίλερ.

ΤΖΟΝ: Προτιμάς κωμωδία;

ΛΟΥΚΙΑ: Ό,τι να ’ναι. Δεν μπορώ χωρίς εσένα. Καμιά φορά, όταν νοιώθω την έλλειψη να με κομματιάζει πάω και βλέπω τα κτήρια που έφτιαξες στην παλιά πόλη.
Έτσι, για να’ χω μια επαφή με κάτι δικό σου. Γιατί μου φέρθηκες έτσι; Δεν μπορώ, χρειάζομαι τις συμβουλές σου.

ΤΖΟΝ: Δεν δίνω συμβουλές σε ενήλικες.

ΛΟΥΚΙΑ: Η διαφορά ηλικίας που σου λέω ότι έχουμε μπορεί να είναι πρόφαση. Δεν μου αρέσεις όπως θα ’θελα να μου αρέσεις.
Δεν ξέρω γιατί στα λέω, αλλά είσαι το διαβολάκι μου και το αγγελάκι μου. Εσύ με σώζεις και σταματάω να βαριέμαι,
δεν είμαι εύκολος άνθρωπος, με ξέρεις, χαλιέμαι εύκολα απ’ τους άλλους, νοιώθω πολύ συχνά μόνη μου και συ έρχεσαι και με σώζεις.
Χθες διάβασα σε ένα blog την φράση " Να κάνω τον βασιλιά του κόσμου στην κορυφή ενός βράχου" και έβαλα τα κλάματα σαν υστερική.

ΤΖΟΝ: Η Μαίρη τι κάνει;

ΛΟΥΚΙΑ: Τι να κάνει, αλλάζει σπίτι.

ΤΖΟΝ: Χώρισε;

ΛΟΥΚΙΑ: Όχι, αλλά αυτός ο τύπος που είναι μαζί του κοιμάται σε τρία μέρη, στο εργοστασιάκι που έχει, στη μάνα του και στο δικό του.
Έτσι και κείνη τα μάζεψε κι έφυγε. Βρήκε ένα δικό της.

ΤΖΟΝ: Για να μπορεί κι αυτή να κοιμάται σε περισσότερα μέρη! Σωστή.

ΛΟΥΚΙΑ: Θα συναντηθούμε την Πέμπτη;


(Σκοτάδι)

Το Χρυσάφι της Καλιφόρνια - στο τρίτο τέταρτο του 19ου αιώνα.





Τον Ιανουάριο του 1848 κάποιος που λεγόταν Τζέιμς Μάρσαλ ανακάλυψε τεράστιες, όπως έδειχναν τα πράγματα ποσότητες χρυσού κοντά στο Σακραμέντο της Καλιφόρνια, μια βόρεια προέκταση του Μεξικού που μόλις είχε προσαρτηθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η περιοχή αυτή δεν παρουσίαζε σημαντικό οικονομικό ενδιαφέρον, παρά μόνο για λίγους Μεξικανοαμερικάνους μεγαλογαιοκτήμονες, τους ψαράδες και τους φαλαινοθήρες που χρησιμοποιούσαν το λιμάνι του όρμου του Σαν Φρανσίσκο, στο στόμιο του οποίου υπήρχε ένα χωριό με 812 λευκούς κατοίκους.
Η περιοχή έβλεπε προς τον Ειρηνικό και την χώριζαν απ' τις υπόλοιπες Ηνωμένες Πολιτείες μεγάλες οροσειρές, έρημοι και πεδιάδες, έτσι δεν προσφέρονταν άμεσα για καπιταλιστική εκμετάλλευση. Η χρυσοθηρία άλλαξε άρδην την κατάσταση. Ως τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς αποσπασματικές ειδήσεις αυτής της εξέλιξης έφθαναν στις υπόλοιπες γωνιές των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά δεν κίνησαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον έως ότου επιβεβαιωθούν από τον πρόεδρο Πολκ στο προεδρικό μήνυμα του Δεκεμβρίου. Γι' αυτό και ο πυρετός της χρυσοθηρίας συμπίπτει με την επόμενη χρονιά. Ως το τέλος του 1849, το Σαν Φρανσίσκο είχε γίνει μία πόλη με 35.000 κατοίκους.




Οι οικονομικές επιπτώσεις αυτής της ραγδαίας εξέλιξης στην Καλιφόρνια και από το 1851 στην Αυστραλία, έκαναν τον Έγκελς να επισημάνει με πικρία στον Μαρξ: Ή Καλιφόρνια και η Αυστραλία είναι δύο περιπτώσεις που δεν προβλέψαμε στο κομμουνιστικό μανιφέστο. Δημιουργήθηκαν νέες μεγάλες αγορές απ' το μηδέν. Αυτό πρέπει να το λάβουμε υπ' όψιν μας".
Ο πυρετός του χρυσού διαδόθηκε γοργά πέρα από τους Ωκεανούς. Οι ναυτικοί των σκαφών που ταξίδευαν στον Ειρηνικό λιποτακτούσαν για να δοκιμάσουν την τύχη τους στις χρυσοφόρες περιοχές. Το Αύγουστο του 1849, διακόσια σκάφη εγκαταλελειμμένα απ' τα πληρώματα τους έφραξαν την παραλία και η ξυλεία τους χρησιμοποιήθηκε τελικά για να χτιστούν οικοδομές. Στα τέλη του 1849, το Κογκρέσο της Χιλής διαπιστώνοντας ότι το μεγαλύτερο μέρος του εμπορικού στόλου της χώρας είχε πλεύσει στην Καλιφόρνια, όπου ακινητοποιήθηκε εξ' αιτίας της λιποταξίας των πληρωμάτων, εξουσιοδότησε ξένα σκάφη να διεξάγουν το παράκτιο εμπόριο.
Η Καλιφόρνια δημιούργησε ένα εμπορικό δίκτυο που ένωνε τις ακτές του Ειρηνικού.
Χάρη σ' αυτό το δίκτυο μεταφέρονταν στις ΗΠΑ δημητριακά απ' τη Χιλή, καφές και κακάο απ' το Μεξικό, πατάτες και άλλα τρόφιμα από την Αυστραλία, ζάχαρη και ρύζι από την Κίνα.
Οι Κινέζοι, ως πριν από λίγο τα πιο ράθυμα και φιλέστια πλάσματα στον κόσμο, άλλαξαν ζωή μαθαίνοντας για τα χρυσωρυχεία. Το 1849 υπήρχαν στην Καλιφόρνια 76 Κινέζοι. Το 1850, υπήρχαν 4.000. Το 1876, 111.000, δηλαδή το 25% των κατοίκων της Καλιφόρνια.
Κατά τα άλλα, το ερέθισμα της χρυσοθηρίας μετακίνησε στη Δυτική ακτή τους παραδοσιακούς μετανάστες, ανάμεσα στους οποίους οι Βρετανοί, οι Ιρλανδοί και οι Γερμανοί, αποτελούσαν τη μεγάλη πλειονότητα.
Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι μετανάστες έφταναν απ' τη θάλασσα, απ' την Ευρώπη στην ανατολική ακτή των ΗΠΑ και από εκεί στο Σαν Φρανσίσκο, μέσω του ακρωτηρίου Χορν. Το ταξίδι κρατούσε τέσσερις ή πέντε μήνες, έτσι το κίνητρο για να συντομεύσει ήταν ισχυρό. Ο ισθμός του Παναμά ξανάγινε, αυτό που ήταν στις μέρες της Ισπανικής αποικιοκρατίας: το κύριο σημείο μεταφόρτωσης, τουλάχιστον μέχρι να κατασκευαστεί μία διώρυγα. Το έργο αυτό προγραμματίστηκε αμέσως και άρχισε να πραγματοποιείται στην δεκαετία του 1870, από τον ιδιόρρυθμο Γάλλο σαινσιμονιστή Λεσσέψ που είχε νωπές ακόμα τις δάφνες του θριάμβου του στο Σουέζ. Ο Παναμάς έγινε αυτό που είναι ως σήμερα: μια ανθηρή, αμερικανοκρατούμενη πόλη, σταυροδρόμι της διεθνούς ναυτιλίας.


Ο κόσμος έγινε α οργανική ενότητα, της οποίας κάθε μέρος ήταν ευαίσθητο για το τι συνέβαινε αλλού. Έγινε ένα σώμα, μέσα στο οποίο χρήματα, αγαθά και άνθρωποι μετακινούντο ομαλά με ολοένα μεγαλύτερη ταχύτητα, με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας, σύμφωνα με τα ακαταμάχητα κίνητρα της ζήτησης και της προσφοράς, του κέρδους και της ζημίας.
Ο περισσότερο διεθνοποιημένος τομέας, ο τομέας της επιχείρησης, δεν είχε μόνο πλεονεκτήματα από την ενοποίηση του κόσμου. Διότι, εάν δημιουργούσε μία παγκόσμια οικονομία, όπου όλα τα μέρη εξαρτώνταν σε τόσο μεγάλο βαθμό το ένα από το άλλο, τότε το τράβηγμα μιας κλωστής θα μετακινούσε αναπόφευκτα όλες τις άλλες. Η χαρακτηριστικότερη έκφραση αυτής της αλληλεξάρτησης ήταν η διεθνής οικονομική ύφεση.

Εξακολουθούσαν να υπάρχουν τεράστιες εκτάσεις και πληθυσμοί - ουσιαστικά ολόκληρη η Ασία και η Αφρική, το μεγαλύτερο μέρος της Λατινικής Αμερικής και όχι αμελητέα τμήματα της ίδιας της Ευρώπης - που δεν εντάσσονταν σε καμία άλλη οικονομία εκτός από εκείνη των καθαρά τοπικών ανταλλαγών και δεν γνώριζαν ούτε λιμάνια, ούτε σιδηρόδρομο, ούτε τηλέγραφο.
Αλλά όπως έγραφε, ένας επιφανής χρονικογράφος της εποχής: " Ή παγκόσμια οικονομία
σήμερα βρίσκεται μόνο στις απαρχές της. Αλλά ακόμα κι οι απαρχές της μας επιτρέπουν να μαντέψουμε την μελλοντική σημασία της, καθώς η τωρινή φάση της αντιπροσωπεύει ήδη μια αληθινά εκπληκτική μεταμόρφωση στην παραγω
γικότητα της ανθρωπότητας "





Το Τραίνο, ο Τηλέγραφος, ο Χρυσός (η αρχή της παγκοσμιοποίησης)



Το 1848 έμελλε να γίνει η τελευταία γενική επανάσταση στη Δύση. Τα πολιτικά αιτήματα του φιλελευθερισμού, του δημοκρατικού ριζοσπαστισμού και του εθνικισμού, όχι όμως και της κοινωνικής δημοκρατίας, πραγματοποιήθηκαν βαθμιαία χωρίς μεγάλες εσωτερικές αναστατώσεις τα επόμενα χρόνια. Οι περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες έγιναν "βιομηχανικές οικονομίες". Οι παλαιού τύπου οικονομικές κρίσεις, αυτές που ανήκαν σε έναν κόσμο εξαρτημένο απ' τις απρόβλεπτες διακυμάνσεις της σοδειάς και τις αστάθμητες καιρικές μεταβολές, έγιναν παρελθόν.
Η βιομηχανική ανάπτυξη του 18ου αιώνα δεν οδήγησε ούτε αμέσως, ούτε σχετικά γρήγορα στη βιομηχανική επανάσταση, έκανε όμως προφανές ότι καμία βιομηχανική οικονομία δεν μπορεί να αναπτυχθεί πέρα από ένα ορισμένο σημείο, πριν αποκτήσει επαρκή ικανότητα παραγωγής κεφαλαιουχικών αγαθών. Αυτός είναι ο λόγος που ακόμη και σήμερα ο πιο αξιόπιστος δείκτης του βιομηχανικού δυναμικού κάθε χώρας είναι η ποσότητα παραγωγής σε σίδηρο και χάλυβα.



Τα χαρακτηριστικότερα προϊόντα της εποχής ήταν ο σίδηρος και ο χάλυβας. Αυτά συμπιέστηκαν από το "συσσωρευμένο κεφάλαιο", που ζητούσε αξιοποίηση και δημιούργησαν με γενναιότητα και δυσκολία αυτό που ο Μαρξ χαρακτήρισε ως κορυφαίο επίτευγμα της βιομηχανικής επανάστασης, το σιδηρόδρομο.
Ο σιδηρόδρομος ήταν κατά κύριο λόγο μία εφεύρεση ικανή να συνδέει μία περιοχή που παρήγε ογκώδεις και βαρείες πρώτες ύλες με ένα λιμάνι. Εκεί τα προϊόντα φορτώνονταν σε πλοία, για να μεταφερθούν στα βιομηχανικά και αστικά κέντρα του κόσμου.
Στην πραγματικότητα,
από οικονομική άποψη, τα τεράστια έξοδα που συνεπάγονταν ο σιδηρόδρομος ήταν το κύριο πλεονέκτημα του.




Ήταν μία εφεύρεση, που αποκάλυπτε στον μέσο άνθρωπο την δύναμη και την ταχύτητα της νέας εποχής. Οι επιχωματώσεις, οι εκχωματώσεις, οι γέφυρες και οι σταθμοί του έγιναν ενωτικά στοιχεία του τοπίου, θέσεις μυσταγωγίας και σύμβολα θριάμβου του ανθρώπου μέσω της τεχνολογίας. Ήταν μια ευτυχής συγκυρία.
Οι σιδηρόδρομοι έλυσαν σχεδόν όλα τα προβλήματα οικονομικής ανάπτυξης μονομιάς. Ως το 1840 υπήρχαν 4.500 μίλια σιδηροδοκών απλωμένα πάνω στην ευρωπαϊκή, κυρίως, ήπειρο. Το 1870 υπήρχαν 128.000 μίλια σιδηροδρομικών γραμμών και στις πέντε ηπείρους. Οι περισσότερες από τις γραμμές αυτές εγκαινιάστηκαν σε περιόδους κερδοσκοπικού παραληρήματος. Το συσσωρευμένο κεφάλαιο αγωνιούσε τόσο για τον ερχομό του και τον περίμενε με τόση αγωνία, που, πριν αποδειχθεί η τεχνολογική του σκοπιμότητα και ωφέλεια, είχαν γίνει σχέδια κατασκευής του στο μεγαλύτερο μέρος του δυτικού κόσμου.

Ωστόσο ο εκπληκτικότερος - από μία άποψη- νεοτερισμός στην τεχνολογία της περιόδου που εξετάζουμε έγινε στη διαβίβαση μηνυμάτων με τον ηλεκτρονικό τηλέγραφο.Το 1850 η "Αμερικανική Τηλεγραφική Εταιρία" εγκαινίασε ένα σύστημα για τη μεταβίβαση 2.000 λέξεων την ώρα. Το 1860 κατασκευάστηκε ο τηλέγραφος αυτόματης εκτύπωσης - πρόδρομος του τηλετύπου. Τα τηλεγραφικά σύρματα και οι τηλεγραφικοί στύλοι πολλαπλασιάζονταν. Στην Ευρώπη το 1849 υπήρχαν 2.000 μίλια. Το 1859 έγιναν 80.000.
Το ίδιο έγινε και με τα μηνύματα. Απ' τις 250.000 μηνυμάτων το 1852, φτάσαμε τα 17.500.000 το 1869. Με την ανακάλυψη και εγκατάσταση των υποβρύχιων καλωδίων (μονωμένων με γουταπέρκα) γεφυρώνονταν ολοένα και μεγαλύτερες αποστάσεις. Το 1870 τα καλώδια έζωσαν κυριολεκτικά την υδρόγειο. Έγινε δυνατόν να τηλεγραφήσει κανείς απ' το Λονδίνο στο Τόκιο και την Αδελαϊδα ή την Καλκούτα. Τέτοια ταχύτητα επικοινωνίας όχι μόνο δεν είχε προηγούμενο, αλλά ήταν και αδιανόητη για τους περισσότερους κατοίκους του 1848. Αλλά και σε εθνικό επίπεδο... όσο μεγαλύτερη ήταν η επικράτεια τόσο πιο χρήσιμο ήταν για την κεντρική διοίκηση να διαθέτει ένα γρήγορο μέσο επικοινωνίας με τις εσχατιές του κράτους.




Η τηλεγραφία σήμαινε επανάσταση στην ειδησεογραφία. Το προείδε ο Ιούλιος Ρόυτερ και ίδρυσε το τηλεγραφικό πρακτορείο του στο Άαχεν το 1851. Ο μεσαίωνας για τη δημοσιογραφία τελείωσε. Οι διεθνείς ειδήσεις μπορούσαν να τηλεγραφηθούν εύκολα από αρκετά σημεία της υδρογείου ώστε να προλάβουν τον αναγνώστη την άλλη μέρα το πρωί την ώρα που έπαιρνε το πρωινό του. Ωστόσο αυτή η εκπληκτική αύξηση στην ταχύτητα της επικοινωνίας είχε ένα παράδοξο αποτέλεσμα. Μεγάλωσε το χάσμα ανάμεσα στους τόπους, που ήταν προσιτοί στην νέα τεχνολογία και τους υπόλοιπους. Έκανε έντονη τη σχετική καθυστέρηση των περιοχών του κόσμου, όπου η ταχύτητα επικοινωνίας εξακολουθούσε να καθορίζεται απ' το άλογο, το μουλάρι, τα ανθρώπινα πόδια ή το πλοίο.
Η "αγριότητα" της Άγριας Δύσης καθώς και η "μαυρίλα" της Μαύρης Ηπείρου ήταν εν μέρει αποτέλεσμα τέτοιων αντιθέσεων.






υγ.συνεχίζεται... και τελειώνει! )

Nτιν - Νταν, Καπιτάλ!


Τώρα πια ο καπιταλισμός έχει μετατρέψει την Υδρόγειο από γεωγραφική έκφραση σε λειτουργική πραγματικότητα....


Όμως ο καπιταλισμός δεν είναι κράτος! δεν είναι ούτε ομοσπονδία !! Είναι τρόπος σκέψης που δεν έχει ιδεολογικό υπόβαθρο άλλο απ' τις διαρκώς αυξανόμενες ανάγκες του και χρειάζεται νέες αγορές για να τις καλύψει.
Που θα δημιουργηθούν οι νέες αγορές ,τι θα καταναλώνουν και με ποιόν ρυθμό σε σχέση με τις παλαιότερες (όχι αναγκαστικά γειτονικές) αυτό είναι το ερώτημα - και άσε τις σημαίες να καίγονται η να ανεμίζουν κάτω από το ίδιο γαλάζιο (του ουρανού)!


Το πραγματικά μεγάλο κεφάλαιο είναι διεθνές και επιβάλει τις επιλογές του χρησιμοποιώντας τις κυβερνήσεις που ελέγχει. Σε αυτή τη βάση έννοιες όπως εθνική κυριαρχία, ανεξαρτησία κλπ πάνε περίπατο. Αντίθετα από τις έννοιες «εκδημοκρατισμός, πρόοδος, προσαρτήσεις, και παράπλευρες απώλειες» οι οποίες δεν πάνε περίπατο αλλά μένουν δίπλα μας ΔΗΛΗΤΗΡΙΑΖΟΝΤΑΣ την καθημερινότητα μας.

(Την καθημερινότητα των ανθρώπων που δεν καλύπτονταν ποτέ από την προ αιώνος ρήση του κυρίου Φορντ "θέλω να πληρώνω τους εργάτες μου τόσο καλά ώστε να μπορούν να αγοράζουν τα αυτοκίνητα μου" Αλλά διεκδικούν
Γαλήνη, αρμονία και ανάσες χωρίς απεμπλουτισμένο ουράνιο.

΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄


όμως, μπορούμε να δούμε τα πράγματα... με την ιστορία τους


Η εποχή του κεφαλαίου (1860) αρχίζει όταν μία καινούργια λέξη "ο καπιταλισμός" προστίθεται στο ήδη υπάρχον λεξιλόγιο. Το έργο του πιο αμείλικτου πολέμιου του καπιταλισμού, του Καρλ Μαρξ (Το κεφάλαιο) εκδίδεται την ίδια εποχή.

Η εποχή του κεφαλαίου ήταν ο θρίαμβος μιας κοινωνίας, που πίστευε ότι η οικονομική ανάπτυξη βασιζόταν στον ανταγωνισμό των ιδιωτικών επιχειρήσεων. Στο να αγοράζει κανείς τα πάντα, (ακόμη και την εργασία) όσο το δυνατόν φθηνότερα και να πουλάει όσο το δυνατόν ακριβότερα. Με μία τέτοια οικονομία, (στηριγμένη στα γερά θεμέλια της αστικής τάξης)
και μέλη εκείνους τους οποίους η ενεργητικότητα, η ικανότητα και η ευφυΐα είχαν υψώσει στην τωρινή τους θέση (και τους κρατούσαν εκεί) θα δημιουργούσε έναν κόσμο, τον οποίον θα χαρακτήριζε, όχι μόνο η δίκαιη κατανομή του υλικού πλούτου, αλλά και η διαρκής εξάπλωση του διαφωτισμού, η προαγωγή του ορθού λόγου, ο πολλαπλασιασμός των ανθρωπίνων ευκαιριών, η άνθηση των επιστημών και των τεχνών.
Όσοι δεν μαστίζονταν από την παράδοση και τη δεισιδαιμονία και είχαν την καλοτυχία να έχουν άσπρο δέρμα, θα προσέγγιζαν σταδιακά το διεθνές πρότυπο ενός "εθνικού κράτους", με συγκεκριμένα σύνορα, με ένα σύνταγμα που θα εγγυόνταν την ιδιοκτησία και τα πολιτικά δικαιώματα, με εκλεγμένα αντιπροσωπευτικά σώματα και κυβερνήσεις υπόλογες σε αυτά, ακόμη και με τη συμμετοχή του λαού, μέσα σε όρια, που να εγγυώνται τη διατήρηση του αστικού καθεστώτος.
Eκείνη την εποχή, οι ηγέτες των προηγμένων κρατών της Ευρώπης άρχισαν να αναγνωρίζουν, ότι η "δημοκρατία", δηλαδή ένα κοινοβουλευτικό σύστημα βασισμένο στο γενικό δικαίωμα ψήφου, ήταν αναπόφευκτη. Αλλά και ότι, παρ' όλο που μάλλον θα γινόταν ενοχλητική, πολιτικά θα ήταν ακίνδυνη. Αυτή την ανακάλυψη, οι ηγέτες των ΗΠΑ την είχαν κάνει νωρίτερα.

Η περίοδος μας είναι προϊόν της γαλλικής επανάστασης, του βιομηχανικού βρετανικού μετασχηματισμού, της ραγδαίας προέλασης της παγκόσμιας οικονομίας, του βιομηχανικού καπιταλισμού, των ιδεών και των πεποιθήσεων, που έδειχναν να τον νομιμοποιούν και να τον επικυρώνουν: ορθολογισμός, επιστήμη, πρόοδος, φιλελευθερισμός. Δεν ήταν μία περίοδος με δραματικά και ηρωικά θεάματα στη συμβατική τους έννοια. Δραματικότητα δεν υπήρχε πολύ ούτε στην πολιτική.
Αυτοί που εκμεταλεύονταν τον κόσμο ήταν, κυρίως, προσγειωμένοι άνθρωποι, με σοβαρό ντύσιμο, που σκορπούσαν γύρω τους έναν αέρα αξιοπρέπειας και μία αίσθηση φυλετικής ανωτερότητας, μαζί με εγκαταστάσεις φυσικού αερίου και δάνεια.

Κλειδί της εποχής ήταν η λέξη Πρόοδος.
Μόνο λίγοι στοχαστές και κάποιοι εκ διαισθήσεως σκεπτικιστές προέβλεπαν ότι η αναπόφευκτη πρόοδος θα δημιουργούσε έναν κόσμο πολύ διαφορετικό από εκείνον προς τον οποίο φαινόταν να οδηγεί. Το "δράμα της προόδου" είναι μεταφορική έκφραση, αλλά για δύο κατηγορίες ανθρώπων είχε κυριολεκτική σημασία.

1. Για τα εκατομμύρια των φτωχών που μεταφέρθηκαν στον Νέο Κόσμο περνώντας σύνορα και ωκεανούς, σήμαινε κοσμογονική αλλαγή στη ζωή τους.
2. Για τους λαούς που βρίσκονταν έξω από το χώρο του καπιταλισμού, αλλά τώρα αναστατώνονταν από την επαφή μαζί του, σήμαινε την επιλογή μιας καταδικασμένης σε αποτυχία αντίστασης και μιας τραυματικής διαδικασίας εξοικείωσης με τα όπλα της δύσης. Μία διαδικασία που θα τους έκανε να κατανοήσουν την "πρόοδο" και να την χειραγωγήσουν.

Ο κόσμος του καπιταλισμού (στο τρίτο τέταρτο του 19ου αιώνα) ήταν ένας κόσμος νικητών και θυμάτων. Η δραματικότητα του ήταν κυρίως πρόβλημα των τελευταίων.



υγ. Επειδή το ποστ θα συνεχιστεί με τρεις μεγάλες στιγμές του καπιταλισμού,
To blog προτείνει για το ενδιάμεσο, τις περιπέτειας του Λούκυ Λουκ
με τίτλους
Σύρματα στα λιβάδια και Το σιδερένιο άλογο
!!

Γενικά η φιλία (όπως και η τέχνη) δεν είναι απαραίτητη, γίνεται απαραίτητη όταν συμβαίνει!



Όταν πριν από αρκετά χρόνια έφτασε στα χέρια μου ο πρώτος τόμος του έργου, ένοιωσα σαν να μου ανατέθηκε η φροντίδα ενός πανέξυπνου νεαρότατου μπουλντόγκ. Όμως αγωνιούσα, επειδή δεν ήξερα αν ο ρυθμός, που κατεύθυνε τη συνείδηση μου μέχρι τότε, ήταν ικανός να το προστατέψει. Και όπως φάνηκε στη συνέχεια, δεν ήταν.Ήταν όμως χαρισματικός ο σκύλος. Μίλαγε όπως σκεφτόμουν,προλάβαινε τις επιθυμίες μου και απαντούσε στις ερωτήσεις μου έτσι κατάφερε σε λίγο καιρό να μου γίνει απαραίτητος. Με τραβούσε πρωί-πρωί από το μανίκι για να σηκωθώ και να εργαστώ.Σπάνια με άφηνε να βγω έξω και ποτέ χωρίς να γρυλίσει «αν δεις καλό χωρίς μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, γράψε μου» αναγκάζοντας με να αποχωριστώ την παλιά εθνική μου πεποίθηση κατά την οποία, οι μακρινοί στόχοι είναι δολώματα για αφελείς.

Γίναμε πολύ φίλοι. «Γενικά η φιλία(όπως και η τέχνη) δεν είναι απαραίτητη, γίνεται απαραίτητη όταν συμβαίνει.Η φιλία, όμως, είναι και αδιάρρηκτα δεμένη με την απόσυρση της. Δεν εμπίπτει ούτε στο είναι ούτε στο έχω. »
Αυτό τουλάχιστον υποστήριζε ο καλός μου αυτός φίλος, σ’ ένα σημείωμα που μου άφησε,
λίγο πριν τον βαρεθώ και τον ακουμπήσω στο ράφι της βιβλιοθήκης
σαν να μην ήταν ούτε μεγαλοφυΐα ούτε φημισμένος ,
με υστερόγραφο τη φράση
«σχεδόν όλα όσα δεν είναι επιστήμη μόνο να τα διαισθανθεί μπορεί κανείς και αυτό είναι κάτι που χρειάζεται πάθος και προσοχή. Προσοχή γιατί η διαίσθηση είναι μια κατάσταση πιο παράφορη απ’ την αλήθεια!»