Δεν θα με πείραζε καθόλου να σφίγγατε τις γραβάτες σας περισσότερο!


Δεν λέω όλοι έχουμε παρακολουθήσει μια παράσταση όπου κάποια-ος ηθοποιός (οχι αναγκαστικά) η πρωταγωνίστρια-ης
σε μια στιγμή μοναδική μας μάγεψαν και μας ταξίδεψαν στους ξεχωριστούς χώρους της τέχνης τους.
Ολοι μπορούμε να ανασύρουμε απο την μνήμη μας κάποιο παραμύθι που μας διηγήθηκαν όταν είμαστε μικροί (ή και μεγάλοι) και μας έκανε να ζήσουμε έστω για λίγο στην χώρα με τα μαγικά χαλιά και τις μικρές νεραιδες.
Πόσοι όμως απο εμάς θα μπορούσαν να περιγράψουν αυτό που αισθάνθηκαν εκείνες τις στιγμές με εναν τρόπο σαν και αυτόν...

"Κάτω από αυτά τα γεγονότα τα τόσο καθημερινά τα αντικείμενα τα τόσο κοινά τις λέξεις τις τόσο συνηθισμένες ένοιωθα κάτι σαν ένα ιδιαίτερο ύφος ένα παράξενο τονισμό. Διάβαζε χωρίς να ακολουθεί πιστά το κείμενο έβρισκε τον τόνο.
Χάρη σ' αυτό τον τόνο έκανε πιο απαλές, καθώς περνούσαν, όλες τις ακαμψίες στους χρόνους των ρημάτων. Οδηγούσε τη φράση που τελείωνε σε εκείνη που έμελλε να αρχίσει πότε ταχύνοντας, πότε αργοπορώντας το βηματισμό των συλλαβών, για να τις κάνει να ενταχθούν, ακόμη και αν διέφεραν ποσοτικά σε ένα ομοιόμορφο ρυθμό. Εμφυσούσε μέσα σ' αυτήν την τόσο κοινή πεζογραφία ένα είδος συναισθηματικής και αδιάκοπης ζωής.
Διάβαζε με τρόπο που ο σεβασμός και η απλότητα της ερμηνείας η ομορφιά και η απαλότητα του ήχου έκαναν την ανάγνωση της θαυμαστή.
Προσέχοντας να αποβάλλει απ' τη φωνή της κάθε μικρότητα κάθε προσποίηση που θα εμπόδιζε να αποδοθεί το δυναμικό ξεχείλισμα, προσέδινε όλη τη φυσική καλοσύνη, όλη την πλατειά απλότητα που αναζητούσαν αυτές οι φράσεις, λες και είχαν γραφτεί για τη φωνή της και με κάποιο τρόπο χωρούσαν όλες στην κλίμακα της ευαισθησίας της."

αν όμως, κάποιοι τα κατάφερναν- δεν θα είχαν προσφέρει στον ηθοποιό η τον παραμυθά τους ενα δώρο ανάλογο με αυτό που έλαβαν;
Μήπως αυτό είναι κάτι που βρίσκεται πιο κοντά σε αυτό που λέμε multimedia
απο οτι ένα συμφωριασμένο video που συνοδεύει το υποκριτικό δρώμενο, στις πολλές τα τελευταία χρόνια παραστάσεις που ισχυρίζονται οτι επιτυνχάνουν την συνύπαρξη των τεχνών;
Ποιός να ξέρει;
Πάντως αποκλείεται το ΥΠΠΟ!

............................


υ.γ. Ο υπουργός πολιτισμού απάντησε στον  20χρονο που τον ρώτησε λίγες μέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του
  "είστε χαρούμενος που αναλάβατε αυτό το υπουργείο;"

"νεαρέ μου πρέπει να ξέρεις πως οταν πας να φας σ' ένα ωραίο εστιατόριο και έχει τελειώσει το πιάτο ημέρας τρως οτι σε σερβίρουν"

Μήπως είμαι μαλάκας που το θυμάμαι ακόμα;
η μήπως είμαι αλήτης
επειδή χαίρομαι όταν γιαουρτώνεται ένας από αυτούς τους κηφήνες διαχειριστές της λαϊκής εντολής;



.

13 σχόλια:

X2 είπε...

Ψουξ,όλα καλά; (σσσσσσ...Ψυχραιμία):)

ΨουΞ είπε...

Προχωρούσα το πρωί (δεν ήθελα να πάρω μετρό για 2-3 στάσεις)και ξαφνικά εκεί εξω απο το Μέγαρο βλέπω μια απο αυτές τις "καρδούλες" που αντικατέστησαν τις περσινές "αγελάδες" στις πλατείες και τους δρόμους των μεγάλων πόλεων της χώρας και της Ευρώπης.
εε! είπα να εκφράσω και εγώ τα συναισθηματά μου...

υ.γ Περυσι μούγκριζα...

ευχαριστώ για το ενδιαφέρον;)
Να είσαι καλά χ2

cyrusgeo είπε...

Και τότε ο νεαρός του είπε (λέμε, τώρα):

"Γηραιέ μου, πρέπει να ξέρετε πως, όταν σας καλούν να αναλάβετε τη διαχείριση ενός εστιατορίου, δεν πέφτετε με τα μούτρα στο φαΐ..."

ΨουΞ είπε...

Cyrus, σωστόόός...

Vassia είπε...

Καλησπέρα Ψουξ :-)
Διαβάζοντας το κείμενο θα σου γράψω μία απορία που έχω.
Οι πολιτικοί εκπαιδεύονται και διαδάσκονται να σκέφτονται και να πράττουν όπως εμείς οι υπόλοιποι;

Εάν, π.χ. κάποιος από εμάς είναι ψεύτης, ή υπάρχει έστω η υπόνοια ότι είναι, αμέσως τίθονται σε λειτουργία προσωπικές συμπεριφορές και κρίσεις μέχρι να έχουμε αποτέλεσμα.

Όταν , εκείνοι, ακόμη και αποδεδειγμένα ψέυδονται, αυτομάτως αυτό μπαίνει στη σφαίρα της πολιτικής αδείας ή της διπλωματίας ή της μισής αλήθειας, χωρίς όμως την φυσική συνέπεια της απόρριψης.

Κάτι σαν τους διάσημους, που αλλάζουν ταίρια σαν τα πουκάμισα, αλλά αυτό δεν τους κάνει πόρνους ή πόρνες, εν αντιθέσει με τους ανθρώπους τη διπλανής πόρτας, που αυτή θα ήταν η ταμπέλα τους, αλλά (εκείνους) τους καθιστά εν δυνάμει γοητευτικούς, σταρς, κουκλάρες και κλπ κλπ.
Σε ζάλισα και βγήκα κι εκτός θέματος μου φαίνεται.
:-)

ΨουΞ είπε...

Οι πολιτικοί νομίζω πως "διδάσκονται" απο τους παλαιότερους συναδέλφους τους, να ακολουθούν συμπεριφορές,
που τους υπαγορεύουν αποφθέγματα όπως -"πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού"-
έτσι αρκούνται στό "ελάχιστο" προσπαθόντας να μας πείσουν πως Αυτό ήταν το "εφικτό".

Υ.Γ Το "ανέφικτο" ποιοι το αναλαμβάνουν άραγε...και κυρίως γιατί το κάνουν;νομίζω πως και αυτό το ερώτημα κρύβει ενδιαφέρον


υγ2εκτός θέματος δεν υπάρχει σε συνομιλητές και φίλους, όλα γύρω τους είναι συγκοινωνούντα δοχεία και συνηρμοί.

καλό βράδυ

Λου είπε...

Ax βρε Ψουξ....και τι ειναι αραγε οι εντολοδοχοι?
Ο Καθρεφτης ο δικος μας ....τυχαιο ειναι που με βαφτιζω γυφτισα?
Η εστω συγχωρα με που στον καθρεφτη μου αποφασισα να βλεπω Τσιπρα.........
Συγχρονος ελληνικος πολιτισμος....να γελαει και η παρδαλη κατσικα δλδ.....
Ε ρε γλεντια.......στην χωρα του Ζορμπα....η επανασταση προ τω πυλων......
Η μεθυσμενη φιλη σου....η γυφτισα...

ΨουΞ είπε...

Καλημέρα Λου ελπίζω να ξύπνησες χωρίς πονοκέφαλο!
Φαντάσου ένα θρίλερ που γίνεται πραγματικότητα αυτό που λες...
"τα έχεις κοπανήσει και σε πιάνει μια όρεξη να πλύνεις το πρόσωπο σου, πας στο μπάνιο και μόλις σηκώσεις τα μάτια σου βλέπεις στον Καθρέφτη του μπάνιου τον ΕΝΤΟΛΟΔΟΧΟ ΣΟΥ (εσύ δεν υπάρχεις) τρέχεις μέσα να βρείς την παρέα σου και δεν υπάρχουν ούτε εκείνοι στην θέση τους βρίσκονται οι δικοί τους ΕΝΤΟΛΟΔΟΧΟΙ."

ποιες μέλισσες και πια βαμπίρ...;)

LocusPublicus είπε...

Μην περιμένεις τίποτα απο άλλους Ψούξ. Ο,τι είναι να κάνεις κάντο μόνος σου. Στη διαδρομή θα συναντήσεις και άλλους που νοιάζονται για αυτό που κάνεις, θα αποχτήσεις καλούς φίλους και σύμμαχους. Αν πετύχεις θα σε ακολουθήσουν κι'άλλοι. Αν αποτύχεις δεν θα νοιαστεί κανένας, οπότε ξαναρχινάς.

Τόσοι και τόσοι συνωστίζονται για τις δεκάρες του ΥΠΠΟ και του κάθε φτηνού κρατικού φορέα.

Είναι θέμα καθαρά προσωπικό.

ΨουΞ είπε...

Ετσι είναι Locus.

και αν γράφω (η αναθεματίζω) κάποια πράγματα είναι γιατί ...ξέρω γω, μου φαίνεται πως είναι καλύτερο να μην τα κρατάς μέσα σου, να τα αφήνεις να βρούν φίλους,να τα αφήνεις να συναντήσουν την "ζωή".

υγ. (με 7 ώρες- ) το καλύτερο που μπορώ να σου ευχηθώ είναι ονειρα γλυκά.

squarelogic είπε...

"...Οδηγούσε τη φράση που τελείωνε σε εκείνη που έμελλε να αρχίσει πότε ταχύνοντας, πότε αργοπορώντας το βηματισμό των συλλαβών, για να τις κάνει να ενταχθούν, ακόμη και αν διέφεραν ποσοτικά σε ένα ομοιόμορφο ρυθμό"

Οποιος εγραψε αυτη την φραση(και το υπολοιπο βεβαια κειμενο στα κοκκινα)
εχει μαθει να συντονιζεται στον εσωτερικό,κρυφό ρυθμό των πραγμάτων,και ειναι ευτυχης όποτε συναντά τετοιες αφηγησεις/παραστάσεις κλπ,και δυστυχως δυστυχης τον περισσότερο καιρό που περιτριγυριζεται απο "συνταγές επιτυχιας",εκτελεσμένες ανεμπνευστα,στον αυτοματο πιλότο.
Δικο σου Ψουξ,το ωραίο κειμενο?

ΨουΞ είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
ΨουΞ είπε...

Τα κόκκινα προέρχονται από ένα υπέροχο δοκίμιο (70 σελίδων) του Μαρσέλ Προυστ με τίτλο "Διαβάζοντας".
Εγώ περισυνέλεξα κάποιες προτάσεις και τις τροποποίησα λίγο, στην προσπάθεια μου να τις συντάξω σε περιορισμένο χώρο.

υγ.Διαλέγεις καλά ;)

Καλημέρα sqarelogic