Σκεφτόμουν ότι τον τελευταίο καιρό προτιμώ τα προγράμματα των θεατρικών παραστάσεων από τις ίδιες τις παραστάσεις !


Στην αρχή είδα την λέξη πνεύμα, αυτό τράβηξε την προσοχή μου , κοντοστάθηκα και άρχισα να διαβάζω χωρίς να το αγγίξω , μετά ξανάβαλα τον εαυτό μου σε όρθια στάση και άρχισα να χαζεύω την απέναντι βιτρίνα χωρίς να βλέπω τα είδη της. Σκεφτόμουν αν μπορώ να το θυμηθώ η αν θα έπρεπε να το μεταφέρω μέσα στα πράγματα μου. Σκεφτόμουν ότι τον τελευταίο καιρό προτιμώ τα προγράμματα των θεατρικών παραστάσεων από τις ίδιες τις παραστάσεις , ίσως γιατί στα προγράμματα εμπεριέχονται οι πόθοι των δημιουργών και όχι το αποτέλεσμα που προέκυψε από την δουλειά τους. Το αποτέλεσμα συχνά ανήκει ολοκληρωτικά στην εποχή μας, είναι ισχνό και ανήμπορο να συγκινήσει. Είναι σαν την πίστη μας και την αποφασιστικότητα μας –είναι μαλακό σαν τους καναπέδες μας, καθοδηγούμενο σαν την ψήφο μας και επίπεδο σαν τις καινούριες μας TV –δεν αξίζει τα 20 ευρω που χρειάζονται για να το δούμε.
Ομως το θέμα μου ήταν ένα θεατρικό πρόγραμμα σε μορφή τρίπτυχου, παρατημένο σ΄ ένα πεζούλι, κατουρημένο από σκύλο ή βρεγμένο από την βροχή που είχε καταφέρει να μου μιλήσει.ΕΣΚΥΨΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΗΡΑ.

ΠΝΕΥΜΑ
Είναι πολύ φυσικό να θεωρούμε το πνεύμα ως την ανώτερη και υπεράνω όλων αρχή. Αυτό μας διδάσκουν. Ό,τι μπορεί στολίζεται με πνεύμα, κοσμείται. Το πνεύμα, σε σχέση με οτιδήποτε άλλο, είναι το πιο διαδεδομένο πράγμα που υπάρχει. Το πνεύμα της πίστης, το πνεύμα του έρωτα, ένα ανδροπρεπές πνεύμα, ένα καλλιερ­γημένο πνεύμα, το μέγιστο πνεύμα της σύγχρο­νης εποχής: πόσο ακράδαντα και άμεμπτα ηχεί μέχρι τις κατώτερες βαθμίδες. Όλα τα υπόλοι­πα, το καθημερινό έγκλημα ή η φιλόπονη μανία απόκτησης υλικών αγαθών, σε σύγκριση με το πνεύμα φαίνονται σαν κάτι ανομολόγητο, η βρο­μιά που ο Θεός απομακρύνει από τα νύχια των ποδιών του.
Όμως όταν το πνεύμα είναι μόνο του, ένα γυ­μνό ουσιαστικό, φαλακρό σαν φάντασμα που σου έρχεται να του δανείσεις ένα σεντόνι, -πώς είναι τότε;
Μπορεί κανείς να διαβάζει τους ποιη­τές, να μελετά τους φιλοσόφους, να αγοράζει πίνακες και να συζητά ώρες ολόκληρες, όμως είναι πνεύμα αυτό που κερδίζει κανείς έτσι;
Ας υποθέσουμε ότι είναι και το κερδίζει: έγινε όμως και κτήμα του;Αυτό το πνεύμα είναι τόσο γερά δεμένο με την τυχαία μορφή της εμφάνισης του! Διαπερνά τον άνθρωπο που θέλει να το λάβει και αφήνει πίσω του μόνο λίγη ταραχή!
Τι θα κά­νουμε με όλο αυτό το πνεύμα; Αναπαράγεται διαρκώς πάνω σε βουνά χαρτιού, πέτρας και μου­σαμά, λαμβάνοντας στην κυριολεξία αστρονομι­κές διαστάσεις, εξίσου αδιάκοπα λαμβάνεται και απολαμβάνεται με κατανάλωση τεράστιας ποσό­τητας νευρικής ενέργειας: αλλά τι απογίνεται μετά;

Εξαφανίζεται σαν αυταπάτη; Διαλύεται σε μόρια; Εξαιρείται από τον γήινο νόμο της διατή­ρησης; Λέτε αν ξέραμε πε­ρισσότερα γι' αυτό, να έπεφτε στενόχωρη σιω­πή γύρω από το ουσιαστικό «πνεύμα»;


ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΚΗΝΗ
Η διαφορά, είπε, θα έγκειτο πάνω απ' όλα όχι τόσο σ' αυτό που θα συνέβαινε όσο στη σημασία που θα του απεδίδετο. Το σύστημα που ίσχυε τώρα ήταν ίσως αυτό της πραγ­ματικότητας και έμοιαζε με κακό θεατρικό έργο.
Δικαίως γινόταν λόγος περί «παγκό­σμιας σκηνής», διότι στη ζωή δημιουργού­νται εκ νέου πάντα οι ίδιοι ρόλοι, οι ίδιες πλοκές, οι ίδιοι μύθοι. Ο κόσμος ερωτεύεται επειδή υπάρχει έρωτας, και κάνει έρωτα με τον τρόπο που έκανε ανέκαθεν. Είμαστε πε­ρήφανοι όπως οι Ινδιάνοι, οι Ισπανοί, οι παρ­θένες ή τα λιοντάρια. Μάλιστα στο ενενήντα τοις εκατό των περιπτώσεων σκοτώνουμε επειδή ο φόνος θεωρείται τραγικός και με­γαλειώδης. Επομένως οι πετυχημένοι πολι­τικοί αναμορφωτές της πραγματικότητας, αν παραβλέψουμε τις πολύ σπουδαίες εξαιρέ­σεις, έχουν πολλά κοινά με τους γραφιάδες των έργων που σπάζουν ταμεία. Τα ζωηρά συμβάντα που παράγουν σε πλήττουν με την έλλειψη πνεύματος και νεοτερικότητας που τα διακρίνει, αλλά ακριβώς γι' αυτό μας με­ταφέρουν σ' εκείνη την παθητική κατάστα­ση νύστας, κατά την οποία ανεχόμαστε κάθε αλλαγή.
Αν το δει κανείς έτσι, η ιστορία γεν­νιέται από ιδέες ρουτίνας και όλα όσα είναι αδιάφορα στο βασίλειο των ιδεών, και η πραγματικότητα γεννιέται κυρίως από το γε­γονός ότι δεν συμβαίνει τίποτε για τις ιδέες. Θα μπορούσε κανείς να το συνοψίσει εν συντομία ως εξής:
μας ενδιαφέρει ελάχιστα τι συμβαίνει και υπερβολικά σε ποιον, πού και πότε συνέβη, έτσι ώστε είναι σημαντικό όχι το πνεύμα των συμβάντων, αλλά ο μύ­θος τους, όχι η πρόσβαση σ' ένα νέο περιε­χόμενο ζωής, αλλά ο καταμερισμός του ήδη υπάρχοντος, πράγμα που ανταποκρίνεται ακριβώς στη διαφορά μεταξύ καλών και απλώς επιτυχημένων θεατρικών έργων.
.

10 σχόλια:

coolplatanos είπε...

Μμμ, προσωπικά αν η παράσταση δεν αξίζει δεν με ενδιαφέρει ούτε το πρόγραμμα της και το "πνεύμα" της... Ακόμα όμως και σε μία παράσταση που θα καταφέρει να με συνεπάρει δεν θέλω να ξεχνάω πως είμαι θεατής και ηθοποιός μαζί στο θέατρο της παγκόσμιας σκηνής. Θέλω πάντα να θυμάμαι πως είμαι απλά ένας ρόλος και τίποτα παραπάνω.

Φαίδρα φις είπε...

"νηστεύει η ψυχή μου από πάθη και το σώμα μου ολόκληρο την ακολουθεί...[]"Νίκος Καρούζος

Vassia είπε...

"Θα μπορούσε κανείς να το συνοψίσει εν συντομία ως εξής:
μας ενδιαφέρει ελάχιστα τι συμβαίνει και υπερβολικά σε ποιον, πού και πότε συνέβη, έτσι ώστε είναι σημαντικό όχι το πνεύμα των συμβάντων, αλλά ο μύ­θος τους, όχι η πρόσβαση σ' ένα νέο περιε­χόμενο ζωής, αλλά ο καταμερισμός του ήδη υπάρχοντος,"

Ψουξ, έχεις δίκιο σε έναν σημαντικό βαθμό.
Αν πραγματικά το ενδιαφέρον μας στρεφόταν στην ουσία- αλήθεια και όχι στο μύθο, τότε θα είχαμε γέννηση κι όχι αναδιανομή.
Εάν μιλάμε "θεατρικά" τότε είμαστε "στο ίδιο έργο θεατές" κι ούτε καν ποτέ κομπάρσοι.
Η παγκόσμια σκηνή βρίθει από παραστάσεις αγαπητέ Ψουξ, που μας αφορούν.
:-)

dianathenes είπε...

Αγγίξατε ένα πολύ ευαίσθητο θέμα που μας αφορά όλους νομίζω. Πράγματι τα προγράμματα εμπεριέχουν το όραμα πολλές φορές του δημιουργού που δεν πραγματώνεται στην παράσταση ή στο βιβλίο που γράφεται ή στο ίδιο μας το παιδί που μεγαλώσαμε, μήπως παιδιά μας δεν είναι και όλα τα πνευματικά δημιουργήματα;

Το να "συγ-κινήσεις", απαιτεί ένα είδος τρέλας και τους τρελούς στην εποχή μας ή τους λατρεύουμε ή τους σταυρώνουμε....

Δύσκολο θέμα βάλατε :)

DIONYSOS είπε...

Τροφή για το πνεύμα, τροφή για τ στομάχι τροφή για τις γεννετήσιες ορμές. Πραγματι θυμηθείτε το πρωτοπόρα η ευγενής σας παρέμβαση στο σκάνδαλο διαχείρησης δημοσίου χρήματος που προκύπτει από την υπόθεση Ζαχόπουλου και την υπόθεση ΜΙΖΕΝΣ.

Λου είπε...

Καλημερα Ψουξ......Στην χωρα του ''καλλιεργωντας τον νου....πολεμαμε την πεινα'' δηλωνω απεργος πεινας...δεν φταιω εγω που με το πνευμα μαλωσα...η μηπως φταιω?

ΨουΞ είπε...

Σας ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια σας.
Θα απάντήσω με την σοβαρότητα που τους αξίζει την Τετάρτη γιατί πνίγομαι στην δουλειά (ευτυχώς μου αρέσει)
Σας ευχαριστώ και πάλι.

ΨουΞ είπε...

Προφανής η "φλασιά"...
που μου επιτρέπει όμως να σας πω
πως είναι ευτυχές το γεγονός οτι κανείς σας δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει κάτι για τους συντελεστές που αναφέρονται στο πρόγραμμα.
Πράγμα εξαιρετικού ενδιαφέροντος γιατι πιστοποιεί οτι ουδείς λειτούργησε κατα τον τρόπο που καυτηριάζει-παρουσιάζει το κείμενο του προγράμματος.....

"μας ενδιαφέρει ελάχιστα τι συμβαίνει και υπερβολικά σε ποιον, πού και πότε συνέβη, έτσι ώστε είναι σημαντικό όχι το πνεύμα των συμβάντων, αλλά ο μύ­θος τους, όχι η πρόσβαση σ' ένα νέο περιε­χόμενο ζωής, αλλά ο καταμερισμός του ήδη υπάρχοντος,"


Εσας σας ενδιέφερε "το πνευμα των συμβάντων!"

LocusPublicus είπε...

Νομίζω πως η τέχνη υπάρχει για να μιλήσει μέσα μας, να αγγίξει τη δική μας επιθυμία, να μας κάνει να ονειρευτούμε. Το δράμα κάποιου άλλου είναι σημαντικό γιατί μιλάει μέσα μας, μας παροτρύνει να μπούμε στη θέση του. Γι'αυτό και το θέατρο και η λογοτεχνία θεωρούνται "ταξίδι μέσα απ' τη καρδιά", αντίθετα με τις επιστήμες που αποτελούν "ταξίδι μέσα απ' το μυαλό".

Ωραίο και καλογραμμένο πόστ Ψούξ. Οπως και εσύ, κοντοστέκομαι και εγώ στα προγράμματα. Μ'αρέσει να βλέπω τί θέματα αγγίζουν οι δημιουργοί.

ΨουΞ είπε...

Είναι ωραίο να διαπιστώνουμε καθε τόσο ομοιότητες στην σκέψη και τις προτιμήσεις μας με άλλους φίλους bloggers.

σε ευχαριστώ Locus να είσαι καλά!