Βαλκάνια - Όσοι έμειναν έγιναν πιόνια ,σε μία πολιτική διαπάλη που κατέφευγε όλο και πιο πολύ στην βία

Όταν το 1905 η Ρωσία ηττήθηκε από την Ιαπωνία,
επέστρεψε το ενδιαφέρον της εξωτερικής πολιτικής της για την ν.α Ευρώπη
και η ένταση με την Αυστροουγγαρία οξύνθηκε.
Το επίκεντρο της σύγκρουσης ήταν η καρδιά των εδαφών
που ακόμα διατηρούσαν οι Οθωμανοί στην Ευρώπη -η Μακεδονία.

Η Μακεδονία ήταν μία περιοχή χωρίς σαφή σύνορα και δεν υπήρχε καν ως επίσημη οθωμανική διοικητική μονάδα.
Αποτελούνταν από ένα αξεδιάλυτο μείγμα διαφορετικών λαών και περιβαλλόταν από νεοσύστατα κράτη την Ελλάδα στα νότια την Σερβία και την Βουλγαρία στα βόρεια.
Εκεί εστιάστηκαν οι επεκτατικές τους φιλοδοξίες.

Η εθνογραφία της αποτελούσε πρόκληση ακόμα και για τους πιο φλογερούς βαλκάνιους εθνικιστές .Οι αγρότες της περιοχής ήταν κατά βάση ορθόδοξοι, Σλάβοι οι περισσότεροι -οι ελληνόφωνοι απλώνονταν στις παράκτιες περιοχές και κατοικούσαν στις πόλεις.
Η πρωτεύουσα η Θεσσαλονίκη ( η περιπόθητη πόλη) ήταν ένα τυπικό πολύγλωσσο οθωμανικό λιμάνι, αλλά είχε ένα σπάνιο γνώρισμα: την πανσπερμία των κατοίκων της. "Εκεί οι λούστροι συνεννοούνταν με τούς πελάτες τους σε πέντε γλώσσες."Η πολυπληθέστερη ομάδα δεν ήταν οι Έλληνες, οι Τούρκοι, οι Αλβανοί, ή οι Σλάβοι αλλά οι Σεφραδίτες Εβραίοι.
Σε μια τέτοια περιοχή, η πολιτική κυριαρχία ήταν αδύνατον να στηριχτεί στον εθνικισμό παρά μόνο με χρήση ακραίας βίας.

Ο αγώνας για να κερδηθούν οι ορθόδοξοι Σλάβοι αγρότες δόθηκε ανάμεσα στην φιλελληνική και φιλοβουλγαρική παράταξη.
Και οι δύο πλευρές ίδρυσαν σχολεία για να διαδώσουν τα εθνικά τους ιδεώδη, εκκλησίες πιστές στους «δικούς τους» επισκόπους, συνέταξαν χάρτες και εθνογραφικές μελέτες που δικαίωναν τις διεκδικήσεις τους και χρηματοδότησαν ένοπλες πατριωτικές ομάδες-άλλες ντόπιες και άλλες που υποστηρίζονταν από ξένους παράγοντες -ώστε να πάρουν τους χωρικούς με το μέρος τους, όπου οι ειρηνικές μέθοδοι δεν μπορούσαν να εγγυηθούν την επιτυχία.
Προπαγάνδα άσκησαν και οι Σέρβοι και οι Ρουμάνοι αλλά όχι με τόση ζέση. Οι Έλληνες καθυστέρησαν λίγο να οργανωθούν, ενώ οι Βούλγαροι αποδυναμώθηκαν από ένα ολέθριο σχίσμα στις τάξεις τους ανάμεσα σε αυτούς που αγωνιζόντουσαν για μια Μεγάλη Βουλγαρία και στα μέλη της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης [Ε.Μ.Ε.Ο],
που ήθελαν μία αυτόνομη Μακεδονία. Οι Τουρκικές αρχές αρκούνταν κατά κανόνα να παρακολουθούν τους χριστιανούς να πολεμούν μεταξύ τους παρεμβαίνοντας με Αλβανούς ατάκτους όταν το ποτήρι πήγαινε να ξεχειλίσει.

Οι ταλαίπωροι χωρικοί, πάλι, ενδιαφέρονταν περισσότερο να ξαναβρούν κάποια σταθερότητα στην ζωή τους παρά να πεθάνουν για τον εθνικισμό.
«οι πατεράδες μας ήταν Έλληνες, και κανείς δεν ανέφερε τους Βούλγαρους»
έλεγε κάποιος .
«Εμείς γίναμε Βούλγαροι και νικήσαμε. Αν χρειαστεί να γίνουμε Σέρβοι, δεν υπάρχει πρόβλημα .Για την ώρα όμως , είναι καλύτερα για μας να είμαστε Βούλγαροι».
Παγιδευμένοι ανάμεσα σε σκληροπυρηνικούς επαναστάτες και στα σπασμωδικά αντίποινα του οθωμανικού κράτους, πολλοί ξενιτεύτηκαν - στην Βουλγαρία στην Ελλάδα, στην κεντρική Ευρώπη ή πέρα από τον Ατλαντικό. Όσοι έμειναν έγιναν πιόνια σε μία πολιτική διαπάλη που κατέφευγε όλο και πιο πολύ στην βία για να τους πάρουν με το μέρος τους.
Την επόμενη Άνοιξη οι επαναστάτες του Ε.Μ.Ε.Ο χτύπησαν με βόμβες, στόχους στην Θεσσαλονίκη. Απώτερος σκοπός τους ,όπως τόσων άλλων προγενέστερων και μεταγενέστερων, επαναστατών ήταν να κάνουν τις Μεγάλες Δυνάμεις να υποστηρίξουν τα αυτονομιστικά τους αιτήματα.
Αυτή την φορά όμως απέτυχαν, για τελευταία φορά ο τσάρος της Ρωσίας Νικόλαος και ο αυτοκράτορας της Αυστρίας Φραγκίσκος Ιωσήφ κατάφεραν να συμφωνήσουν σ’ ένα πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων για την οθωμανική αυτή επαρχία.
.

Βαλκάνια μέρος δεύτερο - για όσους προσπαθούμε απεγνωσμένα να ξεφύγουμε από το διαρκές παρόν.


Τι γινόταν άραγε πριν τα βαλκάνια γίνουν βαλκάνια;
Τι γινόταν πριν σηκωθούν τα φλάμπουρα κι΄ αστράψουν οι σημαίες!

Η Οθωμανική αυτοκρατορία (εξουσία) έφτανε μέχρι έξω από την Βιέννη δημιουργώντας αναστάτωση στους Αψβουργικούς θώκους.

Πως ζούσαν τότε οι άνθρωποι σε τούτα τα εδάφη;
Πριν την στιγμή που οι φορείς των σύγχρονων εννοιών της αρχής των εθνοτήτων, συναντηθούν στην ύπαιθρο με έναν κόσμο προεθνικό;

Η αδιαφορία των χριστιανών υπηκόων του σουλτάνου για τις εθνικιστικές κατηγοριοποιήσεις, εξέφραζε το αίσθημα τους ότι ανήκαν σε μία κοινότητα της οποίας το προσδιοριστικό στοιχείο ήταν η θρησκεία και όπου οι γλωσσικές διαφορές είχαν λιγότερη σημασία από την κοινή τους πίστη στην ορθοδοξία.
Ούτε η Βυζαντινή ούτε η Οθωμανική αυτοκρατορία ήταν πολιτικές οντότητες που βασίζονταν στον εθνικό παράγοντα.

-Ποιος το έχτισε αυτό το κάστρο;
-Οι ελεύθεροι.
-Και ποιοι ήταν αυτοί;
-Οι παππούδες μας!
-Εντάξει . Αλλά ήταν Σέρβοι, Βούλγαροι, Έλληνες η Τούρκοι;
-Δεν ήταν Τούρκοι ήταν χριστιανοί.
Αυτό απαντούσαν το 1905 στον Άγγλο διπλωμάτη τα χριστιανόπουλα της Βαλκανικής υπαίθρου.

Η συνείδηση των περισσοτέρων υπηκόων του σουλτάνου δεν διαμορφωνόταν
ούτε από το σχολείο ούτε από τον στρατό-τους δύο θεσμούς-κλειδιά
με τους οποίους το σύγχρονο κράτος διαδίδει τις εθνικές ταυτότητες.
Όλοι οι μουσουλμάνοι ,σιίτες και σουνίτες, Τούρκοι, Άραβες και Κούρδοι, καταγράφονται στα κρατικά κατάστιχα απλά ως «μουσουλμάνοι».

Πάμε παρακάτω.
Ο επίσκοπος του Ζάγκρεμπ ανησυχούσε τον Νοέμβριο του 1536.

«περισσότερο από 40000 άνθρωποι εγκατέλειψαν το χριστιανισμό . Όλο και περισσότεροι άνθρωποι κάνουν το ίδιο ελπίζοντας πως θα περάσουν πιο ήσυχα την υπόλοιπη ζωή τους.»

Στις δύο περιπτώσεις το 1517 και το 1647 που η Πύλη εξέτασε το σχέδιο
του αναγκαστικού εξισλαμισμού των χριστιανών στα Βαλκάνια συνάντησε Αντίδραση γιατί αντέβαινε το Κοράνι.
Σε γενικές γραμμές οι μουσουλμάνοι δεν συμμερίζονταν την τόσο διαδεδομένη ροπή των χριστιανών να εκδιώκουν τους άπιστους και τους αιρετικούς.
Αντιθέτως το ισλαμικό δίκαιο προέβλεπε την ανοχή προς τις χριστιανικές και εβραϊκές κοινότητες. Απαγόρευε στους μουσουλμάνους να αλλάξουν θρησκεία αλλά δεν επέβαλε το αντίθετο. Μάλιστα πολύ προσήλυτοι υποχρεώθηκαν να αποδείξουν ότι η επιθυμία τους να ασπαστούν το κοράνι δεν είχε κίνητρα ποταπά και υλιστικά.

Επομένως για την ορθοδοξία η ισλαμική κυριαρχία ήταν πολύ λιγότερο επιζήμια απ’ ότι η κυριαρχία των καθολικών.
Οι καθολικοί στρατοί είχαν φέρει την καταστροφή στους χριστιανούς των Βαλκανίων με τις σταυροφορίες του 1204 και 1444.οι Βενετοί φέρθηκαν σκληρά στην Πελοπόννησο την Κρήτη και την Χίο, οι νησιώτες έλεγαν ...καλύτερα με τον Τούρκο.
«Καλύτερα να τουρκέψω παρά να γίνω ένα με σας τους Λατίνους που μας μισείτε και μας διώκετε» έλεγε ένας ορθόδοξος μοναχός σε έναν καθολικό μισιονάριο το 1641.
Οι σχέσεις μάλιστα μεταξύ τους ήταν συχνά πιο αρμονικές μέσα στην Αυτοκρατορία παρά έξω από αυτήν. Τον 17ο αιώνα στις Κυκλάδες όπου υπήρχε ένας μικρός αριθμός καθολικών , καθολικοί και ορθόδοξοι νησιώτες συχνά παρακολουθούσαν οι μεν τις ακολουθίες των δε και έχτιζαν τις εκκλησίες τους δίπλα δίπλα.
Οι Μυκονιάτες και οι Σιφνιοί δεν έβλεπαν καμία διαφορά ανάμεσα στις δύο ομολογίες για αυτό και το Πατριαρχείο τους επιτιμούσε.

Η τουρκική αρχή έκανε να γείρει η πλάστιγγα από την μεριά του Πατριαρχείου έναντι της Παπικής Έδρας. Και ένας από τους βασικότερους παράγοντες ήταν οτι ο Πατριάρχης-σε αντίθεση με τον Πάπα ήταν υπήκοος της Πύλης.


Συνεχίζεται


φωτο

στα Βαλκάνια είχε συμβεί το αντίθετο.


Στις αρχές του 21ου αιώνα ο κόσμος μιλούσε για τα Βαλκάνια λες και υπήρχαν ανέκαθεν. Διακόσια χρόνια νωρίτερα δεν είχαν καν γεννηθεί .Οι Τούρκοι δεν εξουσίαζαν τα Βαλκάνια αλλά την «Ρούμελη» τα αλλοτινά εδάφη των «Ρωμαίων» τα οποία είχαν πάρει απ’ το Βυζάντιο.

Πριν από το 1880 δεν υπήρχαν και πολλές αναφορές για «Βαλκανικούς λαούς».
Ο κόσμος της ορθοδοξίας περιελάμβανε Έλληνες και Σλάβους και πέρασε καιρός ώσπου να εμφανιστούν εθνογραφικοί και πολιτικοί διαχωρισμοί ανάμεσα στους διάφορους ορθόδοξους πληθυσμούς.

Καθ’ όλη την διάρκεια του 18ου αιώνα η συνηθισμένη έκφραση των γεωγράφων για την περιοχή ήταν Ευρωπαϊκή Τουρκία. Στην δεκαετία του 1880 οι μέρες της Ευρωπαϊκής Τουρκίας ήταν μετρημένες.
Από το 1878 έως το 1908 οι διπλωματικές διασκέψεις ροκάνισαν τα Οθωμανικά εδάφη και υπέβαλαν τα λείψανα τους στην επίβλεψη των Μεγάλων Δυνάμεων. Διάδοχα κράτη -η Ελλάδα η Σερβία η Βουλγαρία η Ρουμανία και το Μαυροβούνιο- Είχαν καταστεί στην διάρκεια του 19ου αντίζηλα για την μοιρασιά όσων εκτάσεων απέμεναν.
Όταν το 1912 ξέσπασε ο πρώτος Βαλκανικός πόλεμος που έθεσε τέρμα στην οθωμανική εξουσία στην Ευρώπη περιορίζοντας την στην περιφέρεια γύρω απ’ την Κωνσταντινούπολη ο όρος είχε γίνει πια κοινός.
Ο όρος όμως σε αντίθεση με τους προγενέστερούς του ήταν φορτισμένος με αρνητικές συνυποδηλώσεις βίας , αγριότητας, πρωτογονισμού, σε βαθμό τέτοιο που δύσκολα βρίσκει κανείς ιστορικά παράλληλα.
Η αιματηρή δεκαετία που ακολούθησε για να λήξει το 1922 με την ήττα των Ελλήνων από τους Τούρκους στην Μικρά Ασία, και την ανταλλαγή περίπου δύο εκατομμυρίων προσφύγων βρήκε τους περισσότερους Βαλκανικούς λαούς να αυτοκυβερνώνται.
Aυτό που τόσοι Δυτικοί Συνήγοροι τους είχαν ευχηθεί είχε γίνει πραγματικότητα.
Με ποιο αποτέλεσμα όμως;
"Το αποτέλεσμα ήταν μια πανσπερμία από μη βιώσιμα, ανταγωνιστικά κρατίδια που κατάτρεχαν τους υπηκόους τους.
Σε άλλα νέα κράτη όπως η Γερμανία και η Ιταλία ο εθνικισμός του 19ου αιώνα είχε συγχωνεύσει τα μικρά , απαρχαιωμένα κρατίδια (και είχε δημιουργήσει έτσι ευρύτερες και οικονομικά πιο ορθολογικές μονάδες) στα Βαλκάνια είχε συμβεί το αντίθετο.
Το εθνολογικό μείγμα στα Βαλκάνια έμεινε εντυπωσιακά αναλλοίωτο για αιώνες-και στους περισσότερους απ’ αυτούς δεν υπήρξαν καθόλου εθνοτικές συγκρούσεις.
Γιατί να γίνει το μείγμα τόσο εκρηκτικό τους δύο τελευταίους αιώνες;
Γιατί όπως η Ευρώπη έδωσε στα Βαλκάνια τις κατηγορίες με τις οποίες αυτοπροσδιορίστηκαν, έτσι τους έδωσε και τα ιδεολογικά όπλα-κυρίως με την μορφή του νεότερου ρομαντικού εθνικισμού-με τα οποία να αυτοκαταστραφούν."

Στο μεσοπόλεμο οι μυθιστοριογράφοι και σκηνοθέτες του κινηματογράφου μετέτρεψαν την περιοχή σε εξωτικό σκηνικό για υποθέσεις μυστηρίου γεμάτες διαφθορά και εύκολους σκοτωμούς.

Στην μετά τον Δεύτερο πόλεμο εποχή τα Βαλκάνια εξαφανίστηκαν από την συνείδηση της Δύσης. Το σιδηρούν παραπέτασμα και ο ψυχρός πόλεμος έκοψε στα δύο την ν.α Ευρώπη χωρίζοντας την Ελλάδα από τους κομμουνιστές γείτονες της.
Η Ελλάδα έγινε μια παρυφή της Δύσης. Ο μαζικός τουρισμός οδήγησε εκατομμύρια ανθρώπους στις παραλίες και τα χιονοδρομικά κέντρα της περιοχής και μετέτρεψε την δημοτική της παράδοση σε βραδινή διασκέδαση. Η γραφικότητα πήρε την θέση της βίας και οι σοβαρότερες απειλές για τον τουρίστα ήταν οι κακοί δρόμοι και οι περίεργοι καμπινέδες.
Αυτά ήταν τα καλά της μακρόχρονης ειρήνης που απλώθηκε πάνω στην Ευρώπη με τον Ψυχρό πόλεμο. Πολλοί όμως σήμερα τα θεωρούν όχι μόνο μακρινά αλλά και κάτι σαν διάλειμμα που συσκότισε για λίγο τον αληθινό χαρακτήρα των Βαλκανίων. Από τότε που κατέρρευσε ο κομμουνισμός έχει γίνει πιο εύκολο να βλέπει κανείς την ν.α Ευρώπη σαν ολόκληρη οντότητα αλλά παράλληλα έχουν επανέλθει στο προσκήνιο οι καθιερωμένες υποτιμητικές συνυποδηλώσεις της. Ίσως μάλιστα οι συγκρούσεις που προκλήθηκαν από την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας να έκαναν τον κόσμο πιο επιρρεπή σε τέτοιους συνειρμούς.

Ο όρος Βαλκάνια μολονότι νεόκοπος εδράζεται σε θεμέλια που αποτελούνται από άλλους συνειρμούς οι οποίοι ριζώνουν σε βαθύτερα στρώματα της Δυτικής σκέψης.
Ένας από αυτούς είναι η αντίθεση της ορθόδοξης και καθολικής χριστιανοσύνης που παγιώθηκε όταν οι σταυροφόροι λεηλάτησαν την Κωνσταντινούπολη .

Τα σημερινά δεδομένα μαζικοποίησης της πολιτικής και του αστικού βιομηχανικού βίου, της εμφάνισης νέων κρατικών δομών και της διάδοσης γραμματικών γνώσεων και τεχνολογίας ίσως αποδειχτούν για τα Βαλκάνια εξ ίσου σημαντικά όσο και η υποτιθέμενη αιώνια πραγματικότητα των θρησκευτικών ρήξεων, της αγροτικής παράδοσης και του χάσματος μεταξύ των εθνοτήτων. Δύσκολο γιατί οι κάτοικοι τους έχουν κάποια ιδιαίτερη προδιάθεση στην προγονοπληξία και θα πρέπει να εγκαταλείψουν τα εθνικιστικά άγχη και πάθη, όπως και την προσπάθεια να καταρτίσουν μια ιστορική γενεαλογία σαν και αυτή που κάποτε απαιτούσαν οι Μεγάλες Δυνάμεις.



Συνεχίζεται



Ξαφνικά εμφανίστηκε στην σκηνή ο χορός των Ποσοστών!

Λοιμός είχε πέσει πάνω στην Πόλη και τα παιδιά γεννιόντουσαν σημαδεμένα.




(Ξαφνικά στην σκηνή εμφανίζεται ο χορός των Ποσοστών- (οι κορυφαίοι λένε τα κόκκινα)

Αγοράζω και πουλάω ποσοστά !
Τι είναι αυτά; Τι είναι αυτά;
Τα ποσοστά τα ποσοστά.
Τα ποσοστά είναι αυτά.
Τι ποσοστά είναι αυτά ;

Επί τοις χιλίοις
επί τοις εκατό
σας διαμορφώνουμε
φαΐ και παγωτό
είμαστε εμείς τα ποσοστά
τα ποσοστά είμαστε εμείς
και άλλα πολλά!

Συναλλαγματικές ισοτιμίες χρηματιστηριακές αξίες
ισοδυναμίες με αδυναμίες
είμαστε ευέλικτα και δυναμικά
τα ποσοστά τα ποσοστά

Στα δάνεια υπάρχουμε που χρησιμοποιείτε
γιατί στιγμή ακίνητοι δεν θέλετε να είστε
είμαστε ευέλικτα και δυναμικά
τα ποσοστά τα ποσοστά

Σε έγγραφα υπάρχουμε και σε στατιστικές
σε στατικές μελέτες και σ' όλες τις πηγές
είμαστε ευέλικτα και δυναμικά
τα ποσοστά τα ποσοστά

Αντιπαραθέσεις και οχλαγωγία
όλα αυτά υπήρχανε και έν αφθονία
όταν ασχολήθηκε μ' εμάς η κοινωνία
είμαστε ευέλικτα και δυναμικά
τα ποσοστά τα ποσοστά

Ενιαίες ποσοστώσεις και γενναίες οι εκπτώσεις
είναι μια στρατηγική νικηφόρα
και παλιά
όσο εμείς τα ποσοστά

είμαστε ευέλικτα και δυναμικά
τα ποσοστά τα ποσοστά

Έχουμε τις σχέσεις μας με την εξουσία

που όσο κεντρικότερη μας γίνεται οικεία
Η κεντρική η εξουσία
μπορεί να σ' έχει για ένα κομμάτι
μπορεί να σ' έχει για έναν τομέα

Ο κομματάρχης κι ο τομεάρχης
μα κι ο νομάρχης κι ο τελετάρχης
έχουν μια σχέσημα μόνο μία
ενώ εμείς τα ποσοστά
είμαστε ευέλικτα και δυναμικά

Παρουσιαζόμαστε και σαν εκλογικά
σιγά τα αυγά !σιγά τα αυγά ! (αυτό το φωνάζει κάποιος απ' το κοινό)
Είμαστε εμείς τα ποσοστά
τα ποσοστά είμαστε εμείς
κι άλλα πολλά.!

Λαμπρές ασχολίες στη γη του πυρός!





το ποστ θα αυτοκαταστραφεί μόλις λιώσουν τα χιόνια .



τελικά αποφάσισα να το αφήσω
γιατί δεν θέλω να χαθούν τα σχόλια των φίλων μου.

Απεργία μήτηρ πάσης Δημιουργίας




Δυο παπούτσια στο λιβάδι
Δυο παπούτσια κοντά στο ρυάκι
πολύ μακριά το ένα από το άλλο
Μπορεί και ποτέ
Μπορεί να μην ξεσκονίστηκαν ποτέ από την μέρα που αγοράστηκαν

Φαντάστηκα

Εκείνη, ξαπλωμένη εκεί,
Με το κορμί της ανάσκελα για τον αγαπημένο της πήρε την απόφαση μια και τα
έβγαλε να μην τα ξαναφορέσει
και γύρισε σπίτι ξυπόλητη
ή μπορεί αυτός
Ναι
Μπορεί να την σήκωσε στα χέρια ενώ αυτή φορούσε μόνο κάλτσες και πέρασαν έτσι τα χωράφια και τους φράχτες
Αυτός ρωμαλέος
Ή πάλι αν όχι ρωμαλέος
Τότε εμπνευσμένος
Ναι
Ασθενικός αλλά εμπνευσμένος


Τα παπούτσια αυτά θα ‘πρεπε καλύτερα να τα΄ αφήσουμε να χαλάσουν στην βροχή να ξεθωριάσουν από το κρύο να τα μασήσουν τη νύχτα οι σκύλοι, να τα καταπιεί το χώμα



θα κρατήσω το ένα, το άλλο θα το αφήσω
να μαγέψει κάποιον άλλο.



φωτο



Δεν θα με πείραζε καθόλου να σφίγγατε τις γραβάτες σας περισσότερο!


Δεν λέω όλοι έχουμε παρακολουθήσει μια παράσταση όπου κάποια-ος ηθοποιός (οχι αναγκαστικά) η πρωταγωνίστρια-ης
σε μια στιγμή μοναδική μας μάγεψαν και μας ταξίδεψαν στους ξεχωριστούς χώρους της τέχνης τους.
Ολοι μπορούμε να ανασύρουμε απο την μνήμη μας κάποιο παραμύθι που μας διηγήθηκαν όταν είμαστε μικροί (ή και μεγάλοι) και μας έκανε να ζήσουμε έστω για λίγο στην χώρα με τα μαγικά χαλιά και τις μικρές νεραιδες.
Πόσοι όμως απο εμάς θα μπορούσαν να περιγράψουν αυτό που αισθάνθηκαν εκείνες τις στιγμές με εναν τρόπο σαν και αυτόν...

"Κάτω από αυτά τα γεγονότα τα τόσο καθημερινά τα αντικείμενα τα τόσο κοινά τις λέξεις τις τόσο συνηθισμένες ένοιωθα κάτι σαν ένα ιδιαίτερο ύφος ένα παράξενο τονισμό. Διάβαζε χωρίς να ακολουθεί πιστά το κείμενο έβρισκε τον τόνο.
Χάρη σ' αυτό τον τόνο έκανε πιο απαλές, καθώς περνούσαν, όλες τις ακαμψίες στους χρόνους των ρημάτων. Οδηγούσε τη φράση που τελείωνε σε εκείνη που έμελλε να αρχίσει πότε ταχύνοντας, πότε αργοπορώντας το βηματισμό των συλλαβών, για να τις κάνει να ενταχθούν, ακόμη και αν διέφεραν ποσοτικά σε ένα ομοιόμορφο ρυθμό. Εμφυσούσε μέσα σ' αυτήν την τόσο κοινή πεζογραφία ένα είδος συναισθηματικής και αδιάκοπης ζωής.
Διάβαζε με τρόπο που ο σεβασμός και η απλότητα της ερμηνείας η ομορφιά και η απαλότητα του ήχου έκαναν την ανάγνωση της θαυμαστή.
Προσέχοντας να αποβάλλει απ' τη φωνή της κάθε μικρότητα κάθε προσποίηση που θα εμπόδιζε να αποδοθεί το δυναμικό ξεχείλισμα, προσέδινε όλη τη φυσική καλοσύνη, όλη την πλατειά απλότητα που αναζητούσαν αυτές οι φράσεις, λες και είχαν γραφτεί για τη φωνή της και με κάποιο τρόπο χωρούσαν όλες στην κλίμακα της ευαισθησίας της."

αν όμως, κάποιοι τα κατάφερναν- δεν θα είχαν προσφέρει στον ηθοποιό η τον παραμυθά τους ενα δώρο ανάλογο με αυτό που έλαβαν;
Μήπως αυτό είναι κάτι που βρίσκεται πιο κοντά σε αυτό που λέμε multimedia
απο οτι ένα συμφωριασμένο video που συνοδεύει το υποκριτικό δρώμενο, στις πολλές τα τελευταία χρόνια παραστάσεις που ισχυρίζονται οτι επιτυνχάνουν την συνύπαρξη των τεχνών;
Ποιός να ξέρει;
Πάντως αποκλείεται το ΥΠΠΟ!

............................


υ.γ. Ο υπουργός πολιτισμού απάντησε στον  20χρονο που τον ρώτησε λίγες μέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του
  "είστε χαρούμενος που αναλάβατε αυτό το υπουργείο;"

"νεαρέ μου πρέπει να ξέρεις πως οταν πας να φας σ' ένα ωραίο εστιατόριο και έχει τελειώσει το πιάτο ημέρας τρως οτι σε σερβίρουν"

Μήπως είμαι μαλάκας που το θυμάμαι ακόμα;
η μήπως είμαι αλήτης
επειδή χαίρομαι όταν γιαουρτώνεται ένας από αυτούς τους κηφήνες διαχειριστές της λαϊκής εντολής;



.

Σκεφτόμουν ότι τον τελευταίο καιρό προτιμώ τα προγράμματα των θεατρικών παραστάσεων από τις ίδιες τις παραστάσεις !


Στην αρχή είδα την λέξη πνεύμα, αυτό τράβηξε την προσοχή μου , κοντοστάθηκα και άρχισα να διαβάζω χωρίς να το αγγίξω , μετά ξανάβαλα τον εαυτό μου σε όρθια στάση και άρχισα να χαζεύω την απέναντι βιτρίνα χωρίς να βλέπω τα είδη της. Σκεφτόμουν αν μπορώ να το θυμηθώ η αν θα έπρεπε να το μεταφέρω μέσα στα πράγματα μου. Σκεφτόμουν ότι τον τελευταίο καιρό προτιμώ τα προγράμματα των θεατρικών παραστάσεων από τις ίδιες τις παραστάσεις , ίσως γιατί στα προγράμματα εμπεριέχονται οι πόθοι των δημιουργών και όχι το αποτέλεσμα που προέκυψε από την δουλειά τους. Το αποτέλεσμα συχνά ανήκει ολοκληρωτικά στην εποχή μας, είναι ισχνό και ανήμπορο να συγκινήσει. Είναι σαν την πίστη μας και την αποφασιστικότητα μας –είναι μαλακό σαν τους καναπέδες μας, καθοδηγούμενο σαν την ψήφο μας και επίπεδο σαν τις καινούριες μας TV –δεν αξίζει τα 20 ευρω που χρειάζονται για να το δούμε.
Ομως το θέμα μου ήταν ένα θεατρικό πρόγραμμα σε μορφή τρίπτυχου, παρατημένο σ΄ ένα πεζούλι, κατουρημένο από σκύλο ή βρεγμένο από την βροχή που είχε καταφέρει να μου μιλήσει.ΕΣΚΥΨΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΗΡΑ.

ΠΝΕΥΜΑ
Είναι πολύ φυσικό να θεωρούμε το πνεύμα ως την ανώτερη και υπεράνω όλων αρχή. Αυτό μας διδάσκουν. Ό,τι μπορεί στολίζεται με πνεύμα, κοσμείται. Το πνεύμα, σε σχέση με οτιδήποτε άλλο, είναι το πιο διαδεδομένο πράγμα που υπάρχει. Το πνεύμα της πίστης, το πνεύμα του έρωτα, ένα ανδροπρεπές πνεύμα, ένα καλλιερ­γημένο πνεύμα, το μέγιστο πνεύμα της σύγχρο­νης εποχής: πόσο ακράδαντα και άμεμπτα ηχεί μέχρι τις κατώτερες βαθμίδες. Όλα τα υπόλοι­πα, το καθημερινό έγκλημα ή η φιλόπονη μανία απόκτησης υλικών αγαθών, σε σύγκριση με το πνεύμα φαίνονται σαν κάτι ανομολόγητο, η βρο­μιά που ο Θεός απομακρύνει από τα νύχια των ποδιών του.
Όμως όταν το πνεύμα είναι μόνο του, ένα γυ­μνό ουσιαστικό, φαλακρό σαν φάντασμα που σου έρχεται να του δανείσεις ένα σεντόνι, -πώς είναι τότε;
Μπορεί κανείς να διαβάζει τους ποιη­τές, να μελετά τους φιλοσόφους, να αγοράζει πίνακες και να συζητά ώρες ολόκληρες, όμως είναι πνεύμα αυτό που κερδίζει κανείς έτσι;
Ας υποθέσουμε ότι είναι και το κερδίζει: έγινε όμως και κτήμα του;Αυτό το πνεύμα είναι τόσο γερά δεμένο με την τυχαία μορφή της εμφάνισης του! Διαπερνά τον άνθρωπο που θέλει να το λάβει και αφήνει πίσω του μόνο λίγη ταραχή!
Τι θα κά­νουμε με όλο αυτό το πνεύμα; Αναπαράγεται διαρκώς πάνω σε βουνά χαρτιού, πέτρας και μου­σαμά, λαμβάνοντας στην κυριολεξία αστρονομι­κές διαστάσεις, εξίσου αδιάκοπα λαμβάνεται και απολαμβάνεται με κατανάλωση τεράστιας ποσό­τητας νευρικής ενέργειας: αλλά τι απογίνεται μετά;

Εξαφανίζεται σαν αυταπάτη; Διαλύεται σε μόρια; Εξαιρείται από τον γήινο νόμο της διατή­ρησης; Λέτε αν ξέραμε πε­ρισσότερα γι' αυτό, να έπεφτε στενόχωρη σιω­πή γύρω από το ουσιαστικό «πνεύμα»;


ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΚΗΝΗ
Η διαφορά, είπε, θα έγκειτο πάνω απ' όλα όχι τόσο σ' αυτό που θα συνέβαινε όσο στη σημασία που θα του απεδίδετο. Το σύστημα που ίσχυε τώρα ήταν ίσως αυτό της πραγ­ματικότητας και έμοιαζε με κακό θεατρικό έργο.
Δικαίως γινόταν λόγος περί «παγκό­σμιας σκηνής», διότι στη ζωή δημιουργού­νται εκ νέου πάντα οι ίδιοι ρόλοι, οι ίδιες πλοκές, οι ίδιοι μύθοι. Ο κόσμος ερωτεύεται επειδή υπάρχει έρωτας, και κάνει έρωτα με τον τρόπο που έκανε ανέκαθεν. Είμαστε πε­ρήφανοι όπως οι Ινδιάνοι, οι Ισπανοί, οι παρ­θένες ή τα λιοντάρια. Μάλιστα στο ενενήντα τοις εκατό των περιπτώσεων σκοτώνουμε επειδή ο φόνος θεωρείται τραγικός και με­γαλειώδης. Επομένως οι πετυχημένοι πολι­τικοί αναμορφωτές της πραγματικότητας, αν παραβλέψουμε τις πολύ σπουδαίες εξαιρέ­σεις, έχουν πολλά κοινά με τους γραφιάδες των έργων που σπάζουν ταμεία. Τα ζωηρά συμβάντα που παράγουν σε πλήττουν με την έλλειψη πνεύματος και νεοτερικότητας που τα διακρίνει, αλλά ακριβώς γι' αυτό μας με­ταφέρουν σ' εκείνη την παθητική κατάστα­ση νύστας, κατά την οποία ανεχόμαστε κάθε αλλαγή.
Αν το δει κανείς έτσι, η ιστορία γεν­νιέται από ιδέες ρουτίνας και όλα όσα είναι αδιάφορα στο βασίλειο των ιδεών, και η πραγματικότητα γεννιέται κυρίως από το γε­γονός ότι δεν συμβαίνει τίποτε για τις ιδέες. Θα μπορούσε κανείς να το συνοψίσει εν συντομία ως εξής:
μας ενδιαφέρει ελάχιστα τι συμβαίνει και υπερβολικά σε ποιον, πού και πότε συνέβη, έτσι ώστε είναι σημαντικό όχι το πνεύμα των συμβάντων, αλλά ο μύ­θος τους, όχι η πρόσβαση σ' ένα νέο περιε­χόμενο ζωής, αλλά ο καταμερισμός του ήδη υπάρχοντος, πράγμα που ανταποκρίνεται ακριβώς στη διαφορά μεταξύ καλών και απλώς επιτυχημένων θεατρικών έργων.
.