Η αντιπάθεια απέναντι στον συμπολίτη έχει πάρει διαστάσεις συλλογικού συναισθήματος. Η δική μου αναπτύσσεται ιδιαίτερα όταν ανοίγω την τηλεόραση.



Οι άνθρωποι που είναι στο ισόγειο κριτικάρουν πολύ εύκολα όλους τους άλλους και αρνούνται αυτό που δεν τους πάει. Οι άλλοι που είναι ψηλά, οι υπέργειοι δεν θέλουν να σκέφτονται διαφορετικά από ότι δρουν γι΄ αυτό αναγκάζονται πολλές φορές να μη σκέφτονται πολύ διεξοδικά.

Οι άνθρωποι είναι αφάνταστα πολλοί ή μάλλον αφάνταστα πολλοί άνθρωποι βρίσκονται σε θλιβερή αντίθεση με αφάνταστα πολλούς άλλους ανθρώπους. Η αντιπάθεια απέναντι στον συμπολίτη έχει πάρει διαστάσεις συλλογικού συναισθήματος. Η δική μου αναπτύσσεται ιδιαίτερα όταν ανοίγω την τηλεόραση. Όταν την κλείνω κάπως ησυχάζω.

Όλοι ανεξαιρέτως είμαστε καχύποπτοι για το μέλλον μας, κάνουμε επαγγέλματα ομαδοποιημένα και έχουμε συγκεκριμένα καθήκοντα.


Τα καθηκοντα αυτά, κατά την γνώμη της προισταμένου μου, δεν πρέπει να τα παίρνουμε πολύ σοβαρά (αυτό τουλάχιστον μου είπε την τελευταία φορά που με κάλεσε στο γραφείο της) και υπερθεματίζοντας μου είπε,
"θέλω να ξέρεις πως δεν σου κάνω παρατήρηση, σε συμβουλεύω γιατί σ΄αγαπάω".
(Το πιστεύω οτι με αγαπάει, αλλά έχει μάθει αλλοιώς!)
Φεύγοντας σκέφτηκα δεν γμται, το αποτέλεσμα θα ήταν καλύτερο αλλά τουλάχιστον γλύτωσα τέσσερα Σαββατιάτικα πρωινά , κάτι είναι και αυτό.
Θυμήθηκα μια παλιά ιστορία με μια φίλη που οταν προσελήφθη (με τον παραδοσιακό τρόπο) στο δημόσιο άρχισε να δουλεύει σαν δαιμονισμένη, (για να βγάλει ασπροπρόσωπο το "μέσον" ) με αποτέλεσμα να ξεσηκωθούν εναντίον της έως και τα έπιπλα της υπηρεσίας.
Μέσα σε λίγες εβδομάδες άλλαξε ρυθμό εργασίας.
Το ίδιο θα κάνω και εγώ τώρα αποφάσισα.
Δεν γμται, ο άνθρωπος πρέπει να παίρνει από τη ζωή το μέγιστο που μπορεί, δεν χρειάζεται περισσότερα για να είναι ευτυχής.
Δεν γμται, σε όλους τους ανθρώπους συνήθως κάτι παρεμβάλλεται και δεν τα καταφέρνουν, δεν είμαι μόνος μου.


υ.γ. Προτιμώ το είδος των ανθρώπων που δεν λένε εδώ συμβαίνει ετούτο ή το άλλο
αλλά επινοούν
και όταν κάποιος τους λέει ότι ένα πράγμα είναι έτσι όπως είναι,
αυτοί σκέφτονται, ναι μα θα μπορούσε να είναι κι αλλιώς

αλλά η ζωή είναι μικρή για να στα δώσει όλα.

.

Όταν γίνει στην πατρίδα μου Λαμογιά πρέπει να αφήσεις το Λαμόγιο ήσυχο η να περιμένεις να έρθει το κράτος να αναλάβει την ευθύνη



Οταν η Μαφία δεν καταφέρνει να αποτελειώσει κάποιον, αυτό που πρέπει να κάνεις είναι είτε να περιμένεις την αστυνομία για να πάρει την ευθύνη της μεταφοράς του στο νοσοκομείο είτε να περιμένεις τους εκτελεστές να τελειώσουν τη δουλειά. (22-1 08 ναυτεμπορική)


Όταν γίνει στην πατρίδα μου Λαμογιά αυτο που πρέπει να κάνεις είναι είτε να αφήσεις το Λαμόγιο ήσυχο είτε να περιμένεις να έρθει το κράτος να αναλάβει την ευθύνη Βλέπεις
«Το κράτος είναι το καταληκτικό σημείο του καταλογισμού.
το σημείο όπου μπορούν να σταματήσουν οι καταλογισμοί,
που συνιστούν την ουσία της νομικής θεώρησης.»
Όταν γίνει στην πατρίδα μου Λαμογιά αυτό που πρέπει να κάνεις είναι είτε να αφήσεις το Λαμόγιο ήσυχο είτε να περιμένεις να την Δικαιοσύνη να προχωρήσει στο έργο της Αλλά
«Δίκαιο δεν είναι σκοπός, αλλά μέσο.
δηλ. μηχανισμός εξαναγκασμού στην υπηρεσία σκοπών,
που υπερβαίνουν το ίδιο το Δίκαιο.»
Όταν γίνει στην πατρίδα μου Λαμογιά αυτό που πρέπει να κάνεις είναι είτε να αφήσεις το Λαμόγιο ήσυχο είτε να περιμένεις την διαδικασία Γιατί
«Η διαδικασία απορροφά την ουσία.
Αμβλύνει τις πολιτικό- ιδεολογικές διαμάχες
αναγκάζοντας τις αντιτιθέμενες παρατάξεις
να ενστερνισθούν κοινούς κανόνες δημόσιας τάξης .»
Όταν γίνει στην πατρίδα μου Λαμογιά αυτό που πρέπει να κάνεις είναι είτε να αφήσεις το Λαμόγιο ήσυχο είτε να αναλογιστείς οτι
«Η έννοια της πολιτικής είναι ευρύτερη από την έννοια του κράτους.
Πολιτικό επομένως δεν είναι απλώς ό,τι αναφέρεται
στις πράξεις των κυβερνήσεων και των κατεστημένων αρχών
αλλά οτιδήποτε συμβαίνει στον δημόσιο κοινωνικό χώρο
πολώνοντας τους ενδιαφερόμενους γύρω από την σχέση φίλου-εχθρού .»
στην δικιά σας πατρίδα γίνεται το ίδιο ;

υ.γ.πορισμα Ζορμπά πορισμα Ζορμπά πορισμα Ζορμπά πορισμα Ζορμπά πορισμα Ζορμπ
υ.γ.2 Τι είναι πόρισμα ;
.

Της πατρίδας η σημαία έχει χρώμα το ευρω και στην μέση χαραγμένο έναν ροζουλί σταυρό



Ξέρουμε πως σε ορισμένες παθήσεις του νευρικού συστήματος, ο άρρωστος ενώ δεν έχει προσβληθεί κανένα όργανο του είναι βυθισμένος σ' ένα είδος ανικανότητας της βούλησης.
Ο εγκέφαλος του, τα πόδια του, οι πνεύμονες του, το στομάχι του, είναι άθικτα - καμία πραγματική ανικανότητα δεν τον εμποδίζει να εργαστεί, να περπατήσει, να αντιμετωπίσει το κρύο, να φάει, αλλά αυτές τις διαφορετικές πράξεις που θα ήταν ικανός να εκτελέσει είναι ανίκανος να τις θέλει.
Υπάρχουν ορισμένα μυαλά που θα μπορούσαμε να συγκρίνουμε μ' αυτούς τους αρρώστους 
ένα είδος ραθυμίας ή επιπολαιότητας εμποδίζει αυτά τα μυαλά να ασχοληθούν με τις βαθύτερες ανάγκες τους .
Ζούνε στην επιφάνεια μέσα σε μία μόνιμη λήθη του εαυτού τους, σαν και κείνο τον άρχοντα που επειδή ζούσε από μικρό παιδί μαζί με ληστές δεν θυμόταν πια το όνομα του μιας και είχε πάψει πολύ καιρό να το ακούει. Είχε χάσει, επειδή ζούσε από μικρό παιδί μαζί με ληστές, κάθε ανάμνηση της πνευματικής του αρχοντιάς.
Αντιδρούν μόνο όταν μάθουν πως ο "Θέμος" βγάζει ΤΟΣΑ μύρια τον ΧΡΌΝΟ
όλο τον άλλο χρόνο που ο "Θέμος" τους τάιζε "Σκουπίδια" αυτοί τα έτρωγαν .
Γελούσαν κιόλας
"α τον άτιμο! που τα βρίσκει ρε ο μπαγάσας ! καλά την είδες την ξψζ τα πέταξε όλα έξω, ναι φόρα παρτίδα σου λέω. Γέμισε η οθόνη σιλικόνη"!

Υγ. τι έγινε με τα ομόλογα και τις υποκλοπές ;
ε, το ίδιο θα γίνει και τώρα.
Και επειδή έχουμε υπερανεπτυγμένο Θυμικό σε κάποιο καιρό θα διασταυρώνουμε τα ξίφη μας για το ποιοι μπορούν να διατηρήσουν σε λειτουργία το σύστημα ΖΕΧΝΕΙ που κυβερνά την χώρα.



για την κληρονομικότητα της εξουσίας μεταφορικά η κυριολεκτικά ο λόγος



για την κληρονομικότητα της εξουσίας μεταφορικά η κυριολεκτικά ο λόγος


-Πρέπει να μιλήσω αύριο στα εγκαίνια και δεν ξέρω τι να τους πω (είπε ο κληρονόμος στον φίλο του).
-Πες ό,τι είπε ο παππούς σου στα προηγούμενα (απάντησε εκείνος άνετα).
-Λες;
-Βέβαια!
-Μήπως χρειαστεί ν' αλλάξουμε κάτι;
-Δεν νομίζω αλλά ας το θυμηθούμε... Καλό θα μας κάνει.

(Εβαλαν τότε στο βίδεο τον παππού να ξεσηκώνει τα στίφη των πιθανών ψηφο-φόρων του)

"Εμείς οι οποίοι συγκεντρωθήκαμε εδώ για πρώτη φορά (έλεγε ο παππούς)
δεν αισθανόμαστε εξουσιοδοτημένοι να καθορίσουμε στόχο.
Καταρχήν συνήλθαμε μόνο για να δημιουργήσουμε μία οργάνωση
η οποία θα προωθήσει τη διαδικασία της διαμόρφωσης προτάσεων
για την επίτευξη αυτού του στόχου.
(και αφού περίμενε να κοπάσουν τα χειροκροτήματα, συνέχισε χαμογελαστός)
Και είναι βέβαιο πως διαλέξαμε το σωστό γιατί το σωστό κι ο χρόνος του
συνδέονται μέσω μιας μυστηριώδους δύναμης ακριβώς όπως ένα γλυπτό και ο χώρος που καταλαμβάνει
η ο τοξοβόλος και ο στόχος που πετυχαίνει, χωρις να τον κοιτάξει".

Τρομερός ο παππούς σου είπε ο φίλος (σκεπτόμενος οτι σε λίγο καιρό θα διαχειρίζοταν εξουσία) .
Με μια ορισμένη αοριστία και μεταφορική ποιότητα έκανε τους ανθρώπους να σκέφτονται
την πραγματικότητα λιγότερο απ' ότι συνήθως.
Ακου με, φίλε, οι πετυχημένοι πολιτικοί αναμορφωτές της πραγματικότητας δεν ενδιαφέρονται για την πρόσβαση σ' ένα νέο τρόπο ζωής αλλά για τον καταμερισμό του ήδη υπάρχοντος.
Φτιάχνουν ιστορία κυρίως από ιδέες ρουτίνας.

.

το κρανίο σου θα εκραγεί και θα γεμίσει ο τόπος κόκκινα σημαδάκια για το γούρι, όπως όταν σπάς το ρόδι στην εξώπορτα.




αυτά είναι απλώς πράγματα που γράφω τώρα για να περιγράψω κάπως αυτό το «όλο μαζί», το «συμπυκνωμένο»,
το «πακέττο» που κάποιες στιγμές σ’ επισκέπτεται ολόκληρο
και νομίζεις οτι θα τιναχτεί το στήθος σου και θα εκραγεί μέσα σ’ έναν πολύ βαθύ αναστεναγμό,
πώς το κρανίο σου θα εκραγεί και θα γεμίσει ο τόπος κόκκινα σημαδάκια για το γούρι, όπως όταν σπάς το ρόδι στην εξώπορτα.


αρηςδαβαρα30-12-2007


Η ανάμνηση δεν είναι μια περίληψη του "παρελθόντος";
Με ιδιότητες ανοξείδωτες από τον χρόνο - γι' αυτό και επιζεί, εξάλλου.
Έτσι, όταν τη φέρνεις στο "παρόν", είναι φρέσκια και ολοζώντανη
-μπορείς να την (επ)εκτείνεις, να την δια στρέψεις, να την προσαρμόσεις-
Είναι πολύ... ελαστική για να σου φέρει αντίρρηση...


αυτό είναι ένα σχόλιο δεν θυμάμαι που το διάβασα θυμάμαι μόνο αυτον που το έκανε
-sandman-


Μια μέθη ωραία με κατακλύζει
δίχως καθόλου να φοβηθώ πώς παραπαίω
όρθια κάνω την πρόποση αυτή (Mallarme)...
το βράδυ να βγαίνω έξω
απ’ το δωμάτιό μου εκεί μέσα τα γνωρίζω όλα (Rilke)...
να μη φωνασκώ και να συμφύρομαι
με τους υπαίθριους ρήτορες και τους αγύρτες (Αναγνωστάκης)...


να πετάω
πάνω από τα γήινα και τα συμπλέγματά μου (Γώγου)...
να παραμείνω εν πλήρη συγχύσει αθώα (Κατσαρός)...
κι αυτή που είμαι
να συγχωρεί αυτή που ήμουν (Celan)...


ΜΕΝΙΕΚ 1-1-2008


Το Sea Diamond προσκρούει σε ύφαλο κοντά στην Οία της Σαντορίνης και βυθίζεται σαν οικολογική βόμβα! (Σήμερα, 8 μήνες μετά, όχι απλώς δεν έχει ανασυρθεί, αλλά μάλλον θα πληρώσουμε και τη νύφη επειδή η πλοιοκτήτρια εταιρεία «Λούης» υποστηρίζει ότι οι χάρτες δεν δείχνουν ύφαλο στην περιοχή!) Όλως τυχαίως, στην εταιρεία ανήκει και το ξενοδοχείο της Κέρκυρας όπου το 2006 πέθαναν 2 παιδάκια από αναθυμιάσεις!

Η «Καθημερινή», με νέο διευθυντή τον Αλέξη Παπαχελλά, απολύει τους δημοσιογράφους Αριστέα Μπουγάτσου και Γιώργο Δελαστίκ.

Οι πανάκριβες και θηριώδεις ολυμπιακές εγκαταστάσεις μετατρέπονται σιγά σιγά σε υδροπάρκα, mall και λοιπούς ναούς πολιτισμού.

Τα ΜΑΤ συλλαμβάνουν 3 κατοίκους της Επιτροπής Αγώνα για την Προστασία του Πεδίου του Άρεως και ξεριζώνουν τα δύστυχα δενδρύλλια που είχαν φυτέψει σε έκταση παράνομα απαλλοτριωμένη από τον «Πανελλήνιο».

Τη μία μέρα ο Σάββας Τσιτουρίδης δίνει συνέντευξη στο «Βήμα» με τίτλο «Γιατί δεν παραιτούμαι» και την επομένη ξεχνάει τους λόγους και παραιτείται. Αναποφάσιστος άνθρωπος, τζάνουμ!

Δύο απεργοί πείνας αυτό το μήνα: ο καθηγητής του 3ου Λυκείου Πετρούπολης Θανάσης Τσιριγώνης που διαμαρτύρεται επειδή το σχολείο του στεγάζεται σε κοντέινερ από το σεισμό του 1999
και ο δήμαρχος του Ελληνικού Χρήστος Κορτζίδης που διαμαρτύρεται για τον ξυλοδαρμό των δύο αντιδημάρχων από τον γνωστό Σ. Κακέτση. Έκπληκτοι οι Έλληνες παρακολουθούν την πορεία της υγείας του Κορτζίδη, ο οποίος δίνει νέο ορισμό στο αξίωμα του δημάρχου.
Οι κάτοικοι του Ελληνικού παίρνουν θάρρος και γκρεμίζουν τα συρματοπλέγματα που εμπόδιζαν την πρόσβασή τους στην παραλία. Χλομός αλλά νικητής, ο Χ. Κορτζίδης θα γιορτάσει μαζί τους. Από την άλλη, αντιμέτωπος με τουλάχιστον 1.000 πολίτες βρέθηκε ο δήμαρχος Αθηναίων Νικήτας Κακλαμάνης που θέλει να φτιάξει υπόγειο γκαράζ στο παρκάκι Πατησίων και Κύπρου με τα αιωνόβια πεύκα.

ΛΩΤΟΦΆΓΟς5-1-2008


«Όταν ήμουν μικρός, έλπιζα να μεγαλώσω και να γίνω βιβλίο. Όχι συγγραφέας, αλλά βιβλίο: ανθρώπους μπορείς να σκοτώσεις σαν μυρμήγκια. Και συγγραφείς δεν είναι δύσκολο να σκοτώσεις. Τα βιβλία όμως, ακόμα και αν τα καταστρέφουν συστηματικά, πάντα υπάρχει πιθανότητα να σωθεί κάποιο αντίτυπο και να συνεχίσει να ζει πάνω στο ράφι, μια αιώνια σιωπηλή ζωή σε κάποιο ξεχασμένο ράφι, σε κάποια μακρινή βιβλιοθήκη, στο Ρέικιαβικ, στο Βαγιαντολίδ ή στο Βανκούβερ».

roadartist.6-1-2008


Γλυκιά μου μελαγχολία, που κρύβεσαι όλη μέρα και παίρνεις μορφή μόνο στις άσπρες τούτες λέξεις, σ’ ευχαριστώ. Που είσαι τόσο διακριτική. Που εμφανίζεσαι τις μικρές ώρες μόνο και τις άλλες απλά χάνεις την υπόστασή σου.

6-1-2008 tokarpouzi.


Παλαιότερα στα χωριά η φωτιά στο τζάκι δεν έσβηνε όλο το Δωδεκαήμερο για να κρατά μακριά τους καλικάντζαρους από το σπίτι. Οι καλικάντζαροι είναι κληρονομιά και αυτοί των προϊστορικών δαιμόνων που απεικονίζονται στους μινωικούς και μυκηναϊκούς σφραγιδόλιθους. Μοχθηροί, επίβουλοι, ασχημομούρηδες, βρωμεροί οι καλικάντζαροι επιβίωσαν στη λαϊκή παράδοση ως οι δαίμονες του Δωδεκαημέρου.

βασικος μετοχος 3-1-2008


δεν σε θέλω εδώ γιατί ξέρω ότι κάποτε θα φύγεις.
Όλοι κάποια στιγμή φεύγουν
όλα κάποια στιγμή τελειώνουν.
Κι εγώ έχω κουραστεί να κάνω τελετές αποχαιρετισμού.
Γιατί τις ξεκινούσα και τις τελείωνα πάντα μόνη.

paperflowers5.1.2008


Αυτή είναι έγκυος κι αυτός την έσωσε από μια φωτιά, βγάζοντάς την στην πίσω αυλή.
Μετά συνέχισε να πολεμά τη φωτιά . Όταν έσβησε τη φωτιά, αυτός κάθισε να πάρει μιαν ανάσα.
Ένας φωτογράφος, από εφημερίδα της Ν. Καρολίνα, την είδε να στέκει σε μια απόσταση και να κοιτά τον πυροσβέστη. Μετά, τη βλέπει να πηγαίνει κατευθείαν προς τον πυροσβέστη κι ο φωτογράφος απορεί τι θα κάνει. Σηκώνει την κάμερα τη στιγμή που αυτή πήγε κοντά στον κουρασμένο άντρα, που είχε σώσει την ίδια και τα αγέννητα παιδιά της, και τον φίλησε.
Τώρα, δείτε τη φωτογραφία και απολαύστε το φιλί.


adiple. 3-1 2008


“Ιούλη μήνα κάθε χρόνο τρώμε το περισσότερο ξύλο”, και νά σου ο αδερφός λαχανιασμένος “πιάσανε τις Λερούδες”, να οι κηδείες, και ξανά γλέντια και γάμοι και χοροί (τότε δε χωρίζανε οι άνθρωποι, λέει η θεία Αλίκη, σώπα μπρε Αλικίτσα μου, χωρίζανε αλλά το κρύβανε από μας τα παιδιά - να, όπως τώρα εμείς δε λέμε στις μικρές για τις σουρτούκες που σαν κλείσουν τα 21 φεύγουν απ’ το σπίτι των γονιών τους), και πάλι απολύσεις, κι οι διαδηλώσεις κι οι απεργίες ένα καθημερνό πανηγύρι στα μάτια των μικρών (“μάνα, σήμερα δε θα φωνάξουμε πάρ’ τη μάνα σου κι εμπρός, δε σε θέλει ο λαός;” - “σουτ, είναι από άλλη διαδήλωση αυτό, απόψε φωνάζουμε 1 1 4?), κι όλα τα βιβλία δε χωράνε πια στην εταζέρα, “θέλω βιβλιοθήκη” - “γιατί, για να μας την κάψουνε για τρίτη φορά; βάλ’ τα στο υπόγειο, να μη φαίνονται κιόλας”, κι ύστερα φέρανε ένα παλικάρι ξαπλωμένο, δε σάλευε, κι όλοι κλαίγανε, κλαίγανε και τραγουδούσαν, και κλαίγαμε κι εμείς που δεν κουνιότανε, κλαίγαμε και τραγουδούσαμε “Σωτήρη Πέτρουλα, σε πήρε ο Λαμπράκης…”, γιατί, μάνα, τον πήρε; δεν μπορούσε μόνος του εκεί που είναι; ο μπαμπάς πώς μπορεί και μας γράφει “είμαι καλά, εσείς συνεχίστε”; Σώπα, παιδί μου, κανείς δεν μπορεί μόνος, όλοι μαζί ό,τι κάνουμε, προχώρα και φώναζε, προχώρα και…

afmarx.30-12 και 4-1


τι θα κάνεις γιαγιά παραμονή πρωτοχρονιάς, ρωτούσα για να την δοκιμάσω.
– Ε, τσούπρα μου τίποτα, έλεγε, θα πλαγιάσω να κοιμηθώ.
Η απάντησή της μου έφερνε απελπισία.
–Και δεν θα περιμένεις τα μεσάνυχτα, επέμενα. Που θα αλλάξει ο Χρόνος και τόνιζα το Χρόνος για να δείξω την σπουδαιότητα της στιγμής.
– Ε, ο χρόνος θα αλλάξει, μου έλεγε ήσυχα κι εγώ θα σηκωθώ το πρωί να πάω στην εκκλησιά μου......και συνέχιζε τις ασχολίες της χωρίς να ιδρώνει το αυτί της.
Ενιωθα τότε ότι άλλαζε ο ρους των πραγμάτων. Πώς μπορούσε να πέσει να κοιμηθεί; Μέσα μου φύτρωνε άθελά μου, ο σπόρος της αμφισβήτησης για τις φωταψίες και τα στολίδια του κόσμου μου.

myblogdokimastiko./6-1-08



Ταξίδι-επιστροφη από Καστορια για Αθήνα.Μεσα στο αυτοκινητο ειμαστε τρια ατομα.Δεν πολυμιλαμε. Είμαστε(;) ή παριστανουμε τους κουρασμενους για να αποφυγουμε συζητησεις που θα μας βαλουν παλι σε μπελαδες. Οι δυο ειμαστε συναδελφοι και ο τριτος αφεντικο. Ο καθενας μας γνωριζει σχεδον τα....

sullogismoi 24-12-07



ΕΔΩ poetrywhispering. TO VIDEO LOVE 7-1-08



Με τον Β., γιορτάζουμε 50 χρόνια γάμου, νόμιμου και με στεφάνι. Με τα πάνω μας, τα πάνω-πάνω μας, με τα κάτω μας και τα κάτω-κάτω μας, με τους καυγάδες μας αλλά και με τις ανακωχές. Με τη γέννηση των παιδιών μας, την ανάπτυξή τους πως απο παιδάκια γίνανε έφηβοι, άντρες, ανεξάρτητοι τόσο που τις σκέψεις τους δεν τις φανταζόμαστε, πέταξαν στα σύννεφα, είναι αλλού.

thialena. 27-12


Πολεμούσε πάντως, με όλο το πείσμα που τον χαρακτήριζε από παιδί, αλλά με λάθος στρατηγική: προσπαθούσε να ζεσταθεί με ζεστά ποτά και με ρούχα, με καλοριφέρ, θερμάστρες, αερόθερμα κι αιρ κοντίσιον- έτσι όμως στριμώχνονταν όλο και πιο πολύ

mavrosgatos. 7-1-08


Γράφω γιά να θυμάμαι τι έγραψα
Γιατί να θυμάμαι; δεν φτάνει που το έγραψα;
Κι άν δεν το γράψω, οπότε δεν θα το θυμάμαι
Τι ακριβώς απομένει να θυμηθώ;

petefris.6-1-08



Να ανακηρύξουμε επίσης το 2008 Έτος "Δεν μας ενδιαφέρεις":"δεν μας ενδιαφέρεις Γιώργο Νταλάρα", "δεν μας ενδιαφέρεις Παντελή Βούλγαρη","δεν μας ενδιαφέρεις Καρυστιάνη","δε μας ενδιαφέρεις Θόδωρε Αγγελόπουλε,"δε μας ενδιαφέρεις Μαρινέλλα","δε μας ενδιαφέρεις Μίκη Θεοδωράκη","δεν μας ενδιαφέρεις Κική Δημουλά","δε μας ενδιαφέρεις Παπακωνσταντίνου(Θανάση και Βασίλη)", "δε μας ενδιαφέρεις Θαλασσινέ","δεν μας ενδιαφέρεις Σμαραγδή","δεν μας ενδιαφέρεις Λαζόπουλε", "δεν μας ενδιαφέρεις Καρβέλα","δεν μας ενδιαφέρετε κρατικά βραβεία","δε μας ενδιαφέρετε γυναίκες που επιστρέφετε χωρίς σοβαρό λόγο" και πάει λέγοντας.Κάθε μέρα γιορτή θα έχουμε και πάλι δε θα φτάνουν οι 366,έτσι που στο τέλος θα ποινικοποιηθεί η αδιαφορία.

www.olaxidyo-x2.
1-1-08


με πανε παντου οι σκεψεις μου..
αλλα και την ιδια στιγμη δεν μπορω να πω πως ειμαι σε ενα συγκεκριμενο μερος..
ταξιδευω με μια κουβεντα που θα μου πουνε..
με μια προταση που θα διαβασω..
με ενα τραγουδι που θα ακουσω..
με ενα αγγιγμα που θα τυχει να εισπραξω..
με ενα βλεμα που θα δω και θα ενωθει με το δικο μου..
ολα με κανουνε και ταξιδευω..
ωραια ειναι ομως..
το ταξιδι ειναι ωραιο..
γιατι?


tzotza./22-12-07



Ένα ποιήμα συμπυκνωμένο σαν επικεφαλίδα παγόσμιας είδησης..Μια φράση ασθμένουσα σαν τον ρυθμό του εμβόλου..μια λέξη τραχειά,σαν σφύριγμα,σαν πλήγμα,Αυτή ή ομορφιά σου.

apsenti./ 26-10-07



Με τάιζα τις μικρές ώρες μανταρίνια. Κάτω από το πάπλωμα ξεφλούδιζα το πορτοκαλί τους περίβλημα και άφηνα εκρήξεις οξύτητας να τρυπούν τη γλώσσα μου. Το πρωί, οικογένειες κουκουτσιών σχολίαζαν τον ύπνο μου. Τον ανήσυχο ύπνο μου. «Ποιος την ταλανίζει και κλαίει απάνω στ’ όνειρο;»
Παύση αγάπης.
«μια βόμβα μοναξιάς με διαμέλισε σήμερα και κρυώνω πολύ.»

paparouna.12-12-07





υγ.Ελπίζω να μην έκανα λάθος σε κάποιο λινκ.Αν πάλι συνέβη κάτι τέτοιο, παρακαλώ βοηθήστε με να το διορθώσω.Οσο για την φωτογραφία, έχω κενό μνήμης.Κανονικό κενό μνήμης.(hope 1 gif μόνο αυτό έχω για σημείωση)

Καταλαβαίνεις, κουκιά θα φας κουκιά θα δείξεις! Ετσι έλεγε ένας παλιός μου προιστάμενος


"Το γόνιμο θαύμα μιας επικοινωνίας μέσα στην ίδια τη μοναξιά - η ανάγνωση - δεν θα μπορούσε να εξομοιωθεί με μία συνομιλία ακόμη και με τον πιο σοφό άνθρωπο.
Αντίθετα απ' τη συνομιλία εκεί αφήνουμε μία άλλη σκέψη να επικοινωνήσει μαζί μας, ενώ παραμένουμε πάντα μόνοι, ικανοί για έμπνευση, και με το μυαλό μας σε πλήρη και γόνιμη λειτουργία για δικό του λογαριασμό.
Νοιώθουμε πως η σοφία μας αρχίζει εκεί που τελειώνει εκείνη του συγγραφέα, αυτό που είναι η κατάληξη της δικής του σοφίας δεν μας φαίνεται παρά σαν απαρχή της δικής μας, έτσι ώστε τη στιγμή που μας είπε όσα μπορούσε να μας πει, γεννάει μέσα μας την αίσθηση πως δεν μας είπε τίποτε ακόμη.
Επωφελούμεθα απ' την υπέρτατη προσπάθεια του συγγραφέα όταν μας κλείνει το μάτι και μας λέει: κοίτα, κοίτα ! μάθε να βλέπεις ! Εκείνη όμως ακριβώς τη στιγμή τον χάνουμε.
Αυτό είναι το τίμημα της ανάγνωσης και συνάμα η ανεπάρκεια της".

Καταλαβαίνεις, κουκιά θα φας κουκιά θα δείξεις! Ετσι έλεγε ένας παλιός μου προιστάμενος καθε φορά που του πήγαινα ενα κομμάτι για να το κρίνει και το προκρίνει. Συνήθως μου τα έδινε πίσω - όχι οτι δεν είναι καλό έλεγε- αλλά μπορείς να το κάνεις καλύτερο και αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να το περιμένω απ΄όλους- Δούλεψε το λίγο ακόμα και φέρτο μου. Οπως δεν πληρωνόμουν με το κομμάτι αλλά με τον μήνα έπαιρνα τα χαρτιά μου και έφευγα σκεπτόμενος τι άλλο θα μπορούσα να κάνω σε αυτό το κείμενο, ώστε να διαβάζετε καλύτερα, χωρίς να σπάσουν τα νεύρα μου. Πριν προλάβω να φτάσω σπίτι είχε στείλει και mail...

"Πολύ συχνά για τον ιστορικό, ακόμη και για το λόγιο, αυτή η αλήθεια που πάνε να αναζητήσουν μέσα σ' ένα βιβλίο - δεν είναι τόσο η ίδια η αλήθεια όσο η ένδειξη της.
Δεν γίνεται όμως το ίδιο με τον «διαβασμένο», αυτός διαβάζει για να διαβάζει.
Γι΄ αυτόν το βιβλίο δεν είναι ο άγγελος που χάνεται ψηλά
αλλά ένα ακίνητο είδωλο
που αντί να αποκτήσει μια αληθινή αξία απ τις σκέψεις που ξυπνά
χαρίζει μια πλαστή αξία σε ότι το περιβάλλει.

Χωρίς καμία πρωτότυπη λειτουργία,
το μυαλό του δεν ξέρει να απομονώνει μέσα στα βιβλία την ουσία που θα μπορούσε να το τονώσει, παραφορτώνεται από την ακέραιη μορφή τους που αντί να είναι ένα
στοιχείο που θα μπορούσε να αφομοιωθεί, μία πηγή ζωής, καταντά ένα ξένο σώμα μία πηγή θανάτου".


Υγ. λέω για τις 15 πρώτες μέρες του χρόνου, να προσπαθήσω, να τονώσω το μυαλό μου πέφτοντας με τα μούτρα στην ανάγνωση κειμένων της μπλογκόσφαιρας .Θα σας ενημερώσω φυσικά για την ερευνα με ποστ αμέσως μετά.
υγ.2 δεν είμαι δημοσιογράφος δεν είμαι μεταφραστής είμαι ενας blogger της γειτονιάς που επινοεί για τις ανάγκες του φανταστικούς προιστάμενους
υγ.3 την Φώτο την πήρα απο Διόνυσος
.