Είμαι δημοκράτης ζω σε δημοκρατία μαζί με άλλους δημοκράτες.


Είμαι δημοκράτης ζω σε δημοκρατία μαζί με άλλους δημοκράτες.

Το πρώτο πράγμα όμως που μου κάνει εντύπωση όταν σκέφτομαι τα χαρακτηριστικά των δημοκρατών γύρω μου είναι το αναρίθμητο πλήθος εκείνων που επιχειρούν να βγουν από την πρωταρχική τους κατάσταση και το δεύτερο ο μικρός αριθμός Μεγάλων φιλοδοξιών που παρατηρούνται μέσα στην καθολική αυτή κίνηση της φιλοδοξίας. Δεν υπάρχει δημοκράτης που να μην φαίνεται να τον κατατρώγει ο πόθος της ανόδου, δεν βλέπουμε όμως κανέναν που να τρέφει πλατιές ελπίδες ή να τείνει προς τα Ύψη.

Αυτό που αποστρέφει τους δημοκράτες από την Μεγάλη φιλοδοξία δεν είναι το μικρό μέγεθος των περιουσιών τους αλλά η βίαιη προσπάθεια που κάνουν καθημερινά για την βελτίωση τους. Εξαναγκάζουν την ψυχή τους να χρησιμοποιήσει όλες της τις δυνάμεις για να κάνει πράγματα μέτρια. Θα μπορούσαν να είναι κατά πολύ φτωχότεροι αλλά να παραμείνουν πιο Μεγάλοι.
Ίσως εκείνο που εμποδίζει τους δημοκράτες να επιδιώξουν μεγάλα πράγματα να είναι ο χρόνος που χρειάζεται να καταναλώσουν μέχρι να έρθουν σε θέση να τα επιχειρήσουν.
Επειδή μόνο ένας μικρός αριθμός περιουσιών μπορεί να σχηματιστεί και καθώς οι σταδιοδρομίες που οδηγούν σε αυτές είναι ανοιχτές, αδιακρίτως σε κάθε πολίτη, επιβραδύνεται η πρόοδος όλων. Καθώς οι υποψήφιοι είναι σχεδόν όμοιοι είναι πολύ δύσκολο να γίνει η επιλογή χωρίς να παραβιασθεί η αρχή της ισότητας που είναι και ο υπέρτατος νόμος της δημοκρατίας.

Έτσι η πρώτη ιδέα (και τελευταία-δεν έχω δει άλλη) που έρχεται στο μυαλό των ηγετών της για την αντιμετώπιση του φαινομένου είναι να συντονισθούν οι υποψήφιοι και να επιβραδυνθεί ο βηματισμός τους. Κατόπιν αρχίζουν οι δοκιμασίες που αυξάνουν την δυσκολία για μια γρήγορη αναρρίχηση και καταλήγουν σε έναν φωτογραφικό διαγωνισμό που καλύπτει τις ανάγκες της δημοκρατίας για «Εξαιρέσεις» .

Υπάρχει όμως διαφορά ποιότητας στην ζωή κάποιου που επιχειρεί στα είκοσι η στα τριάντα από την ζωή κάποιου άλλου που του επιτρέπεται τελικά να επιχειρήσει στα σαράντα η τα πενήντα. (υπάρχουν εκεί είκοσι η τριάντα κερδισμένα η χαμένα χρόνια)

Όμως ένας άνθρωπος που ανυψώνεται κατά στάδια προς τον πλούτο και την εξουσία αποκτά κατά την διάρκεια της επίμοχθης αυτής εργασίας συνήθειες από τις οποίες δεν του είναι εφικτό να αποκοπεί. Δεν τείνει κανείς βαθμιαία προς το Μεγάλο διότι δεν έχει καμία σχέση το Μεγάλο με ένα αυθαίρετο υπόγειο play room στην Πεντέλη ή το Αναψυκτήριο κάποιων φιλόξενων εκπροσώπων της.
Επίσης, «παραιτούμαι» στην δημοκρατία « δεν σημαίνει έπαιξα κι΄ έχασα γιατί αποδείχθηκε πόσο Μικρούλης είμαι και δεν θα με ξαναδείτε να αναμιγνύομαι στα Κοινά » αλλά
«Επιστρέφω δριμύτερος μόλις ξεχαστεί η Υποανάπτυκτη, Κοινή, Διαλεκτική μου
Στον ενδιάμεσο χρόνο θα ασχοληθώ σοβαρά με Κουμπαριές, αυτές θα προσδώσουν Νόημα και θα συντομεύσουν την περίοδο της αναμονής μου.»

.

4 σχόλια:

lucy of wild flowers είπε...

Δύσκολο και επώδυνο θέμα διάλεξες!
Και ναι, η Δημοκρατία μας απέχει έτη φωτός από την Ιδανική του Πλάτωνα, (προσαρμοσμένη στα δεδομένα του 21ου αι. χωρίς δούλους, εννοώ!)
Στην Ελληνική Δημοκρατία δε, σπάνια παραιτούνται από ευθιξία οι άνθρωποι!
Συνήθως τούς "παραιτούν"!

Πολύ ενδιαφέρον!

ΨουΞ είπε...

"χωρις δούλους γίνεται" ;
τα "δεσμά".... παρουσιάστηκαν σε ποικιλία σχεδίων και χρωμάτων ανα τους αιώνες...του τωρινού ειναι τα χρέη μας.

υγ. Εχεις δίκιο για το θέμα!!
που μου ήρθε Χριστουγεννιάτικα ...
Άβυσος η ψυχή του blogger.

vasikos metoxos είπε...

Όταν μας δουλεύουν στο ίσωμα. Όταν οι κουμπαριές, τα αυθαίρετα, η καπατσοσύνη, η ξεφτίλα του νεοέλληνα είναι καθεστώς, η δημοκρατία πάει περίπατο. Όταν η εξουσία είναι πλέον συνώνυμο της απάτης. Όλη η χώρα μία τεράστια απάτη.
Τότε η αντίσταση σ' αυτήν την απάτη χαρακτηρίζει τον Πολίτη, Ψουξ.

ΨουΞ είπε...

"Αν πέσουν οι μάσκες, θα πέσουν και τα πρόσωπα."
αυτό φοβούνται οι "μασκοφόροι" της εξουσίας.

Αυτόν τον φόβο τους, επιδιώκουμε να τον κάνουμε πραγματικότητα
ολοι οι υπόλοιποι που δεν έχουμε ενδιαφέρον για το "καρναβάλι" της!!