Άπειρα μόρια . ( Πρώτη σελίδα.)




Ήταν άλλη.
Νευρική.
Υποψήφια για σπασμωδική αντίδραση.(πως αλλιώς να το πεις;)
Έτοιμη να επιδείξει της ικανότητες της στην διαχείριση μιας πιθανής υστερίας. (μπα, ούτε αυτό είναι αρκετά καλό)
Άγγιζε την επιθετικότητα λες και αυτή, η διάθεση, της εξασφάλιζε υγιή σχέση με τα τρέχοντα ζητήματα και τους ρυθμούς της ζωής της. Γνώριζε νομίζω το αδιέξοδο, την έλλειψη ορίζοντα ή την αδυναμία της, να του δοθεί, να ξανοιχτεί μέσα σε αυτόν.
Θα μπορούσε να της προσάψει κανείς και ένα είδος κακοχωνεμένου κυνισμού, έναν ελαφρά τη καρδία διαολοστολισμό υποθέσεων που δεν τους άξιζε κάτι τέτοιο.
(δεν έχω όρεξη να χριστώ γλωσσοπλάστης αλλά αυτό ακριβώς έκανε -στόλιζε με διαόλους ό,τι έψαχνε γύρω της ή έβρισκε μέσα στο μυαλό της και έφερνε στην γλώσσα της, για είκοσι λεπτά περίπου-...Τώρα που το σκέφτομαι δεν ήταν και πολύ!)
Αργότερα σε μία συζήτηση περί του γιατί γράφει η ίδια, - τι πρέπει να κάνει κανείς όταν γράφει -γιατί είπαν πως γράφουν κάποιοι, αγαπημένοι ή διάσημοι συγγραφείς γενικότερα είπε " δεν αγαπάω τους ανθρώπους ."
Εγώ σκέφτηκα ότι τα τελευταία τέτοια λόγια που με απασχόλησαν, τα διάβασα σε συνέντευξη εφημερίδας. Ο συγγραφέας ήταν έλληνας, έλεγε «πρέπει ν΄ αγαπά κανείς τους ανθρώπους για να γράψει πρέπει όμως και να έχει παραδεχτεί την ήττα του.»
Της το είπα, όπως επίσης της είπα την παραδοσιακής αξίας διατύπωση,(για το μυαλό μου) «γράφω για να καταλάβω τον κόσμο που με περιβάλλει, να καταλάβω τι μου συμβαίνει.»




--------------------------------------------Τέλος πρώτης σελίδας


.

2 σχόλια:

NY ANNA είπε...

Εν αναμονή της συνέχειας...

"This is the beginning of a beautiful friendship..."
("Καζαμπλάνκα")

ΨουΞ είπε...

"(play) say it again (sam) nyanna..." ;)