Δεν αναδύουν μια γλυκερή μυρωδιά πατσουλί κοινωνικής ποιότητας. Τείνουν προς το μεγάλο και το ασυνήθιστο.


Βασικά καμαρώνεις, τις εμμονές και τα ταξίδια τους.
Απολαμβάνεις τον ρυθμό του λόγου τους, τις μίξεις και την ποιότητα των συνειρμών τους. Την δυνατότητα τους να απαντούν στις προκλήσεις και να διακρίνουν ή να αναδεικνύουν κρυφές πτυχές ή ατραπούς της σκέψης και της δράσης.
Παρουσιάζουν με καλή συχνότητα θέματα που σε αφορούν, τέτοια που δεν ακούς οπουδήποτε ‘η διαβάζεις εύκολα στις τυποποιημένες φυλλάδες –συμπεριλαμβάνω και τις δωρεάν διανεμόμενες.
Δεν αναδύουν μια γλυκερή μυρωδιά πατσουλί κοινωνικής ποιότητας. Τείνουν προς το μεγάλο και το ασυνήθιστο.
Κάποτε κάποτε στα σχόλια κάποιου ποστ τους ανακαλύπτεις κάποιες καινούργιες προσωπικότητες , παρουσιάζονται αναπάντεχα, γοητεύοντας σε με την ευστοχία τους και το στυλ τους –την ιδιοφυή ευφράδεια του νου τους. Συχνότερα ικανοποιείσαι από την μικρή παρέα που περιστρέφεται γύρω από αυτά μεταλλασσόμενη εξελικτικά, στην οποία ανήκεις και εσύ.
Τόση ώρα προσπαθώ να καταγράψω τις αρετές των bloggerς που αισθάνομαι φίλους .
Είναι περίπου 25. επί συνόλου 25000 βγάζουν το αξιοθαύμαστο 0.1% σαν ποσοστό.
(Δεν πρέπει ν΄ αμελήσω ν΄ αναφέρω ότι έχω επισκεφτεί το πολύ πολύ 250 blogs,
άρα το ποσοστό ευστοχίας μου στην προσπάθεια ανεύρεσης ενός ακόμη ενδιαφέροντος
blog μεταβάλλεται δραματικά αγγίζει το 10 %.
Σε αυτούς λοιπόν τους φίλους θέλω να ευχηθώ το 2008 να είναι μία Χρονιά με Υγεία Τύχη


Είμαι δημοκράτης ζω σε δημοκρατία μαζί με άλλους δημοκράτες.


Είμαι δημοκράτης ζω σε δημοκρατία μαζί με άλλους δημοκράτες.

Το πρώτο πράγμα όμως που μου κάνει εντύπωση όταν σκέφτομαι τα χαρακτηριστικά των δημοκρατών γύρω μου είναι το αναρίθμητο πλήθος εκείνων που επιχειρούν να βγουν από την πρωταρχική τους κατάσταση και το δεύτερο ο μικρός αριθμός Μεγάλων φιλοδοξιών που παρατηρούνται μέσα στην καθολική αυτή κίνηση της φιλοδοξίας. Δεν υπάρχει δημοκράτης που να μην φαίνεται να τον κατατρώγει ο πόθος της ανόδου, δεν βλέπουμε όμως κανέναν που να τρέφει πλατιές ελπίδες ή να τείνει προς τα Ύψη.

Αυτό που αποστρέφει τους δημοκράτες από την Μεγάλη φιλοδοξία δεν είναι το μικρό μέγεθος των περιουσιών τους αλλά η βίαιη προσπάθεια που κάνουν καθημερινά για την βελτίωση τους. Εξαναγκάζουν την ψυχή τους να χρησιμοποιήσει όλες της τις δυνάμεις για να κάνει πράγματα μέτρια. Θα μπορούσαν να είναι κατά πολύ φτωχότεροι αλλά να παραμείνουν πιο Μεγάλοι.
Ίσως εκείνο που εμποδίζει τους δημοκράτες να επιδιώξουν μεγάλα πράγματα να είναι ο χρόνος που χρειάζεται να καταναλώσουν μέχρι να έρθουν σε θέση να τα επιχειρήσουν.
Επειδή μόνο ένας μικρός αριθμός περιουσιών μπορεί να σχηματιστεί και καθώς οι σταδιοδρομίες που οδηγούν σε αυτές είναι ανοιχτές, αδιακρίτως σε κάθε πολίτη, επιβραδύνεται η πρόοδος όλων. Καθώς οι υποψήφιοι είναι σχεδόν όμοιοι είναι πολύ δύσκολο να γίνει η επιλογή χωρίς να παραβιασθεί η αρχή της ισότητας που είναι και ο υπέρτατος νόμος της δημοκρατίας.

Έτσι η πρώτη ιδέα (και τελευταία-δεν έχω δει άλλη) που έρχεται στο μυαλό των ηγετών της για την αντιμετώπιση του φαινομένου είναι να συντονισθούν οι υποψήφιοι και να επιβραδυνθεί ο βηματισμός τους. Κατόπιν αρχίζουν οι δοκιμασίες που αυξάνουν την δυσκολία για μια γρήγορη αναρρίχηση και καταλήγουν σε έναν φωτογραφικό διαγωνισμό που καλύπτει τις ανάγκες της δημοκρατίας για «Εξαιρέσεις» .

Υπάρχει όμως διαφορά ποιότητας στην ζωή κάποιου που επιχειρεί στα είκοσι η στα τριάντα από την ζωή κάποιου άλλου που του επιτρέπεται τελικά να επιχειρήσει στα σαράντα η τα πενήντα. (υπάρχουν εκεί είκοσι η τριάντα κερδισμένα η χαμένα χρόνια)

Όμως ένας άνθρωπος που ανυψώνεται κατά στάδια προς τον πλούτο και την εξουσία αποκτά κατά την διάρκεια της επίμοχθης αυτής εργασίας συνήθειες από τις οποίες δεν του είναι εφικτό να αποκοπεί. Δεν τείνει κανείς βαθμιαία προς το Μεγάλο διότι δεν έχει καμία σχέση το Μεγάλο με ένα αυθαίρετο υπόγειο play room στην Πεντέλη ή το Αναψυκτήριο κάποιων φιλόξενων εκπροσώπων της.
Επίσης, «παραιτούμαι» στην δημοκρατία « δεν σημαίνει έπαιξα κι΄ έχασα γιατί αποδείχθηκε πόσο Μικρούλης είμαι και δεν θα με ξαναδείτε να αναμιγνύομαι στα Κοινά » αλλά
«Επιστρέφω δριμύτερος μόλις ξεχαστεί η Υποανάπτυκτη, Κοινή, Διαλεκτική μου
Στον ενδιάμεσο χρόνο θα ασχοληθώ σοβαρά με Κουμπαριές, αυτές θα προσδώσουν Νόημα και θα συντομεύσουν την περίοδο της αναμονής μου.»

.

Έκανα χώρο στον σκληρό φορτώνοντας το συμπυκνωμένο υλικό σε έναν εξωτερικό δίσκο.

Το Διηγηματάκι διαβάζετε ανάποδα.
Αυτό είναι το ποστ είναι το τελευταίο κομμάτι. 
Καλή ανάγνωση!
 


Τελευταία θραύσματα .


«Τοπίο στην ομίχλη. Χαρά σε αστικό περιβάλλον.
Χύμα σεξ στο ασανσέρ.
Η φωτογραφία του εμβρύου στα σκουπίδια. Ήττα.»
(αυτό είχα γράψει στο ενδιάμεσο των δώδεκα χρόνων που κλείναμε σήμερα, αυτή την εποχή του έτους για να ακριβολογούμε, απ΄ τον καιρό που γνωριστήκαμε .
Προσπαθούσα τότε να καταγράψω τι μου συνέβη όσο καιρό ήμουν μαζί της. Αυτό ήταν κάτι που έκανα και με το μυαλό μου αλλά κάποια στιγμή αποφάσισα να το φυλακίσω σε λίγες γραμμές, για να βρω την ελευθερία μου.
Έκανα χώρο στον σκληρό φορτώνοντας το συμπυκνωμένο υλικό σε έναν εξωτερικό δίσκο.)


Σήμερα όμως πίναμε μαζί
-Παντρεύτηκες ;
-Όχι
-Έκανες παιδί;
-Ναι μια κόρη θες να δεις φωτογραφίας της ;
(εκείνη έγνεψε ετεροχρονισμένα , είχα ήδη το πορτοφόλι στα χέρια μου)
να δες!
-στην μικρή φωτογραφία σου μοιάζει περισσότερο (και οι δύο γυρόφερναν το μέγεθος του μεγάλου γραμματόσημου)

Μερικές ώρες αργότερα μου είπε
"είδες τώρα που ήθελα πραγματικά να μάθω σε ρώτησα ξεχωριστά! Όταν σε ρωτούσα αν παντρεύτηκες , ήξερα από πριν ότι θα μου έλεγες όχι .Αυτό δεν θα το κάνεις ποτέ, γιατί κυρίως σ΄ αυτό ταιριάζουμε είμαστε υπερβολικά Εγωπαθείς "
( τι άλλο να προσθέσει κανείς; …Αυτό.
….τεται.αφ έμαθεβολικ "Φεύγω γιατί δεν μπορώ να διαχειριστώ το συναίσθημα που νοιώθω,
φεύγουν και γι΄ αυτό οι άνθρωποι ξέρεις
…"
μου το είπε μπροστά απο την πόρτα του ασανσέρ.)

-------------------------------------------------------------------------τέλος
.

Λόγια της και σκέψεις μου Ανάμεσα στις ώρες και τις φάσεις ( Νούμερο3 -έκτη σελίδα)


Λόγια της και σκέψεις μου Ανάμεσα στις ώρες και τις φάσεις

Τέταρτη

Τώρα μητέρα, θέλω να μ΄ αφήσουν ν΄αγαπήσω.
Να γίνω ένα με το μωρό,
για αυτή την χαρά μπορώ να βάλω στην άκρη την ερωτική σχέση με τον πατέρα


πέμπτη

(Είμαστε στο πρώτο bar, έπινε το τρίτο. εγώ ήμουν στις Σουρωτές ήθελα να αφήσω ένα μεσοδιάστημα από τις ρακές στο επόμενο είδος αλκοόλ το οποίο είχα ήδη αποφασίσει.)
-Άλλαξε το σώμα μου. Έχω θυρεοειδή.
-Κάνει να πίνες;
-Ναι δεν τρέχει τίποτα. Ένα χαπάκι παίρνω την μέρα και είναι εντάξει, σε τρεις μήνες θα ξαναμετρηθώ…. δεν έχω τίποτα ο οργανισμός μου το κάνει, και μπορεί να το σταματήσει.


έκτη

η μεγάλη απογοήτευση ήταν τα υμνηθέντα χέρια
Η τρυφερότητα του νεαρού μπαμπού , το ροζ στις αρθρώσεις και στις φάλαγγες ήταν παρελθόν - τα ίδια δάχτυλα είχαν μεγαλώσει, είχαν πλατύνει, είχαν αποκτήσει αδρές γραμμές.
Και τα νύχια είχαν σκληρύνει χάνονταν στο κρέας με διαφορετικό τρόπο-στο σημείο εισόδου το δέρμα είχε σκληρύνει.
Κυρίως όμως το μέσα μέρος της παλάμης αυτό το τρυφερό, ελαφρά καυτό, με δροσερή αύρα, χουφτάκι είχε εξαφανιστεί .Εκεί πια υπήρχε κάτι άλλο, ξένο, εντελώς διαφορετικό, σαν αόρατο γάντι από μαλακό latex που εμπόδιζε την αναπνοή τους.
Τα χέρια ήταν παθέντα.

Εκείνα τα χέρια που για αυτά κάποτε έγραφα προσπαθώντας
να συμπυκνώσω την αίσθηση που με καθήλωνε

«Τα χέρια δεν ξεκολλάνε και δεν κρατιούνται.
Ταλαντεύονται συγχρονισμένα με το βηματισμό.

Κατεύθυνση θάλασσα


-------------------------------------------------------------Τέλος έκτης σελίδας

.

Λόγια της και σκέψεις μου Ανάμεσα στις ώρες και τις φάσεις (νούμερο2 - πέμπτη σελίδα)


Λόγια της και σκέψεις μου Ανάμεσα στις ώρες και τις φάσεις .

πρώτη

-έχεις περάσει στην πορτοκαλί γραμμή
-εεε…να φεύγουμε σιγά σιγά τι λες;
( Ναι έτσι του είπα, φίλος του αδελφού μου συνάδελφος του, ένα χρόνο μεγαλύτερος μου. Έστελνε και λουλούδια τρομάρα του και το έπαιζε και φιλότεχνος.
Δεν ξέρω αν ρώτησα εγώ ή πρόλαβε εκείνη να μου λύσει την απορία, πάντως την θυμάμαι να συνεχίζει λέγοντας... -έτσι έλεγε αυτός και οι φίλοι του, για τις γυναίκες που περνούν τα τριάντα και δεν έχουν παντρευτεί. Ναι ο μαλάκας !! ακούς τι μου είπε .. την πορτοκαλί γραμμή.)

δεύτερη

-ο τύπος που είσαι μαζί του; ήσουν είσαι δεν ξέρω το έχω χάσει …
-Μαλακίες ..καριέρας. Η καριέρα του και η μαμά του και ταξιδεύει και δεν ξέρει- αδιέξοδο
δεν βγαίνει ….είμαι μαζί του μιας και ρώτησες, αλλά δεν .


τρίτη

-ο αδελφός μου θέλει να παντρευτεί..
-ο πατέρας σου τι λέει;
-τίποτα...κάνε ότι θες
-η νύφη;
-είκοσι πέντε χρονών. Αντιπαθής. Κάναμε μια βόλτα όλοι μαζί και μου είπε
καλά εσύ πως και δεν έχεις ούτε ένα σοβαρό δεσμό και έχεις περάσει τα τριάντα δεν είσαι πια μικρή …η ηλίθια... αλλά δεν το άφησα να περάσει, «είμαστε μερικές που δεν χρειάστηκε να σκεφτούμε από μικρές πως θα παντρευτούμε γιατρό η δικηγόρο, αλλά πως θα γίνουμε καλύτερες» της είπα και το βούλωσε.
-σε σένα τι λέει ο πατέρας σου για τον γάμο
-"αν είναι να παντρευτείς κανένα μαλάκα σαν κι΄ αυτούς που βγαίνεις καλύτερα κάτσε εδώ μαζί μου. Μου αγόρασε σπίτι, άμα θες πάμε μετά να στο δείξω."
- μπα άστο βαριέμαι. Να σου πω, καλά εμένα, βρήκε ποτέ κάποιον άλλον συμπαθή ;
-Τώρα τι μου λες ;νομίζεις πως δεν καταλαβαίνω τι μου γίνεται.
(αργότερα το σπίτι βρέθηκε στο δρόμο μας μου το έδειξε ακινητοποιημένη από το συναίσθημα και την επιβολή. «Ένα όμορφο σπίτι σε μια άθλια γειτονιά , αυτό είναι όλο» μου είπε και θα έπρεπε να είμαι κουφός για να μην ακούσω την ήττα στην φωνή της .

Ένοιωσα θλίψη , όχι για εκείνη, αλλά για τις «χαμένες παρτίδες » όλων μας
- όχι για αυτές που χάνουμε ή κερδίζουμε μεταξύ μας- αλλά για τις άλλες
που χάσαμε πριν αρχίσουν, όταν αντιμετωπίσαμε τις Συνθήκες .)


------------------------------Τέλος πέμπτης σελίδας

.

Λόγια της και σκέψεις μου ανάμεσα στις ώρες και στις φάσεις (Τρίτη και τέταρτη σελίδα)




Μπλα μπλα μπλα …το alter ego μου
Ότι κάνω με το μυαλό σου το μετράω.
Σκέφτομαι αν θα σου άρεσε αν είναι αντάξιο σου, σκέφτομαι
ότι σου χρωστάω την αγάπη μου για τα βιβλία.

(είχε ήδη περισσότερα πτυχία από μένα.

-Γιατί είμαστε εδώ; (την ρώτησα)
-Εγώ θα φύγω όταν πάρω αυτό που ήρθα να πάρω.
-Μου άρεσε η απάντηση την βρήκα τίμια.. Αποδεκτό! είπα
(σκέφτηκα ότι αυτό κάνουμε όλοι και ας προσποιούμεθα τους αθώους όταν μας
προλαβαίνουν οι χρόνοι του άλλου.
Μετά μου ήρθε στο μυαλό ένας παλιός φίλος που συνήθιζε να λέει όταν άκουγε δακρύβρεχτες ιστορίες εγκατάλειψης και διαψευσμένων προσδοκιών
- Όχι αγοράκι μου όχι… τέτοια αθωότητα δεν αντέχεται
είναι ύποπτη δεν την κάνω αποδεκτή.-)


Η καλύτερη της στιγμή είπε ήταν

"Όταν έβαλα τα πόδια μου πάνω στα δικά σου .Στο γόνατο σου."
Δεν είπα κάτι, εκείνη λίγο αργότερα πρόσθεσε
"σκέψου την σημειολογία της κίνησης."
(αυτό είχε συμβεί όταν καθήσαμε για ένα ποτό, σ΄ ένα τουλάχιστον
παρακμιακό
για τα ήθη της πόλης αλλά και τα δικά της όρια, ποτάδικο.
Παρ΄ όλα αυτά εκεί ήταν η καλύτερη στιγμή της)
Εκεί λίγο πριν βάλει τα πόδια της πάνω στο γόνατο μου,
μου είχε πει:
-Σαν να κάθομαι στο φανάρι και περιμένω
-Τι; να γίνει κόκκινο, για να σκεφτείς καλά έκανα και περίμενα !

(γέλασα και λίγο γιατί μου φάνηκε αστείο και σαν εικόνα)
-Τώρα με γάμησες (είπε το επίθετο μου) πραγματικά με γάμησες.


....νοιώθω σαν να περιμένω στο φανάρι
(η δική μου καλύτερη στιγμή δεν ξέρω ακόμη ποια ήταν)



-----------------------Τέλος τρίτης και τέταρτης σελίδας



Φοβόμουν την Συνάντηση (δεύτερη σελίδα)




Φοβόμουν την Συνάντηση.


Είχα φάει όμως καλά .

(εδώ κανονικά- ένας κανονικός συγγραφέας επαγγελματίας, που το κουδούνι του γράφει το επάγγελμα του και η φορολογική δήλωση περιέχει εισοδήματα κυρίως απ΄ αυτή την ιδιότητα του- Ξέρετε από αυτούς τους σύγχρονους που βαριέσαι να διαβάσεις και δεν θέλεις Επ΄ ουδενί να διαθέσεις ούτε ένα ελάχιστο μικροποσό για να τους αγοράσεις- θα έκανε πάρτι .
Εγώ το πολύ να προσθέσω…." ο τύπος εκτός από κρέατα ήξερε να ψήνει και λαχανικά)


Με καλή παρέα.

(Και εδώ το ίδιο θα συνέβαινε –θα συναντούσαμε κανονική Αδολεσχία ,κανονική του λεξικού- εγώ την είχα ακούσει ζωντανά την λέξη, σε Ταβέρνα στην Τρίπολη, και χρειάστηκε να μου την εξηγήσει αυτός που την χρησιμοποίησε,… νομίζω πως τον λέγανε ...δεν τον θυμάμαι τελικά τον συνδαιτυμόνα αυτόν .)


Και είχα πιει

αρκετή ποσότητα καλή Κρητικιά ρακή. Απ΄ αυτή που όσο πίνω τόσο γαμάω ,
τον χρόνο εννοώ γιατί μόνο αυτός με ενδιαφέρει εκείνη την στιγμή.
Όχι τσίπουρο , αυτό δεν το πίνω αν δεν είμαι στα χιόνια.
Τηλεφώνησα έξω από το καφέ, μετά τον εσπρέσσο, που μου αποσαφήνισε την διαύγεια
Και μου εξασφάλισε ενέργεια.

-πότε
-τώρα
εύκολα ,τώρα, Κατέβηκε.


Συνάντηση

Ανέβαινε κατέβαινα (σε σχέση με την θάλασσα πάντα)
Ανάμεσα σε δέκα πλάκες πεζοδρομίου και ένα περίπτερο,
Τα μάτια κοιτάζονταν
(είχα δει λίγο και το υπόλοιπο σώμα και είχα προλάβει να σκεφτώ αρχίζει το γουέστερν)
Στα τελευταία βήματα πρόσεξα να μην χτυπήσω δυνατά το κεφάλι μου, κουτουληθήκαμε (σαν κριάρια) είχαμε ίσως εφεύρει ή συμφωνήσει άμεσα εκείνη την στιγμή το τελετουργικό της συνάντησης.


--------------------------Τέλος δεύτερης σελίδας

.

Άπειρα μόρια . ( Πρώτη σελίδα.)




Ήταν άλλη.
Νευρική.
Υποψήφια για σπασμωδική αντίδραση.(πως αλλιώς να το πεις;)
Έτοιμη να επιδείξει της ικανότητες της στην διαχείριση μιας πιθανής υστερίας. (μπα, ούτε αυτό είναι αρκετά καλό)
Άγγιζε την επιθετικότητα λες και αυτή, η διάθεση, της εξασφάλιζε υγιή σχέση με τα τρέχοντα ζητήματα και τους ρυθμούς της ζωής της. Γνώριζε νομίζω το αδιέξοδο, την έλλειψη ορίζοντα ή την αδυναμία της, να του δοθεί, να ξανοιχτεί μέσα σε αυτόν.
Θα μπορούσε να της προσάψει κανείς και ένα είδος κακοχωνεμένου κυνισμού, έναν ελαφρά τη καρδία διαολοστολισμό υποθέσεων που δεν τους άξιζε κάτι τέτοιο.
(δεν έχω όρεξη να χριστώ γλωσσοπλάστης αλλά αυτό ακριβώς έκανε -στόλιζε με διαόλους ό,τι έψαχνε γύρω της ή έβρισκε μέσα στο μυαλό της και έφερνε στην γλώσσα της, για είκοσι λεπτά περίπου-...Τώρα που το σκέφτομαι δεν ήταν και πολύ!)
Αργότερα σε μία συζήτηση περί του γιατί γράφει η ίδια, - τι πρέπει να κάνει κανείς όταν γράφει -γιατί είπαν πως γράφουν κάποιοι, αγαπημένοι ή διάσημοι συγγραφείς γενικότερα είπε " δεν αγαπάω τους ανθρώπους ."
Εγώ σκέφτηκα ότι τα τελευταία τέτοια λόγια που με απασχόλησαν, τα διάβασα σε συνέντευξη εφημερίδας. Ο συγγραφέας ήταν έλληνας, έλεγε «πρέπει ν΄ αγαπά κανείς τους ανθρώπους για να γράψει πρέπει όμως και να έχει παραδεχτεί την ήττα του.»
Της το είπα, όπως επίσης της είπα την παραδοσιακής αξίας διατύπωση,(για το μυαλό μου) «γράφω για να καταλάβω τον κόσμο που με περιβάλλει, να καταλάβω τι μου συμβαίνει.»




--------------------------------------------Τέλος πρώτης σελίδας


.

Εναντίον της Μονοσήμαντης Θέλησης !

Όπως συνέβη σε πολλούς άνδρες που κατάφεραν κάτι σημαντικό έτσι και σε σένα το κινητήριο συναίσθημα δεν έχει καμία σχέση με την ιδιοτέλεια.
Συνίσταται θα έλεγα στη βαθιά αγάπη για το κοινό και υπεράνω προσώπων ωφέλιμο. Εκεί οικοδομείς το προσωπικό σου συμφέρον. ετσι δεν είναι;





Εγώ στο χώρο εργασίας μου έχω παραμείνει ελπίδα. Ελπίδα στη δημοκρατία των πνευμάτων χαρακτηρίζονται οι άνθρωποι, που φαντάζονται ότι επιτρέπεται ν' αφιερώνουν όλες τους τις δυνάμεις στο αντικείμενο αυτό καθ' αυτό χωρίς να ενδιαφέρονται για την κοινωνική άνοδο.
Ξεχνάω ότι το έργο που παράγει το μεμονωμένο άτομο είναι μηδαμινό, και παραμελώ το κοινωνικό καθήκον της επιδίωξης ανόδου.
(αυτό κανονικά έπρεπε να μου το μάθουν στο σχολείο .)
Αισθάνομαι σαν βοηθός μικροβιολόγου σε νοσοκομείο, αραιώνω με βοηθητικά οξέα τα κόπρανα ενός ασθενούς σε μια άσπρη πορσελάνινη λεκανίτσα μετατρέποντας τα σε πορφυρή αλοιφή το σωστό χρώμα της οποίας αποζημιώνει την επιμέλεια μου.
Κάποιες φορές, Ζω αλλού
( σ' ένα κόσμο ικανό να υποστεί μεταβολές.... πριν αυτές κριθούν αναποφευκτές...)






Συμφωνώ, πως οι ακραίοι βαθμοί εγκράτειας και ερωτισμού, υπευθυνότητας και επιπολαιότητας, κ.ο.κ., καταλήγουν σε νοσηρότητα. Συμφωνώ. Όμως
αυτό που κατευθύνει τη συμπεριφορά μου δουλεύει με τρόπο αφηρημένο εναντίον της μονοσήμαντης θέλησης στην πραγματικότητα εμπεριέχω δύο πνευματικές τάσεις,
όχι μόνο αλληλοσυγκρουόμενες αλλά αυτό είναι το χειρότερο,
δύο τάσεις που συνήθως συνυπάρχουν χωρίς ν' ανταλλάσσουν άλλη κουβέντα εκτός από την αμοιβαία διαβεβαίωση ότι αμφότερες είναι επιθυμητές η κάθε μία στη θέση της.
Γι’ αυτό διστάζω να γίνω χαρακτήρας,
επάγγελμα, ένα καθορισμένο σε τελευταία ανάλυση είδος ύπαρξης.

Αν υπάρχει τελικά κάτι φυλαγμένο για
μένα πρέπει να είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.


.