Τριάντα - Τριάντα

ΠΙΕΡ: Όταν σε γνώρισα αισθάνθηκα τυχερός. Δεν σκέφτηκα ότι με λίγες αλλαγές στο μέλλον θα τα πηγαίναμε καλύτερα.
ΛΟΥΚΙΑ: Κι εγώ το ίδιο.
ΠΙΕΡ: Τότε γιατί γκρινιάζεις;
ΛΟΥΚΙΑ: Γκρινιάζω γιατί τρομάζω να με βλέπω να πετάγομαι σαν ελατήριο μόλις με πλησιάζεις. Δεν θέλω να ερχόμαστε σ’ επαφή. Έρχεσαι στον καναπέ και φεύγω, πάω αλλού. Κάτι μου φταίει.
ΠΙΕΡ: Τι;
ΛΟΥΚΙΑ: Δεν νοιώθω ασφάλεια, δεν γνωρίζω ανθρώπους που ορίζουν καταστάσεις που δίνουν δουλειές που σε κάνουν να νοιώθεις ότι ανήκεις κάπου.
ΠΙΕΡ: Πού θες ν’ ανήκεις;
ΛΟΥΚΙΑ: Στους ζωντανούς.
ΠΙΕΡ: Και οι φίλοι μας τι είναι;
ΛΟΥΚΙΑ: Ζόμπι. Πίνουν, καπνίζουν, γαμιούνται και διαμαρτύρονται αόριστα. Καταγράφουν διαχρονικές κακοτοπιές και φορτώνουν την ανικανότητά τους στους άλλους. Χωρίς να κάνουν κάτι για ν’ αλλάξουν τις συνθήκες της ζωής τους.
ΠΙΕΡ: Τι να κάνουν δηλαδή, να βγούνε στους δρόμους να σπάσουν βιτρίνες;
ΛΟΥΚΙΑ: Έχεις τρελαθεί; Ποτέ δεν σκέφτηκα κάτι τέτοιο. Για την προσαρμοστικότητα που πρέπει να επιδείξουν και που στερούνται ολοκληρωτικά μιλάω. Για τις δουλειές που γίνονται και δεν λαμβάνουν μέρος μιλάω. Για τα λεφτά που τρώγονται μόνο επειδή υπάρχουν και όχι γιατί τα βγάζουν, γι’ αυτό μιλάω.
ΠΙΕΡ: Δεν έχουν όλοι έτοιμα χρήματα. Πολλοί δουλεύουν, τιμωρούνται δηλαδή.Μετά προσπαθούν να τους μείνει και λίγος χρόνος ν΄ ασχοληθούν με τον εαυτό τους, εκτός κι αν αυτό δεν επιτρέπεται επειδή σε κάνει να χάνεις χρόνο απ’ την καριέρα σου.
ΛΟΥΚΙΑ Ποιοι δουλεύουν; Και τι δουλειά κάνουν; Ποιες προοπτικές υπάρχουν και δεν μιλάω για τους φίλους σου γιατί αυτοί δικοί σου είναι, κάνε ότι θέλεις. Για μας μιλάω.
ΠΙΕΡ: Εγώ δουλεύω και βγάζω όσα μπορώ.
ΛΟΥΚΙΑ:Μόνο που δεν φτάνουν.
ΠΙΕΡ: Κι εμένα μ’ αρέσει η άνεση που δίνουν τα λεφτά, κυρίως, όμως, πιστεύω πως το επάγγελμα που ασκώ πρέπει να με κάνει χαρούμενο. Πρέπει να είναι μια δραστηριότητα που να ταιριάζει στον χαρακτήρα μου. Έτσι που να μην καταλαβαίνω ότι δουλεύω. Δουλειά και ζωή να γίνουν το ίδιο πράγμα για μένα.
ΛΟΥΚΙΑ:Θέλω να πηγαίνεις κι εσύ στο σούπερ μάρκετ. Δεν θέλω να είμαι η υπεύθυνη για το φαΐ του σπιτιού.
ΠΙΕΡ: Δεν σε θεωρώ υπεύθυνη.
ΛΟΥΚΙΑ: Ναι, αλλά πηγαίνω συνέχεια εγώ.
ΠΙΕΡ: Επειδή θέλεις, όχι επειδή το επιβάλλω.
ΛΟΥΚΙΑ:Ναι, αλλά κάποιος πρέπει να πάει γιατί αλλιώς δεν θα ’χουμε τίποτα στο ψυγείο.
ΠΙΕΡ: Κάποιος πρέπει να πηγαίνει απ’ ότι φαίνεται γιατί πάντα υπάρχει κάτι.
ΛΟΥΚΙΑ:Ναι, αλλά αυτή είμαι πάντα εγώ.
ΠΙΕΡ: Αυτό δεν είναι κακό.
ΛΟΥΚΙΑ:Για σένα φυσικά δεν είναι. Για μένα, όμως, είναι.
ΠΙΕΡ: Ε, τότε μην το κάνεις.
ΛΟΥΚΙΑ: Με κοροϊδεύεις;
ΠΙΕΡ: Εσύ μ’ ακούς, ή μόνο μιλάς;
ΛΟΥΚΙΑ: Αν δεν πάω, σε μία βδομάδα δεν θα υπάρχει τίποτε.
ΠΙΕΡ: Αν δεν υπάρχει τίποτα στο ψυγείο, θα πάμε ν’ αγοράσουμε.
ΛΟΥΚΙΑ: Εγώ θα πάω ν’ αγοράσω.
ΠΙΕΡ: Πού το ξέρεις, μπορεί να σε προλάβω.
ΛΟΥΚΙΑ: Αν μπορούσες θα το είχες κάνει.
ΠΙΕΡ: Οκ, δεν μπορώ, είσαι πολύ γρήγορη. Χάρισμά σου το σούπερ μάρκετ.
ΛΟΥΚΙΑ: Τώρα χρειάζεται γιατρός.
ΠΙΕΡ: Συμφωνώ με τη δεσποινίδα, ότι χρειάζεται γιατρός. Προφανώς υπό μορφή γαμπρού. Ή σε σιρόπι; Για μια υπέροχη αίσθηση μόνιμης ασφάλειας.
ΛΟΥΚΙΑ: Φαίνεται πως δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε.
ΠΙΕΡ: Φαίνεται μόνο ότι μπορείς να δεις.
ΛΟΥΚΙΑ: Σωστό. Και ξέρεις τι βλέπω; Ότι δεν είσαι βλάκας, καλοπερασάκιας είσαι, εγώ είμαι το ζώο που κάθομαι και καθαρίζω και σιδερώνω σεντόνια και πουκάμισα.
ΠΙΕΡ: Κι εγώ καθαρίζω κι έβαψα και το σπίτι.
ΛΟΥΚΙΑ: Κι εγώ έβαψα.
ΠΙΕΡ: Ναι; Κι εγώ καθαρίζω.
ΛΟΥΚΙΑ: Πότε, μια φορά το χρόνο;
ΠΙΕΡ: Πέντε μήνες μένουμε μαζί, ολόκληρο χρόνο τι τον ανακατεύεις; έχω καθαρίσει 6 φορές αυτούς τους 5 μήνες. Αν έκανες κι εσύ άλλες έξι θα’ χαμε δώδεκα φορές στις 150 μέρες δηλαδή ένα καθάρισμα κάθε 12 μέρες. Καλά είναι, τα άλλα είναι μικροφοβία.
ΛΟΥΚΙΑ: Είμαι η βασίλισσα του vetex. Συνέχεια βγάζω τις δαχτυλιές σου από τις πόρτες.
ΠΙΕΡ: Να μην τις βγάζεις. Άμα μαζευτούν πολλές θα τις βάψω τις πόρτες. Όσο για το σίδερο, μη σιδερώνεις. Ποτέ μου δεν κατάλαβα το νόημα του σιδερώματος. Μεγάλωσα σ’ ένα σπίτι που δεν σιδερώναμε ούτε τα βρακιά, ούτε τα μακό, ούτε τις πετσέτες και τα σεντόνια.
ΛΟΥΚΙΑ: Μαλακίες. Και τα σεντόνια αν θες να μάθεις τα σιδερώνουμε για τα μικρόβια, όχι για ομορφιά.
ΠΙΕΡ: Τότε να σιδερώνεις τη μεριά σου.
ΛΟΥΚΙΑ: Είσαι γελοίος, ψευτοχαριτωμένος.
ΠΙΕΡ: Κι εσύ ν’ αγοράσεις ένα σημαιάκι που να το σηκώνεις όποτε θέλεις να σε πλησιάζω. Αλλιώς καταντά παράλογη η απαίτηση να ξέρω πότε θες και πότε όχι.
ΛΟΥΚΙΑ: Θα πάμε το βράδυ στα παιδιά;
ΠΙΕΡ: Ποια παιδιά, τα ζόμπι εννοείς.
ΛΟΥΚΙΑ: Μαλακίες. Έτσι το ’πα.
ΠΙΕΡ: Δεν ξέρω. Λες να μπορέσουμε να κλείσουμε καμιά δουλίτσα; Βλέπεις το Κώστα ή τη Χαρά ή τη Μαρία ικανούς για εσωτερική πληροφόρηση σε κάποιο έργο φιλέτο;
ΛΟΥΚΙΑ΄Εισαι κομπλεξικός.
ΠΙΕΡ: Είναι αλήθεια. Δεν ήμουν, όμως από πάντα. Η ζωή με κάνει μέρα με τη μέρα.

5 σχόλια:

lucy of wild flowers είπε...

Πολύ ωραίο!
Το απόλαυσα!

Η Λουκία της γειτονιάς σας...

Καλημερα!

vasikos metoxos είπε...

"H ζωή με κάνει μέρα με τη μέρα". Όταν οι χειρότεροι εφιάλτες της επαναστατημένης νιότης γίνονται πραγματικότητα. Μετά να δεις τι έρχεται...

ΨουΞ είπε...

Λουκία
Υπάρχει φαίνεται απολαυστικό "πάρε-δώσε" στην περίπτωση μας.

ευχαριστώ πολύ καλό απόγευμα

βασικέ μέτοχε
Δυστυχώς έχω δει το παρακάτω..
οχι όλο βέβαια αλλά τόσο που να υποστηρίζω, μαζι σου, οτι οι χοντροί εφιάλτες έπονται.
Αυτοί οι καυγάδες ειναι κάτι σαν ...δοκιμαστικό!κάτι σαν πρώτο πιάτο.

να είσαι καλά ,Καλό απόγευμα

karpouzi είπε...

Ιστορίες καθημερινής τρέλας σχεσιακά εξαρτημένων ανθρώπων με αυτοκαταστροφικές τάσεις...
Μήπως με λένε Λουκία;

ΨουΞ είπε...

καρπούζι
Μπα. ίσως είσαι... και Λουκία.
Αλλά ποιός δεν έχει χτυπήσει "κόκκινα" μεσα σε μία σχέση.
Και ποιός δεν έχει σκεφτεί...
...καλά στην επόμενη κομμένα αυτά.

υγ.ωραία διατύπωση "ιστορίες καθημερινής τρέλας σχεσιακά εξαρτημένων ανθρώπων με αυτοκαταστροφικές τάσεις..."


καλημέρα! τα λέμε