Παπαρούνες με Καρπούζι


Προσπαθούσε να μην κάνει θόρυβο, να μην αφήσει σταγόνα να γκρεμιστεί στο νεροχύτη. Κατέβασε το νερό μονορούφι σα να 'θελε να παρασύρει ένα κοιμητήρι από το στόμα της. Σέρνοντας τα παράπονα σαν παιδικό τρενάκι, βγήκε πάλι στο κατόπι για το κρεβάτι της.
Σκέφτηκε ότι ακόμη και το ψέμα θα μπορούσε να καλοδεχτεί αν ήταν να της ρουφήξει την θλίψη. Θα ήθελε να βρει μια δίνη στο κρεβάτι της να την κλειδώσει στο βυθό μακριά από τα λάθη της. Έτσι θα έβρισκε ξανά την ζωή της. Τώρα πονούσε γιατί το στεγνό της κορμί θυμόταν την όψη του πάθους. Ανέβασε πυρετό, το πρόσωπο της ένοιωσε το μαξιλάρι υγρό.
Μέσα σε δέος συνάντησε την ψυχή της, κανείς τους δεν μίλησε ίσως δεν ήξεραν πως ν΄ αρχίσουν, μα δεν δοκίμασαν κιόλας.
Η ψυχή της κυλούσε ήμερη στα μαγουλά της σαν κουτάβι που θηλάζει αναγκάζοντας τα λάθη να μένουν μακριά. Μέθυσαν μαζί, έπαιζαν με το σταυρό που κουβαλούσε σαν με παιχνίδι που ανήκε σε άλλο παιδάκι, και χάθηκαν μέσα στην νύχτα.
Ανάσες λίκνιζαν με ορμή το αστέρι της όσο τα μάτια της ήταν κλειστά, η φωτιά είχε ανάψει
για τα καλά , η πίεση ανέβαινε είχε ξεπεράσει τα 15bar, το στόμιο δάκρυζε, το υγρό κατέβαινε και μοσχοβολούσε όταν ξετρελαμένη άνοιξε τα μάτια της είδε την Κυριακή λαμπερή αεράτη και την άσπρη κρέμα στο μικρό φλιτζάνι του καφέ να περιμένει το κουταλάκι με την ζάχαρη.

υγ.υπάρχει και σε ποίημα

.

6 σχόλια:

παπαρούνα είπε...

θα γινω παπαρούνα από τη ντροπή μου στο τέλος...ευχαριστώ για την τιμή- και πάλι...

μαιλ δεν έχετε, κύριε ψουξ?

ΨουΞ είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
ΨουΞ είπε...

παπαρούνα
Ασκούμαι στο γράψιμο και επικοινωνώ
με οτι μου κεντρίζει το ενδιαφέρον.
Ε μετα να μην κάνω λινκ;
Δεν είναι σωστο.

Ξέρεις, μου φαίνεται ωραίο να ποστάρω γιατί δεν γνωρίζω ανθρώπους αλλά την διατύπωση των σκέψεων τους.
Είναι σαν να λέμε πως(για τον αναγνώστη) το έργο ενος συγγραφέα είναι σπουδαιότερο απο τον ίδιο τον συγγραφέα) ή οτι ο έρωτας είναι πολυτιμότερος απο τα εκάστοτε αντικείμενα του πόθου μας.

καλημέρα καλή βδομάδα

παπαρούνα είπε...

καλέ μου ψουξ,
όταν η τελειότητα ενός έρωτα ή η συγγραφική δεινότητα είναι τόσο υψηλή που αγγίζουν το θάνατο, είναι λογικό γνωρίζοντας καλύτερα την ανθρώπινη ψυχή να πέσεις και να γκρεμοτσακιστείς, σωριάζοντας επίσης μπρος στα πόδια σου και όλη τη μυθοποίηση που έπλασες για αισθήματα και συγγραφικές πένες. Όταν αυτά είναι τέλεια όμως, και όχι ανεπαρκή, λίγα, εμμονικά και κραυγάζουν από παντού οι ανεπάρκειές τους και την αλλόκοτη διατύπωση σκέψεων. Συνεπώς και με πιο απλά λόγια, να φοβάσαι για την απομυθοποιήση κάποιου που ασκεί υψηλή Τέχνη, όχι όλων των άλλων που αρέσκονται στα καλλιτεχνικά...

Ευχαριστώ και πάλι όμως..

karpouzi είπε...

Αγαπητέ Ψουξ,

Τιμή μου, κάτι δικό μου να σε οδηγήσει σε νέες αράδες γραφής.
Και ομολογώ ότι είναι όμορφο το δέσιμο με την "Παπαρούνα". Σαν να δίνει ξημέρωμα στη νύχτα μου...
Σε ευχαριστώ και για την παραπομπή.

@paparouna
Πολύ ωραίος ο τρόπος που γράφεις. Πραγματικά εκφραστικός. Θα σε μελετήσω... αν μου επιτρέπεται η έκφραση. Ευχαριστώ τον Ψουξ για την γνωριμία.

ΨουΞ είπε...

καρπούζι
χαίρομαι που σου άρεσε το "δέσιμο".
Εχω αφήσει μια "πρόσκληση"για σένα στο oh-fuck it (είναι στο ποστ με τα διάφορα στάδια)...μου λες αν ...

να εισαι καλά