χρησιμοποιώντας την ανάμνηση που είναι μόνο ένας , αν και από τους σπουδαιότερους τρόπους σκέψης.

"Και βλέπω τις κεραίες στις ταράτσες
σαν σταυρούς, σαν χέρια ανοιχτά,
επίκληση βοήθειας γι αυτόν που κείτεται από κάτω.
Σιχαίνομαι την Πλατεία Βικτορίας.
Κατεβαίνεις στο σταθμό που μοιάζει με το πιο βρώμικο μπάνιο.
Ποιος μάγκας σκαρφίστηκε αυτό το θυμωμένο γαλάζιο για πλακάκι;
Αφού το θέλανε να θυμίζει λουτρό, ας προσέθεταν πλακάκια με δελφίνια,
να έβλεπα κι εγώ τις σύριγγες των θλιμμένων παιδιών για φύκια και βότσαλα.
"

Τα θλιμμένα παιδιά όμως αγνοούν ότι

"η χαρά είναι ένα δώρο που δεν ζυγίζεται με μέτρο τι έχεις χάσει."

Έστειλα στον διάολο τον ορθολογισμό μου

"Μπούκωσα κι άφησα το δάκρυ να κατηφορίσει στο μάγουλο και να αρπαχτεί απ’ το χείλι, για να το πιω• να το χορτάσω."

Μπουκωμένος έγραφα το δικό μου

Και αυτό με την κοκαΐνη, ναι, μάστιγα.
Ρουφάω Ρουφάς Συνέχεια, μέχρι ν’ αλλάξεις μύτη.
Στόχος ενόψει. Τον έχω.

Ο πρώτος των πρώτων είχε διπλώσει ,το σώμα του είχε διπλώσει,

το κεφάλι του κρεμόταν παράξενα. Βρωμούσε.
Ποντίκια ζούσαν δίπλα του και σάπιζαν μαζί του .
Οι φλέβες του λαιμού τώρα απ΄ την αρρώστια,
ναι απ’ την αρρώστια .Σωστά, ναι.
Χόρευε ώρες.
Τα μάτια του γυάλιζαν περισσότερο απ’ τον ιδρώτα στο σώμα του,
τα τύμπανα του απορροφούσαν τα ντεσιμπέλ
Η κοιλάδα μέσα του αντηχούσε προαιώνιους ήχους
μαγικής γιορτής με σαύρες και πέτρες,
που άλλαζαν ξαφνικά σχήματα.
Τα σχήματα αλλοιώνονταν αναπάντεχα,
άλλες καμπύλες, άλλο μέτρο, άλλες γραμμές. Δεν υπήρχαν γωνίες.
Η καμπυλοειδής υπόφυση έχυνε.
Έχυνε σαν να ’χε βρει επιτέλους τον ρυθμό
που θ’ ανακούφιζε τον χορευτή οριστικά.

Σωστά. Στόχος εν όψει. Τον έχω.

Ναι, μάστιγα, μάστιγα.


ΥΓ Φαίνεται επιστρέφει ο ορθολογισμός μου-Αυτά τα γαλάζια πλακάκια στην Βικτόρια ουδέποτε με ενόχλησαν, αντιθέτως ήταν και είναι κάτι σαν σήμα ότι ακολουθούν τα πορτοκαλί πλακάκια στην Ομόνοια και το κενό μεταξύ συρμού και αμαξοστοιχίας στο Μοναστηράκι.

.

17 σχόλια:

παπαρούνα είπε...

Στη Λεωφόρο σε ζητώ και στη Βικτώρια
κι από το στέκι μας περνάω το παλιό,
ξέρεις καλά πως πια δεν έχω περιθώρια,
ξέρω καλά πως θα σαλτάρω αν δε σε βρω.


η Βικτώρια ειναι σημαδεμένη με την εφηβεία μου. 3 ολόκληρους χειμώνες τους έβγαλα χοροπηδώντας στο παρκέ του Σφεντόνα ακούγοντας τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Η Βικτώρια για εκείνα τα χρόνια έμοιαζε στα μάτια μου σαν μια προκατακτική πίστα πριν μπω στο λούνα παρκ. Τωρα που ανεβοκατεβαίνω λόγω δουλειάς φαντάζει στα μάτια μου σαν μια προτελευταία πίστα λίγο πριν το game over..:ρ
ευχαριστώ πάρα πολύ για την τιμή..
καλό βράδυ.

υ.γ. αυτο με το πλακάκι δε το χα συνδέσει με τα της Ομόνοιας. Αλλά η Ομόνοια, είδες τί σου ειναι τα σημαινόμενα;, είναι συνδεδεμένη μεσα μου με τον Γιώργο Ιωάννου, οπότε τα πλακάκια δεν έχουν θέση...:ρ

μαραμένα σύκα είπε...

Δεν έχω κοινές εμπειρίες μαζί σας,όσο αφορά τα πλακάκια της Παλτείας Βικτωρίας..δεν έχω παρει ποτέ το μετρό ούτε έχω ζήσει στην πόλη σας για να γνωρίζω.Το μπλε για μένα θα μπορούσε να είναι όπως το κίτρινο η κάθε άλλο χρώμα,ακόμα ακόμα και σαν το μπλε των πλακόστρωτων σπιτιών της Ανδαλουσίας!
Έχω δει όμως την αγωνία αυτών που περιμένουν το επόμενο σμπάλο των ναρκωτικών και θα σας παραπέμψω εδώ
http://maramenasyka.wordpress.com/2007/07/02/%ce%a7%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%ce%b5%ce%bd%cf%8c%cf%82-%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%b8%ce%ad%ce%bd%cf%84%ce%bf%cf%82-%ce%b8%ce%b1%ce%bd%ce%ac%cf%84/

χαμίνι είπε...

Είναι τα τραίνα από πάντα που σημαδεύουν τα χρώματα. Τα τραίνα που φεύγουν κι εκείνα που γυρίζουν. Πίσω απ' τα τζάμια τα θολά από δαχτυλιές κι ανάσες, είναι τα μάτια που ορίζουν τα χρώματα. Τα μάτια που βλέπουν ό,τι αφήνουν ή αχόρταγα ατενίζουν ένα μέλλον που επιστρέφει.

Είναι οι σταθμοί υπαίτιοι για τη θλίψη ή μήπως όσοι δεν φρόντισαν να μας μάθουν πως ένας σταθμός δεν είναι και προορισμός...;

Άραγε τα άγρια θηρία είναι μέσα ή έξω; Θυμήθηκα ένα παλιό τραγούδι, μα πρέπει να κάνω ανασκαφές...

Καλό ξημέρωμα!

karpouzi είπε...

Αγαπητέ Ψουξ,

Μα πόσο ανατρεπτικός μπορείς να είσαι;
Αυτά τα μπλε πλακάκια, στο μυαλό μου εντυπώνονται όπως ακριβώς περιγράφονται στο post σου, σαν ένας καθρέφτης καθετί παραμελημένου και νεκρού που βιώνουμε σήμερα. (Τουλάχιστον πριν τους Ολυμπιακούς...)

Δράττομαι της ευκαιρίας και σου παραδίδω τη σκυτάλη στο παρακάτω blogοπαιχνίδι:
http://no-name.pblogs.gr/2007/11/den-eimai-egw-poios-poia-tha-hmoyn.html
(βλ. σχόλια)

Ίσως το βρεις ενδιαφέρον...

ΨουΞ είπε...

μαραμένα σύκα
καλώς ήρθες.
Ανδαλουσία δεν έχω πάει, αλλά τα μπλε πλακόστρωτα φαντάζουν όμορφα.
σαν καλός οικοδεσπότης μπήκα στο ποστ που γράφεις και είναι καλό (σκληρό - αλλά άξιζε η επίσκεψη!).
Σε σχέση με το δικό μου σκεφτόμουν τις διαφορές μεταξύ
Παρατήρησης και Πραγματικότητας ή
Έρευνας (Εκπαίδευσης)και Παραγωγής.

να είσαι καλά τα ξαναλέμε. Ευχαριστώ

coolplatanos είπε...

ψουξ δεν βρήκα άκρη με το παιχνίδι. πού βρίσκονται οι οδηγίες; το λίνκ που δίνει το καρπούζι δεν λειτουργεί

elafini είπε...

τα κατάφερα...ίσως το συνεχίσω με ποστ το παιχνίδι...κι εγώ σε πάω βρε Ψουξ...πολύ ;)

vasikos metoxos είπε...

Σπαράγματα από σκέψεις φίλων. Εικόνες που κυριεύουν το μυαλό και ελέγχουν την σκέψη. Άρωμα πόλης. Βαθειές συγκινήσεις, διαδρομές ψυχής...

ΨουΞ είπε...

βασικε μετοχε
ετσι είναι
Σπαράγματα...που επιβεβαιώνουν οτι δεν είσαι μόνος σου.ότι η λογική σου (και η ευαισθησία σου)δεν έχουν εκλείψει.
μπες αν εχεις χρόνο στο λινκ που δίνει το μαραμένα σύκα .
Η ίδια σελίδα έχει και ένα video
"this is the road to hell" ....για αποφόρτιση.
να εισαι καλά.

ΨουΞ είπε...

ελαφινι
δεν ήμουν ποτέ καλός με τα σημεία στίξης -αυτό το ;πριν κλείσει η ) σημαίνει κάτι;

elafini είπε...

κλείσιμο ματιού στα ιντερνετίστικα :P
(κι αυτό βγάλσιμο γλώσσας )

Ιάκωβος είπε...

Έχεις καλά στοιχεία και ωραία κείμενα. περιμένω να δω κι άλλα!

Xνούδι είπε...

υπεροχότατο ήταν...

ΨουΞ είπε...

σ' ευχαριστώ χνούδι.
Εχεις πολύ ωραίο "σπιτι" το επισκέπτομαι συχνά ..
καλώς ήρθες.

X2 είπε...

Φίλε,μήπως έχεις ένα ευρώ;

ΨουΞ είπε...

χ2
φοβερο.
ηταν καλοκαίρι ειχε νυχτώσει
και αφου δώσαμε το ευρω ακούσαμε το άτομο να φωνάζει "taxi"

X2 είπε...

Ψουξ,αυτό που έγραψες αποτελεί το καλύτερο μάθημα για τους εξαρτημένους των σχέσεων.Έτσι ακριβώς είναι!Για άλλο λόγο δινουμε, αλλιώς τα χρησιμοποιούν.