Όπου αστός κι η μοίρα του




Δεν ισχυρίζομαι καθόλου ότι οι άνθρωποι που ζουν στις δημοκρατικές κοινωνίες,
είναι εκ φύσεως ακίνητοι.
Αντιθέτως, γνωρίζω πως μέσα σε μία τέτοια κοινωνία βασιλεύει μία συνεχής κίνηση και ότι κανείς δεν γνωρίζει ανάπαυση.
Θεωρώ, όμως, ότι οι άνθρωποι κινούνται μέσα σε όρια, που δεν τα ξεπερνούν ποτέ. Διανθίζουν, αλλοιώνουν, ή ανανεώνουν καθημερινά τα δευτερεύοντα και φροντίζουν πάρα πολύ να μην θίξουν τα κύρια. Αγαπούν την αλλαγή, αλλά φοβούνται τις επαναστάσεις.
Οι δημοκρατικοί ή οι δημοκράτες δεν έχουν ούτε το χρόνο, ούτε την όρεξη να βγουν σε αναζήτηση καινούργιων αντιλήψεων. Ακόμη κι όταν αισθάνονται αμφιβολίες για αυτές που ήδη έχουν, τις διαφυλάσσουν, όχι ως βέβαιης ορθότητας, αλλά ως καθιερωμένες.

Στους δημοκράτες η εύνοια του κοινού φαίνεται τόσο αναγκαία, ώστε όταν βρίσκονται σε δυσαρμονία μ' αυτήν είναι σαν να μην ζουν.


5 σχόλια:

vasikos metoxos είπε...

Στη μιντιακή δημοκρατία που βιώνουμε θα μας πάρουν και τα τηλεκοντρόλ σε λίγο, για να αποφύγουμε καμία κατά λάθος δυσαρμονία... Για το καλό μας πσουξ, για το καλό μας.

ΨουΞ είπε...

βασικε μετοχε
εγώ φοβάμαι το μικροτσίπ που μπορεί να μας χώσουν. Για το καλό μας.
Είναι τόσο απατεώνες που μπορεί να μετακυλήσουν το κόστος του,πουλώντας μας και μικροτσιποδάνεια!

να είσαι καλά. Τα λέμε

elafini είπε...

ο φόβος για το άγνωστο είναι που μας κρατάει δεμένους...

καλή εβδομάδα μουσική σου φέρνω :)

Ανώνυμος είπε...

άσχετος: Μικέλα
Την Πέμπτη θα συναντηθούμε

ΨουΞ είπε...

Μικέλα
οκ(ευχομαι οχι μόνο να στέλνεις και αλλα σχόλια τώρα που έμαθες ΑΛΛΑ να κάνεις δικο σου blog!)

ελαφινι
Ούτε εγώ έχω όρεξη για επανάσταση (είμαι πνιγμένος στη δουλειά...)
αλλά τους Φόβους μας νομίζω καλό είναι να τους σκοτώνουμε -κοιτάζοντας τους στα μάτια.

σου έστειλα τοπ 5. Καλημέρα!