Η Επανάληψη

Άντε πάλι.
Αυτό δεν πρέπει να το λες. Όταν κάνεις κάτι «πάλι» είναι επειδή το θες. Ούτε σοφία σου λείπει… Όχι, σοφία μπορεί να σου λείπει, συνήθως αυτό συμβαίνει, η σοφία λείπει. Μ’ έπιασε «πάλι»… Η επανάληψη αυτή είναι που με αναστατώνει, όταν όμως «κάνω κάτι πάλι» είναι επειδή το θέλω, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Επιλέγω να προσπαθήσω να «κάνω κάτι πάλι» γιατί είναι το καλύτερο που έχω να κάνω. Είναι το πρέπον, το συμφέρον, αλλιώς δεν θα το έκανα.
Ωχ, κάτσε. Ξέχασα να σου πω ποιος είμαι και πού είμαι, την εικόνα που εσωκλείομαι. Ναι. Είμαι μια κουκουβάγια μικρή μέσα σε κούφωμα στον κορμό κάποιου δέντρου. Τα χρώματα απ’ τα φτερά μου συναντούν τα χρώματα του κορμού. Κορμός απ’ τη μια, φτέρωμα απ’ την άλλη, σε μία αυστηρή, σχεδόν μονοχρωματική ποικιλία τόνων.
Το ότι βρίσκομαι σε ακινησία και παρακολουθώ θα το εκλάβουμε ως κάτι θετικό, αφού λένε πως ό,τι κινείται, φθείρεται. Εγώ έτσι γλιτώνω από τη φθορά. Φθορά, βέβαια, σου προκαλούν και πράγματα που βλέπεις ή αντιλαμβάνεσαι, διαισθάνεσαι ή ακούς, αλλά αυτό το τελευταίο, όταν βρίσκεσαι σε ακινησία μέσα στο κούφωμα του κορμού ενός δέντρου ελαχιστοποιείται.


Η επανάληψη δεν κάνει αστεία. Μπορεί να βγάζει γέλιο, αλλά δεν ξέρει να κάνει αστεία. Παθαίνει ανασφάλεια με κάθε τι καινούργιο. Αυτός είναι ο λόγος που με αναστατώνει η επανάληψη. Περιφέρεται σαν τη Σαλώμη ζητώντας στο ασημένιο πιάτο της εγκεφάλους ανθρώπων αντάλλαγμα για τον χορό της, τρομάζει να περιμένει. Σπανίως σ’ αφήνει να την αναζητήσεις, απρόσκλητη και παρφουμαρισμένη σαν τρελαμένη γιαγιά μπουκάρει στο σπίτι σου κι αράζει στον καναπέ σου. Δεν μπορείς να την διώξεις. Σου εκμυστηρεύεται ότι θέλει να βάλει σκουλαρίκι στον αφαλό της. Δεν θέλεις να της απαντήσεις, να την αποφύγεις θέλεις, αλλά δεν γίνεται, πώς να αποφύγεις κάτι που έχεις αντιληφθεί, δεν γίνεται!
Επαναλαμβάνεται η επανάληψη και νυν και αεί, απλώνεται στο περίγυρό σου και κατακάθεται μπλαζέ και μουτρωμένη. Αλλά δεν φεύγει. Ακίνητη σαν τρισδιάστατη αγελάδα σε ευρωπαϊκή πλατεία σε κοιτάει, σε κοιτάει με το ίδιο βλέμμα, το πολυπολιτισμικό, σαν αστική δημοκρατία στα κέφια της, Περιμένεις να φύγει, αλλά δεν φεύγει. Γεμίζει τον περίγυρο ανία, τον μετατρέπει σε κουρασμένη αίθουσα αναμονής. Τότε τι γίνεται; Τι κάνεις; Παγώνεις ή λες «καλώς μου την».
Αυτοί που παγώνουν, έχω παρατηρήσει, περπατούν σιγά, σέρνουν λίγο το βήμα τους. Σκέφτονται πώς θα την αποφύγουν, πώς θ’ αποφύγουν την παγωμάρα της. Κάποτε και ξαφνικά νοιώθουν μια τάση, επιταχύνουν, ευελπιστώντας σ’ ένα κενό, κενό προπαγάνδας εννοώ, οραματίζονται ένα ρουφιάνο άγγελο που ανοίγει έναν καινούργιο χάρτη και την εξαφανίζει.
Οι άλλοι πιάνουν κουβέντα μαζί της, μιλούν τη γλώσσα της.
- Ναι.
- Μια χαρά concept.
- Ωραία.
- Job done.
- Μα μην ξεχνάς τις συνθήκες.
- Ναι και πολλά τους δόθηκαν.
- Κάτι τέτοιο θα μ’ ενδιέφερε.
- Ναι, πολύ.
Οι πρώτοι δεν βρίσκουν κενό. Κενό χώρο, χώρο χωρίς προπαγάνδα και επιστρέφουν στον προηγούμενο, νωχελικό ρυθμό τους με την ελπίδα πως κάτι θα σκεφτούν κι αυτό είναι το λάθος τους – ένα από τα λάθη τους. Απορροφημένοι απ’ τις σκέψεις τους χάνουν το ηθικό τους –μικραίνουν- ενοχοποιούνται. Αντί να ζήσουν το μεγαλείο μιας ένδοξης ήττας, τον ίλιγγο μιας γόνιμης πτώσης, μουδιάζουν, πληγώνονται και αναχωρούν.
Οι άλλοι συνεχίζουν. Έχουν τελειώσει με τα προκαταρκτικά ετοιμάζονται για τη διείσδυση, μυρίζουν το χαρτζιλίκι και την ανακούφιση, μιλούν για τομείς και ποσοστά, μιλούν για πολιτικές σε καίρια κοινωνικά ζητήματα. Επικοινωνούν με τον περίγυρο.
Χρήμα: το γενικό κοινωνικό ισοδύναμο.

6 σχόλια:

elafini είπε...

αύριο (πιο νηφάλια) θα σε διαβάσω καλύτερα...προς το παρόν χαζεύω την κουκουβάγια σου (από τα πιο αγαπημένα μου πλάσματα...)

κι ελαφοπατώντας σου λέω καληνύχτα

cyrusgeo είπε...

Μπλαζέ: απαθής λόγω κορεσμού.

Λες ο κορεσμός να έχει πια γεμίσει το κενό όπου κάποτε υπήρχε μεδούλι;

αθεόφοβος είπε...

Αντί να ζήσουν το μεγαλείο μιας ένδοξης ήττας, τον ίλιγγο μιας γόνιμης πτώσης, μουδιάζουν, πληγώνονται και αναχωρούν.

Πρέπει να είσαι μαζωχιστής για να θέλεις να το ζήσεις.
Ολοι τελικά προσπαθούν να την μεταμφιέσουν έστω και για τον εαυτό τους σε νίκη.

ΨουΞ είπε...

αθεοφοβε
Για μερικούς ανθρώπους είναι σημαντικότερη μία γόνιμη πτώση από μία άγονη ή ευτελή αναρρίχηση.
Δεν λέω να επιδιώξεις την ήττα, αλλά αν σου συμβεί να μπορέσεις να τη διαχειριστείς προς όφελός σου.

ΨουΞ είπε...

Cyrus, φοβάμαι ότι το μεδούλι έχει γίνει στόκος...

Μαρινα Γ..... εμπυρη γνωση είπε...

"Ξέχασα να σου πω ποιος είμαι και πού είμαι, την εικόνα που εσωκλείομαι"....


διαβασα...ξαναδιαβασα...

Ψουξ.....ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΕΣ....

Φιλι...Ψ και Ξ.