Ένας παρατεταμένος επιθανάτιος ρόγχος

Πολυχρονεμένε πρωθυπουργέ
Δούλε του Χριστού επί της γης
Ο Θεός να σας δίνει χρόνια.
Συγχωρέστε με που σας απευθύνω το λόγο, αλλά δεν μπορώ να περιμένω άλλο τους αξιωματούχους σας. Παρά τις επανειλημμένες ταπεινές αιτήσεις μου, δεν έλαβα ποτέ καμιά απάντηση από το υπουργείο. Ούτε μια λέξη- Ποτέ.
Ίσως γιατί βρίσκομαι μακριά απ’ του Μαξίμου και τα κέντρα εξουσίας είκοσι χρόνια τώρα. Είναι αργά το απόγευμα, αν κρίνω από τον ήλιο. Μετά βίας βγάζω το ψωμί μου. Μένω συνέχεια σε τούτη τη μοναδική κάμαρα και γράφω. Οι μόνες παραχωρήσεις μου στην σάρκα είναι οι επί χρόνια καταπιεσμένες φαντασιώσεις μου για την Μαριέτα, – οφείλω να ομολογήσω ότι έχω κάνει τα πάντα μαζί της, περισσότερο από αρκετές φορές – Κατά τα’ άλλα παρατηρώ, ακούω και γράφω, κυρίως γράφω. Αυτό μπορεί να το κάνει κάποιος καλύτερα όταν ξεγράψει τη ζωή του, εξοχότατε.
Θέλω, όμως, να έρθω στην πόλη να δω τον ΠΟΡΔΟ ΒΥΡΩΝΑ ….
Υπάρχει μεγάλος αναβρασμός, οι αυτονομιστικές κινήσεις κερδίζουν έδαφος, εξοχότατε. Συγχωρήστε με, πρωθυπουργέ, αν μιλάω υποτιμητικά για τους δημοσίους υπαλλήλους σας, αλλά είναι οι πιο διεφθαρμένοι που γνώρισε ποτέ ο κόσμος.
Όταν διέσχιζα το λόμπι του ξενοδοχείου για να πάω στη βεράντα για φαγητό προχθές, είδα ανάμεσα στις γλάστρες με τους φοίνικες τον ηλικιωμένο κύριο Τσοχ-α-Τζό να κάθεται και να διαβάζει την γαλλική φιλολογική Figaro. Ή τουλάχιστον να την κρατάει. Υπήρχαν και άλλοι εκεί. Μεγάλης ηλικίας άνθρωποι στην πλειοψηφία τους. Κάθονταν πολύ ήσυχα, εξοχότατε. Ο συνδυασμός ηλικίας και σιωπής εκείνη τη στιγμή τους έκανε να μοιάζουν με σύμβολα στα μάτια μου. Αυτή η ακινησία μού έφερε στο νου τη σημερινή κατάσταση της δημοκρατίας. Αυτοί οι άνθρωποι πεθαίνουν όπως και η αστική δημοκρατία. Κατά βάθος το γνωρίζουν πολύ καλά και, περιορίζοντας τις κινήσεις τους, προσπαθούν ν’ αναβάλλουν τον ύστατο πόνο, να πετύχουν κάτι σαν παρατεταμένο επιθανάτιο ρόγχο. Το δίδαγμα είναι πολύ απλό: αποφύγετε τις ξαφνικές κινήσεις, πρωθυπουργέ. Η ενότητα θα διατηρηθεί μόνο αν μείνουμε ακίνητοι. Αποφύγετε τις απότομες χειρονομίες, πρωθυπουργέ, αποφύγετε τις εκρήξεις, μακριά από ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις. Υπάρχουν ορισμένα στάδια στη διαδικασία της φθοράς, που θα μπορούσαν να διαρκέσουν έπ’ άπειρο. Μια τέτοια φάση περνάμε τώρα. Μας έχουν αποκαλέσει ‘ασθενείς της Ευρώπης’, μα συχνά οι άρρωστοι ζούνε περισσότερο από κείνους που ελπίζουν να τους κληρονομήσουν. Ας βάλουμε στόχο έναν παρατεταμένο επιθανάτιο ρόγχο. Μικρές διορθώσεις μπορείτε να κάνετε ελεύθερα, κατευνάστε τα παράπονα του λαού, αναθεωρήστε την μισθολογική κατάσταση των στρατιωτικών υπαλλήλων. Αυτή η ελάχιστη κίνηση είναι αρκετή, τίποτα περισσότερο.
Δεν μπορώ να τελειώσω όλη την αναφορά με μία καθισιά, εξοχότατε, τα μάτια μου έχουν ερεθιστεί, δεν μπορώ να εστιάσω. Η θάλασσα, εξοχότατε… φωτίζεται πριν από τον ουρανό αυτόν την εποχή του έτους. Θα φάω τώρα. Τρώγοντας θα ατενίζω τα πέρατα της θάλασσας. Αυτό το είδος ξυπνήματος μ’ ευχαριστεί πολύ.
Κάθομαι και γράφω είκοσι χρόνια τώρα. Είδα άνδρες με λιγότερα προσόντα από μένα να πλουτίζουν, ενώ εγώ έμεινα καθηλωμένος στην καρέκλα μου, με μόνη θέα τη θάλασσα και τα καμώματα των ανθρώπων. Όλες οι στιγμές διαίσθησης, συνείδησης και ενόρασης, οι σφυγμοί της ζωής μου έγιναν αναφορές και σας τις έστειλα. Δεν έχω οικογένεια, παιδιά, αξιόλογα υπάρχοντα, μια γυναίκα να κλάψει για μένα, μια βιλίτσα στο Διόνυσο, κάτι απ’ αυτά τα πράγματα, που είναι απτές αποδείξεις ζωής. Τώρα ένα καλό καθάρισμα μιας ώρας στην κάμαρά μου θα ήταν ικανό να σβήσει κάθε ίχνος μου. Κατά βάθος ξέρω ότι δεν θα μείνει κανένα ίχνος ούτε απ’ τις λέξεις μου, τις λέξεις που σας στέλνω είκοσι χρόνια τώρα και που τις καταβροχθίζει ο επανιδρυθείς σας λάκκος. Δεν έχω διάθεση να γράψω για άλλα γεγονότα της τοπικής κοινωνίας. Ας με ξεπεράσουν, ας μείνουν χωρίς καταγραφή.

6 σχόλια:

Αρης Δαβαράκης είπε...

Eξοχώτατε Ψούξ, τα σέβη μου. Αγαπώ κι΄εγω το Diderot ιδιαίτερα και μ΄αρέσει πολύ πως γράφετε. Την καλησπέρα μου και καλή βδομάδα!

Μαρινα Γ..... εμπυρη γνωση είπε...

εξοχώτατε...
ε ξ ο χ ώτ α τ ο....

να εισαι καλα.....
καλο σου βραδυ....

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... είπε...

Καυστικότατος Εξοχότατε μας.

elafini είπε...

Καλώς σας βρήκα Ψουξ...σκληρό καρύδι ο ασθενής..

Αλεξάνδρα είπε...

Μια χαρά τα λες.

Δεν ξέρω για τους άλλους πάντως εγω δεν νομίζω να ξεχάσω τα λόγια σου...

Καληνύχτα

ΨουΞ είπε...

Σας ευχαριστώ πολύ, Άρη. Το θεωρώ καλότυχο που το πρώτο σχόλιο είναι από εσένα (γνωριζόμαστε, άλλωστε από την εποχή που για να μπεις στο Εργοστάσιο, έσπρωχνες αιωρούμενα, πάνινα καρότα). Χαίρομαι, λοιπόν, που σε ξαναβρίσκω, έστω και στην μπλογκόσφαιρα.
Μαρίνα... είμαστε σε επαφή.
Ήχε, δυστυχώς είναι πυρίμαχοι...
Ελαφίνι, με έκανες και γέλασα, ευχαριστώ.
Αλεξάνδρα, με συγκινείς. Καληνύχτα.