Δεν αναδύουν μια γλυκερή μυρωδιά πατσουλί κοινωνικής ποιότητας. Τείνουν προς το μεγάλο και το ασυνήθιστο.


Βασικά καμαρώνεις, τις εμμονές και τα ταξίδια τους.
Απολαμβάνεις τον ρυθμό του λόγου τους, τις μίξεις και την ποιότητα των συνειρμών τους. Την δυνατότητα τους να απαντούν στις προκλήσεις και να διακρίνουν ή να αναδεικνύουν κρυφές πτυχές ή ατραπούς της σκέψης και της δράσης.
Παρουσιάζουν με καλή συχνότητα θέματα που σε αφορούν, τέτοια που δεν ακούς οπουδήποτε ‘η διαβάζεις εύκολα στις τυποποιημένες φυλλάδες –συμπεριλαμβάνω και τις δωρεάν διανεμόμενες.
Δεν αναδύουν μια γλυκερή μυρωδιά πατσουλί κοινωνικής ποιότητας. Τείνουν προς το μεγάλο και το ασυνήθιστο.
Κάποτε κάποτε στα σχόλια κάποιου ποστ τους ανακαλύπτεις κάποιες καινούργιες προσωπικότητες , παρουσιάζονται αναπάντεχα, γοητεύοντας σε με την ευστοχία τους και το στυλ τους –την ιδιοφυή ευφράδεια του νου τους. Συχνότερα ικανοποιείσαι από την μικρή παρέα που περιστρέφεται γύρω από αυτά μεταλλασσόμενη εξελικτικά, στην οποία ανήκεις και εσύ.
Τόση ώρα προσπαθώ να καταγράψω τις αρετές των bloggerς που αισθάνομαι φίλους .
Είναι περίπου 25. επί συνόλου 25000 βγάζουν το αξιοθαύμαστο 0.1% σαν ποσοστό.
(Δεν πρέπει ν΄ αμελήσω ν΄ αναφέρω ότι έχω επισκεφτεί το πολύ πολύ 250 blogs,
άρα το ποσοστό ευστοχίας μου στην προσπάθεια ανεύρεσης ενός ακόμη ενδιαφέροντος
blog μεταβάλλεται δραματικά αγγίζει το 10 %.
Σε αυτούς λοιπόν τους φίλους θέλω να ευχηθώ το 2008 να είναι μία Χρονιά με Υγεία Τύχη


Είμαι δημοκράτης ζω σε δημοκρατία μαζί με άλλους δημοκράτες.


Είμαι δημοκράτης ζω σε δημοκρατία μαζί με άλλους δημοκράτες.

Το πρώτο πράγμα όμως που μου κάνει εντύπωση όταν σκέφτομαι τα χαρακτηριστικά των δημοκρατών γύρω μου είναι το αναρίθμητο πλήθος εκείνων που επιχειρούν να βγουν από την πρωταρχική τους κατάσταση και το δεύτερο ο μικρός αριθμός Μεγάλων φιλοδοξιών που παρατηρούνται μέσα στην καθολική αυτή κίνηση της φιλοδοξίας. Δεν υπάρχει δημοκράτης που να μην φαίνεται να τον κατατρώγει ο πόθος της ανόδου, δεν βλέπουμε όμως κανέναν που να τρέφει πλατιές ελπίδες ή να τείνει προς τα Ύψη.

Αυτό που αποστρέφει τους δημοκράτες από την Μεγάλη φιλοδοξία δεν είναι το μικρό μέγεθος των περιουσιών τους αλλά η βίαιη προσπάθεια που κάνουν καθημερινά για την βελτίωση τους. Εξαναγκάζουν την ψυχή τους να χρησιμοποιήσει όλες της τις δυνάμεις για να κάνει πράγματα μέτρια. Θα μπορούσαν να είναι κατά πολύ φτωχότεροι αλλά να παραμείνουν πιο Μεγάλοι.
Ίσως εκείνο που εμποδίζει τους δημοκράτες να επιδιώξουν μεγάλα πράγματα να είναι ο χρόνος που χρειάζεται να καταναλώσουν μέχρι να έρθουν σε θέση να τα επιχειρήσουν.
Επειδή μόνο ένας μικρός αριθμός περιουσιών μπορεί να σχηματιστεί και καθώς οι σταδιοδρομίες που οδηγούν σε αυτές είναι ανοιχτές, αδιακρίτως σε κάθε πολίτη, επιβραδύνεται η πρόοδος όλων. Καθώς οι υποψήφιοι είναι σχεδόν όμοιοι είναι πολύ δύσκολο να γίνει η επιλογή χωρίς να παραβιασθεί η αρχή της ισότητας που είναι και ο υπέρτατος νόμος της δημοκρατίας.

Έτσι η πρώτη ιδέα (και τελευταία-δεν έχω δει άλλη) που έρχεται στο μυαλό των ηγετών της για την αντιμετώπιση του φαινομένου είναι να συντονισθούν οι υποψήφιοι και να επιβραδυνθεί ο βηματισμός τους. Κατόπιν αρχίζουν οι δοκιμασίες που αυξάνουν την δυσκολία για μια γρήγορη αναρρίχηση και καταλήγουν σε έναν φωτογραφικό διαγωνισμό που καλύπτει τις ανάγκες της δημοκρατίας για «Εξαιρέσεις» .

Υπάρχει όμως διαφορά ποιότητας στην ζωή κάποιου που επιχειρεί στα είκοσι η στα τριάντα από την ζωή κάποιου άλλου που του επιτρέπεται τελικά να επιχειρήσει στα σαράντα η τα πενήντα. (υπάρχουν εκεί είκοσι η τριάντα κερδισμένα η χαμένα χρόνια)

Όμως ένας άνθρωπος που ανυψώνεται κατά στάδια προς τον πλούτο και την εξουσία αποκτά κατά την διάρκεια της επίμοχθης αυτής εργασίας συνήθειες από τις οποίες δεν του είναι εφικτό να αποκοπεί. Δεν τείνει κανείς βαθμιαία προς το Μεγάλο διότι δεν έχει καμία σχέση το Μεγάλο με ένα αυθαίρετο υπόγειο play room στην Πεντέλη ή το Αναψυκτήριο κάποιων φιλόξενων εκπροσώπων της.
Επίσης, «παραιτούμαι» στην δημοκρατία « δεν σημαίνει έπαιξα κι΄ έχασα γιατί αποδείχθηκε πόσο Μικρούλης είμαι και δεν θα με ξαναδείτε να αναμιγνύομαι στα Κοινά » αλλά
«Επιστρέφω δριμύτερος μόλις ξεχαστεί η Υποανάπτυκτη, Κοινή, Διαλεκτική μου
Στον ενδιάμεσο χρόνο θα ασχοληθώ σοβαρά με Κουμπαριές, αυτές θα προσδώσουν Νόημα και θα συντομεύσουν την περίοδο της αναμονής μου.»

.

Έκανα χώρο στον σκληρό φορτώνοντας το συμπυκνωμένο υλικό σε έναν εξωτερικό δίσκο.

Το Διηγηματάκι διαβάζετε ανάποδα.
Αυτό είναι το ποστ είναι το τελευταίο κομμάτι. 
Καλή ανάγνωση!
 


Τελευταία θραύσματα .


«Τοπίο στην ομίχλη. Χαρά σε αστικό περιβάλλον.
Χύμα σεξ στο ασανσέρ.
Η φωτογραφία του εμβρύου στα σκουπίδια. Ήττα.»
(αυτό είχα γράψει στο ενδιάμεσο των δώδεκα χρόνων που κλείναμε σήμερα, αυτή την εποχή του έτους για να ακριβολογούμε, απ΄ τον καιρό που γνωριστήκαμε .
Προσπαθούσα τότε να καταγράψω τι μου συνέβη όσο καιρό ήμουν μαζί της. Αυτό ήταν κάτι που έκανα και με το μυαλό μου αλλά κάποια στιγμή αποφάσισα να το φυλακίσω σε λίγες γραμμές, για να βρω την ελευθερία μου.
Έκανα χώρο στον σκληρό φορτώνοντας το συμπυκνωμένο υλικό σε έναν εξωτερικό δίσκο.)


Σήμερα όμως πίναμε μαζί
-Παντρεύτηκες ;
-Όχι
-Έκανες παιδί;
-Ναι μια κόρη θες να δεις φωτογραφίας της ;
(εκείνη έγνεψε ετεροχρονισμένα , είχα ήδη το πορτοφόλι στα χέρια μου)
να δες!
-στην μικρή φωτογραφία σου μοιάζει περισσότερο (και οι δύο γυρόφερναν το μέγεθος του μεγάλου γραμματόσημου)

Μερικές ώρες αργότερα μου είπε
"είδες τώρα που ήθελα πραγματικά να μάθω σε ρώτησα ξεχωριστά! Όταν σε ρωτούσα αν παντρεύτηκες , ήξερα από πριν ότι θα μου έλεγες όχι .Αυτό δεν θα το κάνεις ποτέ, γιατί κυρίως σ΄ αυτό ταιριάζουμε είμαστε υπερβολικά Εγωπαθείς "
( τι άλλο να προσθέσει κανείς; …Αυτό.
….τεται.αφ έμαθεβολικ "Φεύγω γιατί δεν μπορώ να διαχειριστώ το συναίσθημα που νοιώθω,
φεύγουν και γι΄ αυτό οι άνθρωποι ξέρεις
…"
μου το είπε μπροστά απο την πόρτα του ασανσέρ.)

-------------------------------------------------------------------------τέλος
.

Λόγια της και σκέψεις μου Ανάμεσα στις ώρες και τις φάσεις ( Νούμερο3 -έκτη σελίδα)


Λόγια της και σκέψεις μου Ανάμεσα στις ώρες και τις φάσεις

Τέταρτη

Τώρα μητέρα, θέλω να μ΄ αφήσουν ν΄αγαπήσω.
Να γίνω ένα με το μωρό,
για αυτή την χαρά μπορώ να βάλω στην άκρη την ερωτική σχέση με τον πατέρα


πέμπτη

(Είμαστε στο πρώτο bar, έπινε το τρίτο. εγώ ήμουν στις Σουρωτές ήθελα να αφήσω ένα μεσοδιάστημα από τις ρακές στο επόμενο είδος αλκοόλ το οποίο είχα ήδη αποφασίσει.)
-Άλλαξε το σώμα μου. Έχω θυρεοειδή.
-Κάνει να πίνες;
-Ναι δεν τρέχει τίποτα. Ένα χαπάκι παίρνω την μέρα και είναι εντάξει, σε τρεις μήνες θα ξαναμετρηθώ…. δεν έχω τίποτα ο οργανισμός μου το κάνει, και μπορεί να το σταματήσει.


έκτη

η μεγάλη απογοήτευση ήταν τα υμνηθέντα χέρια
Η τρυφερότητα του νεαρού μπαμπού , το ροζ στις αρθρώσεις και στις φάλαγγες ήταν παρελθόν - τα ίδια δάχτυλα είχαν μεγαλώσει, είχαν πλατύνει, είχαν αποκτήσει αδρές γραμμές.
Και τα νύχια είχαν σκληρύνει χάνονταν στο κρέας με διαφορετικό τρόπο-στο σημείο εισόδου το δέρμα είχε σκληρύνει.
Κυρίως όμως το μέσα μέρος της παλάμης αυτό το τρυφερό, ελαφρά καυτό, με δροσερή αύρα, χουφτάκι είχε εξαφανιστεί .Εκεί πια υπήρχε κάτι άλλο, ξένο, εντελώς διαφορετικό, σαν αόρατο γάντι από μαλακό latex που εμπόδιζε την αναπνοή τους.
Τα χέρια ήταν παθέντα.

Εκείνα τα χέρια που για αυτά κάποτε έγραφα προσπαθώντας
να συμπυκνώσω την αίσθηση που με καθήλωνε

«Τα χέρια δεν ξεκολλάνε και δεν κρατιούνται.
Ταλαντεύονται συγχρονισμένα με το βηματισμό.

Κατεύθυνση θάλασσα


-------------------------------------------------------------Τέλος έκτης σελίδας

.

Λόγια της και σκέψεις μου Ανάμεσα στις ώρες και τις φάσεις (νούμερο2 - πέμπτη σελίδα)


Λόγια της και σκέψεις μου Ανάμεσα στις ώρες και τις φάσεις .

πρώτη

-έχεις περάσει στην πορτοκαλί γραμμή
-εεε…να φεύγουμε σιγά σιγά τι λες;
( Ναι έτσι του είπα, φίλος του αδελφού μου συνάδελφος του, ένα χρόνο μεγαλύτερος μου. Έστελνε και λουλούδια τρομάρα του και το έπαιζε και φιλότεχνος.
Δεν ξέρω αν ρώτησα εγώ ή πρόλαβε εκείνη να μου λύσει την απορία, πάντως την θυμάμαι να συνεχίζει λέγοντας... -έτσι έλεγε αυτός και οι φίλοι του, για τις γυναίκες που περνούν τα τριάντα και δεν έχουν παντρευτεί. Ναι ο μαλάκας !! ακούς τι μου είπε .. την πορτοκαλί γραμμή.)

δεύτερη

-ο τύπος που είσαι μαζί του; ήσουν είσαι δεν ξέρω το έχω χάσει …
-Μαλακίες ..καριέρας. Η καριέρα του και η μαμά του και ταξιδεύει και δεν ξέρει- αδιέξοδο
δεν βγαίνει ….είμαι μαζί του μιας και ρώτησες, αλλά δεν .


τρίτη

-ο αδελφός μου θέλει να παντρευτεί..
-ο πατέρας σου τι λέει;
-τίποτα...κάνε ότι θες
-η νύφη;
-είκοσι πέντε χρονών. Αντιπαθής. Κάναμε μια βόλτα όλοι μαζί και μου είπε
καλά εσύ πως και δεν έχεις ούτε ένα σοβαρό δεσμό και έχεις περάσει τα τριάντα δεν είσαι πια μικρή …η ηλίθια... αλλά δεν το άφησα να περάσει, «είμαστε μερικές που δεν χρειάστηκε να σκεφτούμε από μικρές πως θα παντρευτούμε γιατρό η δικηγόρο, αλλά πως θα γίνουμε καλύτερες» της είπα και το βούλωσε.
-σε σένα τι λέει ο πατέρας σου για τον γάμο
-"αν είναι να παντρευτείς κανένα μαλάκα σαν κι΄ αυτούς που βγαίνεις καλύτερα κάτσε εδώ μαζί μου. Μου αγόρασε σπίτι, άμα θες πάμε μετά να στο δείξω."
- μπα άστο βαριέμαι. Να σου πω, καλά εμένα, βρήκε ποτέ κάποιον άλλον συμπαθή ;
-Τώρα τι μου λες ;νομίζεις πως δεν καταλαβαίνω τι μου γίνεται.
(αργότερα το σπίτι βρέθηκε στο δρόμο μας μου το έδειξε ακινητοποιημένη από το συναίσθημα και την επιβολή. «Ένα όμορφο σπίτι σε μια άθλια γειτονιά , αυτό είναι όλο» μου είπε και θα έπρεπε να είμαι κουφός για να μην ακούσω την ήττα στην φωνή της .

Ένοιωσα θλίψη , όχι για εκείνη, αλλά για τις «χαμένες παρτίδες » όλων μας
- όχι για αυτές που χάνουμε ή κερδίζουμε μεταξύ μας- αλλά για τις άλλες
που χάσαμε πριν αρχίσουν, όταν αντιμετωπίσαμε τις Συνθήκες .)


------------------------------Τέλος πέμπτης σελίδας

.

Λόγια της και σκέψεις μου ανάμεσα στις ώρες και στις φάσεις (Τρίτη και τέταρτη σελίδα)




Μπλα μπλα μπλα …το alter ego μου
Ότι κάνω με το μυαλό σου το μετράω.
Σκέφτομαι αν θα σου άρεσε αν είναι αντάξιο σου, σκέφτομαι
ότι σου χρωστάω την αγάπη μου για τα βιβλία.

(είχε ήδη περισσότερα πτυχία από μένα.

-Γιατί είμαστε εδώ; (την ρώτησα)
-Εγώ θα φύγω όταν πάρω αυτό που ήρθα να πάρω.
-Μου άρεσε η απάντηση την βρήκα τίμια.. Αποδεκτό! είπα
(σκέφτηκα ότι αυτό κάνουμε όλοι και ας προσποιούμεθα τους αθώους όταν μας
προλαβαίνουν οι χρόνοι του άλλου.
Μετά μου ήρθε στο μυαλό ένας παλιός φίλος που συνήθιζε να λέει όταν άκουγε δακρύβρεχτες ιστορίες εγκατάλειψης και διαψευσμένων προσδοκιών
- Όχι αγοράκι μου όχι… τέτοια αθωότητα δεν αντέχεται
είναι ύποπτη δεν την κάνω αποδεκτή.-)


Η καλύτερη της στιγμή είπε ήταν

"Όταν έβαλα τα πόδια μου πάνω στα δικά σου .Στο γόνατο σου."
Δεν είπα κάτι, εκείνη λίγο αργότερα πρόσθεσε
"σκέψου την σημειολογία της κίνησης."
(αυτό είχε συμβεί όταν καθήσαμε για ένα ποτό, σ΄ ένα τουλάχιστον
παρακμιακό
για τα ήθη της πόλης αλλά και τα δικά της όρια, ποτάδικο.
Παρ΄ όλα αυτά εκεί ήταν η καλύτερη στιγμή της)
Εκεί λίγο πριν βάλει τα πόδια της πάνω στο γόνατο μου,
μου είχε πει:
-Σαν να κάθομαι στο φανάρι και περιμένω
-Τι; να γίνει κόκκινο, για να σκεφτείς καλά έκανα και περίμενα !

(γέλασα και λίγο γιατί μου φάνηκε αστείο και σαν εικόνα)
-Τώρα με γάμησες (είπε το επίθετο μου) πραγματικά με γάμησες.


....νοιώθω σαν να περιμένω στο φανάρι
(η δική μου καλύτερη στιγμή δεν ξέρω ακόμη ποια ήταν)



-----------------------Τέλος τρίτης και τέταρτης σελίδας



Φοβόμουν την Συνάντηση (δεύτερη σελίδα)




Φοβόμουν την Συνάντηση.


Είχα φάει όμως καλά .

(εδώ κανονικά- ένας κανονικός συγγραφέας επαγγελματίας, που το κουδούνι του γράφει το επάγγελμα του και η φορολογική δήλωση περιέχει εισοδήματα κυρίως απ΄ αυτή την ιδιότητα του- Ξέρετε από αυτούς τους σύγχρονους που βαριέσαι να διαβάσεις και δεν θέλεις Επ΄ ουδενί να διαθέσεις ούτε ένα ελάχιστο μικροποσό για να τους αγοράσεις- θα έκανε πάρτι .
Εγώ το πολύ να προσθέσω…." ο τύπος εκτός από κρέατα ήξερε να ψήνει και λαχανικά)


Με καλή παρέα.

(Και εδώ το ίδιο θα συνέβαινε –θα συναντούσαμε κανονική Αδολεσχία ,κανονική του λεξικού- εγώ την είχα ακούσει ζωντανά την λέξη, σε Ταβέρνα στην Τρίπολη, και χρειάστηκε να μου την εξηγήσει αυτός που την χρησιμοποίησε,… νομίζω πως τον λέγανε ...δεν τον θυμάμαι τελικά τον συνδαιτυμόνα αυτόν .)


Και είχα πιει

αρκετή ποσότητα καλή Κρητικιά ρακή. Απ΄ αυτή που όσο πίνω τόσο γαμάω ,
τον χρόνο εννοώ γιατί μόνο αυτός με ενδιαφέρει εκείνη την στιγμή.
Όχι τσίπουρο , αυτό δεν το πίνω αν δεν είμαι στα χιόνια.
Τηλεφώνησα έξω από το καφέ, μετά τον εσπρέσσο, που μου αποσαφήνισε την διαύγεια
Και μου εξασφάλισε ενέργεια.

-πότε
-τώρα
εύκολα ,τώρα, Κατέβηκε.


Συνάντηση

Ανέβαινε κατέβαινα (σε σχέση με την θάλασσα πάντα)
Ανάμεσα σε δέκα πλάκες πεζοδρομίου και ένα περίπτερο,
Τα μάτια κοιτάζονταν
(είχα δει λίγο και το υπόλοιπο σώμα και είχα προλάβει να σκεφτώ αρχίζει το γουέστερν)
Στα τελευταία βήματα πρόσεξα να μην χτυπήσω δυνατά το κεφάλι μου, κουτουληθήκαμε (σαν κριάρια) είχαμε ίσως εφεύρει ή συμφωνήσει άμεσα εκείνη την στιγμή το τελετουργικό της συνάντησης.


--------------------------Τέλος δεύτερης σελίδας

.

Άπειρα μόρια . ( Πρώτη σελίδα.)




Ήταν άλλη.
Νευρική.
Υποψήφια για σπασμωδική αντίδραση.(πως αλλιώς να το πεις;)
Έτοιμη να επιδείξει της ικανότητες της στην διαχείριση μιας πιθανής υστερίας. (μπα, ούτε αυτό είναι αρκετά καλό)
Άγγιζε την επιθετικότητα λες και αυτή, η διάθεση, της εξασφάλιζε υγιή σχέση με τα τρέχοντα ζητήματα και τους ρυθμούς της ζωής της. Γνώριζε νομίζω το αδιέξοδο, την έλλειψη ορίζοντα ή την αδυναμία της, να του δοθεί, να ξανοιχτεί μέσα σε αυτόν.
Θα μπορούσε να της προσάψει κανείς και ένα είδος κακοχωνεμένου κυνισμού, έναν ελαφρά τη καρδία διαολοστολισμό υποθέσεων που δεν τους άξιζε κάτι τέτοιο.
(δεν έχω όρεξη να χριστώ γλωσσοπλάστης αλλά αυτό ακριβώς έκανε -στόλιζε με διαόλους ό,τι έψαχνε γύρω της ή έβρισκε μέσα στο μυαλό της και έφερνε στην γλώσσα της, για είκοσι λεπτά περίπου-...Τώρα που το σκέφτομαι δεν ήταν και πολύ!)
Αργότερα σε μία συζήτηση περί του γιατί γράφει η ίδια, - τι πρέπει να κάνει κανείς όταν γράφει -γιατί είπαν πως γράφουν κάποιοι, αγαπημένοι ή διάσημοι συγγραφείς γενικότερα είπε " δεν αγαπάω τους ανθρώπους ."
Εγώ σκέφτηκα ότι τα τελευταία τέτοια λόγια που με απασχόλησαν, τα διάβασα σε συνέντευξη εφημερίδας. Ο συγγραφέας ήταν έλληνας, έλεγε «πρέπει ν΄ αγαπά κανείς τους ανθρώπους για να γράψει πρέπει όμως και να έχει παραδεχτεί την ήττα του.»
Της το είπα, όπως επίσης της είπα την παραδοσιακής αξίας διατύπωση,(για το μυαλό μου) «γράφω για να καταλάβω τον κόσμο που με περιβάλλει, να καταλάβω τι μου συμβαίνει.»




--------------------------------------------Τέλος πρώτης σελίδας


.

Εναντίον της Μονοσήμαντης Θέλησης !

Όπως συνέβη σε πολλούς άνδρες που κατάφεραν κάτι σημαντικό έτσι και σε σένα το κινητήριο συναίσθημα δεν έχει καμία σχέση με την ιδιοτέλεια.
Συνίσταται θα έλεγα στη βαθιά αγάπη για το κοινό και υπεράνω προσώπων ωφέλιμο. Εκεί οικοδομείς το προσωπικό σου συμφέρον. ετσι δεν είναι;





Εγώ στο χώρο εργασίας μου έχω παραμείνει ελπίδα. Ελπίδα στη δημοκρατία των πνευμάτων χαρακτηρίζονται οι άνθρωποι, που φαντάζονται ότι επιτρέπεται ν' αφιερώνουν όλες τους τις δυνάμεις στο αντικείμενο αυτό καθ' αυτό χωρίς να ενδιαφέρονται για την κοινωνική άνοδο.
Ξεχνάω ότι το έργο που παράγει το μεμονωμένο άτομο είναι μηδαμινό, και παραμελώ το κοινωνικό καθήκον της επιδίωξης ανόδου.
(αυτό κανονικά έπρεπε να μου το μάθουν στο σχολείο .)
Αισθάνομαι σαν βοηθός μικροβιολόγου σε νοσοκομείο, αραιώνω με βοηθητικά οξέα τα κόπρανα ενός ασθενούς σε μια άσπρη πορσελάνινη λεκανίτσα μετατρέποντας τα σε πορφυρή αλοιφή το σωστό χρώμα της οποίας αποζημιώνει την επιμέλεια μου.
Κάποιες φορές, Ζω αλλού
( σ' ένα κόσμο ικανό να υποστεί μεταβολές.... πριν αυτές κριθούν αναποφευκτές...)






Συμφωνώ, πως οι ακραίοι βαθμοί εγκράτειας και ερωτισμού, υπευθυνότητας και επιπολαιότητας, κ.ο.κ., καταλήγουν σε νοσηρότητα. Συμφωνώ. Όμως
αυτό που κατευθύνει τη συμπεριφορά μου δουλεύει με τρόπο αφηρημένο εναντίον της μονοσήμαντης θέλησης στην πραγματικότητα εμπεριέχω δύο πνευματικές τάσεις,
όχι μόνο αλληλοσυγκρουόμενες αλλά αυτό είναι το χειρότερο,
δύο τάσεις που συνήθως συνυπάρχουν χωρίς ν' ανταλλάσσουν άλλη κουβέντα εκτός από την αμοιβαία διαβεβαίωση ότι αμφότερες είναι επιθυμητές η κάθε μία στη θέση της.
Γι’ αυτό διστάζω να γίνω χαρακτήρας,
επάγγελμα, ένα καθορισμένο σε τελευταία ανάλυση είδος ύπαρξης.

Αν υπάρχει τελικά κάτι φυλαγμένο για
μένα πρέπει να είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.


.

τηγανιές και μπουγιουρντί, Τερκενλήδες και φτερωτοί γιατροί, ερωτισμός βαθύς,



Τοπίο στην ομίχλη. Χαρά σε αστικό περιβάλλον.
Χύμα σεξ στο ασανσέρ.
Η φωτογραφία του εμβρύου στα σκουπίδια. Ήττα.

Απογευματάκι καλοκαίρι.
Πυροσβεστική.
Τα χέρια δεν ξεκολλάνε και δεν κρατιούνται.
Ταλαντεύονται συγχρονισμένα με το βηματισμό.

Κατεύθυνση θάλασσα.

Το πρώτο δώρο, μια ζυπ-κυλότ με σκοτσέζικο ύφασμα. Απ’ το μαγαζί στη στοά.
Το τελευταίο δώρο, δαχτυλίδι. Πωλητής κοσμημάτων faux ο έρωτας.
Διάθεση για έλεγχο. Καμία πίστη.
Μόνο ένα πάθος, όχι για μένα, γι’ αυτό που πρέπει να ξεπεράσεις.



υγ.για την Θεσσαλονίκη του Φεστιβάλ.
τηγανιές και μπουγιουρντί, Τερκενλήδες και φτερωτοί γιατροί, ερωτισμός βαθύς,
η Μητροπόλεως ήταν χωματόδρομος και οι φίλοι μου ετρωγαν παγωτά στην Ωραία,
εκείνη επαιρνε το τραίνο και πήγαινε οπουδήποτε (αρκει που έφευγε) μετά απο μερικές ώρες γύριζε ανανεωμένη.
Ο κολλητός μου την ονόμασε πρωτεύουσα της μοιχείας.
Θα ξαναπάω την Παρασκευή.Μακάρι να παίζει ο ΠΑΟΚ στην Τούμπα.

η φωτογραφία

.

Μπορεί να κατέχω το ιδιαίτερο ταλέντο να με θεωρούν ταλαντούχο

Αυτοί που διαθέτουν σωστή στις αναλογίες ψυχολογία και αισθάνονται βαθιά συμπάθεια για πρόσωπα και καταστάσεις που τους συμφέρουν, έχουν στη ζωή τους περισσότερες επιτυχίες απ' τους ψυχρούς συμφεροντολόγους.
Ομως εγώ δεν ξέρω τι με συμφέρει. Πάντα το μπέρδευα μ' αυτό που μ' ενδιαφέρει.



Ούτε και κάτι σημαντικό έχω καταφέρει ως τώρα.
Δεν κατάφερα να γίνω ούτε ποιητής, ούτε ένας από τους
απογοητευμένους που πιστεύουν στο χρήμα και την
εξουσία Αν και είχα για όλα προδιάθεση.
Υπάρχει κάτι μέσα μου που δεν θέλει να μείνει πουθενά,
αυτή η γελοία σταγόνα εγώ που αρνείται να δώσει τη
φωτιά της.
Κατά καιρούς νιώθω προικισμένος μ' ένα ταλέντο για το
οποίο προς το παρόν δεν υπάρχει στόχος.
Μπορεί να κατέχω το ιδιαίτερο ταλέντο να με θεωρούν ταλαντούχο.


Αυτό δεν με αγχώνει, στην εποχή μας αναπτύσσονται ταλέντα που παλιότερα δεν έπαιρναν καθόλου μέρος στη δημόσια ζωή. Μία νέα ικανότητα συμπεθεριάσματος αναδεικνύει νέα πρόσωπα και νέες ιδέες.
Έχει ανακατευθεί φυσικά λίγο παραπάνω απ' όσο έπρεπε η αυταπάτη με την αλήθεια, το πνεύμα βολέματος με τη σημασία. Όμως αυτό δεν είναι ανησυχητικό. Καθόλου. Υπάρχει πρόοδος, παντού υπάρχει πρόοδος-
και προοδευτικοί...πολιτικοί, καλλιτέχνες, ψηφοφόροι, τραπεζίτες, καταναλωτές
και προοδευτικές...εκπομπές,τοποθετήσεις, στάσεις ζωής,
νοοτροπίες , συμπεριφορές, δυναμικές, επιχερήσεις, προοπτικές-
Ολα σημαίνουν πρόοδο.

υγ. Είμαι προοδευτικός και είμαι καλά!



.

Τριάντα - Τριάντα

ΠΙΕΡ: Όταν σε γνώρισα αισθάνθηκα τυχερός. Δεν σκέφτηκα ότι με λίγες αλλαγές στο μέλλον θα τα πηγαίναμε καλύτερα.
ΛΟΥΚΙΑ: Κι εγώ το ίδιο.
ΠΙΕΡ: Τότε γιατί γκρινιάζεις;
ΛΟΥΚΙΑ: Γκρινιάζω γιατί τρομάζω να με βλέπω να πετάγομαι σαν ελατήριο μόλις με πλησιάζεις. Δεν θέλω να ερχόμαστε σ’ επαφή. Έρχεσαι στον καναπέ και φεύγω, πάω αλλού. Κάτι μου φταίει.
ΠΙΕΡ: Τι;
ΛΟΥΚΙΑ: Δεν νοιώθω ασφάλεια, δεν γνωρίζω ανθρώπους που ορίζουν καταστάσεις που δίνουν δουλειές που σε κάνουν να νοιώθεις ότι ανήκεις κάπου.
ΠΙΕΡ: Πού θες ν’ ανήκεις;
ΛΟΥΚΙΑ: Στους ζωντανούς.
ΠΙΕΡ: Και οι φίλοι μας τι είναι;
ΛΟΥΚΙΑ: Ζόμπι. Πίνουν, καπνίζουν, γαμιούνται και διαμαρτύρονται αόριστα. Καταγράφουν διαχρονικές κακοτοπιές και φορτώνουν την ανικανότητά τους στους άλλους. Χωρίς να κάνουν κάτι για ν’ αλλάξουν τις συνθήκες της ζωής τους.
ΠΙΕΡ: Τι να κάνουν δηλαδή, να βγούνε στους δρόμους να σπάσουν βιτρίνες;
ΛΟΥΚΙΑ: Έχεις τρελαθεί; Ποτέ δεν σκέφτηκα κάτι τέτοιο. Για την προσαρμοστικότητα που πρέπει να επιδείξουν και που στερούνται ολοκληρωτικά μιλάω. Για τις δουλειές που γίνονται και δεν λαμβάνουν μέρος μιλάω. Για τα λεφτά που τρώγονται μόνο επειδή υπάρχουν και όχι γιατί τα βγάζουν, γι’ αυτό μιλάω.
ΠΙΕΡ: Δεν έχουν όλοι έτοιμα χρήματα. Πολλοί δουλεύουν, τιμωρούνται δηλαδή.Μετά προσπαθούν να τους μείνει και λίγος χρόνος ν΄ ασχοληθούν με τον εαυτό τους, εκτός κι αν αυτό δεν επιτρέπεται επειδή σε κάνει να χάνεις χρόνο απ’ την καριέρα σου.
ΛΟΥΚΙΑ Ποιοι δουλεύουν; Και τι δουλειά κάνουν; Ποιες προοπτικές υπάρχουν και δεν μιλάω για τους φίλους σου γιατί αυτοί δικοί σου είναι, κάνε ότι θέλεις. Για μας μιλάω.
ΠΙΕΡ: Εγώ δουλεύω και βγάζω όσα μπορώ.
ΛΟΥΚΙΑ:Μόνο που δεν φτάνουν.
ΠΙΕΡ: Κι εμένα μ’ αρέσει η άνεση που δίνουν τα λεφτά, κυρίως, όμως, πιστεύω πως το επάγγελμα που ασκώ πρέπει να με κάνει χαρούμενο. Πρέπει να είναι μια δραστηριότητα που να ταιριάζει στον χαρακτήρα μου. Έτσι που να μην καταλαβαίνω ότι δουλεύω. Δουλειά και ζωή να γίνουν το ίδιο πράγμα για μένα.
ΛΟΥΚΙΑ:Θέλω να πηγαίνεις κι εσύ στο σούπερ μάρκετ. Δεν θέλω να είμαι η υπεύθυνη για το φαΐ του σπιτιού.
ΠΙΕΡ: Δεν σε θεωρώ υπεύθυνη.
ΛΟΥΚΙΑ: Ναι, αλλά πηγαίνω συνέχεια εγώ.
ΠΙΕΡ: Επειδή θέλεις, όχι επειδή το επιβάλλω.
ΛΟΥΚΙΑ:Ναι, αλλά κάποιος πρέπει να πάει γιατί αλλιώς δεν θα ’χουμε τίποτα στο ψυγείο.
ΠΙΕΡ: Κάποιος πρέπει να πηγαίνει απ’ ότι φαίνεται γιατί πάντα υπάρχει κάτι.
ΛΟΥΚΙΑ:Ναι, αλλά αυτή είμαι πάντα εγώ.
ΠΙΕΡ: Αυτό δεν είναι κακό.
ΛΟΥΚΙΑ:Για σένα φυσικά δεν είναι. Για μένα, όμως, είναι.
ΠΙΕΡ: Ε, τότε μην το κάνεις.
ΛΟΥΚΙΑ: Με κοροϊδεύεις;
ΠΙΕΡ: Εσύ μ’ ακούς, ή μόνο μιλάς;
ΛΟΥΚΙΑ: Αν δεν πάω, σε μία βδομάδα δεν θα υπάρχει τίποτε.
ΠΙΕΡ: Αν δεν υπάρχει τίποτα στο ψυγείο, θα πάμε ν’ αγοράσουμε.
ΛΟΥΚΙΑ: Εγώ θα πάω ν’ αγοράσω.
ΠΙΕΡ: Πού το ξέρεις, μπορεί να σε προλάβω.
ΛΟΥΚΙΑ: Αν μπορούσες θα το είχες κάνει.
ΠΙΕΡ: Οκ, δεν μπορώ, είσαι πολύ γρήγορη. Χάρισμά σου το σούπερ μάρκετ.
ΛΟΥΚΙΑ: Τώρα χρειάζεται γιατρός.
ΠΙΕΡ: Συμφωνώ με τη δεσποινίδα, ότι χρειάζεται γιατρός. Προφανώς υπό μορφή γαμπρού. Ή σε σιρόπι; Για μια υπέροχη αίσθηση μόνιμης ασφάλειας.
ΛΟΥΚΙΑ: Φαίνεται πως δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε.
ΠΙΕΡ: Φαίνεται μόνο ότι μπορείς να δεις.
ΛΟΥΚΙΑ: Σωστό. Και ξέρεις τι βλέπω; Ότι δεν είσαι βλάκας, καλοπερασάκιας είσαι, εγώ είμαι το ζώο που κάθομαι και καθαρίζω και σιδερώνω σεντόνια και πουκάμισα.
ΠΙΕΡ: Κι εγώ καθαρίζω κι έβαψα και το σπίτι.
ΛΟΥΚΙΑ: Κι εγώ έβαψα.
ΠΙΕΡ: Ναι; Κι εγώ καθαρίζω.
ΛΟΥΚΙΑ: Πότε, μια φορά το χρόνο;
ΠΙΕΡ: Πέντε μήνες μένουμε μαζί, ολόκληρο χρόνο τι τον ανακατεύεις; έχω καθαρίσει 6 φορές αυτούς τους 5 μήνες. Αν έκανες κι εσύ άλλες έξι θα’ χαμε δώδεκα φορές στις 150 μέρες δηλαδή ένα καθάρισμα κάθε 12 μέρες. Καλά είναι, τα άλλα είναι μικροφοβία.
ΛΟΥΚΙΑ: Είμαι η βασίλισσα του vetex. Συνέχεια βγάζω τις δαχτυλιές σου από τις πόρτες.
ΠΙΕΡ: Να μην τις βγάζεις. Άμα μαζευτούν πολλές θα τις βάψω τις πόρτες. Όσο για το σίδερο, μη σιδερώνεις. Ποτέ μου δεν κατάλαβα το νόημα του σιδερώματος. Μεγάλωσα σ’ ένα σπίτι που δεν σιδερώναμε ούτε τα βρακιά, ούτε τα μακό, ούτε τις πετσέτες και τα σεντόνια.
ΛΟΥΚΙΑ: Μαλακίες. Και τα σεντόνια αν θες να μάθεις τα σιδερώνουμε για τα μικρόβια, όχι για ομορφιά.
ΠΙΕΡ: Τότε να σιδερώνεις τη μεριά σου.
ΛΟΥΚΙΑ: Είσαι γελοίος, ψευτοχαριτωμένος.
ΠΙΕΡ: Κι εσύ ν’ αγοράσεις ένα σημαιάκι που να το σηκώνεις όποτε θέλεις να σε πλησιάζω. Αλλιώς καταντά παράλογη η απαίτηση να ξέρω πότε θες και πότε όχι.
ΛΟΥΚΙΑ: Θα πάμε το βράδυ στα παιδιά;
ΠΙΕΡ: Ποια παιδιά, τα ζόμπι εννοείς.
ΛΟΥΚΙΑ: Μαλακίες. Έτσι το ’πα.
ΠΙΕΡ: Δεν ξέρω. Λες να μπορέσουμε να κλείσουμε καμιά δουλίτσα; Βλέπεις το Κώστα ή τη Χαρά ή τη Μαρία ικανούς για εσωτερική πληροφόρηση σε κάποιο έργο φιλέτο;
ΛΟΥΚΙΑ΄Εισαι κομπλεξικός.
ΠΙΕΡ: Είναι αλήθεια. Δεν ήμουν, όμως από πάντα. Η ζωή με κάνει μέρα με τη μέρα.

Παπαρούνες με Καρπούζι


Προσπαθούσε να μην κάνει θόρυβο, να μην αφήσει σταγόνα να γκρεμιστεί στο νεροχύτη. Κατέβασε το νερό μονορούφι σα να 'θελε να παρασύρει ένα κοιμητήρι από το στόμα της. Σέρνοντας τα παράπονα σαν παιδικό τρενάκι, βγήκε πάλι στο κατόπι για το κρεβάτι της.
Σκέφτηκε ότι ακόμη και το ψέμα θα μπορούσε να καλοδεχτεί αν ήταν να της ρουφήξει την θλίψη. Θα ήθελε να βρει μια δίνη στο κρεβάτι της να την κλειδώσει στο βυθό μακριά από τα λάθη της. Έτσι θα έβρισκε ξανά την ζωή της. Τώρα πονούσε γιατί το στεγνό της κορμί θυμόταν την όψη του πάθους. Ανέβασε πυρετό, το πρόσωπο της ένοιωσε το μαξιλάρι υγρό.
Μέσα σε δέος συνάντησε την ψυχή της, κανείς τους δεν μίλησε ίσως δεν ήξεραν πως ν΄ αρχίσουν, μα δεν δοκίμασαν κιόλας.
Η ψυχή της κυλούσε ήμερη στα μαγουλά της σαν κουτάβι που θηλάζει αναγκάζοντας τα λάθη να μένουν μακριά. Μέθυσαν μαζί, έπαιζαν με το σταυρό που κουβαλούσε σαν με παιχνίδι που ανήκε σε άλλο παιδάκι, και χάθηκαν μέσα στην νύχτα.
Ανάσες λίκνιζαν με ορμή το αστέρι της όσο τα μάτια της ήταν κλειστά, η φωτιά είχε ανάψει
για τα καλά , η πίεση ανέβαινε είχε ξεπεράσει τα 15bar, το στόμιο δάκρυζε, το υγρό κατέβαινε και μοσχοβολούσε όταν ξετρελαμένη άνοιξε τα μάτια της είδε την Κυριακή λαμπερή αεράτη και την άσπρη κρέμα στο μικρό φλιτζάνι του καφέ να περιμένει το κουταλάκι με την ζάχαρη.

υγ.υπάρχει και σε ποίημα

.

χρησιμοποιώντας την ανάμνηση που είναι μόνο ένας , αν και από τους σπουδαιότερους τρόπους σκέψης.

"Και βλέπω τις κεραίες στις ταράτσες
σαν σταυρούς, σαν χέρια ανοιχτά,
επίκληση βοήθειας γι αυτόν που κείτεται από κάτω.
Σιχαίνομαι την Πλατεία Βικτορίας.
Κατεβαίνεις στο σταθμό που μοιάζει με το πιο βρώμικο μπάνιο.
Ποιος μάγκας σκαρφίστηκε αυτό το θυμωμένο γαλάζιο για πλακάκι;
Αφού το θέλανε να θυμίζει λουτρό, ας προσέθεταν πλακάκια με δελφίνια,
να έβλεπα κι εγώ τις σύριγγες των θλιμμένων παιδιών για φύκια και βότσαλα.
"

Τα θλιμμένα παιδιά όμως αγνοούν ότι

"η χαρά είναι ένα δώρο που δεν ζυγίζεται με μέτρο τι έχεις χάσει."

Έστειλα στον διάολο τον ορθολογισμό μου

"Μπούκωσα κι άφησα το δάκρυ να κατηφορίσει στο μάγουλο και να αρπαχτεί απ’ το χείλι, για να το πιω• να το χορτάσω."

Μπουκωμένος έγραφα το δικό μου

Και αυτό με την κοκαΐνη, ναι, μάστιγα.
Ρουφάω Ρουφάς Συνέχεια, μέχρι ν’ αλλάξεις μύτη.
Στόχος ενόψει. Τον έχω.

Ο πρώτος των πρώτων είχε διπλώσει ,το σώμα του είχε διπλώσει,

το κεφάλι του κρεμόταν παράξενα. Βρωμούσε.
Ποντίκια ζούσαν δίπλα του και σάπιζαν μαζί του .
Οι φλέβες του λαιμού τώρα απ΄ την αρρώστια,
ναι απ’ την αρρώστια .Σωστά, ναι.
Χόρευε ώρες.
Τα μάτια του γυάλιζαν περισσότερο απ’ τον ιδρώτα στο σώμα του,
τα τύμπανα του απορροφούσαν τα ντεσιμπέλ
Η κοιλάδα μέσα του αντηχούσε προαιώνιους ήχους
μαγικής γιορτής με σαύρες και πέτρες,
που άλλαζαν ξαφνικά σχήματα.
Τα σχήματα αλλοιώνονταν αναπάντεχα,
άλλες καμπύλες, άλλο μέτρο, άλλες γραμμές. Δεν υπήρχαν γωνίες.
Η καμπυλοειδής υπόφυση έχυνε.
Έχυνε σαν να ’χε βρει επιτέλους τον ρυθμό
που θ’ ανακούφιζε τον χορευτή οριστικά.

Σωστά. Στόχος εν όψει. Τον έχω.

Ναι, μάστιγα, μάστιγα.


ΥΓ Φαίνεται επιστρέφει ο ορθολογισμός μου-Αυτά τα γαλάζια πλακάκια στην Βικτόρια ουδέποτε με ενόχλησαν, αντιθέτως ήταν και είναι κάτι σαν σήμα ότι ακολουθούν τα πορτοκαλί πλακάκια στην Ομόνοια και το κενό μεταξύ συρμού και αμαξοστοιχίας στο Μοναστηράκι.

.

Επικοινωνία, φίλε μου . Επικοινωνία, πολύ σπουδαίο, όταν υπάρχει αγαπάς. Μπορεί επειδή αγαπάς τον εαυτό σου και τον βλέπεις στο κεφάλι ενός άλλου.

Ο μπάρμαν γυάλιζε τα ποτήρια πίσω από τον πάγκο παρακολουθώντας τους.
Εκείνη έκλαιγε και μιλούσε
«Δεν τον αγαπώ. Δεν μ’ έκανε ούτε στιγμή να ξεχάσω ότι πρέπει ν’ αναπνέω για να ζήσω .»
Αυτό το είπε μετά την γνωριμία και το φλερτ, λίγο πριν το sex.
Την θαύμασε, γοητεύτηκε από την αμεσότητα.
Τι να έλεγε; Ήξερε πως είχαν προηγηθεί πάθος, πόνος, καυγάδες, αγανάκτηση, αποδοχή
και διάλυση….Αρκεί να μην πληρώσω την κηδεία, σκέφτηκε και βάλθηκε να βοηθήσει,
όπως μπορούσε
«Δεν υπάρχει, καλή μου, πόνος μεγαλύτερος απ’ αυτόν που νιώθεις
όταν μιλάς για τον άντρα σου μ’ έναν άλλον » ξεστόμισε.
Εκείνη γαλήνεψε. Ήξερε ότι όλα θα πήγαιναν καλά, ότι θα την καταλάβαινε και στο μέλλον.
«εσύ... πως είσαι; » τον ρώτησε
«το μόνο που θέλω είναι να ξαπλώσω στο γρασίδι, να γυρίσω ταπεινά στη φύση
σαν πεταμένο παπούτσι
» ήταν η απάντηση.
Και τον αγάπησε, γιατί την έκανε να γελάσει.

Επικοινωνία, φίλε μου . Επικοινωνία, πολύ σπουδαίο, όταν υπάρχει αγαπάς. Μπορεί επειδή αγαπάς τον εαυτό σου και τον βλέπεις στο κεφάλι ενός άλλου, αλλά ότι και να συμβαίνει, όταν επικοινωνείς είναι ωραία.


Υγ. Αναφέρομαι στην καθαρή επικοινωνία-oxι την χαζοχαρούμενη που προτείνει η εταιρία
με τις (Ξεχασμένες ;) Υποκλοπές.

.

Χριστούγεννα έρχονται το καταλαβαίνεις; Τα Χριστούγεννα αυτές τα παίζουν και εμείς πουλάμε.Πουλάμε πουλάκι μου, πουλάμε !

«Έχετε παράπονα από τον σύντροφό σας; Περνάτε μία περίοδο απόλυτης, για να μην πούμε βασανιστικής ηρεμίας στη σχέση σας; Υπάρχει λύση. Η απιστία. Αν κάποιες δεσμευμένες θεωρείτε υπερβολική την απιστία, κακό του κεφαλιού σας, γιατί η νέα σελήνη σας βοηθά να απομακρύνετε κάθε είδους αναστολές.
Κάποιες μπορεί να σκεφτείτε «μα έχω σχέση!» - Ναι αλλά αυτή η νέα σελήνη σας δίνει την δυνατότητα να διορθώσετε το λάθος σας.
Κάποιες άλλες μπορεί να σκεφτείτε «μα που να τρέχω;» - Ναι αλλά αυτή η νέα σελήνη σας δίνει την δυνατότητα να βρείτε αυτόν που πραγματικά θα ξεσηκώσει μέσα σας την επιθυμία.
Για να διευκολύνετε την κατάσταση, καλό είναι να βάλετε εκείνο το στενό, κοντό, κόκκινο και με βαθύ ντεκολτέ φόρεμα. Μην ξαφνιαστείτε αν εμφανιστούν περισσότεροι από ένας «κύριος τέλειος» αυτή την περίοδο. Μην ξαφνιαστείτε γιατί υπάρχουν ιδανικοί σύντροφοι για μία ζωή, φίλοι για μία ζωή, αλλά κι εραστές για μία ζωή.
Μπορείτε να τους διαχειρίζεστε όλους μαζί συγχρόνως και να περνάτε μία χαρά.»

- Έτσι πρέπει να γράφεις μην τους βαραίνεις άλλο την ζωή , αρκετά έχουν στο κεφάλι τους.
Αφού αυτό απαιτούν, αυτό τους πουλάμε. Δεν μας ενδιαφέρει η ποιότητα. Οι αναγνώστριες μας περιμένουν ένα άρθρο για την περιοχή «μπικίνι» με περισσότερο σεβασμό από την λήξη ενός πολέμου. Εμάς τι μας νοιάζει παίρνουμε τα λεφτά και τρέχουμε. Κατάλαβες;
-Ναι έλεγα μήπως
-Να μην λες. Να κάνεις. Αυτό που σου λέω και τα Χριστούγεννα θα είσαι στον Μαυρίκιο…….μέχρι τότε διόρθωσε λίγο αυτή την μαλακία που έγραψα χθες

«Στη σμίλη του Δρα Μάτλοκ. Η σεξουαλική ευχαρίστηση είναι το καινούργιο στοίχημα της πλαστικής χειρουργικής. Με μία ένεση κολλαγόνου στο σημείο G ο ειδικός σας εξασφαλίζει μόνιμη αίσθηση διέγερσης και πολλαπλούς οργασμούς. Αν υποθέσουμε ότι ο κόλπος χωρίζεται σε τρία τμήματα, το σημείο G είναι εκείνο που βρίσκεται κοντά στην έξοδο. Ο Δρ Μάτλοκ, με τη βοήθεια των δακτύλων του αλλά και σεξουαλικών εξαρτημάτων, εντοπίζει το σημείο G και εισάγει σ’ αυτό μία ένεση με κολλαγόνο. Το σημείο G φουσκώνει και έτσι αποκτά καλύτερη τριβή με το φαλλό. Οι γυναίκες που έκαναν αυτή την ένεση, ομολογούν ότι βρίσκονται σε κατάσταση μόνιμης έκστασης. Νιώθουν ότι έχουν συνέχεια κάτι μέσα στον κόλπο τους. ΑΛΛΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ: Λίφτινγκ στη κλειτορίδα – ντιζάιν αιδοίου. Οι τιμές ξεκινούν από 1.500 Ευρώ.
ΥΓ. Αγαπημένες μου φίλες μπορεί να είναι πολύ σκληρός ο ανταγωνισμός στις μέρες μας αλλά η επιστήμη μπορεί να σας βοηθήσει αρκεί εσείς να το πάρετε απόφαση. »

Μην με κοιτάς σαν χαζή! και θέλω ένα κατάλογο με δώρα Ακριβά, να κομπλάρουν.
-Αυτοκίνητα ,κοσμήματα και τέτοια;
-Αυτά κορίτσι μου είναι ακριβά έτσι και αλλιώς. Εγώ θέλω να μου βρεις ένα ανοιχτήρι για κρασί στα 160 euro, ένα λεμονοστύφτη στα 180 και μια κιλότα τουλάχιστον 200 ! και μια καπότα φωσφοριζέ που να γαμάει μόνη της κι’ ας κάνει όσο θέλει. Χριστούγεννα έρχονται το καταλαβαίνεις; Τα Χριστούγεννα αυτές τα παίζουν και εμείς πουλάμε.Πουλάμε πουλάκι μου, πουλάμε ! Γράφεις πολύ καλά αλλά σκέφτεσαι σκατά που να πάρει και να σηκώσει.Φύγε τελειώσαμε.

.

Όπου αστός κι η μοίρα του




Δεν ισχυρίζομαι καθόλου ότι οι άνθρωποι που ζουν στις δημοκρατικές κοινωνίες,
είναι εκ φύσεως ακίνητοι.
Αντιθέτως, γνωρίζω πως μέσα σε μία τέτοια κοινωνία βασιλεύει μία συνεχής κίνηση και ότι κανείς δεν γνωρίζει ανάπαυση.
Θεωρώ, όμως, ότι οι άνθρωποι κινούνται μέσα σε όρια, που δεν τα ξεπερνούν ποτέ. Διανθίζουν, αλλοιώνουν, ή ανανεώνουν καθημερινά τα δευτερεύοντα και φροντίζουν πάρα πολύ να μην θίξουν τα κύρια. Αγαπούν την αλλαγή, αλλά φοβούνται τις επαναστάσεις.
Οι δημοκρατικοί ή οι δημοκράτες δεν έχουν ούτε το χρόνο, ούτε την όρεξη να βγουν σε αναζήτηση καινούργιων αντιλήψεων. Ακόμη κι όταν αισθάνονται αμφιβολίες για αυτές που ήδη έχουν, τις διαφυλάσσουν, όχι ως βέβαιης ορθότητας, αλλά ως καθιερωμένες.

Στους δημοκράτες η εύνοια του κοινού φαίνεται τόσο αναγκαία, ώστε όταν βρίσκονται σε δυσαρμονία μ' αυτήν είναι σαν να μην ζουν.


Το πόρισμα Ζορμπά. Φάρος της Πολιτείας μας και της Κυβέρνησης σας.

"τους Τόκους θα τους επιστρέψει η κυβέρνηση ΤΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΤΑΜΕΙΑ δεν θα χάσουν ούτε euro."
Μία στραβή μπορεί να συμβεί και στους καλύτερους κύριε πρωθυπουργέ και χαίρομαι που όλοι βοηθάμε , κάποια ασφαλιστικά ταμεία να σώσουν μέρος των αποθεματικών τους -
αλλά αφού βοηθάω θέλω να μάθω περισσότερα για την Συμμορία που έκανε την Ληστεία...
είχαν και αυτοί Μπαμπά στον Συριζα η Μπάρμπα στην Κορώνη;
Τώρα έγιναν οι εκλογές.Η κυβέρνηση σαράντισε!
Δεν υπάρχει πια κίνδυνος αλλοίωσης του αποτελέσματος.
Αλλά το Πόρισμα Ζορμπά περιμένει ακόμη στο ράφι .
Πότε θα μιλήσει για το Πόρισμα η Αυθεντία των Μηχανισμών σας;

Μην το αφήνουμε άλλο να περιμένει -ας γίνει εργαλείο!
Φάρος της Πολιτείας μας και της Κυβέρνησης σας.

υγ. Σας αφήνω εσπευσμένα γιατί πρέπει να υπερασπισθώ (700 euro) !


.

Πετάω τα ξημερώματα με πρώτο προορισμό το Τόκιο.

Το φως στο μαγαζί άλλαξε.«Να σου φτιάξω ποτό;» τον ρώτησε ο μπάρμαν. «Φέρε μια μπύρα καλύτερα» απάντησε εκείνος. Ο μπάρμαν του έδωσε την μπύρα λέγοντας «Τα συναισθήματα πρέπει να διαφυλάσσονται. Αν κινδυνεύσει ένα σπάνιο συναίσθημα είμαι πρόθυμος να πάω στην άλλη άκρη του κόσμου για να το προστατεύσω.»- Τι είπες ότι έκανες πριν γίνεις μπάρμαν;- Δούλευα στην εφορία.- Γιατί έφυγες;-Συνάντησα την κρεολή. Με χρειάστηκε. Η κρεολή καλλονή με χρειάστηκε. Το αριστούργημα του πλανήτη. Είχε δημιουργηθεί μόνο από συναίσθημα. Από τίποτε άλλο. Για αυτό είχε την καθολική μου αποδοχή. Την βοήθησα να πλαστογραφήσει κάτι, μετά είχα τύψεις. Δεν θα με έπιαναν αλλά δεν θα μπορούσα να είμαι όπως πριν. Πρόσεξε με. Δύο άνθρωποι, ο ένας απ’ το βόρειο ημισφαίριο κι ο άλλος απ’ το νότιο.Γνωρίζονται. Αυτός δεν έχει χωρίσει με την πρώην, αλλά ούτε και γυρίζει ποτέ πίσω.Μένει στο νησί και σπέρνει την κρεολή. Η νησιώτισσα τίκτει και βγάζει το πλάσμα. Όταν το πλάσμα γίνεται είκοσι χρονών. Ο πατέρας της πεθαίνει και της αφήνει ένα καφενείο και το κτήμα στη θάλασσα με το σπιτάκι που μεγάλωσε. Τότε έρχεται η πρώην και θέλει να τα πάρει εκείνη γιατί έχει υποφέρει, λέει πολύ. Δεν το άφησα να γίνει. Κι η μικρή τι θα γινόταν, πουτάνα, για να δικαιωθεί η πρώην του πατέρα της; Ούτε παιδιά υπήρχαν, τίποτε,ήθελε να χαλάσει τη ζωή αυτού του άνθους, επειδή ο σύζυγος έφυγε για τσιγάρα και δεν γύρισε ποτέ. Φαντάζεσαι; αδιαφορείς για κάποια τόσο που ούτε διαζύγιο δεν θέλεις να ζητήσεις. Αγαπάς κάποια τόσο που δεν το κουνάς ρούπι από κοντά της ,σπέρνεις το πλάσμα,το βλέπεις να μεγαλώνει και να σου λύνει όλες τις απορίες για το μυστήριο της ζωής και δεν προλαβαίνεις να πάθεις το γαμημένο το δυστύχημα και βλέπεις από τον ουρανό την τρελή,την πρώην, να θέλει να καταστρέψει το δημιούργημά σου. Ε, δεν το αντέχεις. Μπαίνεις στο κεφάλι ενός εφοριακού και τον αναγκάζεις να βοηθήσει. Με βρίσκεις μελό;
-Τι να σου πω… Του την έπεσε του Ρόμπερτ προχθές μια πιτσιρίκα – τα μισά του χρόνια – και δεν την πήδηξε. Της έπιασε λίγο τον κώλο πάνω απ’ το καλσόν και σταμάτησε. Σκεφτόταν ότι δεν υπήρχε λόγος να συνεχίσει, ότι θα έκανε μαλακία αν συνέχιζε.- Αν την πηδούσε πρώτα, και το σκεφτόταν μετά;- Αυτό ακριβώς είναι το θέμα. Τώρα πια δεν θέλει να σκέφτεται τη μαλακία που έκανε αφού την έχει κάνει. Θέλει να το σκέφτεται πριν και να το προλαβαίνει. Αλλιώς νομίζει… ότι...- Θες άλλη μία μπύρα;- Φέρε άλλη μία μπύρα .- Τη Μαίρη τη βλέπεις;- Όχι, δεν υπάρχει λόγος.- Τέλος;- Τη μικρή... την ξανάδε ο Ρόμπερτ, έφαγαν μαζί... Του είπε ότι έχει πάει μ’ αμέτρητους.- Αμέτρητους; Δηλαδή;- Αυτό είπε. Αμέτρητους. Δηλαδή δεν μετριούνται. Είναι είκοσι δύο χρονών και δεν μπορούσε να μετρήσει τους εραστές της. Του είπε επίσης ότι είναι παρορμητική, μίλησε λίγο παραπάνω για μια συγκεκριμένη, καλή σχέση, που κράτησε ένα χρόνο και που στο τέλος την έπνιγε, και τις άλλες τις ονόμασε one night stands. Κανονικά θα έπρεπε να της πει ότι όλα τα one night stands τα βλέπει σαν μία προσπάθεια επικοινωνίας με τους άλλους. Αλλά δεν τον άφησα να της το πει .- Γιατί να το πει, τρελός είσαι; Ας’ το. Θα βρει το δρόμο της. Η δουλειά;- Η δουλειά. Ξέρεις… Δεν φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα αλλά δεν νιώθω και ελεύθερος.- Πες κανένα κομμάτι, τον γουστάρω τον Ρόμπερτ, ακόμη θυμάμαι τι είπε στο «Μυστηριώδη τόπο».- Ναι, καλό ήταν. Θα ’πρεπε να το έχω τελειώσει.- Αυτό σου λέω. Όταν κάποιος αρχίζει έτσι, πρέπει να τα τελειώνει κιόλας. Αυτή έπαιζε μουσική. Αυτός την είδε. Και στα λουλούδια που της έστειλε, έγραψε « Όταν μια γυναίκα ανοίγει τα πόδια της, έχει τους λόγους της. Όταν, όμως, ανοίξατε τα δικά σας και είδα ανάμεσά τους το βιολοντσέλο σας, με συνεπήρε, αν όχι το όραμα, τουλάχιστον μία απ’ τις όψεις του.»- Έτσι ήταν; Δεν θυμάμαι. - Έτσι ήταν θυμάμαι εγώ. Και εκείνη απάντησε «Εύχομαι να ζήσετε, αν όχι όλες, τουλάχιστον κι άλλες απ’ τις όψεις του. Χωρίς το όραμα η ψυχή μας κολλάει στη λύπη. Δεν μπορεί να ταξιδέψει στους ουρανούς. Πετάω τα ξημερώματα με πρώτο προορισμό το Τόκιο.» Κι αργότερα ήταν καλό, όταν, τρώγοντας στην Οζάκα, ο Ρόμπερτ νιώθει σαν τον Δον Ζουάν την ώρα που συνειδητοποιεί ότι οι κατακτήσεις του ματαιώνουν την οριστική κατάκτηση. Υπερνικά στύση, έλξη και εθισμό και .. της ζητά να του δοθεί μόνο αν νιώθει ότι μπορούν ν’ αγαπηθούν απελπισμένα χωρίς ελπίδα για κάτι άλλο. Κι ενώ τα δάκρυα τρέχουν ανεξέλεγκτα, ο καταξιωμένος Ιάπωνας γλύπτης απ’ το παραδιπλανό τραπέζι, σηκώνει ελαφρά από το πιάτο του τα γεμάτα ευγένεια μάτια του, συλλαμβάνει τη στιγμή και την κάνει γλυπτό.


Όταν κάποιο πρωί οι ιθαγενείς αρνήθηκαν να προχωρήσουν άλλο

------

Μία ομάδα επιστημόνων μαζί με ιθαγενείς, βαστάζους και οδηγούς, ανέβαινε γρήγορα ένα βουνό κάπου στον Αμαζόνιο η στις Άνδεις.
Ανέβαιναν οι επιστήμονες με πολλή κούραση,ανάμεσα σε κουνούπια-λάσπες- υγρασία και λοιπές κακουχίες της ζούγκλας.
Όταν... κάποιο πρωί, οι ιθαγενείς αρνήθηκαν να προχωρήσουν άλλο. Οι επιστήμονες ζήτησαν από τον διερμηνέα να τους ρωτήσει τι ακριβώς συμβαίνει, δίνοντας του την άδεια να προσφέρει, αν χρειαζόταν, καλύτερες αμοιβές στους ιθαγενείς.
Μόλις ο διερμηνέας επέστρεψε είπε ότι οι ιθαγενείς, βαστάζοι και οδηγοί, δεν ήθελαν περισσότερα χρήματα,
φαγητό ή κάτι άλλο,σταμάτησαν απλώς γιατί πίστευαν πως
"είχαν περπατήσει πολύ γρήγορα μέχρι εκεί, με αποτέλεσμα να χάσουν τις ψυχές τους.
Τώρα ήταν αποφασισμένοι, να σταματήσουν και να περιμένουν μέχρι να συναντηθούν ξανά μαζί τους.
Μετά θα συνέχιζαν τον δρόμο τους...(όλοι μαζί).. κανονικά."


υγ.Δεν πάω πουθενά χωρίς την ψυχή μου
Τίτλος ποστ (11-10-07) προσφιλούς blog που μου θύμισε την ιστορία
που διαβάσατε.


------

Το χρώμα το δίνουν τώρα τα μαγαζιά, καθένα τους και ένα πολύτιμο μυστικό.

Η πόλη μου δεν έχει πεζοδρόμια.
Οι δρόμοι της έχουν λακκούβες και καθημερινά ξεφυτρώνουν χαντάκια φυσικού αερίου.
Εάν θελήσω, μ΄ ένα τηλεφώνημα μπορώ ν΄ ανοίξω και εγώ ένα χαντάκι δίπλα στο σπίτι μου για δύο μέρες. Ύστερα το χαντάκι θα γίνει σαμαράκι κατά μήκος της άκρης του δρόμου. Η άσφαλτος δεν θα είναι ανθεκτική, θα παραμορφωθεί γρήγορα αλλά θα συναντήσει τα κάθετα στον δρόμο σαμαράκια και μαζί θα αναπτύξουν το παζλ της οδικής μου εμπειρίας.
Έχει δυο πάρκα αφρόντιστα - απότιστα και τα δύο. Υπάρχουν και δύο η τρεις λόφοι στο κέντρο της πόλης μου, καταφύγια για ζωόφιλους που δεν μαζεύουν τα σκατά των σκύλων τους και ταξιτζήδων που κατουράνε χαλβαδιάζοντας με φραπέ και κινητό.
Η πόλη μου έχει η είχε και άλλα ωραία πράγματα όπως ουρανό και κλίμα. Το κλίμα έγινε υγρό και ο ουρανός κιτρινίζει πότε πότε (ο Μανιτού μας τιμωρεί), αλλά εγώ την πόλη μου την αγαπώ σε πείσμα όσων έχουν αντίθετη γνώμη.

Η πόλη μου έχει και έναν πολύ γκίλι-γκίλι δήμαρχο, εκτός από τα συσσίτια και όλες τις παροχές, τώρα τελευταία εκεί μέσα στις φωτιές και τον ορυμαγδό τα έβαλε, όχι επί προσωπικού αλλά ως δήμαρχος της Αθήνας, μ΄ έναν πολίτη-ιδιοκτήτη. (νόμιμο ή λαμογιέ μικρή σημασία έχει) φυτεύοντας μέσα στο αμφισβητούμενο οικόπεδο ένα δεντράκι και μία πινακίδα που έγραφε –ΔΗΜΟΣ ΑΘΗΝΑΙΩΝ-.
(αυτό το σύστημα το έχω δει τελευταία και σε άλλα μικρά οικοπεδάκια ή χώρους που δεν γίνεται τίποτα άλλο με αυτούς. Μία πινακίδα.. ένα δεντράκι και ο δήμαρχος είναι παρών).
Ο δήμαρχος τον κατήγγειλε αυτοπροσώπως, τον πολίτη-ιδιοκτήτη (νόμιμο ή λαμογιέ), διαπληκτιζόμενος μαζί του,μπροστά στις κάμερες με γκίλι-γκίλι τρόπο. " Στό οικόπεδο υπήρχαν δύο φορτηγά σκουπίδια και άλλα εύφλεκτα υλικά, αλλά χάρη στην έγκαιρη επέμβαση μας ο κίνδυνος τελικά απομακρύνθηκε." Γλιτώσαμε τα χειρότερα.Είδαμε και τον δήμαρχο.
Εγώ την πόλη μου την αγαπώ και είμαι σίγουρος ότι ο δήμαρχος της θα την αναμορφώσει κι’ άλλο. Μόνο την πλατεία Ομονοίας τον παρακαλώ ν’ αφήσει όπως είναι γιατί είναι τέλεια.
Και με τους Ολυμπιακούς αγώνες και τα πυροτεχνήματα ήταν πολύ ωραία, νεοπαγανιστικές συνήθειες αφιερωμένες στο απρόσωπο, ανώνυμο μα υπαρκτό Ολυμπιακό συναίσθημα και πνεύμα . Και το πιο ψηλό Χριστουγεννιάτικο Δέντρο στην Ευρώπη (στον κόσμο ή στα Βαλκάνια δεν πολυθυμάμαι ) στην πόλη μου βρίσκεται . Η χώρα που δεν της έμεινε δέντρο για δέντρο(πραγματικό), έχει το πιο ψηλό Χριστουγεννιάτικο και φωταγωγημένο. Τον ξόρκισε τον δαίμονα η προηγούμενη δήμαρχος, τον ταπείνωσε με μία κίνηση.
Και το ιστορικό τρίγωνο τέλειο. Οι πεζόδρομοι είναι κυκλοφοριακές παραλλαγές των κανονικών δρόμων. Κατά βούληση φορτηγάκια, μηχανάκια, καροτσάκια με μωρά και καλή διάθεσή, αναβαθμισμένη. Εκεί δίπλα στο Γκάζι πόσα και πόσα την καρδιά μου έχουν αγγίξει!
Όπως και στού Ψειρή! παρκαδόροι, κουδουνίστρες, αρχοντιά και τσόκαρα. Ματογιάνια και Λαδάδικα τα έβαλε κάτω με μιας. Φύγανε και οι βιοτεχνίες. Όλα πάνε μια χαρά. Το χρώμα το δίνουν τώρα τα μαγαζιά, καθένα τους και ένα πολύτιμο μυστικό, ασκούν πάνω μου γοητεία. Μαγνητισμένος φεύγω απ ΄την περιοχή, γητεμένος ξαναγυρίζω, μια ώρα αρχύτερα, θέλω κι΄ άλλο. ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΤΕ ΜΕ ΚΙ ΑΛΛΟ ΚΥΡΙΕ ΔΗΜΑΡΧΕ, ΑΝΤΕΧΩ.

υγ.Παρακαλώ πολύ να μην καθαρίσετε τα φρεάτια τώρα με τις βροχές .Ξέρετε ...σας φαντάζομαι με armani αδιάβροχο και αμέσως ξεχνάω τις prada τις γαλότσες.



Σε κάθε κλάδο υπάρχουν τουλάχιστον δύο μεγαλοφυίες ταυτόχρονα.

Το σημαντικό όπως και η σημασία, είναι έννοιες .
Συνδέονται δε με άλλες έννοιες, όπως αυτές
της γνώσης και της σκέψης .

Μεγαλοφυές
είναι να έχεις πολλά αντικείμενα στη μνήμη και να τα συσχετίζεις εύκολα
με τα πιο μακρινά,
ελεύθερος από εγωισμό και αυταρέσκεια .

Οι ενθουσιώδεις
νέοι είναι συγγενείς με την μεγαλοφυΐα
γιατί εχουν ιδιαίτερη αίσθηση
οχι τόσο για το σημαντικό όσο
για αυτό που τους ανακινεί.
δεν αναζητούν το μεγαλοφυές αλλά τον εαυτό τους.

υγ. Μεγαλοφυΐα δεν είναι ο προσωπικός
υπερθετικός βαθμός.


Τεστ: Ο Glenn Gould ήταν μεγαλοφυής,ιδιοφυής, η εμμονικός;
 :-))

Αν έχεις φίλους διάβαινε...

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΤΟΝ ΤΕΧΝΙΚΟ
Γαμώ τη σύνδεσή μου μέσα! Καταλαβαίνεις; Τι να καταλάβει ένα κομμάτι πλαστικό, γεμιστό με συρματάκια. Αλλά κάτι θα έπρεπε να καταλαβαίνεις. Τόσα πράγματα έχουν περάσει από μέσα σου, συζητήσεις – τοπία – αναζητήσεις - … Δεν μπορεί να μην σε άγγιξε τίποτα απ’ όλα αυτά. Έτσι απλά περνάνε από μέσα σου;
Φαίνεται τα έχω χάσει, μιλάω σε ένα καλώδιο... Βλέπεις πόσα κοινά έχουμε; Έχασες την επαφή σου, έχασα κι εγώ τη δική μου. Δεν χρειάζεται να απαντάς, μη μου στενοχωριέσαι. Απλά άκου. Άλλωστε δεν θέλω απαντήσεις...Όχι, θέλω. Θέλω γαμημένο καλώδιο, θέλω απαντήσεις σε όλα Απάντα! Πες! Με ξέρεις τόσο καλά εσύ... Είμαστε μαζί κλεισμένοι σ’ αυτό το δωμάτιο τόσα χρόνια. Θυμάσαι ηλίθιο κομμάτι πλαστικό που περπατάγαμε δίπλα στην θάλασσα τι ωραία που ήταν. Που
κατά λάθος στην προσομοίωση, να δεις τι πάτησα, κι έπεσα μέσα στο φιόρδ Φλεβάρη μήνα, κι υπήρχε εκείνη η λειτουργία που νιώθεις πως βρέχεσαι σε κανονική για την εποχή θερμοκρασία...τι πλάκα! Εσύ.. Γελάς; Έχεις χιούμορ; Έχεις βέβαια, αφού έχεις ακούσει τόσα καλά αστεία από μένα κάτι θα έχει καλλιεργηθεί μέσα στο πλαστικό σου.Μιλάω σε ένα καλώδιο. Αλλά θα μου πεις εδώ και χρόνια μιλάω με μια οθόνη. Γιατί όχι τώρα και σε ένα καλώδιο. Τι διαφορά έχει η οθόνη από ένα καλώδιο; Τι διαφορά έχει η ζωή απ’ τη ζωή μου; Καλά είμαστε. Έχουμε ανοίξει μια πύλη στο μέλλον. Το μέλλον σε απαλλάσσει απ’ τη ζωή.Είπανε πως για λίγο θα μας φαίνεται παράξενο, αλλά θα εξοικειωθούμε . Άλλωστε που να τρέχουμε τώρα; Η μόλυνση... Μ’ ακούς; Η μόλυνση δεν επιτρέπει βόλτα στην πόλη αλλά το virtual reality επιτρέπει βόλτα σ’ όλο το σύμπαν.

«...Πρωινό στο central park… μεσημεριανό σε μια tratoria της Ρώμης (largo Marcello Mastroianni) απόγευμα για ψώνια στο Μιλάνο (via monte napoleone) και το βράδυ… ποτό στην Πράγα με live jazz μπάντα.. ή σε φίλους στο Άμστερνταμ πού μένουν σε βάρκα (αυτούς τους βρήκα στους Second Life). Τόσο όμορφο.
Θες να περνάς τις γέφυρες στα κανάλια κάνοντας ποδήλατο με φούστα και ‘γω να υποκλίνομαι στα πόδια και τις κάλτσες σου;.. να μυρίζεις τα λουλούδια στο παζάρι και να ψάχνουμε τρόπο να φυλακίσουμε τις μυρωδιές τους;..
Να πετάμε με το μικρό ελικοφόρο (της γραμμής) χαμηλά πάνω απ΄ τις στέγες των σπιτιών της Φλαμανδίας;..
Κι ο καιρός μουντός, βόρειος. Έχω κατεβάσει κάτι μουντούς, βόρειους καιρούς απίστευτους. Τεράστιο αρχείο. Μπορούμε αν θες να περάσουμε όλη μας τη ζωή σε μουντό, βόρειο καιρό.»

Μιλάω σε ένα καλώδιο, αλλά δεν νοιώθω περίεργα... Απάντησε κάτι κι εσύ! Τίποτα δεν σε άγγιξε; Απολύτως τίποτα; Είσαι ένα ψυχρό πλάσμα χωρίς συναισθήματα;Πώς φτάσαμε ως εδώ; Μόνοι μας; Μας ρώτησαν κι απαντήσαμε; Επιλέξαμε; Δεν θυμάμαι. Γιατί να θυμάμαι; Αφού τα θυμάται όλα ο υπολογιστής για μένα. Εσύ μ’ αγαπάς; Αν μπορούσες, θα με χάιδευες; Να, εγώ σε χαϊδεύω. Είναι ανιδιοτελής η αγάπη μου για σένα, δεν θέλω να μου ανταποδώσεις τίποτα. Εκτιμώ τα όσα έχεις κάνει μέχρι τώρα. Θα έρθει σε λίγο ο τεχνικός και θα κάνεις πάλι την υπέροχη επαφή σου και θα είμαστε καλά… θα είμαστε πάλι καλά. Μπορεί κιόλας να σε βγάλω απ’ το σπίτι, να σε πάω μια βόλτα έξω, (σ΄ ένα μέρος… με δωρεάν ασύρματη σύνδεση). Να δεις την πόλη έρημη από ανθρώπους. Όλοι είναι κλεισμένοι σπίτια τους και περιφέρονται ελεύθεροι στον κόσμο. Η πόλη. Τόσο όμορφη. Αλλά πάει καιρός.. Μπορεί όμως κάποτε να την ξαναδούμε. Είπαν πώς θα φτιάξουν όλα. Απλώς για λίγους αιώνες θα χρειαστεί να κλειστούμε στα σπίτια μας. Μετά, μόλις όλα φτιάξουν θα μπορούμε πάλι να βγαίνουμε στην πόλη. Στην πόλη, στην πόλη. Όχι, όχι, δεν τα είπα όλα αυτά για να σε πληγώσω. Μην με κοιτάς έτσι. Δεν το αντέχω.
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΕΧΝΙΚΟΣ;

Το ανικανοποίητο συλλογικό πεπρωμένο προελαύνει στα μουλωχτά

Είχαν γίνει τέρατα. Μάχες. Σώμα με σώμα, χέρι με στόμα. Αίμα δεν είχε.
Κερατώματα. Κρεβατώματα. Μούτρα και γέλια. ΓΕΛΙΑ απ’ αυτά
που δένουν μαζί τους το όνειρο.


εκείνη ομως του ειπε

'' Δεν υπάρχει ερωτική σχέση, μην ανησυχείς. Υπάρχει, ίσως, μία ερωτική κατάσταση, αυτό είν’ όλο. .Μου εμπνέει σκέψεις αυτός ο άνθρωπος; Ναι, μου εμπνέει. Μιλάω ανοιχτά γι αυτές τις σκέψεις; Ναι, μιλάω ανοιχτά. Αλλά ερωτική σχέση με την έννοια των ιδρωμένων κορμιών στο κρεβάτι δεν υπάρχει.
Γιατί δεν απαντάς; Δεν το καταλαβαίνω. Αυτό είναι δικαίωμά σου, φυσικά, αλλά εγώ διεκδικώ, η πραγματικά ερωτική σχέση, αυτή που’ χω μαζί σου, να φτάσει σ’ ένα τέτοιο συναισθηματικό ύψος που να μην υπάρχει χώρος για το ψέμα. Θέλω να καταστήσω το ψέμα αδύνατο. Πίστεψέ με, το κεράτωμα μου φαίνεται υπερβολικά απλή λύση. Είναι δυνατόν να λυθεί το πρόβλημα της σχέσης μας μ’ ένα κεράτωμα; Επ’ ουδενί.
Κάνεις το λάθος όλων των αντρών. Με μεταχειρίζεσαι όχι σαν άτομο με ίσα δικαιώματα, αλλά σαν το συμπλήρωμά σου. Κι ύστερα απογοητεύεσαι. Έχεις σκεφτεί ποτέ, μήπως ο δρόμος για μια πληρέστερη ερωτική ζωή περνά μέσα από μία σκληρότερη αυτόδιαπαιδαγώγηση; Στο κάτω – κάτω, είτε στο γιατρό μου το πω, είτε μέσα μου το κρατήσω, για ένα πράγμα αναρωτιέμαι. Είναι δυνατόν να λυθεί το πρόβλημα του έρωτα
με γάμο, ή με διαζύγιο; ''


τότε εκείνος της απάντησε

'' Όχι, δεν είναι. Κι εγώ έτσι πιστεύω. Μόνο που διεγείρομαι διαφορετικά.
Εγώ βλέπω στο δρόμο έναν ωραίο κώλο μέσα σ’ ένα στενό παντελόνι,
ένα γενναίο στήθος μέσα σ’ ένα τεντωμένο πουκάμισο και μέσα μου αναβλύζει ευγνωμοσύνη. Θέλω ν’ ανταποδώσω μεγαλόψυχα το καλό που μου γίνεται.
Θέλω να συγχαρώ το ανθρώπινο σώμα για την προσπάθεια που κάνει να νικήσει την βαρύτητα της ζωής, καταλαβαίνεις τι εννοώ.
Ίσως φταίει η διαταραγμένη πολυαδενική μου ισορροπία. Ορισμένοι αδένες επιδρούν στο αίμα μου και με την διεγερτική τους δράση διαμορφώνουν την ιδιοσυγκρασία μου.
Φοβάμαι ότι αγαπάω τον πούτσο μου περισσότερο από μένα. Ποιος είμαι εγώ, όμως, και ποιος είναι ο πούτσος μου, σκέφτομαι, γιατί όντως αν με τον πούτσο μου και τις δραστηριότητές του εννοούμε έναν μηχανισμό εκτόνωσης ασυνείδητων πιέσεων, ή
τις εφαρμογές μιας αντίληψης που προέρχεται από υποσυνείδητη διαλεκτική,
τότε τα πράγματα αλλάζουν, ΞΕΚΑΘΑΡΙΖΟΥΝ,
τότε ολόκληρη την Ζωή μου όλη την χαρακτηρίζει η έλλειψη πλαισίου,
δεν υπάρχει χώρος για να διαφυλάξω τις δυνατότητές μου,
δεν μπορώ να επισημοποιήσω την δυναμική τους.
Έλλειψη πλαισίου ίσον έλλειψη ωρών για εργασία, άρα … υποβάθμ..."



εκείνη τον διέκοψε

''εχω ημικρανία με συγχωρείς.''





Στη ζωή συνήθως δεν είμαστε ερωτευμένοι. Δεν τον αντέχουμε τον έρωτα. Είναι μια κατάσταση μεταφυσική. Προτιμάμε να ζούμε τόσο όσο μπορούμε να διαχειριστούμε εκ του ασφαλούς. Σιχαινόμαστε τις διαψευσμένες προσδοκίες. Ομως παρ' οτι δεν αμφιβάλουμε για το θνησιγενές του, ελπίζουμε στον καινούργιο, που θα ’ναι ο «μοιραίος». ΜΟΙΡΑΙΟΣ, δηλαδή στην καλύτερη των περιπτώσεων θα έχει μακρινή ημερομηνία λήξης.




Η ΠΟΥΤΑΝΑ


Μερικές φορές η αναστάτωση με κάνει να νιώθω σαν πουτάνα, σε μπουρδέλο.
Όταν με διαλέγουν οι πελάτες -ιδιαίτερα οι καλοί πελάτες-
όλα είναι όμορφα και καλώς καμωμένα.
Δεν έχω αναστολές, δεν σκέφτομαι τίποτα. Παράγω έργο.
Σκύβω και αρπάζω, καταπίνω και δεν φτύνω. Παράγω έργο.
Το δέρμα μου ροδίζει – φρεσκάρω, δροσίζω. Αναδύω την αύρα της ζωτικότητας.
Πουτάνα η μυροβλήτισα. Η επιτυχημένη. Ολόφρεσκοι χυμοί κυλάνε μέσα μου,
οι αδένες εκρύουν τα καλύτερά τους. Χημικές αντιδράσεις - όλες προς όφελός μου-
ασημώνουν τις ρυτίδες μου. Τα ματόκλαδά μου μοιράζουν χρυσόσκονη.
Όλοι με θέλουν για παρέα. Όλοι θέλουν να επικοινωνήσουν μαζί μου.
Φαντάζονται πως πουθενά δεν θα ξεφορτώσουν καλύτερα.
Καμιά φορά αναγκάζομαι να κλείσω το τηλέφωνο ,για λίγο.
Στην γιορτή μου βάζω τηλεφωνητή Κι όταν δεν χωράει άλλα μηνύματα τον μηδενίζω,
μετά απαντώ στις καλύτερες ευχές, ευχαριστώ το σύμπαν και εμένα που το άξιζα,
γιατί ξεκίνησα χωρίς συμμάχους ,ισχυρούς συμμάχους, εννοώ.
Είχα τους συμφοιτητές μου. Όμως εγώ και οι συμφοιτητές μου
βλέπαμε τα τζάκια μόνο στις γιορτές. Πού να φανταστούμε
τα σούσι και τα τάι.Ακόμα κι η ταβέρνα της γειτονιάς φαινόταν απλησίαστη.
Τώρα, όταν με προτιμούν οι πελάτες βλέπω ένα τσιγκάκι μπύρα
και σκέφτομαι ανακύκλωση.
Καμιά φορά… στα ρόδινα, όταν είμαι στα πάνω μου, μοιράζω παιχνίδι και στις νεότερες.
Τις χωρίζω– κάτω των 20, έως 25, γύρω στα 30. Η επαγγελματική ζωή μιας πουτάνας
είναι περιορισμένη,τελειώνει γρήγορα. Σαν του ποδοσφαιριστή και χειρότερα.
μετά τα 40 τελειώνειτο θέατρο αρχίζει η όπερα.Αν δεν βρούμε στηρίγματα, αν δεν δημιουργήσουμε.
. – μια μόχλευση να το πεις – προς όφελός μας καιγόμαστε γρήγορα. Αρχίζουμε να μην αρέσουμε,
δεν μας διαλέγουν οι πελάτες.
Όταν δεν με διαλέγουν αλλάζω στάσεις. Στο κρεβάτι τα βράδια δεν μπορώ να κοιμηθώ, ιδρώνω
κουλουριάζομαι, αδειάζω το ψυγείο. Κάνω λάθος τηλεφωνήματα, κοιμάμαι βαριά,
ξυπνάω αργά ή χαράματα. Χάνω την γεύση μου

Αποφεύγω τους καθρέφτες , τα δόντια μου κιτρινίζουν ,βγάζω παράξενους ήχους. Κάτι μου φταίει.
Όλα μου φταίνε.
Το υπαρξιακό μου συναντά την έπαρση της σημαίας κυματίζει στον ουρανό του μπουρδέλου
τροπαιοφόρο κι ετοιμοπόλεμο.

Υποδαυλίζει τα πάθη αυτών που συναντά, προπαγανδίζει μια ελεύθερη και δημιουργική ζωή,
θεωρεί την πορνεία κοινωνικό πρόβλημα.
Οι πελάτες δεν είναι εχθρικοί, δεν αντιπαραθέτουν. Μερικές φορές, μάλιστα, με χειροκροτούν,
δεν με προτιμούν όμως. Στην προσφορά μου απαντούν με άρνηση,
στην ποίησή μου με πρόζα. Αυτό με φοβίζει και κρύβομαι -
Κρύβομαι μέσα στην αοριστία της ποίησης και καταγγέλλω
θέλω να τινάξω το μπουρδέλο στον αέρα με ποίηση
χωρίς δημοσιεύσιμα στοιχεία χωρίς αποδείξεις.
Κι αυτό είναι το λάθος-ένα από τα λάθη.

Η Επανάληψη

Άντε πάλι.
Αυτό δεν πρέπει να το λες. Όταν κάνεις κάτι «πάλι» είναι επειδή το θες. Ούτε σοφία σου λείπει… Όχι, σοφία μπορεί να σου λείπει, συνήθως αυτό συμβαίνει, η σοφία λείπει. Μ’ έπιασε «πάλι»… Η επανάληψη αυτή είναι που με αναστατώνει, όταν όμως «κάνω κάτι πάλι» είναι επειδή το θέλω, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Επιλέγω να προσπαθήσω να «κάνω κάτι πάλι» γιατί είναι το καλύτερο που έχω να κάνω. Είναι το πρέπον, το συμφέρον, αλλιώς δεν θα το έκανα.
Ωχ, κάτσε. Ξέχασα να σου πω ποιος είμαι και πού είμαι, την εικόνα που εσωκλείομαι. Ναι. Είμαι μια κουκουβάγια μικρή μέσα σε κούφωμα στον κορμό κάποιου δέντρου. Τα χρώματα απ’ τα φτερά μου συναντούν τα χρώματα του κορμού. Κορμός απ’ τη μια, φτέρωμα απ’ την άλλη, σε μία αυστηρή, σχεδόν μονοχρωματική ποικιλία τόνων.
Το ότι βρίσκομαι σε ακινησία και παρακολουθώ θα το εκλάβουμε ως κάτι θετικό, αφού λένε πως ό,τι κινείται, φθείρεται. Εγώ έτσι γλιτώνω από τη φθορά. Φθορά, βέβαια, σου προκαλούν και πράγματα που βλέπεις ή αντιλαμβάνεσαι, διαισθάνεσαι ή ακούς, αλλά αυτό το τελευταίο, όταν βρίσκεσαι σε ακινησία μέσα στο κούφωμα του κορμού ενός δέντρου ελαχιστοποιείται.


Η επανάληψη δεν κάνει αστεία. Μπορεί να βγάζει γέλιο, αλλά δεν ξέρει να κάνει αστεία. Παθαίνει ανασφάλεια με κάθε τι καινούργιο. Αυτός είναι ο λόγος που με αναστατώνει η επανάληψη. Περιφέρεται σαν τη Σαλώμη ζητώντας στο ασημένιο πιάτο της εγκεφάλους ανθρώπων αντάλλαγμα για τον χορό της, τρομάζει να περιμένει. Σπανίως σ’ αφήνει να την αναζητήσεις, απρόσκλητη και παρφουμαρισμένη σαν τρελαμένη γιαγιά μπουκάρει στο σπίτι σου κι αράζει στον καναπέ σου. Δεν μπορείς να την διώξεις. Σου εκμυστηρεύεται ότι θέλει να βάλει σκουλαρίκι στον αφαλό της. Δεν θέλεις να της απαντήσεις, να την αποφύγεις θέλεις, αλλά δεν γίνεται, πώς να αποφύγεις κάτι που έχεις αντιληφθεί, δεν γίνεται!
Επαναλαμβάνεται η επανάληψη και νυν και αεί, απλώνεται στο περίγυρό σου και κατακάθεται μπλαζέ και μουτρωμένη. Αλλά δεν φεύγει. Ακίνητη σαν τρισδιάστατη αγελάδα σε ευρωπαϊκή πλατεία σε κοιτάει, σε κοιτάει με το ίδιο βλέμμα, το πολυπολιτισμικό, σαν αστική δημοκρατία στα κέφια της, Περιμένεις να φύγει, αλλά δεν φεύγει. Γεμίζει τον περίγυρο ανία, τον μετατρέπει σε κουρασμένη αίθουσα αναμονής. Τότε τι γίνεται; Τι κάνεις; Παγώνεις ή λες «καλώς μου την».
Αυτοί που παγώνουν, έχω παρατηρήσει, περπατούν σιγά, σέρνουν λίγο το βήμα τους. Σκέφτονται πώς θα την αποφύγουν, πώς θ’ αποφύγουν την παγωμάρα της. Κάποτε και ξαφνικά νοιώθουν μια τάση, επιταχύνουν, ευελπιστώντας σ’ ένα κενό, κενό προπαγάνδας εννοώ, οραματίζονται ένα ρουφιάνο άγγελο που ανοίγει έναν καινούργιο χάρτη και την εξαφανίζει.
Οι άλλοι πιάνουν κουβέντα μαζί της, μιλούν τη γλώσσα της.
- Ναι.
- Μια χαρά concept.
- Ωραία.
- Job done.
- Μα μην ξεχνάς τις συνθήκες.
- Ναι και πολλά τους δόθηκαν.
- Κάτι τέτοιο θα μ’ ενδιέφερε.
- Ναι, πολύ.
Οι πρώτοι δεν βρίσκουν κενό. Κενό χώρο, χώρο χωρίς προπαγάνδα και επιστρέφουν στον προηγούμενο, νωχελικό ρυθμό τους με την ελπίδα πως κάτι θα σκεφτούν κι αυτό είναι το λάθος τους – ένα από τα λάθη τους. Απορροφημένοι απ’ τις σκέψεις τους χάνουν το ηθικό τους –μικραίνουν- ενοχοποιούνται. Αντί να ζήσουν το μεγαλείο μιας ένδοξης ήττας, τον ίλιγγο μιας γόνιμης πτώσης, μουδιάζουν, πληγώνονται και αναχωρούν.
Οι άλλοι συνεχίζουν. Έχουν τελειώσει με τα προκαταρκτικά ετοιμάζονται για τη διείσδυση, μυρίζουν το χαρτζιλίκι και την ανακούφιση, μιλούν για τομείς και ποσοστά, μιλούν για πολιτικές σε καίρια κοινωνικά ζητήματα. Επικοινωνούν με τον περίγυρο.
Χρήμα: το γενικό κοινωνικό ισοδύναμο.