ΆΚΟΥ ΘΑ ΣΕ ΧΤΥΠΗΣΩ

(Ένα τύμπανο που το χτυπάει βίαια ένας άντρας. Εμφανίζεται μια ΓΥΝΑΙΚΑ, οπλισμένη.)

ΓΥΝΑΙΚΑ: Αυτόν τον θόρυβο δεν μπορείς λίγο

ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ: Θόρυβο; θόρυβο;

ΓΥΝΑΙΚΑ: Αγόρασα αυτό το σπίτι
Είναι ήσυχο ρώτησα
Ήσυχο μου λέει αυτός τι είναι ησυχία όχι δεν δίνω ψεύτικες διαβεβαιώσεις ο θόρυ­βος όμως που μου υποσχέθηκε ερχόταν μόνο από το λαρύγγι των πουλιών τον άνεμο στα χόρτα κτλ.
πάρ' το αυτό το κωλόπραμα από δω βρε πλανόδιε μπελά
(Ο άντρας την αγριοκοιτάζει.)

ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ: Μπελάς;
Μπελάς εγώ;

ΓΥΝΑΙΚΑ: Ο κόσμος είναι μικρός κι όπως φαίνεται μικραίνει συνεχώς την εί­χα υπόψη μου αυτήν τη συρρίκνωση του κόσμου και δεν ζητούσα περισσότερα απ' όσα φαίνεται ότι δικαιούμαι κάποιοι έχουν αυτοκίνητα με εφτά πόρτες άλλοι έχουν κουζίνες ψηλότερες κι από καθεδρικούς ναούς δεν κατακρίνω κανέναν εγώ ζήτησα απλώς ένα δωμάτιο ήσυχο σαν λίμνη κι εμφανίζεσαι τώρα εσύ και βιάζεις τον αέρα

ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ (γουρλώνοντας τα μάτια): Βιάζω;
Βιάζω εγώ;

ΓΥΝΑΙΚΑ: Κι εγώ δεν παρακαλώ δεν ικετεύω αρπάζω αμέσως το όπλο πο­τέ δεν είχα την επιθυμία να αρπάξω το όπλο προτιμώ χίλιες φορές να ζητάω όταν όμως ζητάω δεν υπάρχει περίπτωση να μη διαπιστώσω αμέσως ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο στο πρόσωπο του ανταγωνιστή μου το βλέπεις το όπλο πάρε λοιπόν δρόμο τώρα αμέσως αλλιώς θα σου κάνω μια τρύπα στο τύμπανο κι αν τυχόν χτυπήσεις αυτή την τρύπια μεμβράνη θα τα πούμε για
(Παύση. Ο άντρας φαίνεται να έχει υπομονή)

ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ: Εγώ σου φέρνω τη έκσταση μου κι εσύ τραβιέσαι πίσω
(Κουνάει το κεφάλι του.)
Σου φέρνω το πάθος της ζωής μου κι εσύ ζαρώνεις
( Τινάζει τους ώμους του.)
Λυπάμαι όσους σου μοιάζουν αυτούς που δεν έχουν αίμα στις φλέβες τους

ΓΥΝΑΙΚΑ: Να μου φύγει όλο το αίμα τραβάω πίσω το μηχανισμό

ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ: Καταπιέζεις το πνεύμα σου

ΓΥΝΑΙΚΑ: Κι εσύ είσαι το πνεύμα που έχω βάλει τώρα στόχο

ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ (αγανακτισμένος): ΓΥΡΙΖΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

ΓΥΝΑΙΚΑ: Γύρισε τον ήσυχα

ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ (αρπάζοντας το τύμπανο): ΘΑ ΦΥΓΩ
(Ετοιμάζεται να προχωρήσει.)
Θα φύγω
Κακόμοιρο πλάσμα
Κακόμοιρο χλομό πλάσμα που φοβάται την ψυχή του

ΓΥΝΑΙΚΑ: Θα σε καλωσορίσουν άλλες άντε τώρα

ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ: Ναι
Ναι
(Σταματάει και γυρίζει.)
ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΗ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΗ Η ΕΦΙΑΛΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΓΟΝΗ ΣΙΩΠΗ; Μ' ΕΞΟΡΓΙΖΕΙ
(Την αγριοκοιτάζει.)

ΓΥΝΑΙΚΑ (σημαδεύοντας πάλι με το όπλο): Σβέλτα αλλιώς

ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ: ΕΛΕΥΘΕΡΩΝΩ ΤΑ ΠΑΘΗ ΣΟΥ ΛΥΝΩ ΤΟΝ ΚΟΜΠΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ

ΓΥΝΑΙΚΑ: ΣΒΕΛΤΑ
ΣΒΕΛΤΑ
(Αυτός τρέμει, διστάζει, τρέχει. Η ΓΥΝΑΙΚΑ, μόνη, κατεβάζει το
όπλο.)
Τα χόρτα και πάλι
Το κελάηδημα α
(Αφουγκράζεται.)
Τα χόρτα και πάλι
Το κελάηδημα α
(Αφουγκράζεται. Τα δάχτυλα της συσπώνται. Χτυπάει ελαφρά την πα­λάμη της.)
ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗ
ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗ
ΕΛΑ ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗ
(Παύση.)
Τα χόρτα και πάλι
Το κελάηδημα α
(Φαίνεται ο ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ που περνάει σιωπηλά. Σταματάει.)

ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ: Ικέτεψε
Ικέτεψε για το θόρυβο μου
Ικέτεψε για τον μπελά μου
Ικέτεψε για τον βιασμό του αέρα
(Η ΓΥΝΑΙΚΑ δαγκώνεται από ανησυχία. Κουνάει με πίκρα το κεφάλι.)

ΓΥΝΑΙΚΑ: Τα χόρτα
Το
(Αυτός χτυπάει ελαφρά με το ένα δάχτυλο τη μεμβράνη του τύμπα­νου.)
Το πουλί και
Α το πουλί
ΤΟ ΠΟΥΛΙ
(Αυτός χτυπάει πιο δυνατά. Εκείνη τρέμει, σκεπάζει τα αφτιά της, αλ­λά μάταια. Χαμογελάει στον ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗ που απολαμβάνει τη συνθηκολόγηση της, χτυπώντας τώρα με το χέρι κι υστέρα με τις μπα­γκέτες, βγάζοντας τες από τη ζώνη του, και φτάνει σ' ένα κρεσέντο θο­ρύβου. Η ΓΥΝΑΙΚΑ πέφτει στο έδαφος, περίεργα, ευκίνητη. Ο άντρας σταματάει. Αυτή μένει ακίνητη.)

ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ: Εγώ θα βάλω να φάω
(Πηγαίνει στο σπίτι.)
Έχει μπίρα μέσα;
(Εκείνη κουνάει το κεφάλι. Αυτός μπαίνει μέσα.)

ΓΥΝΑΙΚΑ (ύστερα από λίγα λεπτά):ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗ
ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗ
ΧΤΥΠΑ ΤΟ ΤΥΜΠΑΝΟ ΣΟΥ
(Μες στην ησυχία μόνο τα πουλιά ακούγονται. Η ΓΥΝΑΙΚΑ ανακάθεται και θυμωμένη βροντάει το έδαφος με τις γροθιές της.)
ΧΤΥΠΑ ΤΟ ΤΥΜΠΑΝΟ ΣΟΥ

ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ (εμφανίζεται μασώντας): Άντε σήκω
Και κούνα μου τον κώλο σου
(Γελάει χτυπώντας το τύμπανο. Η ΓΥΝΑΙΚΑ πάλλεται και τρέμει από έκσταση. Ξαφνικά αυτός σταματάει. Παγώνει κι αυτή. Ο ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ πάει στο σπίτι.)
Είδα κέικ
Είδα τσάι
(Στην ησυχία ακούγονται τα πουλιά. Η ΓΥΝΑΙΚΑ κλαίει με λυγμούς κι έπειτα βροντάει με το χέρι της το έδαφος.)

ΓΥΝΑΙΚΑ: ΧΤΥΠΑ ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗ
(Εκείνος δεν εμφανίζεται.)
ΧΤΥΠΑ ΤΟ ΤΥΜΠΑΝΟ ΣΟΥ
ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗ
(Αυτός εμφανίζεται. Εκείνη χαμογελάει.)

ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ: Βγάλε τώρα τη φούστα να μπω μέσα σου

ΓΥΝΑΙΚΑ (διστάζοντας): Τα πουλιά τα
(Τινάζει τους ώμους.)
Τα πουλιά

ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ: Θα τα διασκεδάσω εγώ τα πουλιά
(Λύνει τη ζώνη του. Αυτή κάνει πίσω. Εκείνος χτυπάει το τύμπανο. Η αντίσταση της καταρρέει, και γελάει)

ΓΥΝΑΙΚΑ: Πάνω στο τύμπανο
Πάνω στο τύμπανο θέλω να με πηδήξεις
(Γυρίζει το τύμπανο στο πλάι και απλώνει το σώμα της πάνω του, προεξοφλώντας την πράξη του. Εκείνος περιμένει, προκαλώντας την επιθυμία της. Έπειτα, με μια σκληρή χειρονομία, κατεβάζει τη ζώνη του στα πισινά της. Η ανάσα της ΓΥΝΑΙΚΑΣ κόβεται. Ύστερα απ' αυτό το μοναδικό χτύπημα, εκείνος κάθεται. Τα πουλιά κελαηδούν.)
Με τις εκπλήξεις θα συνηθίσω
Προεξοφλώντας την ηδονή θα υποδεχτώ τον πόνο
Και
Το αντίθετο
Πιθανότατα
Ναι
Σίγουρα
Το
Αντίθετο
ΔΕΝ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΓΕΛΟΙΑ
Είναι πραγματικά υπέροχα ό,τι και να συμβεί δεν αισθάνομαι ποτέ πως είμαι γε­λοία και μόνο η ιδέα να διακρίνουμε το γελοίο από το μη γελοίο ακούγεται βλακώ­δης πρωτόγονη ξεπερασμένη οπότε τι κι αν είναι ο κώλος μου στον αέρα και τι μ' αυτό και τι μ' αυτό όχι αυτές οι έννοιες περί αμηχανίας ανήκουν στον μεσαίωνα και τώρα γάμησε με
(Ο ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ σηκώνεται και περιμένοντας μια στιγμή την ξαναμαστιγώνει. Η ΓΥΝΑΙΚΑ ουρλιάζει, ύστερα γελάει)
Χρησιμοποίησα μια χυδαία λέξη ίσως η χυδαία λέξη ενόχλησε αλλά όταν βάζουμε τις λέξεις σε τάξη και κάποιες λέξεις τις εγκρίνουμε ενώ άλλες τις ενοχοποιούμε εμένα μου φαίνεται κατάλοιπο ενός ασφυκτικού κοινωνικού συστήματος που εγώ το έχω απορρίψει και που τους κανόνες του τώρα πια τους

ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ: Ένα ουίσκι κι έφυγα πού το είδα το ουίσκι;
(Παύση)

ΓΥΝΑΙΚΑ: Έφυγες;

ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ: Ουίσκι κάτι σε μπουκάλι κάτι που το χρησιμοποιούν οι γυναίκες για να πνίγουν τον πόνο κονιάκ τότε ένα κονιάκ κι έφυγα
(Παύση)

ΓΥΝΑΙΚΑ: Εγώ δεν είμαι σύμφωνη

ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ: Σύμφωνη σε τι;
Σε τι δεν συμφωνείς;

ΓΥΝΑΙΚΑ: Να φύγει ο τυμπανιστής μου

ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ: Ο τυμπανιστής σου φεύγει έτσι κάνουν οι τυμπανιστές

ΓΥΝΑΙΚΑ: Κρίμα

ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ: Το γεγονός και μόνο ότι χτυπάει το τύμπανο τον ανα­γκάζει να φεύγει

ΓΥΝΑΙΚΑ: Κρίμα
Και πάλι κρίμα

ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ: Κάνει πεζοπορίες
Λιώνει τα παπούτσια του
Και τον έρωτα τον διασχίζει όπως διασχίζει ένα χωράφι

ΓΥΝΑΙΚΑ: Σου έδειξα τον κώλο μου
Εγώ
Που δεν τον έχω δείξει ποτέ τον κώλο μου
Ούτε καν στον ήλιο
Έδειξα τον κώλο μου σ' εσένα

ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ: Ωραίος κώλος και του 'δωσα και το χαστούκι του

ΓΥΝΑΙΚΑ: Το τύμπανο τα φταίει

ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ: Τι άλλο το τύμπανο
Ένα ουίσκι και πρέπει να του δίνω

ΓΥΝΑΙΚΑ: Το τύμπανο επιβάλλεται το ίδιο όμως κάνει και το όπλο

ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ: Χαίρε είπα
Σ' εσένα και τον κώλο σου

ΓΥΝΑΙΚΑ (σηκώνεται). Εδώ είναι ο τάφος σου
Κοίτα
Μια μέρα λέμε ήρθε ο τυμπανιστής και συνάντησε τη μοίρα του
Κάτω από το γρασίδι ο τυμπανιστής
Οι μπαγκέτες του προεξέχουν για έναν χειμώνα μετά σαπίζουν ή τις ρίχνουν τα πουλιά με το να κάθονται συνέχεια πάνω τους
ΑΝ ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΕΓΩ ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΑΠΟΙΑ ΑΛΛΗ
ΑΛΛΗ ΦΑΡΜΑ
ΑΛΛΗ ΚΑΛΥΒΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ
(Εκείνος κοιτάζει το όπλο που τον σημαδεύει.)

ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ: Τις πόρτες τις ανοίγω αλλά μέσα δεν περνάω
Το ν' ανοίγεις πόρτες είναι ταλέντο
(Η ΓΥΝΑΙΚΑ μένει ασυγκίνητη.)
Να μου χρωστάς ευγνωμοσύνη που ακούμπησα πάνω στην πόρτα σου και δεν θα μείνω για το ουίσκι
(Αρπάζει το τύμπανο. Ακούγεται ένας πυροβολισμός. Ο ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ πέφτει μ' έναν σαματά από κρουστά. Όταν επανέρχεται η ησυ­χία, το κελάηδημα. Η ΓΥΝΑΙΚΑ είναι ακίνητη...)

ΓΥΝΑΙΚΑ: Αν δεν μπορείς να κρατήσεις τον τυμπανιστή μπορείς να κρατή­σεις το τύμπανο
(Παύση.)
Χωρίς όμως να το χτυπάς
Τύμπανο ατυμπάνιστο



Σημ. ο Howard Barker (1946 Αγγλία) είναι θεατρικός συγγραφέας απ΄τους πιο πρωτότυπους και καινοτόμους,ποιητής, ζωγράφος και θεωρητικός του θεάτρου.

ΤΟ ΜΕΤΑΦΡΑΣΜΕΝΟ ΓΡΆΜΜΑ

ΤΟ ΜΕΤΑΦΡΑΣΜΕΝΟ ΓΡΆΜΜΑ

"Αφενός μεν η κληροδοτημένη (εννοείται όχι από μένα) τάση σου να κάνεις τα πρώτα βήματα ορμητικά όταν σε ελκύει ένα θέμα, και μετά , να ξεχνάς τελείως τι οφείλεις τόσο στον εαυτό σου όσο και στους άλλους οι οποίοι στήριξαν τις ελπίδες τους πάνω σου, αφετέρου δε το γεγονός ότι στα νέα των οποίων με καθιστάς κοινωνό δεν βλέπω ούτε το ελάχιστο σημείο το οποίο θα μου επέτρεπε να συμπεράνω ότι έχεις κάποιο σχέδιο, με βάζουν σε μεγάλη έγνοια. Δεν είσαι μόνο σε ηλικία στην οποία άλλοι άνδρες έχουν δημιουργήσει μια θέση σταθερή στη ζωή αλλά και εγώ μπορεί κάποια στιγμή να πεθάνω και η περιουσία την οποία θα κληροδοτήσω σ' εσένα και την αδελφή σου σε ίσες μερίδες δεν θα είναι μεν ευκαταφρόνητη, πλην όμως όχι και πολύ μεγάλη υπό τις παρούσες συνθήκες ώστε η κατοχή της και μόνο να σου εξασφαλίσει μια καλή θέση στην κοινωνία.
Ως εκ τούτου πρέπει επιτέλους να τη δημιουργήσεις μόνος σου. Βεβαίως θα κινήσω την υποψία ότι θέλω να υποτιμήσω την καλλιτεχνική και επιστημονική ανεξαρτησία. Δεν δύναμαι όμως μετά τις εμπειρίες ενός βίου πλήρους εργασίας να δεχτώ ότι μπορεί κανείς να στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στις δικές του δυνάμεις.
Καλλιέργησε τις κοινωνικές σχέσεις, μόνο αυτές
προσδίδουν στην ατομική εργασία το έρεισμα
μέσω του οποίου εντάσσεται κανείς σ' ένα γόνιμο
και ευνοϊκό συσχετισμό.
Τελειώνοντας ελπίζω ότι θ' ακούσω σύντομα νέα
σου και ότι θα δω να ανταμείβονται εκ μέρους σου
οι κόποι που κατέβαλα για την άνοδο σου. Πρέπει
να κάνεις καλή χρήση του χρόνου, γιατί είναι
σύντομος.
Με τις ευλογίες και την αγάπη μου. Ο πατέρας
σου."


αυτό είναι το γράμμα που λαμβάνει ο Ούλριχ (κεντρικός ήρωας στο μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Μούζιλ -Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες- ο Μούζιλ δούλευε το μυθιστόρημα μέχρι τον θάνατό του το 1942)





Θέσεις για τον Φόυερμπαχ



Κάθε κοινωνική ζωή είναι ουσιαστικά πρακτική.Κάθε μυστήριο βρίσκει την λογική αναγωγή του στην ανθρώπινη πράξη και στην κατανόηση αυτής της πράξης.
θέση 8

Το υψηλότερο σημείο στο οποίο φτάνει ο υλισμός που δεν κατανοεί τον αισθητό κόσμο ως πρακτική δραστηριότητα, είναι η επόπτευση των επιμέρους ατόμων και της αστικής κοινωνίας.
θέση 9

Η σκοπιά του παλαιού υλισμού είναι η αστική κοινωνία -
η σκοπιά του νέου είναι η ανθρώπινη κοινωνία.-
θέση 10


πέρασαν σαράντα χρόνια από τότε και ο Μαρξ πέθανε χωρίς ούτε εκείνος ούτε εγώ να επιστρέψουμε στο θέμα. Βρήκα όμως, σ΄ένα παλιό σημειωματάριο του Μαρξ, τις 11 θέσεις για τον Φόυερμπαχ.
Είναι σημειώσεις πρόχειρα ριγμένες στο χαρτί, για να δουλευτούν αργότερα
και όχι για να δημοσιευτούν,ανεκτίμητες όμως, δεδομένου οτι πρόκειται για το πρώτο κείμενο,στο οποίο τοποθετήθηκε ο μεγαλοφυής σπόρος της νέας άποψης για τον κόσμο.

Φρίντριχ Ενγκελς
Λονδίνο 21 Φεβρουαρίου 1888

Και με λίγη πολιτική… βοήθεια γίνεται μια εφιαλτική ιδεοληψία.

Οι φοβίες εκατομμυρίων Ευρωπαίων εργαζομένων μπροστά στο φάσμα της ανεργίας εγκυμονούν κοινωνικούς και πολιτικούς κινδύνους.

Μια κλινική στην Πλατεία Βάθη είναι πρόβλημα. Παρκάρεις απέναντι και καμιά δεκαριά ζευγάρια μάτια, καρφωμένα σε ταλαίπωρα πρόσωπα, σε περιεργάζονται σαν λέιζερ θλίψης- φθόνου. Είναι άνεργοι οικονομικοί μετανάστες του «γκέτο» που, με επίκεντρο τη μικρή πλατεία, εκτείνεται ως την Ομόνοια, το Μεταξουργείο, τον Σταθμό Λαρίσης, τον Κολωνό. Και ύστερα σκαρφαλώνει μέχρι την Πλατεία Αττικής, και την Κυψέλη…

Ο θυρωρός της κλινικής με σταματάει: «Μην αφήσεις το αμάξι εκεί», μου λέει, «σε δέκα λεπτά μπορεί να μη βρεις ούτε τις ζάντες!». Το ρισκάρω. «Θύμα της ξενοφοβίας», σκέφτομαι. Είναι σαφές ότι υπερβάλλει. Διαβάζω, άλλωστε, την απέχθειά του για τους «ξένους» στο θολό του βλέμμα, στον φόβο που κρυφοκοιτάζει πίσω απ’ τις εκφράσεις του: «Πέντε λεπτά», του λέω, «θα τ’ αφήσω! Ρίχνε καμιά ματιά αν θέλεις»…

«Αδερφέ, είσαι τρελός», γκρινιάζει. «Κοίτα τουλάχιστον μήπως έχεις κάνα μπουφάν, καμιά σακούλα μέσα! Θα στο σπάσουνε! Μπορούν να σου κλέψουν οτιδήποτε! Ακόμα και τη δουλειά σου»!...

Αυτό είναι! Σε μια εποχή κατά την οποία η ανεργία παίρνει διαστάσεις επιδημίας, με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να προβλέπει για το 2009 περίπου 3,5 εκατομμύρια επιπλέον ανέργους, «οι ξένοι μπορούν να σου κλέψουν ακόμα και τη δουλειά σου»! Δεν είναι ο φόβος ενός Έλληνα θυρωρού κλινικής στην πλατεία Βάθη. Είναι ο φόβος που, στις συνθήκες της οικονομικής κρίσης, προστίθεται στον ανασφαλή ψυχισμό εκατομμυρίων Ευρωπαίων εργαζομένων. Και με λίγη πολιτική… βοήθεια γίνεται μια εφιαλτική ιδεοληψία.

Στην Αγγλία, το ακροδεξιό BNP κυκλοφορεί αφίσες με συνθήματα όπως «Βρετανικές δουλειές για Βρετανούς εργάτες – Ήρθε η ώρα της αντεπίθεσης!» Οι υπερεθνικιστές ηγέτες του BNP, μάλιστα, «καρφώνουν» ταυτόχρονα τον «εργατικό» Γκόρντον Μπράουν ότι, ενώ έχει παρεμφερείς ιδέες, «δεν έχει τα περιθώρια να εγγυηθεί βρετανικές δουλειές για Βρετανούς εργάτες χωρίς να έρθει σε μετωπική σύγκρουση με τις αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Ευτυχώς!...

Δεν λέω τίποτα. Απλά θυμίζω ότι ο Χίτλερ και το ναζιστικό κόμμα πάτησαν πάνω στη μνησικακία και τη βιαιότητα των άνεργων μαζών που ήσαν προσκολλημένες στο «λαϊκό πιάτο σούπας» και στις ατέλειωτες ουρές μπροστά στα γραφεία ανεργίας. Καθώς και στον φόβο και την ανασφάλεια των εκατομμυρίων εργαζομένων απέναντι σ’ αυτές τις αγριεμένες μάζες, σ’ αυτές τις ουρές ανέργων: αυτοί μπορούν να σου κλέψουν οτιδήποτε! Ακόμα και τη δουλειά σου»!...

Νίκος Τσαγκρής


υ.γ1. Ο άνεργος και ο κακοπληρωμένος έχουν διαφορά ίση με τον μισθό του δεύτερου
και αυτός στην χώρα μας είναι 700 ευρώ.

υ.γ2. Το έκανα λινκ γιατί
- μετά την πρώτη ανάγνωσή "αντιμετώπισα" το ερώτημα:
ποιους θα φωτογράφιζε το κείμενο εάν η καταλυτική του πρόταση
-την έκανα τίτλο του ποστ- ήταν...

Και με λίγη πολιτική… οκνηρία γίνεται μια εφιαλτική ιδεοληψία.

Σιγά τον πολυέλαιο!

Δύο από τα βασικά λάθη που χαρακτηρίζουν την αγοραία συμπεριφορά του μέσου Ψηφοφόρου είναι η αμνησία και το συναίσθημα.
ξεχνάει πολύ νωρίς τα σκάνδαλα τις συμπεριφορές και τα ανεκτέλεστα προγράμματα των κομμάτων που τον «πούλησαν» και ενσωματώνεται έστω και αργά στο αγελαίο-οπαδικό συναίσθημα φανατισμού και τα ξαναψηφίζει.

Έτσι τρώει συνήθως μια ξαναζεσταμένη σφαλιάρα κουνώντας την σημαία του!

Μετά φταίνε οι κουμπάροι οι Μίζες τα ομόλογα ο Μπους ο Σημίτης ο Κωστάκης ο Βουλγαράκης ο Νεονάκης οι ιδιοκτήτες, οι κερδοσκόποι, το χρηματηστήριο, ο Γκρίνσπαν, οι Ιλουμινάτοι και εν γένει οι επτά πληγές του Φαραώ και οι τέσσερις σφραγίδες της αποκαλύψεως...

Όποιος καταλάβει ότι την ευθύνη τη φέρνει οι ίδιος, σταματά να θορυβεί και προσπαθεί να περιορίσει τα λάθη του.


υ.γ.στο προηγούμενο ποστ υπάρχουν λεπτομέρειες ;-)

Τρίχες!

(η σκηνή διαδραματίζεται σε ένα κουρείο - ένας απ΄τους δύο ήρωες είναι ο κουρέας, η συζήτηση με τον πελάτη γίνεται κατά την διάρκεια του κουρέματος.

Πριν να πάρετε την απόφαση για το ποιος απ΄τους δύο λέει τι ελπίζω να απολαύσετε το κείμενο.)

Κορυφαίος: Χρειάζομαι περισσότερα χρήματα.

-7-: Περιόρισε τις ανάγκες σου.

Κορυφαίος: Χρειάζομαι περισσότερα χρήματα για να ξεφύγω απ' αυτό που χαρακτηρίζουμε σαν "όριο φτώχειας". Χρειάζομαι περισσότερα χρήματα για να πάψω να νοιώθω αδύναμος και απομονωμένος.

-7-: Τι είναι "όριο φτώχειας";

Κορυφαίος: Το σημείο στο οποίο μπορεί κανείς να πληρώνει τους λογαριασμούς του, τους πιστωτές του και να στέκεται ακίνητος στη δέση που βρίσκεται (παύση).

-7-: Πρώτον ό,τι κινείται φθείρεται άρα δεν είναι κακό να είσαι ακίνητος.

Δεύτερον αφού χρειάζεσαι περισσότερα χρήματα χρειάζεσαι μεγαλύτερο εισόδημα. Το εισόδημα προκύπτει μέσω των προϊόντων όμως τα προϊόντα που θα παράγεις πρέπει να έχουν "ανταλλακτική αξία". Εάν συμβεί αυτό αυτόματα δα πάψεις να νοιώθεις απομονωμένος διότι δεν παράγονται αξίες στην απομόνωση.

Τρίτον αφού δα είσαι πια κάτοχος αξιών θα μπορείς να τις ανταλλάξεις με άλλες αξίες όπως εκείνες της ωφέλειας και της ισχύος. Φαντάζομαι πως γι' αυτό χρειάζεσαι περισσότερα χρήματα.

Κορυφαίος: Είσαι πολιτικός;

-7-: Όχι ακόμη και μπορεί να μη γίνω ποτέ. Είμαι όμως κληρονόμος. Εσύ τι είσαι;

Κορυφαίος: Ξέρω εγώ; Εργαζόμενος.

-7-: Άρα. είσαι και εσύ κληρονόμος.

Κορυφαίος: Κληρονόμος;

-7-: Καλά δεν ξέρεις ότι η εργατική τάξη είναι ο μόνος νόμιμος κληρονόμος της κλασσικής φιλοσοφίας;

Κορυφαίος: Όχι. Ξέρω όμως ότι οι φιλόσοφοι έχουν απλώς εξηγήσει τον κόσμο με διάφορους τρόπους. Όμως το ζήτημα είναι να τον μεταβάλουμε.

-7-: Να μεταβάλουμε τον κόσμο;

Κορυφαίος: Να ρημάξουμε το κράτος.

-7-: Να ρημάξουμε το κράτος;

Κορυφαίος: Να επαναστατήσουμε πως το λένε;

-7-: Μάλιστα. Το παραμύθι του θησαυρού. Κοίτα, στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα έγιναν δύο από τις μεγαλύτερες επαναστάσεις. Η αμερικανική το καλοκαίρι του 1776 και η Γαλλική το καλοκαίρι του 1789.

Κορυφαίος: Καλοκαίρι και οι δύο ε;

-7-: Ναι αλλά μην κόλας εκεί. Στην Ρωσία έγινε φθινόπωρο. ( Χάνεται λίγο στις σκέψεις του).

Κορυφαίος: Έλεγες κάτι για ένα θησαυρό.

-7-: Ναι. Σε συμβολική πάντα μορφή η ιστορία των επαναστάσεων θα μπορούσε να είναι το παραμύθι για τον θησαυρό ο οποίος κάτω από τις πιο ανόμοιες περιστάσεις εμφανίζεται αιφνίδια, απρόσμενα και εξαφανίζεται πάλι κάτω από διαφορετικά μυστηριώδεις συνθήκες. Υπάρχουν όπως βλέπεις αρκετά σοβαροί λόγοι για να μας κάνουν να αμφιβάλλουμε για την ύπαρξη του θησαυρού.

Κορυφαίος: Ξέρεις ένα Μalraux; Αυτός λέει περίπου "ότι η επανάσταση παίζει τον ρόλο που έπαιζε άλλοτε η αιώνια ζωή "σώζει αυτούς που την κάνουν". (Παύση).

Εμένα θα μ' ενδιέφερε να σωθώ. Θέλω να ζήσω καλύτερα.Θέλω να ζήσω καλά.

Δεν μου φτάνει το ζην, θέλω και το ευ.

-7-: Η εκπαίδευση σου φταίει. Αντί να κλείνει τρύπες ανοίγει κρατήρες. Απόδειξη αυτό που είπες. Θέλω είπες ευ ζην, χρησιμοποιώντας την ανάμνηση (που είναι μόνο ένας -αν και από τους σπουδαιότερους τρόπους σκέψης,) φτάνουμε στην ηλικία των περίπου 12 ετών. Έχει καταγραφεί ήδη στον εγκέφαλο μας, έχει υπάρξει εγγραφή, δηλαδή, ότι στους γονείς μας χρωστάμε το ζην και στους δασκάλους μας το "ευ ζην"

Κορυφαίος: Σωστό δεν είναι;.

-7-: Που το είδες το σωστό; Αν ήταν έτσι θα είμαστε ήδη στο ευ ζην. Ενώ στην πραγματικότητα βρισκόμαστε στη προσπάθεια για την τιθάσευση της Αναγκαιότητας δηλαδή τον δαμασμό του βουκεφάλα.

Κορυφαίος: Τον δαμασμό του βουκεφάλα; Είσαι ιστορικός;

-7-: Κάνεις εξαιρετικές ερωτήσεις αλλά περίμενε λίγο να τελειώσουμε με το "ευ ζην" που σε απασχολεί. Η παράδοση της πολιτικής μας σκέψης έχει δίχως άλλο την απαρχή της στον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη. Το τέλος έφτασε με την διακήρυξη του Μαρξ πως η φιλοσοφία και η αλήθεια της δεν βρίσκονται πέραν των ανθρωπίνων υποθέσεων μα κυριολεκτικά εντός τους και μπορούν να πραγματοποιηθούν μονάχα στη σφαίρα της συμβίωσης την οποία ονόμασε "κοινωνία".

Κορυφαίος: Ναι αλλά το ενδιάμεσο που παρέλειψες είναι καμιά εικοσαριά αιώνες.

-7-: Αυτό το έκανα γιατί τα στοιχειώδη προβλήματα της πολιτικής ποτέ δεν διαφωτίστηκαν τόσο ξεκάθαρα όσο όταν πρωτοδιατυπώθηκαν και όταν δέχτηκαν την τελική πρόκληση.

Κορυφαίος: Καλά. Συνέχισε.

-7-: Ο Αριστοτέλης εκφράζει λοιπόν τη γνώμη με την οποία κάθε πολίτης ανήκει σε δύο τάξεις ύπαρξης επειδή η πόλη δίνει σε κάθε άτομο εκτός από την ιδιωτική ζωή ένα είδος δεύτερης ζωής-τον πολιτικό βίο-τον οποίο αποκάλεσε "ευ ζην".... Ποιος το είπε αυτό;

Κορυφαίος: Ο Αριστοτέλης.

-7-: Σωστό. Οι άνθρωποι έρχονται αντιμέτωποι με την αναγκαιότητα. Η αναγκαιότητα πρέπει να υπερνικηθεί προτού αρχίσει το πολιτικό "ευ ζην" και μπορεί να υπερνικηθεί μόνο δια μέσου της κυριαρχίας. Κατά συνέπεια η ελευθερία του "ευ ζην" στηρίζεται στην κυριάρχηση της Αναγκαιότητας. Αλλά τέτοια κυριαρχία μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τον έλεγχο και την άσκηση βίας σ' άλλους οι οποίοι ως δούλοι απαλλάσσουν τους ελεύθερους ανθρώπους από τον καταναγκασμό της αναγκαιότητας. Ο ελεύθερος άνθρωπος, ο πολίτης μιας πόλης, όχι μόνο δεν πρέπει να είναι δούλος αλλά οφείλει να κατέχει και να άρχει σε δούλους.

Κορυφαίος: Είσαι φασίστας;

-7-: Είμαι ο συνομιλητής σου.

Κορυφαίος: Πως μπορείς να κατέχεις και να άρχεις σε δούλους αν όχι με τη βία;

-7-: Με την κατοχή των μέσων βίας.

Κορυφαίος: Αναφέρεσαι σε οπλικά συστήματα;

-7-: Με την κατοχή των μέσων βίας. Αυτό είναι το συντακτικό στοιχείο όλων των μορφών διακυβέρνησης. Το κράτος είναι το εργαλείο της κυρίαρχης τάξης μέσω του οποίου καταπιέζει και εκμεταλλεύεται και ολόκληρη η σφαίρα πολιτικής δράσης χαρακτηρίζεται από την χρήση βίας.

Κορυφαίος: Γι' αυτό σου λέω να ρημάξουμε το κράτος.

-7-: Αυτό είναι μια ιδέα. Σε σένα φυσικά έμμονη. Όμως οι ιδέες είναι καθαρές αξίες και είναι έγκυρες-ανταλλάξιμες που λέγαμε-όχι όταν ορίζονται από έναν ή περισσότερους ανθρώπους αλλά από την κοινωνία στις αέναα μεταβαλλόμενες λειτουργικές της ανάγκες. Το κράτος το δημιούργησαν οι άνθρωποι καταθέτοντας ότι είχαν-ότι μπορούσαν- προσβλέποντας στα ανάλογα ποσοστά. Έγιναν λοιπόν εκουσίως όλοι οι άνθρωποι ποσοστούχοι. Πως μπορείς να πείσεις έναν ποσοστούχο ή καλύτερα μια ομάδα ποσοστούχων και μάλιστα μια ομάδα που κατέχει το 51% των ποσοστών να διαλύσει ή να τροποποιήσει το καταστατικό μιας κερδοφόρας επιχείρησης της οποίας έχει τον έλεγχο;

Κορυφαίος: Ναι αλλά καθημερινά εκατομμύρια μικροποσοστούχοι χάνουν τις περιουσίες τους, αυτοί γιατί δεν αντιδρούν; Αυτοί γιατί συνεχίζουν να υπακούουν;

-7-: Η αυταρχική σχέση μεταξύ όποιου δίνει εντολές και όποιου υπακούει δεν στηρίζεται ούτε στον κοινό νου ούτε στην εξουσία του ενός που προστάζει. Ο κοινός τόπος (κοινότοπος) τους είναι η ιεραρχία, την νομιμότητα και την ορθότητα της οποίας αναγνωρίζουν αμφότεροι και έχουν μια προκαθορισμένη σταθερή βάση μέσα σε αυτή.

Κορυφαίος: Άρα ζούμε σε αυταρχικό καθεστώς!

-7- Ως εικόνα της αυταρχικής διακυβερνήσεως προτείνω την πυραμίδα όπου όλες οι ενδιάμεσα στιβάδες αντλούν και τροφοδοτούνται η μία από την άλλη.

Ας κρατήσουμε την αντικειμενικά ενδιαφέρουσα εικόνα της πυραμίδας στο μυαλό μας για να μπορέσουμε να διακρίνουμε την διαφορά μεταξύ της αυταρχικής διακυβέρνησης και της τυραννίας.

Η τυραννία ανήκει καθ' ολοκληρία στις εξισωτικές μορφές διακυβέρνησης. Ο τύραννος είναι άρχοντας που άρχει ως ένας εναντίον όλων και το "όλο" το οποίο καταπιέζει είναι όλο ίσων δηλαδή ισότιμα ανίσχυρων.

Εάν αυτό το αντιπαραβάλουμε στην εικόνα της πυραμίδας θα δούμε ότι όλες οι ενδιάμεσα στοιβάδες μεταξύ κορυφής και βάσης θα έμοιαζαν (όχι θα ήταν), κατεστραμμένες.

Η κορυφή θα αιωρείτο πάνω από μία μάζα προσεκτικά απομονωμένων, διαλυμένων και παντελώς ισότιμων ανθρώπων. Τις περιβόητες ξιφολόγχες.

Κορυφαίος: Ξέρεις. Σε βλέπω σαν παγούρι που κρέμεται πάνω από τη δίψα μου...Είσαι αυθεντία.

-7-: Πως το εννοείς;

Κορυφαίος: Μιλάς ρε άνθρωπε κι είναι σαν να μου δίνεις κάτι περισσότερο από μία συμβουλή και κάτι λιγότερο από μία εντολή. Δεν μπορώ να αγνοήσω αυτά που λες.

-7-: Α!

Κορυφαίος: Είσαι κυβέρνηση. Πως το λένε εξουσία.

-7-: Δεν είμαι τίποτα απ' αυτά.

Κάθε κυβέρνηση στηρίζεται στην κοινή γνώμη. Εμένα η κοινή γνώμη με αγνοεί. Η εξουσία ανήκει στην ικανότητα του ανθρώπου να πράττει μαζί με άλλους. Η εξουσία δεν είναι ποτέ ατομική ιδιότητα. Ανήκει σε ομάδα και συνεχίζει να της ανήκει όσο καιρό δεν διαιρείται.

Η εξουσία είναι Μασκοφόρα και μπερδεύει καμιά φορά. -Συχνά ίσως- τη μάσκα της αυθεντίας που της ανήκει με τη μάσκα της κυριαρχίας απαιτώντας άμεση και άνευ όρων αναγνώριση.

Τότε δέχεται επίθεση από την περιφρόνηση, το μεγαλύτερο εχθρό της και προκαλεί το γέλιο που είναι η μεγαλύτερη απειλή της. Η αυθεντία δεν μπορεί να διατηρηθεί παρά εφ' όσον ο δεσμός ή το πρόσωπο απ' όπου απορρέει είναι σεβαστά.

Κορυφαίος: Εγώ σέβομαι αυτά που σκέφτεσαι.

-7-: Δεν ξέρω όμως πόσο τα εκτιμά ο προϊστάμενος μου και αυτό είναι που με καίει. Εσένα όπως είσαι μπορώ να σε κατατάξω και στους ύποπτους για κολακεία.

Κορυφαίος: Γιατί ρε μεγάλε έχω καμιά ανάγκη;

-7-: Εσύ τι λες;

Κορυφαίος: Έχω. Αλλά όχι από κάποιον που φοβάται τον προϊστάμενο του.

-7-: (αυστηρά-αγενώς) Μη διαστρεβλώνεις το λόγο μου και κοίτα να επωφεληθείς.-

Στο τέλος τέλος "να φιλοσοφούν οι βασιλείς" ή "οι φιλόσοφοι να γίνουν βασιλείς" ούτε αναμένεται ούτε είναι επιθυμητό διότι η κατοχή εξουσίας διαφθείρει αναπόφευκτα την ελεύθερη κρίση του λόγου (παύση). Συγχώρεσέ με για πριν αλλά δεν μιλούσα σε σένα. Σκεφτόμουν μεγαλόφωνα εσύ παρενέβης διακόπτοντας τη σκέψη μου και έχασα τον έλεγχο μου.

Κορυφαίος: Δεν τρέχει τίποτα. Άλλωστε απ' την αρχή μου θύμισες το διαγωνισμό ανοίγματος στρειδιού με μαχαίρι. Παίρνω μέρος συχνά γιατί οι όροι είναι απλοί. Μας αφαιρούν βαθμούς αν βρουν αίμα στο όστρακο. Οι κριτές δεν ενδιαφέρονται τόσο για το "τι κάναμε" αλλά "πως το κάναμε". Η διαδικασία τους ενδιαφέρει.

-7-: Η διαδικασία υποδηλώνει πως το μοναδικό πράγμα ή συμβάν και το οικουμενικό νόημα διαχωρίστηκαν.

Κορυφαίος: Υπήρξαν ποτέ συνδεδεμένα;

-7-: Εσύ τι λες;

Κορυφαίος: Εγώ δεν λέω τίποτα. Θέλω όμως να σε ρωτήσω κάτι. Συναισθηματικά πως τα βλέπεις τα πράγματα;

-7-: Το συναισθηματικό ζήτημα είναι το σατυρικό δράμα της σύγχρονης βούλησης. Τι να σου πω, καθοδηγούμενος πάντα απ' το παρελθόν μου....ενδιαφέρομαι αλλά δεν επείγομαι. Εσύ;

Κορυφαίος: Εγώ με το που την είδα τα κατάλαβα όλα. Έγινε χωρίς να το καταλάβουμε.

-7-: Η άρση της επιφύλαξης! Μα δεν γίνεται αλλιώς. Δεν είναι αγάπη αν δεν είναι από την πρώτη ματιά που λέει κι, ο Σαίξπηρ.

Κορυφαίος: Ναι ε; Εμένα μου πήρε λίγο παραπάνω η αγάπη αλλά απ΄την αρχή ήταν πολύ ωραία.

Και τώρα είναι καλά αλλά όπως σου έλεγα και πριν δεν μας φτάνουν τα χρήματα. Είναι και το παιδί. Κάτι μέρες με λογαριασμούς τα πράγματα πλησιάζουν την τραγωδία...

-7-: Αν την φτάσουν θα είναι καλύτερα! Στην τραγωδία υπάρχει κάθαρση δηλαδή συμφιλίωση με την πραγματικότητα. Αυτό άλλωστε είναι και το χρέος του πνεύματος. Να καταλάβει τι συνέβη. Ο πραγματικός σκοπός της κατανόησης βρίσκεται στην ειρήνευση με τον κόσμο. Η δυσκολία έγκειται στο ότι αν το πνεύμα είναι ανίκανο να συνάδει ειρήνη, να συμφιλιώσει, εμπλέκεται άμεσα σε δικό του είδος εχθροπραξιών.

Κορυφαίος: Πείνασα, πάω να πάρω κάτι να φάω (φεύγει).

-7-: (Μόνος του) Ο Καντ είδε (όπως και άλλοι πριν απ' αυτόν) ότι μόλις κοιτάξεις την ολότητα της ιστορίας αντί των μεμονωμένων συμβάντων και των διαψευσμένων προθέσεων τα πάντα ξαφνικά αποκτούν νόημα γιατί πάντοτε υπάρχει τουλάχιστον μια ιστορία να ειπωθεί..

υ.γ.ήταν μια δραματουργική επεξεργασία στο "μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος" της Hannah Arendt